အခန်း (၅၈-၆၀)

အပိုင်း (၅၈) (က)

ရှဲ့ချန်သည် လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်လျက် ဆိုင်းဘုတ်ပြားပေါ်က ‘ချီရှန်းကျွီ’ ဟူသည့် စာလုံးသုံးလုံးကို အကြောင်သား စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ စာလုံးကြီး သုံးလုံး။ စုတ်တံရဲ့အင်အားက သူ့ဘဝမှာ လိုက်မီနိုင်တဲ့အရာမျိုး လုံးဝမဟုတ်ဘူး။

အစကတော့ သူ့ပန်းချီကားကို စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုထဲမှာ ချိတ်ဆွဲထားပြီး လူတွေက ပန်းချီကားတွေကို လှောင်ရယ်ကြမှာ စိုးရိမ်ခဲ့မိသေးတယ်။ အခုတော့ ဒါကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ပန်းချီးကားကို ဒီလိုစာလုံးနဲ့ တွဲပြီး ချိတ်ထားတော့ ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီပဲ။

စားသောက်ဆိုင်းသည် အလွန်မှ စည်ကားနေလေသည်။ ရှဲ့ချန်က လှည့်ထွက်သွား၏။ လူအုပ်ကြီး၏နောက်တွင် ချင်ယောင်းက သူထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ပြီးနောက် သူ့နောက် အမီ လိုက်သွားချင်ခဲ့သည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ထပ်ပန်းရောင်တစ်ခု ယှက်သွားပြီး နေရာတွင်ပင် ရပ်ကာ ခြေဆောင့်လိုက်တော့သည်။

“အားယောင်း အဲဒီစားသောက်ဆိုင်နဲ့ ခပ်ဝေးဝေးနေနော်” လင်ယွိပိုင်က သူမဘေးတွင် ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ဘာလို့လဲ” ချင်ယောင်းက မေးလိုက်၏။

လင်ယွိပိုင်သည် မြို့တော်သို့ အကြိမ်ကြိမ်ရောက်ခဲ့ဖူးလေသည်။ တစ်ခါတွင် သူသည် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် သူ့သူငယ်ချင်းများနှင့် သောက်နေကြစဥ် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ထအော်လိုက်လေသည်။

“ချီလင်သက်တော်စောင့်တွေ ရောက်နေတယ်”

စားသောက်ဆိုင်သည် ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်သွားတော့သည်။

သိလိုစိတ်ဖြင့် သူက စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ထရပ်လိုက်ပြီး လမ်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ အဝေးတစ်နေရာမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံများ ဝတ်ထားသည့် လူတစ်စုသည် မြင်းကိုယ်စီနှင့် မြင်ကွင်းထဲ ဝင်လာခဲ့လေသည်။

မြို့တော်တွင် မြင်းစီးရဲကြသူများသည် သာမန်လူများ မဟုတ်ကြပေ။

ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံ မြင်းစီးသမားကို ကြည့်လိုက်လျှင် သူတို့သည် သူရဲကောင်းဆန်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩဖွယ် လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခု ပေးနေလေသည်။ အထူးသဖြင့် ရှေ့ဆုံးက လူပင်။ သူသည် အေးစက်သည့် ဓားတစ်လက်ကို လူများက သူ့ကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲအောင် ဖြစ်နေစေတော့သည်။

သူက အနီးနားက လူများ၏ တီးတိုးစကားသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး ထိုလူက ချီလင်သက်တော်စောင့်တပ်မှူး ရှန်ဖုန်းမင် ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ် လင်မိသားစုသည် မင်းကြီးက ရှန်ဖုန်းမင်ကို ဘယ်လက်ရုံး စစ်သေနာပတိချုပ် အဆင့်တိုးပေးခဲ့ကြောင်း သတင်းရရှိခဲ့သည်။ အခုတော့ မြို့တော်သည် ဝဲဂရက်ကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေတော့သည်။ သည်သေရေးရှင်းရေး ကစားပွဲထဲတွင် ရှန်ဖုန်းမင်သည် သေချာပေါက် အဓိကနေရာတွင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။ အခုတော့ မြို့တော်က လူအားလုံးသည် သူ့ကို တွေ့ချင်နေကြသည်။ သူ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို စုံစမ်းနေကြပြီး သူ့သဘောထားကို နားလည်ချင်နေကြလေသည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူတို့သည် သူ့ကို သူတို့ဖက်သို့ ပါလာအောင် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြလိမ့်မည်။

ကြည့်ရတာ သူ့အကြီးဆုံးဦးလေး မင်းဆရာလင်ကလည်း ရှန်အိမ်ကို အကြိမ်ကြိမ် အလည်အပတ်သွားခဲ့ပေမဲ့ သူ့ကို လုံးဝ မတွေ့ခဲ့ဘူးထင်ပါတယ်။

လင်ယွိပိုင်သည် ဝူလင်စီရင်စုမြို့၏ စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ရှန်ဖုန်းမင်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့မိချေ။

သူ့မျက်လုံးကိုပင် မယုံနိုင်အောင်ဖြစ်ရသည်။ သူ ဒဏ်ရာ ရခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်မလား။ ဘာလို့ သူက အရမ်းကို အကောင်းအတိုင်းကြီး ရှိနေတာလဲ။

လင်မိသားစုက အခွင့်အရေးတစ်ခု ရနိုင်ရန် လင်ယွိပိုင်သည် သူ့အကြီးဆုံးဦးလေး သို့မဟုတ် သူ့အဖေကို သည်အကြောင်း ပြောပြဖို့ရန် စဥ်းစားလိုက်လေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူသည် လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။

ရှန်ဖုန်းမင်က သူ့သရုပ်မှန်ကို ထုတ်ပြချင်ပုံ မရဘူးလေ။ ဒီတော့ သူက သူ့သရုပ်မှန်ကို ထုတ်ပြောလိုက်ရင် ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးသလို ဖြစ်နေမလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ခဏနေ သာမန်ထက်လွန်ကဲတဲ့ အချိန်အတောအတွင်းမှာ သူတို့ လင်မိသားစု သေရင်တောင် သေသွားနိုင်တယ်။

ဟုတ်တယ်လေ။ သူ ချင်ယောင်းကိုလည်း ဒီအကြောင်း မပြောပြနိုင်ဘူးပေါ့။ သို့နှင့် သူသည် ရှက်ရှက်နှင့်သာ စကားလမ်းကြောင်း လွဲလိုက်တော့သည်။

“အားယောင်း အဲဒီဆင်းရဲသား ပညာသင်က ဘာတွေ အဲလောက်ကောင်းနေလို့လဲ၊ ငါနဲ့ လုမြို့ကို ပြန်လိုက်ခဲ့စမ်းပါ”

ချင်ယောင်းက ရှက်ဒေါသဖြစ်သွားကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

“ သူ ကောင်းတယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ”

လင်ယွပိုင်သည် ကူကယ်ရာမဲ့သွားတော့သည်။

ချင်ယောင်းက ရှဲ့ချန်ထွက်သွားသည့်ဖက်သို့ လိုက်ပြေးသွားလေသည်။

လင်ယွပိုင်က နောက်က ဆက်လိုက်သွားချင်ခဲ့သည်။

ချင်ယောင်းက ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ ငါ့နောက် မလိုက်လာနဲ့၊ နင့်မှာ ညီအစ်မတွေအများကြီးရှိတာပဲ၊ သူတို့ဆီပဲ သွားတော့”

“အားယောင်း....”

“ ငါ့နောက် ထပ်လိုက်ခဲ့လို့ကတော့ ငါ နင့်ကို ထပ်ပြီး ယဥ်ကျေးနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်”

ချင်ယောင်းက လက်ဟန်ပြလိုက်လေသည်။

လင်ယွိပိုင်မှာ ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်လိုက်ရတော့သည်။

ချင်ယောင်းက ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမသည် နောက်ဖေးလမ်းကြားလေးတစ်ခုသို့ အရောက်တွင် ရှဲ့ချန်က အိမ်တစ်အိမ်ထဲ ဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ရှဲ့ချန်က ဘာတွေများ သိပ်ကောင်းနေသည်ကိုတော့ သူမ မသိပေ။ သူမရှေ့တွင် ရပ်ကာ ထိုလူမိုက်နှစ်ယောက်ကို ခြောက်လှန့်မောင်းထုတ်ပေးခဲ့သည့်နေ့တည်းက သူမသည် သူ့ကို သည်အတိုင်းထပ်တွေ့ ချင်နေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏တွန့်ချိုးထားတတ်သည့် မျက်ခုံးများကိုပင်။ သူမသည် သူ့အတွက် ထိုမျက်ခုံးများကို ပြေလျော့သွားအောင် လုပ်ပေးချင်ခဲ့သည်။

ရှဲ့ချန်က ခြံဝင်းထဲ ဝင်သွား၏။ သို့သော် ဖြန်းခနဲ ရိုက်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်လေသည်။

သူသည် မီးဖိုဆောင်ထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားတော့သည်။

“ နင့်ကို မှတ်ထားပါလို့ ငါပြောထားတယ်မလား၊ သွားပုန်းရဲ ပုန်းနေကြည့်လိုက်၊ နင် ဟင်းထဲမှာ ဆားတွေ အဲလောက်အများကြီး ထည့်ထားတာ၊ ငါ့ကို ဆားနဲ့ လုပ်ကြံမလို့လား”

ရှဲ့ယုံက လက်ထဲတွင် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်း ကိုင်ထားပြီး ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို ရိုက်နှက်နေလေသည်။

ခြင်းတောင်းက အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေပြီး ခြင်းတောင်းအောက်ထဲတွင် တအိအိငိုသံတစ်ခု ထွက်နေသည်။

ရှဲ့ချန်က ရှဲ့ယုံလက်ထဲက တုတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“ ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ”

ရှဲ့ယုံက သူ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ရေရွတ်တေော့သည်။

“ဘာလဲ၊ ငါက ငါ့သမီးကို ရိုက်တာ ၊ မင်းက ထိန်းအုံးမလို့လား၊ စမ်းကြည့်လိုက်လေ၊ ငါ မင်းကိုလည်း ရိုက်ပစ်မယ်”

သူသည် အရင်က မရိုက်ခဲ့ဖူးတာလည်း မဟုတ်ပေ။ ရှဲ့ချန် ၁၃နှစ် မပြည့်ခင်အထိ ရှဲ့ယုံသည် ရှဲ့ချန်တို့ မောင်နှမကို ဆူဆဲရိုက်နှက်ခဲ့လေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရှဲ့ချန်က စာအုပ်များကို ကူးရေးပေးကာ ကိုယ်တိုင် ငွေရှာခဲ့ပြီးနောက်မှ ပိုသန်မာလာခဲ့သည်။ ရှဲ့ယုံက သူ့ကို ရိုက်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း သူသည် မနိုင်တော့သဖြင့် ရှဲ့ချန်ကို ဆက်မရိုက်တော့ပေ။

“ စမ်းကြည့်လေ” ရှဲ့ချန်က အံကြိတ်ထားလိုက်သည်။

ရှဲ့ယုံက သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ ရှဲ့ချန်သည် အခုတော့ သူ့ထက် ခေါင်းတစ်လုံးနီးပါး ပိုမြင့်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပိန်ပါးသော်လည်း အရင်ကလို အရိုက်ခံ အဆဲဆိုခံသည့် ကလေး လုံးဝမဟုတ်တော့ပေ။

ရှဲ့ယုံက မြေကြီးပေါ်သို့ ဗျစ်ခနဲ တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး ဒေါသထွက်ပြလေသည်။

“ မင်းက ဘာမလို့လဲ၊ မင်းဖတ်တဲ့ စာအုပ်တွေအားလုံးက ခွေးဗိုက်ထဲ ရောက်သွားတာလဲ၊ မင်းက ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်၊ ငါ့အမြင်တော့ မင်းက မင်းရဲ့အောက်တန်းစားအမေလိုပဲ မျက်လုံးဖြူဝံပုလွေတစ်ကောင်ပဲ။

နှစ်တွေ အဲလောက်ကြာလာတဲ့အထိ ငါ့ကြောင့်သာမဟုတ်ရင် မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီလောက်အထိ ကြီးလာနိုင်ကြမှာလား၊ အခု တောင်ပံက မာလာပြီဆိုတော့ မင်းက အထိမခံချင်တော့ဘူးပေါ့လေ ဟမ်”

ရှဲ့လျန်ကို မွေးပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် ရှဲ့ချန်၏အမေသည် ရှဲ့ယုံ၏ဒေါသကို သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် တခြားတစ်ယောက်နှင့် လိုက်ပြေးသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်ကစပြီး ရှဲ့ယုံက ရှဲ့ချန်တို့ မောင်နှမကို ဆဲဆိုရိုက်နှက်တော့သည်။

ရှဲ့ချန်က သူ့ကို ခပ်စိမ်းစိမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူ့မျက်လုံးများသည် နီရဲနေလေသည်။ သူသည် အော်ဟစ်ပစ်လိုက်ချင်သလို တစ်ချိန်တည်းတွင်လည်း အော်ရယ်ပစ်လိုက်ချင်လေသည်။ နှစ်တွေ ဒီလောက်ကြာတဲ့အထိ သူတို့ကို မသေရုံတမယ် တစ်လုတ်နှစ်လုတ်လောက် ကျွေးတာကလွဲရင် သူက ဘယ်လို အဖေမျိုးဖြစ်ခဲ့တာလဲ၊ ရွေးချယ်စရာသာ ရှိမယ်ဆိုရင် သူက သူ့သားတော့ လုံးဝ မဖြစ်ချင်ခဲ့ပါဘူး။

“ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားဆီက စားခဲ့တာတွေ နောက်ကျရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြန်ပေးမယ်၊ ခင်ဗျား ရှဲ့လျန်ကို ထပ်မထိနဲ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ အကုန်ရှင်းရလိမ့်မယ်”

ရှဲ့ချန်သည် အမှန်အတိုင်းပြောနေခြင်းပင်။ ဒါသည် သူ့ကို နောက်ဆုံးသတိပေးလိုက်ခြင်းပင်။

“ပြန်ပေးမယ် ဟုတ်လား၊ မင်းက ငါ့ကို ဘာနဲ့ပြန်ပေးချင်တာလဲ၊ ငါက မင်းကို အသက်ပေးထားတာကွ”

ရှဲ့ယုံက ဆူဆဲလိုက်လေသည်။

ရှဲ့ချန်၏မြင်လွှာသည် နီရဲနေတော့သည်။ သူက သည်အတိုင်း ရှဲ့ယုံကို ဝါးစားမတတ်ကြည့်နေလိုက်၏။

သူ့ကို ကြောက်လာသဖြင့် ရှဲ့ယုံက ထပ်ကျိန်ဆဲကာ သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ငွေရော ၊ ဒီကလေးမ ဟင်းထဲမှာ ဆားတွေအများကြီး ထည့်လိုက်တယ်၊ သူက ငါ့ကို သ-တ်ချင်နေတာ၊ ငါ အပြင်ထွက်စားမလို့”

“ငွေမရှိဘူး” ရှဲ့ချန်က ပြောလိုက်၏။

“ မင်း နေ့တိုင်း ပန်းချီဆွဲပြီး စာရေးနေတာတောင် မင်းမှာ ငွေမရှိဘူးလို့ ပြောနေတယ်ဟုတ်လား၊ မင်း အဲဒီစာအုပ်တွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖတ်လာတာ အလကားပဲ” ရှဲ့ယုံက ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ ကျွန်တော်က မရှိဘူးဆိုရင် မရှိလို့ပေါ့”

ရှဲ့ချန်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်လေသည်။ စာလေ့လာခြင်းက ကုန်ကျစရိတ်များသည့် ကိစ္စတစ်ခုပင်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူသည် ပန်းချီဆွဲလာပြီး စားအုပ်များကို ကူးပေးနေခဲ့ခြင်းကပင် သူ့ပညာရေးကို ထိန်းထားနိုင်ရုံလောက်သာ ရှိလေသည်။ သူ့တွင် အဘယ်မှာ ငွေပိုငွေလျှံ ရှိပါမည်နည်း။

“ မင်းက နောက်ဆိုရင် ငါ့ကို ပြန်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်၊ ငါ့ အမြင်တော့ မင်းမှာ ပြန်ပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး၊ ငါ ဘာလို့ မင်းတို့ဂြိုဟ်ဆိုးနှစ်ကောင်ကို မွေးလာခဲ့မိတာလဲ” ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီး ရှဲ့ယုံက တုတ်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်ကာ သူ့ဟာသူ ထွက်သွားတော့သည်။

ရှဲ့ချန်က ခြင်းတောင်းနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ပျော့ပြောင်းသည့် လေသံနှင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ သူ သွားလိုက်ပြီ၊ မကြောက်နဲ့တော့၊ အစ်ကို ရောက်လာပြီ”

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ခြင်းတောင်းနောက်မှ သေးညပ်ညပ်ပုံရိပ်လေးတစ်ခု ထွက်လာပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ ပြေးဝင်လာလေသည်။

ရှဲ့လျန်သည် တအိအိ ငိုနေလေသည်။

ရှဲ့ချန်သည် သူမ၏လက်နှင့် လက်မောင်းများပေါ်တွင် ဖုံးနေသည့် အနီကွက်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ဝမ်းနည်းစွာ သူမ၏ခေါင်းလေးကို သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

“ အစ်ကို ညီမလေးကို ၄လပိုင်းကျရင် မြို့တော်ကို ခေါ်သွားမယ်နော်၊ သူ ညီမလေးကို ထပ်မတွေ့အောင် အစ်ကိုလုပ်ပေးမယ်”

ရှမင်းဆက်သည် နှစ်တိုင်း ၅လပိုင်းတွင် တော်ဝင်စာမေးပွဲကို ကျင်းပလေသည်။ ရှဲ့ချန်က ၄လပိုင်းတွင် အိမ်မှ ထွက်သွားလိမ့်မည်။ အချိန်မီ ဖြစ်လောက်ပေသည်။

“ဟင့် ဟင့်” ရှဲ့လျန်က ရှိုက်ကာ ငိုနေလေသည်။

ရှဲ့ချန်သည် သူမ ငိုသံကို သည်လိုကြားလိုက်ရသောအခါ ပိုပြီး ဝမ်းနည်းလာတော့သည်။ ရှဲ့လျန်သည် နဂိုက စကားပြောတတ်လေသည်။ သို့သော် သူမ အသက် ရှစ်နှစ် ရောက်လာချိန်တွင် အကြောင်းတချို့ကြောင့် ရုတ်တရက် စကားမပြောတော့ပေ။ သူမသည် အသံထွက်နိုင်သော်လည်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ သူက သူမကို သမားတော်ထံ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်သွားခဲ့သော်လည်း သမားတော်က ဘာမှလုပ်မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သည်အတိုင်းသာ ထားလိုက်ရတော့သည်။

သူသည် မြို့တော်သို့ ရောက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ရှဲ့လျန်ကို ကုသပေးရန် နာမည်ကြီးသမားတော်တစ်ယောက်ကို ရှာပေးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်တော့သည်။

ရှဲ့လျန်က သူ့လက်မောင်းကို ထိလိုက်ပြီးနောက် မီးဖိုဆောင်ထဲသို့ ပြေးသွားလိုက်လေသည်။ သူမက ဗီဒိုထဲက ကွဲနေသည့်ပန်းကန်လုံးတစ်ခုထဲက မုန့်ခြောက်တစ်ခုကို ထုတ်လာပြီး ရှဲ့ချန်ကို လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။

“ အစ်ကိုမဆာပါဘူး၊ ညီမလေး စားလိုက်နော်” ရှဲ့ချန်က မုသားဖြူတစ်ခုကို ပြောလိုက်လေသည်။

ရှဲ့လျန်က နားလည်သိတတ်စွာ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သူ့ကို မုန့်ခြောက်အား ပေးလိုက်လေသည်။ အစ်ကိုက စာလေ့လာနေတာလေ။ သူ ဗိုက်ဆာလို့မဖြစ်ဘူး။ အစ်ကိုက တော်ဝင်စာမေးပွဲ အောင်သွားရင် သူမကို အဝေးကြီးခေါ်သွား နိုင်တော့မှာ။

မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် မုန့်ခြောက်ကို စားလိုက်ကြသည်။ ရှဲ့လျန်က ရှန့်ချန်အတွက် ပါးစပ်ထောင့်က မုန့်အစအနများကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။ မျက်ရည်များကြားက သူမသည် ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

သည်အခိုက်တွင် နောက်ဖေးလမ်းကြားထိပ်တွင် ရှဲ့ယုံက ချင်ယောင်း ရပ်နေသည်ကို သတိထားမိသွားလေသည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း လင်းလက်လာတော့သည်။ တကယ်လှတဲ့ ကလေးမပဲ။ သူမရဲ့အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ရတာ ချမ်းသာတဲ့မိသားစုတစ်ခုရဲ့ သမီးဖြစ်ရမယ်။

“ ဒီက မိန်းကလေး၊ ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ၊ လူလာရှာတာလား၊ ကျုပ် ကြွားတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဝူလင်စီရင်စုမှာ ကျုပ်မသိတဲ့သူ လူ၊ ကျုပ်မသိတဲ့လမ်း ဆိုတာမရှိဘူး” ရှဲ့ယုံက သွားရည်တမြားမြားနှင့် ချင်ယောင်းကို စကားပြောလိုက်လေသည်။

ချင်ယောင်းသည် သူက ရှဲ့ချန်၏အိမ်မှ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူသည် ရှဲ့ချန်၏အဖေ မဟုတ်လျှင် ဆွေမျိုးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ရှက်သွားတော့သည်။

နေ့လယ် ၁နာရီ။ ဆိုင်ထဲက ဧည့်သည်အားလုံးနီးပါးသည် ပြန်သွားကြလေသည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက အနောက်ဘက် မီးဖိုဆောင်က ထွက်လာပြီး သည်နေ့ လာရောက်အားပေးကြသူများကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်လေသည်။

ပထမဆုံး သူမသည် ကုယန်ကျိုးနှင့် ထိုပညာသင်များက ကျောင်းပြန်တက်ရအုံးမည်ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်စကား အရင်ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်” ကျန်းယွင်ကျူးက ကုယန်ကျိုးဖက် လှည့်လိုက်၏။

“ ဒီကားတွေ ပြောစရာမလိုပါဘူးဗျာ”

ကုယန်ကျိုးသည် ခါတိုင်းလိုပင် တည်ငြိမ်နေဆဲ။ သူသည် ကျန်းယွင်ကျူးက လက်ထပ်ပွဲကြောင်းလမ်းခြင်းကို ယဥ်ယဥ်ကျေးကျေး ငြင်းလိုက်ခြင်းကို စိတ်ထဲမထားသည့်နှယ်ပင်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးလိုက်၏။ တော်သေးတာပေါ့လေ။

သူမသည် ကုယန်ကျိုးနှင့် ထိုပညာသင်များ တစ်ယောက်စီအား အဖွဲ့ဝင်ကတ်ပေါ်တွင် နာမည်များရေးထားသည့် အပြင်ရောင်အဖွဲ့ဝင်ကတ်ကို ပေးလိုက်လေသည်။ သည်ပညာသင်များသည့် သူမ၏စားသောက်ဆိုင်တွင် လာရောက်စားသောက်လျှင် ၅% လျှော့စျေး ရနိုင်လေသည်။

ထိုပညာသင်များသည် လျှော့စျေးကတ်ကို ရလိုက်ကြသောအခါ အလွန်မှ ဝမ်းသာသွားကြလေသည်။ သူတို့သည် တခြားသူများက သည်ကတ်ကို ရဖို့ရန် ဆိုင်တွင် လျန်၅၀ စရံငွေသွင်းခဲ့သည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့ကတော့ သည်အတိုင်း လာကူညီပေးရင်းက ကတ်ကို ရခဲ့လေသည်။

နောက်ဆိုလျှင် သူသည် သည်နေရာတွင် လာရောက်စာသောက်ကြလျှင် ငွေကို သက်သာစေရုံမကဘဲ မျက်နှာပါ ရအုံးမည်။

သည်လိုတွေးမိလိုက်ကြပြီး သူတို့အားလုံးက သည်နေ့လာခဲ့သည်မှာ အချည်းနှီးမဖြစ်ဟု ခံစားမိလိုက်ကြတော့သည်။

...

အပိုင်း (၅၈) (ခ)

“ မိန်းကလေး”

ကုယန်ကျိုးက ကျန်းယွင်ကျူးကို မတတ်သာတော့ဘဲ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။ သူမက အမြဲတမ်း ပါးနပ်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းတယ်လေ။ သူက သူမကို ကူညီချင်တာတောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ထားလိုက်ပါမယ်လေ။ သူတို့အဖွဲ့သည် ထွက်လာခဲ့ကြပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်လမ်းပေါ်က ကျောင်းတော်ဆီသို့ သွားလိုက်ကြတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် ကုယုံသယ်၊ အမျိုးသမီးလင်းနှင့် တခြားသူများပင်။ သူတို့လည်း အပြာရောင်အဖွဲ့ဝင်ကတ်တစ်ခု စီရခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အာမခံဌာနခေါင်းဆောင်လီနှင့်အဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ အဖွဲ့ဝင်ကတ်များကို ကိုင်ထားကြလေသည်။

အာမခံဌာနခေါင်းဆောင်လီက ကတ်ကိုယူလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

“ နောက်ဆိုရင် ကျုပ် မင်းရဲ့အစားအသောက်တွေ စားချင်တဲ့အခါ အများကြီး ပိုလွယ်ကူသွားပြီ”

နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင် ချန်ရှီရွာတွင် ရက်ပိုင်းလောက် နေခဲ့ကြကတည်းက သူနှင့် လီယန် နှစ်ယောက်လုံးသည် ကျန်းယွင်ကျူး လုပ်ပေးခဲ့သည့် ဟင်းလျာများကို ကြိုက်သွားခဲ့ကြသည်။ ဝမ်းနည်းစရာက အလွန်ဝေးနေသောကြောင့်ပင်။ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားတော့သည်။

“ဒါဆို ခဏခဏ လာခဲ့ပါ” ကျန်းယွင်ကျူးက လှိုက်လှဲဝမ်းသာစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“လာမှာပေါ့”

အာမခံဌာနခေါင်းဆောင်လီက သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် သူ့လူများကို ခေါ်ပြန်သွားလေသည်။

ဆိုင်လေးသည် ခြောက်ကပ်လာတော့သည်။ ထိုအခါမှ ကျန်းမိသားစုမှာ စားသောက်ဖို့ အချိန်ရတော့သည်။ နေ့လယ်စာကို မြန်မြန်စားလိုက်ပြီး အမျိုးသမီးချန်က တံမြက်လှဲကာ ကျန်းယွင်ကျူးက စားပွဲများကို သုတ်လိုက်သည်။ အချိန်တစ်ခုတွင် သူမသည် စားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

သူမ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် အမျိုးသမီးချန်က သူမ၏လှုပ်ရှားမှုကို လျှော့လိုက်ပြီး ညနေခင်းအတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ရန် အနောက်ဘက်ခြံသို့ သွားလိုက်လေသည်။

စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် ကျန်းယွင်ကျူးတစ်ယောက်သာ ကျန်ခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ မှောက်လျက်သား အိပ်နေလေသည်။ သူမ၏အသက်ရှူသံတို့က ဖြည်းညင်းနေသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်သည် ဆိုင်ထဲ လျှောက်လာပြီး သူမ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်ဘက်တွင် ထိုင်လိုက်ကာ သူမကို ကြည့်နေလေသည်။

သူမ၏ဘေးဖက်ပုံရိပ်က အလွန်မှလှပလေသည်။ အလင်းနှင့်အမှောင် မျဥ်းများက လိမ်ယှက်နေသည်။ သူမ၏ အသားအရေက နို့နှစ်လေးနှယ်။ သူမ၏နှုတ်ခမ်းသည် အနည်းငယ်ဟနေလေသည်။ အသက်ရှူနှုန်းနောက် လိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းများက မသိမသာ ပွင့်လိုက်ပိတ်လိုက် ဖြစ်နေသည်။ စိုပြေနူးညံ့နေသည်။ မျက်တောင်ရှည်များက စင်းကျနေသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများးသည် တင်းနေအောင် မှိတ်ထားသော်လည်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်ထားလျှင် အလွန်မှ တောက်ပပြီး ဖျတ်လတ်သည်ကို သူ သိနေသည်။ လူအတိုင်းပင်။

သူမက ပင်ပန်းနေတာပဲ။ သူ သူမကို အဲလောက်အထိ မပင်ပန်းစေချင်ဘူး။ တကယ်ပါ။

ဒါပေမဲ့ သူမက ဘေးက ပန်းချီကားထဲက အပြာရောင်ကျိုးကြာငှက်လေးလိုပဲ ဆိုတာ သူ သိနေတယ်လေ။ ကောင်းကင်ပေါ်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျံဝဲနေမှသာ ပျော်ရွှင်ရွင်နဲ့ တေးသီနိုင်တာ။

ကျန်းယွင်ကျူး၏ လက်တစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလေသည်။ လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ထားသည်။ ကွဲထွက်နေသည့် လက်ညှိုးက ရှေ့သို့ တိုးထွက်နေသည်။ လက်ဖျားက လုံးဝန်းနေပြီး ပန်းရောင်တောက်ပနေလေသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်သည် သူလက်ညှိုးကို ရုတ်တရက် ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ချောင်းဖျားကို သာသာလေး သွားထိကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်ထားလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် နာရီဝက်လောက် အိပ်ခဲ့ပြီးနောက် နိုးလာခဲ့သည်။ သူမက နိုးလာပြီး ထိုနေရာတွင် ထိုင်ကာ အချိန်ခဏလောက် ငေးငိုင်နေလိုက်ပြီးမှာ အပြည့်အဝ နိုးသွားတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် သူမသည် လူထပ်ခေါ်ဖို့ အချိန်ကျပြီဟု ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ကျန်းချိန်က ရွာသို့ပြန်ကာ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို သွားယူမည်နှင့် ကြုံလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက သူနှင့် ရွှယ်ကျင်းကို အမှာစကား ပါးလိုက်လေသည်။ သူသည် အရင်က လူတစ်ယောက်ကို ထောက်ခံပေးခဲ့သည်။ အဆင်ပြေခဲ့လျှင် သူ့ကို ချီရှန်းကျွီသို့ လာရန် ကျေးဇူးပြုပြီး ဖိတ်ခိုင်းလိုက်သည်။

ရွှယ်ကျင်းက ထိုအကြောင်းပြောရန် သူမကို စောင့်နေခဲ့လေသည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ပြီး သူက ကျန်းချိန်၏ လှည်းပေါ် ချက်ချင်းတက်သွားကာ စီရင်စုကို ပတ်သွားပြီး သူ့မိတ်ဆွေဟောင်းကို သွားခေါ်လာခဲ့တော့သည်။

သည်အချိန်တွင် ကျန်းယွင်ကျူးသည် ချီရှန်းကျွီကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးသွားပြီး ညအတွင် ဆိုင်ဖွင့်ရန် စောင့်နေလေသည်။

“သူဌေး ကျွန်တော်ပြောတာ သူလေ”

ရွှယ်ကျင်းက တံခါးမှ ဝင်လာသည်နှင့်တပြိုက်နက် ဝမ်းသားအားရ ပြောလိုက်သည်။ ချီရှန်းကျွီကို သည်နေ့ ဖွင့်ခဲ့သည်။ သူသည် လာကြည့်ချင်သော်လည်း မိုင်းတွင်းနားက အလုပ်ကိုလည်း မထားခဲ့နိုင်ပေ။ သူ့ကို သေလောက်အောင် စိတ်ပူနေမိစေတော့သည်။

အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပြီ။

ကျန်းယွင်ကျူးက သူ့နောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သုံးဆယ်ဝန်းကျင် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်လေသည်။ ထိုလူက အရပ်မြင့်ကာ ဝဖိုင့်ဖိုင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့မျက်နှာက သိမ်မွေ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူ့မျက်လုံးများပင်။ ပြုံးလိုက်လျှင် တော်တော်လေး ဝမ်းသာကြည်နူးဟန်ပေါ်သည်။

သည်အချိန်တွင် တန့်သယ်ပေါင်းကလည်း ကျန်းယွင်ကျူးကို ကြည့်နေသည်။ သူသည် အံ့ဩသွားတော့သည်။ သူသည် ရွှယ်ကျင်းထံမှ ကျန်းယွင်ကျူးအကြောင်းကို ကြားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဥပမာ သူမသည် နှစ်ဝက်အတွင်းတွင် စီရင်စုမြို့၌ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု ဖွင့်ခဲ့သည်။ ဥပမာ သူမသည် စားဖိုမှူးကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူမ၏အထူးဟင်းလျားများက မကုန်နိုင်အောင် ထွက်လာတတ်သည်။ သူသည် သူမအကြောင်းကို သိချင်မိသလို သံသယတချို့လည်း ဖြစ်မိနေလေသည်။

အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ သည်လိုမိန်းကလေးတစ်ယောက်က မည်သို့သောပုံစံလေး ဖြစ်မည်ကို စိတ်ကူးမကြည့်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သူသည် ချီရှန်းကျွီနှင့် ကျန်းယွင်ကျူးတို့ကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ရွှယ်ကျင်းက ချဲ့ကားပြောနေသည် မဟုတ်ကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဒီချီရှန်းကျွီကို ကြည့်လေ။ လုစီရင်စုပြည်နယ်ရဲ့ မြို့မှာတောင် ဒီလောက်သားနားတဲ့ နေရာမျိုး ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ကျန်းယွင်ကျူးရဲ့စိတ် ဘယ်လောက်တောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့လဲဆိုတာကို ပြနေတာပဲ။

ဒီတော့ သူမက အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ ချက်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျိုးကြောင်းသင့်ပုံရတယ်။

“သူဌေးကျန်း”

တန့်သယ်ပေါင်းက တလေးတစားနှင့် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် သူ့ပထမဆုံးပုံစံကို ကျေနပ်သွားပြီး ငါးမှတ် ပေးလိုက်လေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူက ကြည့်ကောင်းတယ်လေ။

ထို့နောက်တွင် အချက်အပြုတ်အရည်းအချင်းကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

တန့်သယ်ပေါင်းက ချက်ချင်း သူ့ခါးစည်းကို ဝတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူသည် အရပ်မြင့်ပြီး ဝပုံရသော်လည်း သူ့လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်မှ သွက်လက်ကာ ပျော့ပြောင်းလေသည်။ သူသည် အချိန်တိုအတွင်းတွင် အသဲကြော်တစ်ပွဲ ကြော်ပြလိုက်သည်။

သည်ဟင်းက မီးပြင်းအားပေါ်တွင် အထူးမူတည်လေသည်။ မီးအား အရမ်းများသွားလျှင် အသဲအဖျားများက အလွယ်တကူ ညိုးသွားတတ်ပြီး မီးအားနည်းလွန်းလျှင်လည်း အသဲများက မီးနံ့မရနိုင်ပေ။ သည်လိုဆို မကောင်းတော့ပေ။

တန့်သယ်ပေါင်း၏အစကေးသည့် ပြီးပြည့်စုံသည် မဟုတ်သော်လည်း ကျန်းယွင်ကျူးက သူသည် ၈မှတ်လောက် ရနိုင်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

သူမက တန့်သယ်ပေါင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရွှယ်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်ကာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ယွင်ဟယ်လို ပိတ်လိုက်ရသည့်အကြောင်းအရင်းကို ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပထမဆုံးအနေဖြင့် အနည်းငယ် သိချင်သွားတော့သည်။ ဒီ စားဖိုမှူးနှစ်ယောက်နဲ့ဆိုရင် လုပ်ငန်းက ထူးထူးခြားခြား ဆိုးရွားမနေသ၍ ဆက်ပြီး ဖွင့်နိုင်နေသင့်တယ်လေ။

ရွှယ်ကျင်းက သူမ စဥ်းစားနေသည်ကို နားလည်သွားပုံရသည်။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး သူမကို ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“သူဌေး ပေါင်ဖူလိုကို သတိထားနော်၊ သူတို့က မသန့်ရှင်းဘူး”

ကျန်းယွင်ကျူးသည် မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်လေသည်။ ပေါင်ဖူလိုက ဝူလင်စီရင်စုမှ နာမည်အကြီးဆုံး စားသောက်ဆိုင်ပဲ။ သူပြောတဲ့ ‘မသန့်ရှင်းဘူး’ ဆိုတာက...

ပေါင်ဖူလိုအကြောင်း ပြောလိုက်သည်တွင် တန့်သယ်ပေါင်း၏ အမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူက ရွှယ်ကျင်းဖက်လှည့်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ထားကာ

“ တကယ်တော့ဗျာ ယွင်ဟယ်လို ပိုင်ရှင် ကံဆိုးမိုးမှောင်မကျခင်က လူတစ်ယောက်က ကျုပ်ဆီလာပြီး ပြောခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော်က နည်းနည်းလောက်ကူညီမယ်ဆိုရင် သူက ငွေ၁၀လျန်ပေးမယ်တဲ့၊ ကျွန်တော် သဘောမတူခဲ့ဘူး”

“ မင်း ဒီစကားကို ဘာလို့ စောစောကမပြောခဲ့တာလဲ” ရွှယ်ကျင်းက ပြောလိုက်၏။

တန့်သယ်ပေါင်းသည် အလွန်မှ ရှက်နေလေသည်။ ဘယ်သူက ဒီစကားမျိုးကို လျှောက်ပြောချင်မှာလဲ။ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင် သူ မဟုတ်ရင်တောင် တခြားသူတွေက သူ့ကို သံသယဖြစ်ကြတော့မှာ။

ရွှယ်ကျင်းသည် ထိုအချက်ကို စဥ်းစားလိုက်မိပြီး သူ့ကို အပြစ်ထပ်မတင်တော့ပေ။ သူမှ ငွေမယူခဲ့တာ။ အခု သူပြောဖို့ ဆန္ဒရှိလာပြီဆိုတော့ မဆိုးပါဘူး။

“သူဌေးကျန်း သတိထားမှ ရမှာပါ”

တန့်သယ်ပေါင်းက ပြောလိုက်လေသည်။ သူသည် စားသောက်ဆိုင် မစရသေးခင်မှာပင် ပိတ်သွားမှာကို မလိုလားပေ။ ထို့အပြင် ကျန်းယွင်ကျူးလို မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သည်လို စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုကို တည်ထောင်ဖို့ရာ လွယ်ကူမည်မဟုတ်ဟုလည်း သူ ခံစားမိလိုက်သည်။

ပေါင်ဖူလို တဲ့လား။ ကျန်းယွင်ကျူးက စိတ်ထဲတွင် မှတ်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် သည်အကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ တန့်သယ်ပေါင်းကို ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျွန်မ ရှင်နဲ့ တချို့ကိစ္စ ဆွေးနွေးချင်တယ်”

တန့်သယ်ပေါင်းက သူမ ပြောလိုသည့်စကားကို ခပ်ရေးရေး ခန့်မှန်းမိလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က အပြင်သို့ ထွက်လာလိုက်ကြသည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောလိုက်သည်။

“ ရွှယ်ကျင်း ရှင့်ကို ဘာပြောထားလဲတော့ ကျွန်မ မသိဘူး၊ ကိစ္စကို ထပ်ပြီး ရှင်းပြပါရစေ၊ ပြီးမှ ရှင်က အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် စာချုပ် ချုပ်ကြတာပေါ့။

“ ကျွန်မ ရှင့်ကို ငှားရတဲ့အကြောင်းအရင်းက ရှင့်ကို ရွှယ်ကျင်းရဲ့ အလုပ်တွေကို လက်လွှဲယူပြီး ရွာမှာ ချက်ပြုတ်ပေးစေချင်လို့ပါ၊။ လခကတော့ ရွှယ်ကျင်းလိုပါပဲ၊ တစ်လကို ငွေတစ်လျန်ပါ၊ ဆယ်နှစ်စာချုပ်ပါ။

အခု ကျွန်မတို့မိသားစု အများစုက စီရင်စုမြို့မှာ နေကြတာ၊ အခန်းလွတ်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်၊ ရှင် နေဖို့ တစ်ခန်းရွေးလို့ရတယ်။

လခကို နှစ်ဝက်တိုင်း တစ်ခါ တိုးပေးပါမယ်။

သုံးနှစ်လုပ်ပြီးရင် ရှင် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို စီရင်စုမြို့ဆီ ပြောင်းပေးမယ်”

ကျန်းယွင်ကျူးက အချိန်အကြာကြီး ပြောလိုက်လေသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ သည်အချက်ပင်။ ဝန်ထမ်းများအတွက် အပေါ်ဆက်တက်နိုင်ဖို့ရန် လှေကားတစ်ခု ဖန်တီးပေးရခြင်းပင်။

သေချာပါသည်။ တန့်သယ်ပေါင်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။ သူသည် ရွာတွင် ဆယ်နှစ်လောက်နေရန် စဥ်းစားထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက အခု ဘာပြောလိုက်တယ်။ သုံးနှစ်ပြီးရင် သူမက သူ့ကို စီရင်စုမြို့ကို ပြောင်းပေးမယ်တဲ့လား။

ဒါဆို သူက ဘာလို့ စိုးရိမ်နေရအုံးမှာလဲ။

“သူဌေး ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းလုပ်ပါ့မယ်”

သူက ချက်ချင်း ကတိပေးလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပြီ၊ အရင်ဆုံး စာချုပ်ချုပ်လိုက်မယ်၊ တစ်ရက် နှစ်ရက်နေရင် ကျွန်မ ရွှယ်ကျင်းနဲ့ ရှင့်ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်မယ်” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ခဏကြာပြီးနောက် အားလုံး ပြီးစီးသွားလေသည်။ ရွှယ်ကျင်းက တန့်သယ်ပေါင်းကို ချန်ရှီရွာသို့ ချက်ချင်း ခေါ်ပြန်သွားတော့သည်။ သူသည် ထိုဖက်ခြမ်းက ကိစ္စအားလုံးကို သူ့အား သင်ပေးရန် မစောင့်နိုင်ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက သူတို့နှစ်ယောက်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။ ဝန်ထမ်းတွေက အရမ်းကို တက်ကြွတယ်။ မဆိုးဘူး။

ထို့နောက်တွင် ဆိုင်က စားပွဲထိုးနှစ်ယောက်နှင့် ဝေယျာဝေစ္စအလုပ်သမား နှစ်ယောက် ခေါ်ရန် လိုသေးသည်။ သို့မှသာ အမျိုးသမီးချန်နှင့် ကျန်းယွင်ကျူးတို့က အနားယူနိုင်လိမ့်မည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက အနီရောင်စာရွက်ကို ကိုင်ထားပြီး ဆိုင်တံခါးတွင် ကပ်ထားရန် အလုပ်ခေါ်စာတစ်ခုကို ရေးဖို့ ပြင်လိုက်လေသည်။

သည်အချိန်တွင် ရှဲ့ချန်က ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် အပြာရောင် အဝတ်အစားဟောင်းကို ဝတ်ထားဆဲပင်။ သူသည် မျက်မှောင်ကျုံ့နေပြီး အတွေးများနှင့် ပြည့်နက်နေပုံပေါ်သည်။

“ မိန်းကလေး ဒီနေ့ စာရင်းလုပ်ချင်ပါသလား” သူက မေးလိုက်၏။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် သည်နေ့ နေ့လယ်က ငွေမည်မျှဝင်ခဲ့သည်ကို သိချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သည်လိုခေတ်အခါတွင် ကွန်ပျူတာက မရှိပေ။ နေ့လယ်က မှတ်ထားသည့်စာရင်းများသည် ရှုပ်ပွနေပြီး သူမကို ခေါင်းကိုက်စေလေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့”

သူမက ချက်ချင်းဖြေလိုက်ပြီး စာရင်းစာအုပ်ကို ရှဲ့ချန်အား ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ရှဲ့ချန်က စာရင်းစာအုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် စုတ်တံကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် ပေသီးကို ကိုင်ထားကာ ထိုနေရာတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ နေက သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး သွယ်လျသည့်အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက သူမ၏အလုပ်ခေါ်စာကို ဆက်ရေးနေလိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်သည် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရေးနေသည့်စာကို တွေ့သွားသည်။ မျက်မှောင်ကျုံ့ရင်း အချိန်တော်တော်ကြာအောင် စဥ်းစားလိုက်ပြီး သူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။

“မိန်းကလေး အလုပ်သမား ခေါ်မလို့လား”

“အင်း”

ကျန်းယွင်ကျူးက ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ ဘာလို့လဲ။ သူက စားပွဲထိုး လုပ်ချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လက်တိုလက်တောင်းအလုပ်သမား လုပ်ချင်တာလား။

“ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေတာ၊ ကျွန်တော့်မှာ အချိန်အများကြီး မရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ညီမလေးပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူကလည်း အချိန်အကြာကြီး လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ၄လပိုင်းကျရင် ကျွန်တော်နဲ့အတူတူ သူ့ကို မြို့တော်ကို ခေါ်သွားမလို့လေ”

ရုတ်တရက် သူက ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ် မိန်းကလေး၊ ကျွန်မ ဘာမှမပြောခဲ့ဘူးလို့ မှတ်ပေးပါ”

ထို့နောက် သူက ခေါင်းငုံ့ကာ စာရင်း ဆက်လုပ်နေလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် သူက သူ့ညီမလေးကို အလုပ်ခိုင်းလိုသည်လား၊ မလုပ်ခိုင်းလိုသည်လား နားမလည်အောင် ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၅၉) (က)

အချိန်တိုအတွင်းတွင် ရှဲ့ချန်သည် တွက်ချက်မှုများနှင့် စာရင်းအားလုံးကို ချုပ်ပြီးသွားတော့သည်။ သူသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် နားလည်နိုင်စေရန် စာရင်း ပြုစုပေးထားလေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက စာရင်းစာအုပ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ မဆိုးဘူး။ သူ့စာရင်းက ခေတ်သစ်မှတ်တမ်းတွေနဲ့ နည်းနည်းတူတယ်။

သူမ မသိလိုက်သည်က ရှဲ့ချန်သည် ထိုသို့ ရေးထားပေးခြင်းမှာ သူမ နားမလည်မှာကို စိုးရိမ်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။

သည်နေ့ နေ့လယ်ခင်းတွင် လျန်၅၀ စရံသွင်းသူ ၂ယောက်နှင့် ၁၀လျန် စရံသွင်းသူ ၇ယောက်ရှိသည်။ စုစုပေါင်း လျန်၁၇၀။ ကျန်ယွင်ကျူး ပိုင်သည့်ငွေလည်း ဖြစ်သလို မပိုင်သေးသည့်ငွေလည်း ဖြစ်လေသည်။

သို့တိုင် ကျန်းယွင်ကျူးကတော့ အလွန်မှ ကျေနပ်နေမိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်ရန် ငွေအရင်းအနှီး ရသွားပြီ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လုပ်ချင်သည့်အရာတိုင်းကို ထိန်းချုပ်ထားရန် မလိုတော့ပေ။

ထို့အပြင် သူမသည် နေ့လယ်က အသားတင်အမြတ် ၂လျန် ရထားလေသည်။

ဒါသည် စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ရာ နှောင့်နှေးနေရခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်မည်။ ခြင်္သေ့အကအဖွဲ့က စတင်ပြီး ကပြလိုက်ချိန်တွင် အားလုံးက လန်းဆန်းသွားပြီး လာစားကြည့်ချင်သွားကြတော့သည်။

ညနေပိုင်းတွင် ဧည့်သည်အလွန်များမည်မဟုတ်ဟု ခန့်မှန်းထားခဲ့သည်။

ကျန်းယွင်ကျူး တွေ့ထားသည့်အတိုင်းပင် ညနေခင်းတွင် ဧည့်သည်အလွန်နည်းပါးလေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဧည့်သည်ပိုများလာခဲ့သည်။ တချို့က အသစ်တစ်ခုခု စားကြည့်ရန် မိတ်ဆွေများကို ခေါ်လာပြီး တချို့က စားသောက်ဖို့ရာ သူတို့၏မိသားစုများကို ခေါ်လာခဲ့ကြသည်။

တတိယနေ့တွင် ဧည့်သည်များ အများကြီး နည်းသွားပြန်သည်။

လေးရက်မြောက်နေ့တွင် ဧည့်သည်လာသည့် နှုန်းက တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ ရှဲ့ချန်က စာရင်း လာလုပ်ပေးခဲ့ပြီး သည်နေ့ ၂လျန်နှင့် ငွေ၂ပြား ရှာနိုင်ခဲ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်နေ့ ၂လျန်။ တစ်လကို လျန် ၇၀နီးပါးပဲ။ ဒီငွေက တော်တော်လေး များနေပါပြီ။

ဒါပေမဲ့ အဓိကအချက်က ဒီလုပ်ငန်း ကောင်းကောင်း လည်ပတ်နေဖို့ပဲလေ။

ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း ကျန်းယွင်ကျူးသည် ပေါင်ဖူလိုအကြောင်း စုံစမ်းထားခဲ့သည်။ သည်စားသောက်ဆိုင်ကို လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကျော်ကတည်းက ဖွင့်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှင်၏ မျိုးရိုးနာမည်မှာ စုန့်ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်က ပိုင်ရှင်အိုကြီးက ဆိုင်ကို သားနှစ်ယောက်အား လွဲပေးလိုက်ပြီး အနားယူသွားခဲ့သည်။

စုန့်မိသားစု၏ အကြီးဆုံးသားသည် ဒုတိယသားထက် အများကြီးပိုလုပ်နိုင်စွမ်းရှိသူဖြစ်သည်။ သူက ဆိုင်၏ တာဝန်ခံဟောင်းကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် တာဝန်ခံလုပ်ကာ ဆိုင်၏ ကိစ္စကြီးငယ် အားလုံးကို တာဝန်ယူခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် လေးနှစ်အတွင်း စီရင်စုမြို့တွင် စားသောက်ဆိုင် သုံးဆိုင်ကို ဖွင့်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ဆိုင်စီတိုင်းက အကြာဆုံး နှစ်ဝက်ကျော်ကျောက်လောက် လည်ပတ်ပြီးနောက်တွင် ပိတ်ချလိုက်ရသည်ချည်းသာ။

ပထမစားသောက်ဆိုင်တွင် အစားအသောက်ထဲ၌ ကြွက်ခေါင်းတစ်ခု ပါလာခဲ့သည်။ အလွန်မှ ရွံစရာကောင်းလွန်းသဖြင့် လူတိုင်းက ထိုဆိုင်သို့ ထပ်မသွားကြတော့ပေ။

ဒုတိယဆိုင်မှာ ပိုင်ရှင်သည် တခြားမြို့က ဖြစ်သည်။ ရဲမက်များက အမြဲတမ်းလိုလို သူ့ဆိုင်သို့လာကာ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းများ လုပ်ခဲ့ကြသည်။ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လွန်းကြသဖြင့် ဧည့်သည်များက အစားအသောက် ကောင်းကောင်းမစားနိုင်ပေ။ လုပ်ငန်းကလည်း အလိုလို မကောင်းဘဲ ဖြစ်လာတော့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် တံခါးပိတ်ပြီး ဒေါသထွက်ထွက်နှင့် ထွက်ခဲ့ရသည်။

တတိယတစ်ခုမှာ ရွှယ်ကျင်းနှင့် သူ့မိတ်ဆွေတို့ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည့် ယွင်ဟယ်လို ဖြစ်သည်။ သည်တစ်ခုကတော့ လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရာပင် မရှိပေ။ ပိုင်ရှင်၏မိန်းမက တခြားတစ်ယောက်နှင့် လိုက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ နေ့တိုင်း ဆိုင်ထဲတွင် ကောလာဟလများ ပြည့်နေပြီး ပိုင်ရှင်သည် အမှန်တွင်တော့ မိန်းမစိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် သူ့မိန်းမကို လုံးဝစိတ်ကျေနပ်အောင်မလုပ်ပေးနိုင်ဟု ဆိုကြလေသည်။ သူက မကြာခဏဆိုသလို ဆိုင်ထဲက အမျိုးသမီးဧည့်သည်များကို စိုက်ကြည့်နေတတ်ပြီး စိတ်ဖြင့် ပြစ်မှားနေတတ်သည်ဟု ပြောကြလေသည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ စိတ်ကုန်လာသဖြင့် တံခါးပိတ်လိုက်တော့သည်။

အကြောင်းအားလုံးကို နားထောင်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယွင်ကျူးသည် ရွှယ်ကျင်းပြောသည့် ပေါင်ဖူလိုက မသန့်ရှင်းဘူးဟူသည့် စကားကို နားလည်သွားတော့သည်။ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု ပိတ်လိုက်ရသည်က သာမန်ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် လေးနှစ်အတွင်း စီးပွားရေးအရ ပေါင်ဖူလိုနှင့် ယှဥ်ပြိုင်ခဲ့သည့် စားသောက်ဆိုင်အားလုံးသည် ပိတ်ချခဲ့ရသည်။ ဒါက သိပ်ပြီးတော့ လက်တွေ့မကျပေ။

သူမက စိတ်ထဲက စိုးရိမ်လာမိတော့သည်။

သည်အချိန် ပေါင်ဖူလိုတွင်။

“ ဒီလရဲ့ အမြတ်က ဘာလို့အဲလောက်တောင် နည်းရတာလဲ” စုန့်လောင်အာ (စုန့် ဒုတိယသား) က စားပွဲကို ပုတ်ကာ ဒေါသဖြင့် မှတ်ချက်ပေးလေသည်။

တာဝန်ခံစုန့်က စာရင်း တွက်နေသည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် သူက ခေါင်းမော့ကာ ပြန်ပြောလေသည်။

“ စီရင်စုမြို့ထဲမှာ ချီရှန်းကျွီ ဆိုင်အသစ်ဖွင့်ထားတယ်လေ၊ လွန်ခဲ့ရက်ပိုင်းတုန်းက ငါတို့ဆိုင်က ဝင်ငွေတွေက ၃၀%လောက် ကျသွားခဲ့တယ်”

“ ရက်ပိုင်းလောက်ပဲ ဖွင့်ရသေးတဲ့ဆိုင်ပဲ၊ ဒါကို ဒီလောက်အကြီးကြီး ထိခိုက်တယ်ပေါ့”

စုန့်လောက်အာ့က ချီရှန်းကျွီ အကြောင်းကို သိသည်။ သူသည် ထိုဆိုင်တွင် သွားစားခဲ့သေးသည်။

ထိုဆိုင်၏နာမည်က ကြီးလာခဲ့သည်။ စီရင်စုမြို့တွင် ပညာသင်များ၏ အကြိုက်ဆုံးဆိုင်ဟု ဆိုကြသည်။ ပညာသင်တွေတဲ့လေ။ ဟင်း။ အားလုံးက နိမ့်ကျနေတဲ့အချိန်မှာ စာလေ့လာတာကပဲ သာလွန်တဲ့ကိစ္စကိုး။ သူတို့ချီးကျူးနေတာက သေချာပေါက် သာမန်တော့မဟုတ်ဘူး။

ဟုတ်နေပါပြီ။ သူ အဲဒီကို ရောက်သွားတော့ ဆိုင်ရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်လည်း ကောင်းလိုက်တာ။ ဟင်းပွဲတွေကလည်း သေသေချာချာကို ပြင်ဆင်ထားတယ်။ ကျစ်။ ဆိုင်ရှင်ကတောင် ချောချောလှလှလေး။

ဒီလို မိန်းမလှတစ်ယောက်က လုပ်ထားတဲ့အစားအသောက်ကို စဥ်းစားလိုက်မိတော့ အစားအသောက်က ပိုပြီးအရသာရှိလာတယ်လို့တောင် ခံစားရတယ်။

“ မင်း ဘာသိလဲ၊ အခုက အစစအရာရာ စျေးကြီးနေတာ၊ ဆိုင်က အရင်တုန်းကလို ငွေမရှာနိုင်တော့ဘူး”

တာဝန်ခံစုန့်က ပြောလိုက်၏။ တကယ်တော့ ဒီလဝင်ငွေက အဲလောက်လည်း မနည်းပါဘူး။ စုန့်လောင်အာ့က ဘာမှမလုပ်ဘူးလေ။ သူက ဘာလို့ ငွေကို ခွဲပေးရမှာလဲ။

ထိုအကြောင်းကို စဥ်းစားမိလိုက်ပြီး သူက ဒေါသထွက်လာတော့သည်။ သူ့အဖေက ဘာလို့များ စုန့်လောင်အာ့ကို မွေးလာတာလဲမသိဘူး။ သူသာ တစ်ဦးတည်းသောသားဆိုရင် အခုလောက်ဆို အားလုံးက သူ့အပိုင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ဘယ်လောက်များ အေးဆေးပြီးလွတ်လပ်နေလိမ့်မလဲ။

သူသည် သည်အကြောင်း စဥ်းစားနေလိုက်ချိန်တွင် သူ့တွင် သားသုံးယောက်ရှိနေနှင့်တာကို မေ့သွားပုံရလေသည်။ သူ့ကိုယ်လုပ်တော်က ထပ်ပြီး ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီး သူမက သားတစ်ယောက် မွေးပေးနိုင်ဖို့ သူက မျှော်လင့်ထားသေးသည်။

“ ငါက နားမလည်ဘူးဟုတ်လား၊ ငါက ဘာကိုနားမလည်တာလဲ၊ မင်းသာ ငါ့ကို ငွေမပေးချင်တာလေ၊ ငါ အခု ဒါကို စာရင်းရှင်းတော့မယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့လက ငွေ ငါ့ကို ပေးတော့၊ မဟုတ်လို့ကတော့ ငါ အဖေ့ဆီကို သွားရလိမ့်မယ်၊ အစကတည်းက သဘောတူထားပြီးသား၊ မိသားစုတစ်ခုစီက စားသောက်ဆိုင်ကို တစ်ဝက်ရရမယ်လို့၊ မင်းက ကိုယ့်ဟာကို တာဝန်ခံလုပ်ပြီး ငါ့ကို ဝင်စွက်ဖက်ခွင့်မပေးတာ ဘာသဘောလဲ။

ငွေ မဝင်ဘူးဟုတ်လား၊ ဒါဆို မင်းငါ့ကို တာဝန်ခံပေးလုပ်လိုက်၊ ငါ ငွေဝင်အောင်လုပ်နိုင်တယ်လို့ အာမခံတယ်”

စုန့်လောင်အာ့က လူမိုက်တစ်ယောက်လို ထိုနေရာတွင်ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

တာဝန်ခံစုန့်က ပြုံးလိုက်၏။ ငွေလိုချင်တယ်ပေါ့ ကိစ္စမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ အားတော့ စိုက်ရမှာပေါ့။

နေ့လယ်စာအချိန် ပြန်ရောက်လာသည်။ ရွှယ်ကျင်းသည် ရွာကကိစ္စများကို တန့်သယ်ပေါင်းအား အလွန်မှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လွှဲပေးခဲ့လိုက်ပြီး ဆိုင်သို့ သတင်းလာပို့လေသည်။ သူသည် ကျန်းယွင်ကျူးထံမှာ အချိန်တော်တော်အောင် သင်ယူခဲ့သည်ဖြစ်ရာ သူမ၏ အကူကောင်းတစ်ယောက်ဟု သတ်မှတ်နိုင်လေသည်။

သူရောက်လာသောအခါ ကျန်းယွင်ကျူးက ပိုပြီး စိတ်အေးသွားပြီး ဆိုင်ထဲက လူများကို ကြည့်ရန် ခဏလောက် အနားယူနိုင်လေသည်။

သည်နေ့ဆိုင်ထဲတွင် အမျိုးသမီးဧည့်သည်များ ရှိသည့် စားပွဲဝိုင်းသုံးခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့အားလုံးသည် ဆယ်ကျော်သက်များ ဖြစ်ကာ ဝတ်ကောင်းစားလှများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးများဖြစ်လေသည်။

ချီရှန်းကျွီသည် ခေတ်သစ်က ပြပွဲရုံလေးများနှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူသည်။ စားပွဲတစ်ခုစီက သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သီးသန့်ဆန်သည်။ အမျိုးသမီးဧည့်သည်များက သည်နေရာတွင် အေးအေးဆေးဆေး စားသောက်နိုင်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက အမျိုးသမီးဧည့်သည်များကို ကြည့်ရင်း စဥ်းစားနေမိသည်။

“အမေတို့ဆိုင်က အခုဆိုရင် တော်တော်လေး နာမည်ကြီးလာပြီ၊ အမေတို့ဆိုင်က သားနားတယ်လို့ အားလုံးက ပြောနေကြတယ်၊ ဒါပေါ့လေ ဒီမိန်းကလေးတွေကလည်း လာချင်ကြမှာပေါ့”

အမျိုးသမီးချန်က ဆိုင်ထဲတွင် အမျိုးသမီးဧည့်သည်များ အလွန်များနေသည့်အကြောင်း စဥ်းစားနေသည်ကို ထင်လိုက်သဖြင့် သူမက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးလိုက်သည်။ သူမရဲ့ဆိုင်လေးက အများကြီး တိုးတက်လာတဲ့ပုံပဲ။

နောက်ထပ် ဧည့်သည်သစ်တစ်ဖွဲ့ ရောက်လာလေသည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက ဒါကို ဆက်တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့လိုသည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။

သူမ ပထမဆုံးစဥ်းစားမိတဲ့အရာက ရေဘဝဲအသားလုံးပဲ။ တကယ်တော့ သူမက ရေဘဝဲတွေကို မြင်လိုက်က တည်းက ပထမဆုံးစဥ်းစားမိတာ ဒီလိုသွားရေစာမျိုးလေ။ အကြောင်းမသင့်တော့ ဒီရက်ပိုင်းမှာ အရမ်းအလုပ်များပြီး လုပ်ဖို့ အချိန်မရှိနေတာ။

မလုပ်သေးတာပဲ ကောင်းပါတယ်လေ။ ဒါက နည်းနည်းဗာဟီရ များနေသေးတယ်။ အရင်ဆုံး အသားလုံးပုံစံ အကြော်အိုးတစ်ခု ရှိဖို့လိုတယ်။ ကျန်တာကိုတော့ သူမက သေသေချာချာ စဥ်းစားပြီး လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်မိတယ်။ ရေဘဝဲအသားလုံးကို တာကိုးယခိ လို့ခေါ်တယ်။ သူ့ဖြစ်ပေါ်လာပုံက တော်လေးစောပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက ခေတ်သစ်မှာလို ဟင်းခတ်အမွေးအကြိုင်တွေမရှိတာတောင် သူတို့တွေက အရသာရှိနေတုန်းပဲတဲ့။

ဒါဆိုရင်တော့ သူမ အချိန်ရလာရင် အကြော်အိုးတစ်ခုလောက်တော့ မှာရမယ်။

ရေဘဝဲအသားလုံးနှင့်အတူ ကျန်းယွင်ကျူးသည့် နောက်တစ်ခုကို ချက်ချင်းစဥ်းစားမိသွားလေသည် __ နို့လက်ဖက်ရည်။ အဓိကပစ္စည်းက နို့ပဲ။ နို့သာရှိရင် သူမက သွားရေစာနဲ့ သောက်စရာ အမျိုးမျိုးလုပ်နိုင်ပြီး သူမရဲ့ဟင်းပွဲတွေကို အရသာတိုးအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။

ထိုအကြောင်းကို စဥ်းစားလိုက်ပြီး သူမသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ စျေးသွားချင်စိတ် ပေါက်လာတော့သည်။

စားသောက်ပြီး ခဏလောက် အိပ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယွင်ကျူးက ထထွက်လာကာ စျေးသွားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။ စီရင်စုမျိုတွင် နေရခြင်းက အကျိုးများပြီး စျေးဝယ်ရသည်ကလည်း ပိုပြီးအဆင်ပြေလာခဲ့သည်။

“ မိန်းကလေးကျန်း အပြင်သွားမလို့လား” ထိုအခိုက်တွင် အသံတစ်ခုက ထွက်လာ၏။

ကျန်းယွင်ကျူးက လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှန်ဖုန်းမင် ဖြစ်နေလေသည်။

“အင်း” သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ ကျွန်တော် မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်” ရှန်ဖုန်းမင်က ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ စျေးသွားမလို့ပါ” ကျန်းယွင်ကျူးက ရှင်းပြလိုက်၏။

“ကျွန်တော်လည်း ဝယ်စရာရှိနေလို့ပါ”

သည်လိုကိုး။

ကျန်းယွင်ကျူးက အရင်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ရှန်ဖုန်းမင်က သူမနောက်က လိုက်လာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် လူများ၏စိတ်ဝင်စားမှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်မိလျက်သားဖြစ်သွားတော့သည်။ ယောကျ်ားက အရပ်မြင့်ကာ တောင့်ဖြောင့်ပြီး မိန်းကလေးက လှပကာ ကျက်သရေရှိလှသည်။ အတူတူလျှောက်လာခြင်းက ချက်ချင်းဆိုသလို ညှို့မှိုင်းလွန်းလှသည့်် ဆောင်းရာသီကို အရောင်များ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက လမ်းလျှောက်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်ကာ ပန်းပဲဖိုဆိုင်တစ်ခုကို ရှာနေလိုက်သည်။

ရှန်ဖုန်းမင်၏မျက်လုံးများက မျက်နှာချင်းဆိုင်လမ်းပေါ်က လူငယ်စုံတွဲလေးပေါ် ရောက်နေသည်။

သူတို့သည် အလွန်မှ သာမန်ဆန်သည့် လူငယ်စုံတွဲလေးဖြစ်လေသည်။ ယောက်ျားက ချောမောလှသည် မဟုတ်သော်လည်း သူ့တွင် ဖြောင့်တန်းသည့်မျက်ခုံးတစ်စုံရှိပြီး မိန်းမက သိမ်မွေ့လေသည်။ သူတို့သည် လက်တွဲထားကြပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောကာ ရယ်မောနေကြလေသည်။

လူငယ်စုံတွဲလေးက မြန်မြန်ပဲ ဖြတ်သွားလိုက်ကြသည်။ ရှန်ဖုန်းမင်သည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး ညာဘက်တွင် ချထားသည့် ကျန်းယွင်ကျူး၏လက်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဆောင်းတွင်း အဝတ်အစားများက လက်အဝကျယ်ပြီး အင်္ကျီလက်က အနည်းငယ်ရှည်လေသည်။ ပြည့်ဖောင်းကာ ဖြူဖွေးသည့် သူမ၏လက်အပိုင်းလေးတစ်ခုသာ ပေါ်နေလေသည်။

သူ့လက်က လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် လက်သီးဆုပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။

သည်အချိန်တွင် ကျန်းယွင်ကျူးသည် လမ်းဘယ်ဖက်က ပန်းပဲဖိုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် ချက်ချင်းလျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

“သူဌေး”

ကျန်းယွင်ကျူးက ခေါ်လိုက်၏။ ပန်းပဲဖိုက မကြီးပေ။ အထဲတွင် လူတစ်ယောက်သာ ရှိပြီး ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသည့်ယောက်ျားတစ်ယောက် ရှိနေသည်။

ထိုလူက ပန်းပဲထုနေ၏။ အသံကိုကြားလိုက်ရာ သူက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး အားတက်သရော မေးလိုက်လေသည်။

“ မိန်းကလေး ဝယ်ချင်တာများရှိလား၊ ကြည့်နော် အားလုံး စျေးသက်သာတယ်”

“ကျွန်မ အိုးတစ်မျိုးကို မှာချင်လို့ပါ၊ ဒီမှာ လုပ်ပေးနိုင်မလား” ကျန်းယွင်ကျူးက မေးလိုက်လေသည်။

“ဘယ်လိုအိုးလဲ၊ မိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါလား”

ကျန်းယွင်ကျူးက အိုးပုံစံအား ထိုလူကို ပြောပြလိုက်လေသည်။ ထိုလူ နားထောင်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကျုံ့ထားလိုက်သည်။

“ ဒါက နည်းနည်းတော့ လုပ်ရခက်တယ်”

ဒီအိုးက မကြီးဘူး။ ဒါပေမဲ့ လက်သီးဆုပ်လောက် အရွယ်ရှိတဲ့ စက်လုံးခြမ်းပုံစံရှိတယ်။ (မုန့်လင်မယားကြော်တဲ့အိုးပုံစံပါ) ဒီခွက်လေးတွေကို လက်နဲ့တစ်ခုချင်း အချောသပ်ရမယ်။ သတိမထားမိလိုက်ရင် ကျိုးသွားနိုင်တယ်။ တကယ် လုပ်ရတာလက်ဝင်တာပဲ။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် လုပ်ဖို့ မလွယ်မှန်း သိထားလေသည်. ထို့ကြောင့် သူမက နောက်ထပ်အကောင်းဆုံးတစ်ခု ဖြစ်အောင် ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။

“ အိုးတစ်ခုစီမှာ ခွက်တွေ လျှော့ထည့်လိုက်လို့ရပါတယ်၊ ပြီးရင် နောက်ထက် နှစ်အိုးလောက် လုပ်လိုက်ပေါ့”

ထိုလူက ပြုံးပြလိုက်ပြီး

“ ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်”

“ မြန်မြန်လေး ရနိုင်မလား”

ကျန်းယွင်ကျူးက မေးလိုက်၏။ အလွန်နောက်ကျသွားလျှင် ရေဘဝဲများကို ရောင်းလို့ကုန်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိလေသည်။

လုပ်နိုင်တာပေါ့လေ။ ငွေပဲ ထပ်ထည့်ပေးလိုက်။

အများကြီး မပေးလိုက်ရပါဘူး။ ကျန်းယွင်ကျူးသည် ထိုကိစ္စကို စဥ်းစားမနေတော့ဘဲ သဘောတူလိုက်လေသည်။

နှစ်ယောက်သားက စျေးကို ညှိနှိုင်းလိုက်ပြီး အချိန်သတ်မှတ်လိုက်သည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက လှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

...

အခန်း (၅၉) (ခ)

နောက်တစ်ခုက နို့ဝယ်ရမယ်။

ဒါကတော့ ကံနဲ့ဆိုင်သွားပြီ။ မွေးမြူရေးခြံက ရောင်းတဲ့နွားတွေထဲမှာ နွားပေါက်လေးတွေမွေးထားတဲ့ နွားရှိမရှိ အပေါ်မူတည်တယ်။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် သည်နေ့ အလွန်ကံကောင်းနေသည်။ သူမသည် နွားပေါက်ရောင်းချင်သည့် လူတစ်ယောက်နှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ခဲ့ရသည်။ နွားကြီးကတော့ သူ့ဘေးတွင် ပါလာခဲ့သည်။

သို့သော် ရောင်းသူက ဝယ်သူတစ်ယောက်နှင့် စျေးညှိနေသဖြင့် သူမက ဘေးတွင် စောင့်နေရလေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ အရောင်းအဝယ်က မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ဝယ်သူက နွားပေါက်မှာ အလွန်သေးသည်ဟု ထင်သည်။ အမှန်တွင်တော့ အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ စျေးမတည့်ခြင်းပင်။

“မိန်းကလေး မင်းက”

နွားရောင်းသမားက ကျန်းယွင်ကျူးကို ဇဝေဇဝါနှင့် မေးလိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းယွင်ကျူးက နွားဝယ်လိမ့်မည်ဟုတော့ မထင်ပေ။

ကျန်းယွင်ကျူးက သူမ၏စိတ်ကူးများကို ထုတ်ပြောလိုက်ပြီး သူမက နွားနို့ဝယ်ချင်ကြောင်း ပြောပြလိုက်လေသည်။

“ဒါက...”

ထိုလူသည် အောက်ဘက်ကရွာမှ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် နွားနို့ကို ရောင်းလို့ရသည်ဟု တစ်ခါမှ မကြားခဲ့ဖူးပေ။

“ ကျွန်မက စီရင်စုမြို့ထဲက စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုရဲ့ ပိုင်ရှင်ပါ၊ ဟင်းပွဲအသစ်လေးကို စမ်းကြည့်ချင်လို့ နွားနိုးနည်းနည်းလောက် ရချင်လို့ပါ” ကျန်းယွင်ကျူးက ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

သူမက ပြောပြလိုက်ပြီးနောက်တွင် နွားရောင်းသမားက အနည်းငယ်သဘောပေါက်သွားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ယောက်က စျေးညှိလိုက်ကြသည်။ နွားရောင်းသမားက နေ့တိုင်း ချီရှန်းကျွီကို နို့လာပို့ပေးလိမ့်မည်။

နွားကို မရောင်းလိုက်ရသော်လည်း နွားနို့ကိုတော့ ရောင်းလိုက်ရလေသည်။ နွားရောင်းသမားမှာ ငိုရခက် ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားတော့သည်။

သို့တိုင် ကျန်းယွင်ကျူးပေးသည့် စျေးက ကောင်းနေသည်။ မည်သူက ငွေကိုလွန်ဆန်နိုင်ပါမည်နည်း။

နောက်တစ်နေ့မနက်ခင်းတွင် ကျန်းယွင်ကျူးသည် နွားနို့ပုံးတစ်ဝက်ကို ရခဲ့သည်။

“ ဒီလောက် အများဆုံးပဲရတယ်၊ မင်း လိုချင်တဲ့အတိုင်းပဲ အားလုံးကို မနက်က လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ညစ်ထားတာ” နွားရောင်းသမားက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ရေပုံးငယ်လေးကို လှုပ်ကြည့်လိုက်သည်။ နွားနို့က အမှန်ပင် လတ်ဆတ်လေသည်။ သူမသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ချက်ချင်း ငွေချေပေးလိုက်တော့သည်။

ထိုလူက ငွေကိုလက်ခံလိုက်ပြီး အပြန်ပြန် အလှန်လှန်ကြည့်နေမိ၏။ နွားနို့ကို ရောင်းလို့ရမှန်း သေချာသိသွားသည်နှင့် သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်သွားတော့သည်။

နို့တော့ ရပြီ။ ဘာလုပ်ရမလဲ။ နို့လက်ဖက်ရည်လား။ မနက်အစောကြီးဆိုတော့ မသင့်တော်ဘူး။ ထို့အပြင် ကျန်းယွင်ကျူးက ရေဘဝဲအသားလုံးက အသင့်ဖြစ်လာလျှင် သူတို့သည် နို့လက်ဖက်ရည်နှင့် စားသင့်သည်ဟု ခံစားမိလေသည်။

ဒါဆို အခု.... မနက်စာအတွက် ကွက်တိဖြစ်မည့်အရာတစ်ခုကို သူမ ရုတ်တရက် စဥ်းစားမိလိုက်လေသည်။

သူမသည် နွားနို့ပုံးကို မီးဖိုဆောင်ထဲသို့ သယ်သွားမည်ပြင်လိုက်လေသည်။ သည်အခိုက်တွင် လက်တစ်ဖက်က နွားနို့ပုံကို ကောက်ယူလိုက်တော့သည်။

“ကျွန်တော် လုပ်ပေးမယ်”

ရှန်ဖုန်းမင်။

“ကျွန်မပဲ လုပ်ပါ့မယ်”

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောလိုက်၏။ သူမက ပြောရင်းဆိုရင်း နွားနို့ပုံကို ဆွဲယူဖို့ လက်ဆန့်လိုက်လေသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်သည် သူ့လက်ထဲက နွားနို့ပုံးနှင့် သူမကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ယုန်ဖမ်းခဲ့သည့်အချိန်က သူ့လက်ကို ဆွဲမိသွားသည့်အကြောင်းကို ထူးထူးဆန်းဆန်း စဥ်းစားမိသွားတော့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏လက်များက လေထဲတွင် ရပ်သွားတော့သည်။

“ မိန်းကလေးက ကျွန်တော်နဲ့ဆိုရင် အမြဲတမ်း အရမ်းကို ယဥ်ကျေးတယ်နော်” ရှန်ဖုန်းမင်က ရုတ်တရက်ပြောလိုက်၏။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားတော့သည်။ ယဥ်ကျေးတယ်တဲ့လား။ ဟုတ်မှာပါ။ သူမမှာ သူ့သရုပ်မှန်ကို စဥ်းစားမိလိုက်တိုင်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ကိုယ့်ဟာကို ခပ်ခွာခွာပဲ နေချင်ခဲ့မိတယ်လေ။

“ မိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာ ဘယ်လို ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ရမလဲတောင် မသိဘူး”

“ အင်း ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ဖို့ မလိုပါဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ချင်တယ်လေ”

ကျန်းယွင်ကျူးသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ရှန်ဖုန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ့မျက်လုံးများက ပင်လယ်လို နက်ရှိုင်းနေ၏။

“ မိန်းကလေး လုပ်ချင်တာဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကို လုပ်ချင်စေချင်တာ ရှိရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တာဆိုရင် အဆင်ပြေပါတယ်” ရှန်ဖုန်းမင်က တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ထို့နောက်တွင် စကားတစ်လုံးချင်းစီတိုင်းက ပင်လယ်လှိုင်းတစ်ခုလို ကျန်းယွင်ကျူးဆီ အရှိန်နှင့် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ကျန်းယွင်ကျူးမှာ ရင်ခုန်သွားတော့သည်။ အဆင်ပြေသတဲ့လား။ သူမက ဘာပဲ လိုချင်တာ ဖြစ်ဖြစ်တဲ့လား။

သူမက ထိုသို့သာ သူ့ကို ငေးကြည့်မိနေပြီး အကြည့်လွှဲဖို့ရာ မေ့လျော့သွားတော့သည်။

နှစ်ယောက်သား၏ အကြည့်တို့သည် အပြန်အလှန် ရစ်ပတ်သွားတော့သည်။ ရှန်ဖုန်းမင်က ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုး၏။ သူ၏မြင့်မားသည့် အရိပ်က ကျန်းယွင်ကျူးကို လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ချင်သော်လည်း သူမ၏နောက်တွင် နံရံတစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်ကို သိလိုက်လေသည်။

သူမ၏အသက်ရှူနှုန်းမြန်လာသည်ကို ခံစားမိလိုက်လေသည်။ အခြေအနေကို ပေါ့ပါးသွားအောင် သူမက ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်ရာ ချောမွတ်သည့် သွယ်လျလျ လှည်တိုင်တစ်ခုက ပေါ်လာလေသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်၏အကြည့်သည် ထိုချောမွတ်သည့်လည်တိုင်ဆီသို့ ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရတော့သည်။ သူသည် လူပေါင်းများကို သ-တ်ခဲ့ဖူးရာ ထိုနူးညံ့သည့်နေရာက မည်မျှနုနယ်မှန်း သိနေသည်။ သို့သော် ထိုနေရာက အလွန်မှနူးညံ့ပြီး လှပနိုင်သည်ကိုတော့ မသိခဲ့ပေ။

“ အစ်မ ဆိုင်ထဲမှာလား” ကျန်းယွင်ရွှယ်၏အသံက ထွက်လာ၏။

ကျန်းမိသားစု အားလုံးက စီရင်စုမြို့တွင် မနေကြပေ။ ကျန်းချိန်က လှည်းအငှားလိုက်ရသည်။ နေ့စဥ် မြို့တံခါး အဖွင့်အပိတ်က သူ့အလုပ်ကို ထိခိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ရွာတွင် နေသည်။ အဘိုးချန်ကလည်း ရွာအိမ်က ကျယ်ဝန်းသည်ဟု သဘောကျသဖြင့် ရွာတွင်သာ နေခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးချန်က စီရင်စုမြို့တွင် နေသည်။ သူမသည် ကျန်းချိန်၊ အဘိုးချန်နှင့် အိမ်က တချို့ကိစ္စများကို စိတ်မချသဖြင့် တခါတလေ မြို့တွင်နေပြီး တခါတလေ အိမ်ပြန်နေရသည်။

မနေ့က ရွှယ်ကျင်း ရောက်လာသောအခါ ဆိုင်က အလုပ်အရမ်းမများတော့ပေ။ သူမက ရွာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းယွင်ကျူး၊ ကျန်းလင်နှင့် ရှန်ဖုန်းမင်တို့သာ ကျန်ခဲ့သည်။

ကျန်းယွင်ရွှယ်က ထလာပြီး မနက်ခင်း ကျန်းယွင်ကျူး မနက်စာအတွက် ဘာလုပ်မည်ကို မေးချင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် မည်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရချေ။ ထို့ကြောင့် သူမက ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်ကာ အော်လိုက်လေသည်။

“ဒီဖက်မှာ”

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြန်လာခဲ့၏။ သူမက လှည့်ထွက်လာပြီး အနောက်ဖက်ခြံသို့ လျှောက်လာခဲ့လိုက်လေသည်။

“မိန်းကလေးကျန်း ကျွန်တော် ခုနက ပြောတဲ့စကားကလေ ကျွန်တော် တကယ်ပြောတာပါ”

သူမနောက်က ရှန်ဖုန်းမင်က ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးမှာ ထပ်ပြီး ရင်ခုန်သွားတော့သည်။ သူက အတည်ပြောတာတဲ့။ သူ့စကားလေးနက်မှုက မသိသာသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ဝင်လာတော့သည်။ ရွှေ၊ အိမ်ရာ.....

သို့သော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်တည်ငြိမ်သွားလေသည်။ တကယ်တော့ သူမ ဘာမှလုပ်ခဲ့တာလည်း မဟုတ်ပါဘူးလေ။ သူမက ဒီအတိုင်း သူ့ကို ရက်ပိုင်းလောက်ပဲ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တာ။ တစ်ဖက်လူက အဲလိုပြောပေမဲ့ သူမက အလွန်အကျွံတောင်းဆိုလိုက်ရင်....

ထားလိုက်ပါလေ။ သူမက အခု စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်လည်း ဖွင့်နေပြီပဲ။ သူမ အလုပ်ကြိုးစားရင် မကြာခင် လိုချင်တဲ့ဘဝမှာ နေနိုင်တော့မှာပါ။

ထိုသို့ စဥ်းစားလိုက်ပြီး ကျန်းယွင်ကျူး၏စိတ်သည် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လူတစ်ယောက်ရဲ့လောဘက ဆင်တစ်ကောင်ကို မျိုချင်တဲ့ မြွေတစ်ကောင်လိုပဲ။ လက်မတင်လေးပဲ။ အန္တရာယ်များလွန်းလိုက်တာ။

“အစ်မ ညီမလေးတို့ မနက်စာဘာလုပ်မှာလဲ၊ ညီမလေးက အစ်မကို ကူညီပေးမယ်လေ”

ကျန်းယွင်ရွှယ်က ပြောလိုက်သည်။

“စား.....”

ကျန်းယွင်ကျူးသည် သူမ၏နွားနို့ပုံးက ရှန်ဖုန်းမင်၏လက်ထဲတွင် ကျန်နေခဲ့သည်ကို သတိရသွားတော့သည်။

သည်အခိုက်တွင် ရှန်ဖုန်းမင်က နွားနို့ပုံးကို သယ်ကာ ထွက်လာခဲ့၏။

“ မိန်းကလေးကျန်း” သူက ပြောလိုက်သည်။

“ ကျွန်မအတွက် မီးဖိုထဲမှာ သွားထားပေးလို့ရမလား”

ကျန်းယွင်ကျူးက ရှန်ဖုန်းမင်သာ တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့လျှင် သူမအပေါ် အကြွေးတင်ဟု ခံစားရမည် မဟုတ်ဟု ထင်မိလိုက်သည်။

“အင်း”

ရှန်ဖုန်းမင်က လက်ခံလိုက်ပြီး နွားနို့ပုံးကို မီးဖိုဆောင်ထဲတွင် သွားထားပေးလိုက်လေသည်။

“ဒါက ဘာလဲဟင်”

ကျန်းယွင်ရွှယ်က ရေပုံးထဲက အရာကို သိလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ အဖြူရောင် ဖြစ်ပြီးတော့ ရေဟောင်းနဲ့ တူနေသလိုပဲ။ နည်းနည်း....

“နွားနို့” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးပြလိုက်သည်။

“နွားနို့” ကျန်းယွင်ရွှယ်သည် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဒီလိုဟာမျိုးက နွားပေါက်လေးတွေ စားတဲ့ဟာမလား။

“ နောက်ကျရင် သိလာလိမ့်မယ်” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောလိုက်၏။

“အစ်မ အရသာရှိတဲ့အစားအသောက်လုပ် မလို့လား”

မီးဖိုဆောင်ထဲသို့ ဘယ်အချိန်က ရောက်လာမှန်း မသိသည့် ကျန်းလင်က ကျန်းယွင်ကျူးကို စိတ်လှုပ်ရှားကာ မေးလိုက်လေသည်။

“ မြန်မြန် မျက်နှာသွားသစ်ကြ၊ ပြီးရင်း အစ်မကို မီးမွှေးကူနော်” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောလိုက်လေသည်။

“ ဟုတ်”

ကျန်းလင်က ပြေးထွက်သွား၏။ ထို့နောက် သူသည် မြန်မြန်ပြန်ရောက်လာပြီး မီးမွှေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ရွှယ်ကလည်း ကူညီပေးနေသည်။ ခဏအကြာတွင် ကျန်းဝူက ရောက်လာလေသည်။ မီးဖိုဆောင်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အသက်ဝင်လာတော့သည်။

နို့နည်းနည်းကို အိုးထဲလောင်းထည့်လိုက်၏။ ချက်ပြုတ်နေရင်း ကျန်းယွင်ကျူးက ဗီဒိုထဲတွင် လှန်လှောရှာဖွေလိုက်သည်။ ဟုတ်ပြီ။ မနေ့ချက်က ချက်ထားတဲ့အထဲက ကျန်တဲ့ ပဲနီတွေကို တွေ့ပြီ။ ဒီပဲနီတွေက ကျက်ပြီးသားဆိုတော့ အချိန်ကုန်သက်သာတယ်။

ရေထဲသို့ ကော်မှုန့်နှင့် ကောက်ညှင်းမှုန့်များ အချိုးအတိုင်း လောင်းထည့်လိုက်ပြီး ညက်သွားအောင် မွှေလိုက်သည်။

နောက်ထဲ ဒယ်အိုးတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။ အထဲတွင် ဟင်းချက်ဆီတစ်လွှာလောက် သုတ်လိုက်သည်။

သည်အချိန်တွင် နို့က ပွက်ပွက်ဆူလာခဲ့သည်။ ပျစ်နေသည့် ကောက်ညှင်းမှုန့်အရည်ကို နို့ထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း လောင်းထည့်လိုက်ပြီး အဆက်မပြတ် မွှေလိုက်ပြီးနောက် သကြားထည့်လိုက်လေသည်။

နို့က တဖြည်းဖြည်း ပိုပျစ်လာခဲ့သည်။ သည်အချိန်တွင် ပဲနီကို ထည့်လိုက်သည်။

ခဏလောက် မွှေပေးလိုက်ပြီး အသင့်ဖြစ်လုနီးနီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဒယ်အိုးထဲသို့ နို့ကို လောင်းထည့်လိုက်ပြီး အပြင်ထုတ်ကာ အအေးခံထားလိုက်သည်။

အခုချိန်ထိ ရာသီဥတုက အလွန်အေးနေလေသည်။ ခဏအကြာတွင် ဒယ်အိုးထဲက အရာများသည့် နို့နှစ်ရောင်အဖြူရောင် အနှစ်တုံးလေးများအဖြင့် ပျစ်ခဲသွားတော့သည်။

ထိုအရာကို ဒယ်အိုးထဲ ထုတ်လိုက်ပြီး ဓားတစ်ချောင်းဖြင့် အတုံးငယ်လေးများဖြစ်အောင် လှီးလိုက်ပြီး ပန်းကန်ပြားပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။ နို့ပဲနီမုန့်တစ်ပန်းကန်က အသင့်ဖြစ်သွားတော့သည်။

အချောသပ်ပြီးသွားသည့် ပစ္စည်းသည် နို့နှစ်ရောင်ရှိပြီး အောက်ဖက်တွင် ပဲနီးများ ဝါးတားတား ပေါ်လေသည်။

“ စားကြည့်” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလင်နှင့် တခြားသူများက ဆက်ပြီးမနေနိုင်တော့ပေ။ သကြားထည့်ပြီးကတည်းက သည်မုန့်ကသည် အနံချိုချိုလေးတစ်ခု ထွက်လာပြီး သွားရည်ကျလာစေတော့သည်။

သို့တိုင် သူတို့က ပြောလိုက်၏။

“အစ်မလည်း စားလေ”

ကျန်းယွင်ကျူး လုပ်ထားသည့်အရာဖြစ်သဖြင့် ကျန်းယွင်ကျူးက အရင်ဆုံး စားရမည်မှာ သဘာဝပင်။

ကျန်းယွင်ကျူးက တစ်ပိုင်းကို ညှပ်လိုက်လေသည်။ သို့သော် ရှန်ဖုန်းမင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရာ သူမက မေးလိုက်လေသည်။

“လူကြီးမင်းရှန် ရှင်ရော မြည်းကြည့်မလား”

“ဟုတ်ကဲ့” ရှန်ဖုန်းမင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ကျန်းယွင်ကျုးသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ သူမလက်ထဲက အပိုင်းတစ်ပိုင်းကို သူ့အား လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှန်ဖုန်းမင်သည် လက်ဆေးထားပြီးဖြစ်သည်။ သူက လက်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်လေသည်။

“ဘယ်လိုလဲ”

ကျန်းယွင်ကျူးက မေးလိုက်၏။ ရှမင်းဆက်က အထက်တန်းသားတချို့သည် အစားအသောက်အတွက် နွားနို့ကို အသုံးပြုကြမှန်း သူမ သိထားလေသည်။ ထို့ကြောင့် သည်နို့ပဲနီမုန့်က ရှန်ဖုန်းမင်အတွက်တော့ ထူးခြားချင်မှ ထူးခြားပေမည်။

“နည်းနည်းချိုတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရသာရှိတယ်”

ရှန်ဖုန်းမင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ကျန်သည့်မုန့်တစ်ဝက်ကို သူးပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်လေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတန်းများ ဖြစ်သွားတော့သည်။

“ အရသာရှိတယ် အစ်မ၊ မြန်မြန်စားကြည့်”

ကျန်းဝူက မုန့်တစ်တုံးကို ကိုင်မြောက်ကာ ကျန်းယွင်ကျူးကို ပြောလိုက်၏။

“ မောင်လေး စားနော်၊ ဒီမှာ အများကြီး ရှိသေးတယ်”

ကျန်းယွင်ကျူးက မုန့်တစ်တုံးကို သူမ၏ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်လေသည်။ သကြားထည့်ထားပြီး ကျက်အောင် လုပ်ထားသဖြင့် မုန့်က ညှီနံ့လုံးဝ မထွက်ပေ။ နို့နံ့သင်းသင်းလေးတစ်ခု ကျန်နေလေသည်။ ပဲနီ၏အချိုအရသာနှင့် ပေါင်းလိုက်သောအခါ တော်တော်လည်း အရသာရှိသွားတော့သည်။

မုန့်၏အရသာကလည်း ကောင်းမွန်ပြီး နူးညံ့ကာ အိစက်နေသည်။

သူမက နေ့လယ်ခင်းတွင် သည်အချိုပွဲကို ထည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ သေချာပေါက် ရောင်းကောင်းမှာပဲ။

...

အပိုင်း (၆၀) (က)

သည်အခိုက်တန့်လေးတွင် အပြင်ဘက်က လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက်လှမ်းမေးလိုက်လေသည်။

“ မိန်းကလေးကျန်း ရှိပါသလား”

ရှဲ့ချန်၏အသံဖြစ်သည်။

သူဘာလို့ ဒီအချိန်ကြီး ရောက်လာတာလဲ။

“ဒီဘက်မှာရှင့်”

ကျန်းယွင်ကျူးက မုန့်ကို ချထားလိုက်ပြီး အရှေ့ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်သည့် အပြာရောင် အဝတ်အစားဟောင်းကိုသာ ဝတ်ထားဆဲ။ သူ့နောက်တွင် မျက်လုံးလှလှလေးတစ်စုံနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာကြည့်နေသည့် သေးသေးညက်ညက် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပါလားသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ပေါင်ဖူလိုအကြောင်း စုံစမ်းရင်း ရောက်လက်စနှင့် ရှဲ့ချန်အကြောင်းကိုပါ စုံစမ်းခဲ့လေသည်။

သူအသက်သုံးနှစ်သားတွင် သူ့အမေက ညီမလေးတစ်ယောက် မွေးပေးခဲ့ပြီး တခြားတစ်ယောက်နှင့် လိုက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ အဖေဖြစ်သူက မောင်နှမနှစ်ယောက်လုံးကို ဆူဆဲရိုက်နှက်ခဲ့သည်။ အိမ်နီးချင်းများက ဆက်ပြီး ကြည့်မနေနိုင်ကြတောပေ။ သူတို့က မကြာခဏဆိုသလို သူတို့ကို ကျွေးမွေးခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါမှ သူတို့သည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာခဲ့ကြသည်။

ရှဲ့ချန်သည် ချောမောသည့်ရုပ်သွင် ရှိသော်လည်း နေ့တိုင်း မျက်မှောင်ကျုံ့ထားပြီး စိတ်ဖိစီးနေသည်မှာ အဆန်း မဟုတ်တော့ပေ။

ရှဲ့ချန်က သူ့ညီမလေးကို ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်ခိုင်းဖို့ တွေဝေနေသည့်အကြောင်းအရင်းကိုလည်း သူမ နားလည်လေသည်။ သူက သူ့ညီမလေးကို အဲအိမ်ကနေ ထွက်လာစေချင်တာလေ။ ဒါပေမဲ့ သူမက အလုပ်ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ရမှာလည်း စိုးရိမ်နေတာ။ နောက်ဆုံး သူ့အစီအစဥ်က ၄လပိုင်းကျရင် သူ့ညီမလေးကိုလည်း သူနဲ့အတူတူ မြို့တော်ကို ခေါ်သွားမှာကိုး။

“ယွင်ရွှယ် အနောက်မှ မုန့်တစ်ပန်းကန် သွားယူလာခဲ့နော်” ကျန်းယွင်ကျူးက ကျန်းယွင်ရွှယ်ကို ခိုင်းလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်ရွှယ်က လက်ခံလိုက်ပြီး အနောက်မှ ပဲနီနို့မုန့်တစ်ပန်းကန်ကို ယူလာပေးလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ရှဲ့ချန်ကို နောက်ကမိန်းကလေးနှင့် လာထိုင်ဖို့ လက်ယက်ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မုန့်ပန်းကန်ကို သူတို့ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။

“ ရှင်တို့တွေ အချိန်ကိုက်ရောက်လာခဲ့တာပဲ၊ ကျွန်မ အခုလေးတင် မုန့်တစ်မျိုး လုပ်ထားတာ၊ စားကြည့်ပါအုံး”

ရှဲ့ချန်၏မျက်လုံးက သလင်းကျောက်လို ကြည်လင်ပြီး နို့နှစ်ရောင်ရှိကာ အချိုရနံ့မွှေးနေသည့် မုန့်ပန်းကန်ပေါ် ရောက်သွားလေသည်။

သူသည် မနက်က ဘာမှမစားခဲ့ရပေ။ မုန့်နံ့ကို ရလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ပိုလို့ပင် ဗိုက်ဆာလာတော့သည်။ သူက အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေးကျန်း”

သူသည် မုန့်ကို စားဖို့ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။

ကျန်းယွင်ကျူးက မုန့်တစ်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ရှဲ့လျန်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

“ စားလိုက်၊ ညီမလေးရဲ့အစ်ကိုက အစ်မကို အများကြီး ကူညီပေးထားတာ”

သူမသည် ရှဲ့ချန်က သူမကို စာရင်းကူလုပ်ပေးသည့် အကြောင်းကို ပြောနေခြင်းပင်။

ရှဲ့လျန်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို တင်းနေအောင်စေ့ထားပြီး ရှဲ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ရှဲ့ချန်မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတော့သည်။ သူက ဒါကို မစားနိုင်ဘူးဆိုပေမဲ့ သူ့ညီမလေးကရော...

“မိန်းကလေးကျန်းက ညီမလေးကို ပေးတာဆိုတော့ ညီမလေး စားလို့ရပါတယ်” သူက နွေးနွေးထွေးထွေး ပြောလိုက်၏။

ရှဲ့လျန်၏မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း လင်းလက်သွားတော့သည်။သူမက မုန့်ကိုယူလိုက်ပြီး စားမည်ပြင်လိုက်၏။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမက တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး မုန့်ကို ရှဲ့ချန်အား လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။

“ ညီမလေး စားပါ” ရှဲ့ချန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရှဲ့လျန်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

ရှဲ့ချန်သည် မတတ်သာတော့ပေ။

“ မုန့်တစ်ပန်းကန်လေးပါ”

ကျန်းယွင်ကျူးက မုန့်ပန်းကန်ကို ရှဲ့ချန်ဖက်သို့ ထပ်တွန်းပို့ပေးလိုက်လေသည်။

ရှဲ့ချန်၏ပါးသည် မသိမသာနီရဲသွားပြီး

“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေးကျန်း”

“ အဲလောက် အားနာဖို့မလိုပါဘူး”

ထိုအခါမှ ရှဲ့ချန်က မုန့်တစ်တုံးကို ယူကာ သူ့ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်လေသည်။ နို့နံ့လေးတစ်ခုနှင့် နူးအိချိုမွှေးနေသည်။ သူသည် သည်လိုအရသာရှိသည့်မုန့်တစ်ခုကို တခါမှ မစားခဲ့ဖူးသည်ကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

သူ စားလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ရှဲ့လျန်က မုန့်ကို သူမပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် ကွေးတက်သွားတော့သည်။ ဒီမုန့်က ချိုလိုက်တာ။ လူတွေရဲ့နှလုံးသားကို ချိုမြိန်သွားစေသလို ထင်ရတယ်။

ကျန်းယွင်ကျူးက အလျင်မလိုပေ။ သူမက သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် ရေနွေးပန်းကန်ထဲ ရေနွေး လောင်းထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့ကို စားခိုင်းလိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်က နောက်ထပ်နှစ်တုံးလောက် စားလိုက်သည်။ သူ့နားများကပင် နီရဲလာခဲ့သည်။ သို့နှင့် သူလည်း ဆက်မစားလိုက်တော့ပေ။

ရှဲ့လျန်က မနေနိုင်တော့ဘဲ နည်းနည်းထပ်စားလိုက်ပြီး ရေတစ်ငုံသောက်ကာ စားပြီးသွားလေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ရှဲ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်၏။

“မိန်းကလေးကျန်း ကျွန်တော် မိန်းကလေးနဲ့ သီးသန့်စကားပြောလို့ရမလား” ရှဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ကျန်းယွင်ကျူးက ထရပ်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်က အပြင်သို့ ထွက်သွားလိုက်လေသည်။

ရှဲ့ချန်သည် အခန်းထဲက ရှဲ့လျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“မိန်းကလေးကျန်း လက်တိုလက်တောင်း အလုပ်သမားတစ်ယောက် ငှားမလို့မလား၊ အဲဒါ ကျွန်တော့်ညီမလေးပါ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို မိန်းကလေးရဲ့ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်စေချင်လို့ပါ၊ ငွေအတွက် မဟုတ်ပါဘူး။

သူ့လခကို ကျွန်တော့်စာရင်းနဲ့ ပေါင်းတွက် လို့ရပါတယ် ဒါမှမဟုတ် သူ ကောင်းကောင်း မလုပ်ရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောလို့ရပါတယ်၊ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြောပေးပါ့မယ်၊ သူက စကားမပြောတတ်ဘူး... မစိုးရိမ်ပါနဲ့ သူက အရမ်းသိတတ်ပါတယ်”

ရှဲ့ချန်သည် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် မြန်မြန်ပြောချလိုက်လေသည်။ သူသည် ရှဲ့လျန်ကို ငွေရှာခိုင်းရန် ကျန်းယွင်ကျူးဆီ လာခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။ ကျန်းယွင်ကျူး ခန့်မှန်းထားခဲ့သည့်အတိုင်း သူက ရှဲ့လျန်ကို ထိုအိမ်မှ ထွက်လာစေချင်သောကြောင့်ပင်။

သူ မနေ့က အိမ်ပြန်သွားတော့ ရှဲ့ယုံက ရှဲ့လျန်ကို ထပ်ပြီး ဆူဆဲနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက နေရာမှာ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ရပ်လို့။ သူ ခေါ်သွားမဲ့အချိန်အထိ သူမ သည်းမခံနိုင်တော့မှာကို အရမ်း စိုးရိမ်သွားခဲ့တယ်။

ရှဲ့ချန်၏စကားများက ရှဲ့လျန်ကို လခမပေးဘဲ ငှားရမ်းပေးဖို့ မဟုတ်လျှင် သူ့ကို ကူညီပြီး ရှဲ့လျန်ကို ခေါ်ထားဖို့ အလွန်မှ စိတ်ရင်းနှင့် ပြောခဲ့သည့်စကားများ မဟုတ်ပါလား။ စိတ်ထားညံ့သည့် သူဌေးတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ရူးသွားလောက်ပေသည်။

ဟုတ်ပါသည်။ စိတ်ထားမကောင်းသည့် သူဌေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ရှဲ့ချန်ကလည်း ရှဲ့လျန်ကို သည်နေရာသို့ ခေါ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းယွင်ကျူးက လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ကို ခံစားမိပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ရှဲ့လျန်ကို ဆိုင်တွင် ထားချင်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးလိုက်၏။ သို့သော် သူမက သဘောလည်းမတူသလို ငြင်းလည်းမငြင်းပေ။

“ဟုတ်ပြီလေ သူ့ကို သုံးရက်လောက် ကျွန်မတို့နဲ့ အစမ်းလုပ်ခိုင်းလိုက်ပေါ့၊ ပြီးမှ ကျွန်မတို့ ဆက်ပြောကြမယ်”

“မိန်းကလေးကျန်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ရှဲ့ချန်က ကျေးဇူးတင်စိတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ယောက်က ဆိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ရှဲ့ချန်က ရှဲ့လျန်ကို ခဏလောက် တီးတိုးစကား ပြောလိုက်လေသည်။ ရှဲ့လျန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းယွင်ကျူးကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူမက သေချာပေါက် အလုပ်ကြိုးစားရမယ်။ ဒါမှ အစ်ကိုက စိတ်အေးအေးနဲ့ စာလေ့လာနိုင်မှာ။

ရှဲ့ချန်ကလည်း ကျန်းယွင်ကျူးကို ဦးညွတ်နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးပြလိုက်၏။

“ အစ်ကို ညီမလေးကို ညမှ လာကြိုမယ်နော်” ရှဲ့ချန်က ရှဲလျန်ကို ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့လျန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ထိုအခါမှ ရှဲ့ချန်က မသွားချင်သွားချင်နှင့် ထွက်သွားလေသည်။

ရှဲ့လျန်တစ်ယောက်သာ ကျန်ခဲ့သည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက ပဲနီနို့မုန့်ပန်းကန် တစ်ဝက်ကို သူမဘက်သို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။

“စားလိုက်၊ ဗိုက်ပြည့်မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ အားရှိမှာ”

သို့သော် ရှဲ့လျန်က မစားတော့ပေ။ သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လုပ်စရာတစ်ခုခုကို ရှာနေဟန်တူသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ အစ်မတို့ အခု အလုပ်မလုပ်သေးပါဘူး” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောပြလိုက်သည်။

ရှဲ့လျန်က မီးဖိုဆောင်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်၏။ ထိုနေရာတွင် မဆေးရသေးသည့် အိုးများရှိနေပုံရသည်။ သူမက ကျန်းယွင်ကျူးကို မေးစမ်းသလို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဒါဆိုလည်း ဟုတ်ပါပြီလေ။ ကျန်းယွင်ကျူးသည် အိုးဆေးဖို့ အချိန်မရှိသေးပေ။

ရှဲ့လျန်က အိုးခွက်ပန်းကန်များကို ဆေးကြောရန် မီးဖိုဆောင်သို့ သွားလိုက်လေသည်။ သူမသည် သေးသေးညက်ညက်လေး ဖြစ်သော်လည်း ကလေးဘဝကတည်းက သည်အလုပ်များကို လုပ်လာခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက အလွန်မှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လုပ်ကိုင်တတ်နေသည်။

ဒါဆိုလည်း ဟုတ်ပြီလေ။ ကျန်းယွင်ကျူးသည် အလုပ်သမားကောင်းတစ်ယောက်ကို ငှားလိုက်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမက မီးဖိုဆောင်သို့ပြန်လာပြီး ပဲနီနို့မုန့်ကို ယူကာ ဆက်စားနေလိုက်လေသည်။

စားသောက်ပြီးနောက်တွင် သူမက အခန်းထဲသို့ ခဏပြန်နားမည်ပြင်လိုက်စဥ် အမျိုးသမီးချန်က ရောက်လာသည်။ သူမနောက်တွင် ယောက်ျားတစ်ယောက်ပါလာခဲ့သည်။ ထိုလူက ၂၀ဝန်းကျင်သာ ရှိသေးသည်။ သူသည် ရိုးဖြောင့်ပုံရသည်။ သူ့မျက်လုံးများက အနည်းငယ်ဟိုသည် လျှောက်ကြည့်နေလေသည်။

အမျိုးသမီးချန်၏မျက်လုံးသည် ငိုထားသယောင် အနည်းငယ်နီနေ၏။

သူမက ဝင်လာပြီး ကျန်းယွင်ကျူးကို တွေ့လိုက်သည်။ သူမကို ဘေးသို့ လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ယွင်ကျူး အမေတို့ဆိုင်က စားပွဲထိုးတစ်ယောက် ငှားမလို့မလား၊ သမီး ဒီကောင်လေးကို ဘယ်လိုမြင်လဲ”

“အမေ သူ့ကို ဘယ်မှာတွေ့ခဲ့တာလဲ” ကျန်းယွင်ကျူးက မေးလိုက်သည်.

“မြို့ဝင်ပေါက်နားမှာ၊ ဝမ်ထျန်းရဲ့အမေက ဆုံးသွားပြီတဲ့၊ သူ့အမေကို မြေမြှုပ်ဖို့ ငွေမရှိလို့ မြေမြှုပ်ပေးချင်လို့ သူ့ကိုယ်သူ ရောင်းနေတာတဲ့၊ သူ အရင်ကလည်း စားပွဲထိုး လုပ်ဖူးတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါကြောင့် စမ်းခန့်ကြည့်လားလို့ သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့တာ”

အမျိုးသမီးချန်က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ သူမသည် မနေ့ညက ရွာအိမ်တွင် အိပ်ခဲ့သည်။ သည်မနက်မှ မြို့တက်လာခဲ့ပြီး မြို့ဝင်ပေါက်ကို အဖြတ်တွင် သည်အဖြစ်ရပ်နှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းပင်။

ဒီလူငယ်လေးက ဝမ်ထျန်းလို့ ခေါ်တာကိုး။ သူ့အမေကို မြှုပ်ပေးဖို့ သူ့ကိုယ်သူ ရောင်းနေတာ။ ဒီခေတ်မှာက ဈာပနာကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လာရင် အရမ်းကိုသီးသန့်ဆန်တယ်။ ချစ်ရတဲ့သူတစ်ယောက် ဆုံးသွားရင် ခမ်းခမ်းနားနားမြှုပ်ဖို့ မပြောနဲ့ အခေါင်းတစ်ခုရဖို့ လိုပြီး ကောင်းကောင်းမြှုပ်နှံပေးဖို့ မြေတစ်ကွက်ကိုလည်း ရှာရသေးတယ်။

အဲဒီနှစ်ခုမှ ပထမတစ်ခုက ငွေလိုပြီး ဒုတိယတစ်ခုကတော့ မိသားစုမှာ မြေရှိခဲ့ရင် ဖြေရှင်းဖို့ လွယ်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ငွေအများကြီး လိုလာလိမ့်မယ်။

ဒီတော့ အမေကို မြှုပ်ပေးဖို့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ရောင်းစားရတဲ့ကိစ္စမျိုးက ရှိလာတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဝူလင်စီရင်စုမှာတော့ ဒါက နည်းနည်းထူးဆန်းသွားပြီ။ ကျန်းယွင်ကျိူးသည် ကျန်းချိန် မိုင်းတွင်းတွင် အလုပ်လုပ်စဥ် တစ်လစာ ကြိုရသည့်အကြောင်းကို မှတ်မိနေသည်။ ဝမ်ထျန်းရဲ့ ချောမွတ်တဲ့အသားအရေနဲ့ နူးညံ့တဲ့အသားအရောင်က ငယ်ငယ်ကတည်း အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်လာတာနဲ့ မတူပါဘူး။

“ သမီး သူနဲ့စကားသွားပြောလိုက်မယ်” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောလိုက်သည်။

“အင်း”

အမျိုးသမီးချန်က သဘောတူလိုက်၏။ ဆိုင်က ကိစ္စအဝဝသည် ကျန်းယွင်ကျူး၏ လက်ထဲတွင်သာ ရှိလေသည်။ သူမသည် ဝမ်ထျန်းကို သနားလျှင်တောင် ဘာမှ လုပ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမက မီးဖိုဆောင်ထဲသို့ သွားလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်လာချိန်တွင် ဝမ်ထျန်းက ဆိုင်ရှေ့ခြမ်းကို ကြည့်ရင်း ထိုနေရာတွင် တိတ်တိတ်လေး ရပ်နေ၏။

“ထိုင်ပါ” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဝမ်ထျန်းက ကျန်းယွင်ကျူး အထိုင်ကို စောင့်ပြီးမှ ထိုင်ချလိုက်သည်။

“ကျွန်မအမေက ရှင့်ကိုဘာပြောခဲ့လဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ဆိုင်က စားပွဲထိုး ခေါ်နေတာပါ၊ ရှင် အရင်က အတွေ့အကြုံရှိခဲ့ဖူးတယ်လို့ ကြားတယ် ဟုတ်လား”

“ရှိပါတယ်” ဝမ်ထျန်းက ပြောလိုက်၏။ “ ကျွန်တော် ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်လုပ်တတ်ပါတယ်”

“ဘယ်မှာ လုပ်ခဲ့တာလဲ”

“ယွဲ့တ စားသောက်ဆိုင်မှာပါ”

ဪ ဟင်းထဲမှာ ကြွက်ခေါင်းပါလာပြီး ပိတ်လိုက်ရတဲ့ အဲဒီစားသောက်ဆိုင်ကိုး။

“ ရှင် ဟင်းထဲမှာ ကြွက်ခေါင်းကို ထည့်လိုက်တာလား” ကျန်းယွင်ကျူးက ပုံမှန်အတိုင်း မေးလိုက်လေသည်။

ဝမ်ထျန်း၏မျက်နှာထားသည့် လွန်လွန်ကဲကဲ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူသည် ချက်ချင်း အငိုက်မိသွားလေသည်။ ထရပ်လိုက်ပြီး သူက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

“ မင်း ငါ့ကို ဘာလို့များ စွပ်စွဲနိုင်ရတာလဲ၊ အဲဒီနေ့တုန်းက ငါ နေမကောင်းလို့ ဆိုင်ကို လုံးဝမသွားခဲ့ဘူး၊ မင်း ငါ့ကို မယုံရင် သူတို့တွေကို သွားမေးလို့ရတယ်”

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးလိုက်၏။ ပုံမှန်ဆိုရင် အဲဒီဆိုင်က လူတစ်ယောက်ကို ဒီမေးခွန်းမေးတဲ့အခါ သူသာ အပြစ်ကင်းရင် ဘယ်လိုတုံ့မှာလဲ။

သေချာပေါက် သူ့ကိုယ်သူ ချက်ချင်း ခုခံပြောဆိုမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအစား ဒီလိုမေးခွန်းကို ရုတ်တရက်မေးလိုက်တဲ့ သူမကို ခေါင်းမှကောင်းသေးရဲ့လားလို့ ပြောမှာပဲ။

ကျန်းယွင်ကျူးက သူ၏မလုံမလဲ အခြေအနေကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်လေသည်။

“လူတစ်ယောက် လုပ်တဲ့အရာတွေကို မိုးနတ်မင်းက စောင့်ကြည့်နေပါတယ်၊ ရှင့်အမေ တကယ် ဆုံးပါးသွားတာလားတော့ ကျွန်မ မသိပါဘူး၊ သူမသာ မဆုံးသေးဘူးဆိုရင် ရှင့်ရဲ့လိမ္မာသိတတ်တဲ့ အပြုအမူကြောင့် သူမက ရှင့်ကို ချီးကျူးနေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမကို မြှုပ်ပေးဖို့ ရှင့်ကိုယ်ရှင် ရောင်းစားတော့မယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ကြားလိုက်ရင်....”

ဝမ်ထျန်း၏ နာမည်အစစ်မှာ စုန့်လင်ဖြစ်သည်။ သူသည် စုန့်လောင်အာ့၏ အကြီးဆုံးသားဖြစ်သည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သည့်၄နှစ်က ယွဲ့တစားသောက်ဆိုင်၏ အစားအသောက်ထဲတွင် ကြွက်ထည့်ခဲ့သူ အမှန်ပင်။ သည်တစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် စုံစမ်းထားခဲ့ပြီး ချီရှန်းကျွီက စားပွဲထိုးခေါ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တူညီတဲ့လုပ်ရပ်ကို ထပ်လုပ်ချင်ခဲ့လေသည်။

မည်သူက ထင်ခဲ့ပါမည်နည်း... စုန့်လင်၏ အမေသည် သက်ရှိထင်ရှားနှင့် ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေလေသည်။ သည်ကိစ္စကို သူ့အမေသာ ကြားသွားခဲ့လျှင်တော့...

စုန့်လင်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဆုတ်သွားပြီး အောင့်သက်သက်နှင့် ရှက်သွားတော့သည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက သူ့ကို ချက်ချင်း မိသွားမည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

...

အပိုင်း (၆၀) (ခ)

နှစ်လမ်းကျော်တွင် တာဝန်ခံစုန့်နှင့် စုန့်လောင်အာ့တို့က စောင့်နေကြသည်။

သည်အချိန်တွင် စုန့်လင်က ပြန်ရောက်လာသည်။ နှစ်ယောက်လုံးက သူ့ကို ချက်ချင်း ဝိုင်းမေးကြတော့သည်။

“ဘယ်လိုလဲ ၊ အောင်မြင်ခဲ့လား”

“ သောက်ကျိုးနဲ အောင်မြင်မှာလား”

စုန့်လင်သည် သူတို့နှစ်ယောက်အပေါ်သို့ သူ့ဒေါသအားလုံးကို ပုံချလိုက်လေသည်။

“ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ဦးလေးနဲ့ အဖေမှ ဟုတ်ရဲ့လား၊ ကျွန်တော့်အမေကို သေအောင် ကျိန်စာတိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုသိက္ခာမဲ့တဲ့အလုပ် လုပ်ခိုင်းနေတာ၊ အခု ကောင်းရောလေ၊ တစ်ဖက်လူက ကျွန်တော့်အကြောင်းကို သိပြီးသား။

ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က နောက်ကွယ်မှာ လူကောင်းဟန်ဆောင်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုကျတော့ မျက်နှာပျက်ရအောင် လုပ်တယ်၊ ကျွန်တော့်အမြင်တော့ ခင်ဗျားတို့မှာ ဘာရည်ရွယ်ကောင်းမှ ရှိတာမဟုတ်ဘူး။

ဦးလေးကြီး ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ထောင်ထဲရောက်အောင် လုပ်နေတာလား။၊ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ခင်ဗျားရဲ့သားကို မသွားခိုင်းတာလဲ၊ ခင်ဗျားရဲ့သားလည်း မငယ်တော့ပါဘူး၊ တစ်နေ့လုံး အိမ်မှာပဲ ဘာမှမလုပ်ဘဲ စားသောက်နေတာပဲ။

အဖေကရော ဘာလို့ သူ့ကို ယုံနေတာလဲ၊ သူ ကျွန်တော်တို့ကို မကောင်းတာလုပ်ခိုင်းတိုင်း သူကတော့ ရလဒ်ကို အထိုင်ယူနေတာပဲ၊ ကျွန်တော့်အထင်တော့ သူက လူကောင်း မဟုတ်ဘူး။

တစ်နေ့ကျရင် သူ အခွင့်အရေးရတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို ထောင်ထဲပို့လိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျမှ သူက စားသောက်ဆိုင်ကို တစ်ယောက်ထဲ ပျော်ပျော်ကြီး အပိုင်စီးလို့ရမှာလေ”

တတွတ်တွတ်ပြောရင်း စုန့်လင်က တာဝန်ခံစုန့်၏ မျှော်မှန်းချက်များကို အမှန်ပင် ထုတ်ပြောလိုက်လေသည်။

စုန့်လောင်အာ့၏မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ တာဝန်ခံစုန့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စုန့်လင်၏ စကားက အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

“အစ်ကိုကြီး မင်း အဲလောက် ရက်စက်မယ်လို့ ငါ မထင်ခဲ့မိဘူး” စုန့်လောင်အာ့က တာဝန်ခံစုန့်ကို ဒေါသခြောင်းခြောင်းထွက်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

“ငါ့မှာ အဲလိုစိတ်မရှိပါဘူး” တာဝန်ခံစုန့်က ချက်ချင်းပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို ငါ့ကို စားသောက်ဆိုင်တစ်ဝက် ပေးတော့” စုန့်လောင်အာ့ပြောလိုက်၏။

“စားသောက်ဆိုင်က တစ်ခုပဲ ရှိတာ ဘယ်လိုခွဲမှာလဲ” တာဝန်ခံစုန့်က ဒေါသထွက်ထွက်နှင့် ပြန်ပြောလေသည်။

“ရောင်းပြီး ငွေခွဲပေး” စုန့်လောင်အာ့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

တာဝန်ခံစုန့်သည် သူ့ကြောင့် ဒေါသအရမ်းထွက်သွားတော့သည်။ ရွှေဥ ဥပေးတဲ့ကြက်မကိုလေ။ သူက ကြက်မကို ငွေအတွက် ရောင်းချင်တာတဲ့လား။ ပိုဆိုးတာက စုန့်လင်က ဘေးကနေ ကူပြီး ဆုံးဖြတ်ပေးနေတော့ ဒါကို စိတ်ကူးကောင်းတစ်ခုလို့ ထင်သွားတာပေါ့။

သုံးယောက်သားသည့် စကားများကြတော့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ တာဝန်ခံစုန့်က သူတို့ကို ငွေပေးလိုက်ပြီး သူတို့လည်း ထွက်သွားတော့သည်။

တာဝန်ခံစုန့်သည် နားထင်သို့ သွေးတက်နေပြီး ထိုနေရာတွင် ရပ်နေလေသည်။ ဒါကို ကြက်ခိုးမရ ဆန်ရှုံးလို့ ခေါ်တာပဲ။

ကျန်းယွင်ကျူးကတော့ သူတို့ဘာဖြစ်ခဲ့မှန်း မသိတော့ပေ။ ပေါင်ဖူလိုက ချီရှန်းကျွီကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ကိုသာ သူမ သိလေသည်။ နောက်ဆိုလျှင် သူမသည် ပိုပြီး သတိထားရတော့မည်။

သူမသည် စဥ်းစားနေရင်း အပြင်ဘက်မှာ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်က ဝင်လာလေသည်။

“တဆိတ်လောက်ပါခင်ဗျာ၊ ဒီမှာ လူခေါ်နေတာလား”

ကျောပေါ်တွင် အဘွားကြီးတစ်ယောက်သယ်ထားသည့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။ သူ့နောက်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါလာသည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် အလွန်မှမသပ်မရပ် ဖြစ်နေသည်။ သူတို့၏အဝတ်အစားများက စုတ်ပြဲနေပြီး သူတို့၏မျက်နှာများက စိမ်းဖန့်နေသည်။

သို့တိုင် ယောက်ျား၏မျက်လုံးများက အလွန်မှ တောက်ပနေပြီး ဇွဲကြီးသည့်ခံစားချက်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

“ ရှင်တို့က ဘယ်သူလဲ” ကျန်းယွင်ကျူးက မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့က ချန်ဖုန်းစီရင်စုကနေ ကပ်ဘေးရှောင်လာတဲ့သူတွေပါ၊ မနှစ်ကတည်းက ချန်ဖုန်းစီရင်စုမှာ နှင်းနည်းနည်းပဲ ကျပြီး မြေကြီးကိုတောင် မဖုံးခဲ့ဘူး၊ နွေဦးလည်း လာတော့မှာ မိုးလုံးဝရွာမဲ့ အရိပ်မတွေ့တာနဲ့ ကျွန်တော်တို့လည်း မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြတာ”

ထိုလူက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောလေသည်။

“ မိန်းကလေး ကျွန်တော်တို့ လခများများ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့မှာ နေစရာနဲ့ စားစရာ ရှိရင် လုံလောက်ပါပြီ”

ကျန်းယွင်ကျူးက သူ့လက်များကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ လက်များသည့် အချိန်အကြားကြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည့် လက်များ ဖြစ်လေသည်။

“ကျွန်မ စားပွဲထိုးတစ်ယောက်နဲ့ အလုပ်ကြမ်းသမားတစ်ယောက် ခေါ်နေပါတယ်” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောလိုက်သည်။

“ ကျွန်တော် အရင်ကတော့ စားပွဲထိုး မလုပ်ဖူးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သင်ယူနိုင်ပါတယ်၊ မိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေးတစ်ခုလောက်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် စာလည်း နည်းနည်းပါးပါး ဖတ်တတ်ပါတယ်” ထိုလူက စိတ်အားထက်သန်သည့်မျက်လုံးများနှင့် ပြောလိုက်လေသည်။

သည်စားပွဲထိုးအလုပ်က အတတ်ပညာ အရည်အချင်းများများစားစား မလိုအပ်ပေ။

ကျန်းယွင်ကျူးက သူ့ကို သဘောကျသွားလေသည်။

“ အရင်ဝင်လာပါ”

ထို့နောက် သူမက အမျိုးသမီးချန်ကို ပြောလိုက်သည်။

“အမေ မီးဖိုထဲမှာ စားစရာတစ်ခုခုရှိလား၊ သူတို့အတွက် နည်းနည်းလောက် ယူလာပေးလိုက်ပါအုံး”

ထိုလူက သူတို့သည် ချန်ဖုန်းစီရင်စုမှ ကပ်ဘေး ရှောင်လာကြသည်ဟု ကြားလိုက်ချိန်တွင် အမျိုးသမီးချန်သည် ချက်ချင်း အကြောင်းအရာတော်တော်များများကို စဥ်းစားမိသွားတော့သည်။ ကျန်းယွင်ကျူး၏ စကားကိုကြားလိုက်ချိန်တွင် သူမက ချက်ချင်းပြောလိုက်လေသည်။

“ အမေ သူတို့အတွက် ခေါက်ဆွဲနည်းနည်းပါးပါး ပြုတ်ပေးလိုက်မယ်”

“မလုပ်ပါနဲ့၊ မလိုပါဘူးခင်ဗျာ” ထိုလူက မြန်မြန်ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် တံခါးနားတွင် အလွန်မှ ရိုရိုကျိုးကျိုးဖြင့် ရပ်နေ၏။

သူသည် ဆိုင်က အလွန်မှ သန့်ရှင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သုံးယောက်မှာ သူတောင်းစားများနှင့် တူနေသည်။ သူတို့သည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာရဲလိမ့်မည်မဟုတ်ပါ။

“ဝင်လာပါ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” ကျန်းယွင်ကျူးက လက်ယက်ခေါ်လိုက်၏။

ထိုအခါမှ ထိုလူက ဂရတစိုက်ဖြင့် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လေသည်။ သူက ဘေးကထိုင်ခုံပေါ်တွင် အဘွားကြီးကို ချပေးလိုက်ပြီး သူကတော့ ဘာပဲပြောပြောနေပါစေ ထိုင်ဖို့ရာ ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက သူတို့သုံးယောက် အခြေအနေကို မေးလိုက်၏။

ထိုလူ၏နာမည်မှာ လီဟယ် ဖြစ်သည်။ သူ့က အဘွားကြီးက သူ့အမေဖြစ်သည်။ သူ့နောက်က အမျိုးသမီးကတော့ သူ့ဇနီး အမျိုးသမီးဟွမ် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ချန်ဖုန်းစီရင်စု လင်းချန်မြို့ဇာတိ ဖြစ်လေသည်။ သူတို့မိသားစုတွင် ကျက်တီးမြေဧကအနည်းငယ်ရှိပြီး သူတို့သည် စိုက်ပျိုးရေးဖြင့် အသက်မွေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မချမ်းသာသော်လည်း ဗိုက်ပြည့်အောင်တော့ နေနိုင်လေသည်။

သို့သော် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်နှစ်က ချန်ဖုန်းစီရင်စုတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် မိုးခေါင်ရေရှားခဲ့သည်။ မြေများကလည်း ခြောက်ကပ်ကုန်သည်။ သူတို့သည် အားလုံးကို ရောင်းချပြီး အဆုံးထိရင်ဆိုင်ဖို့ရန်ပင် ခက်ခဲခဲ့လေသည်။

တခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့သဖြင့် သူတို့သည် အငတ်ဘေးမှ ထွက်ပြေးရတော့သည်။

လီဟယ် စာဖတ်တတ်သည့်အကြောင်းအရင်းမှာ သူသည် အားလပ်ချိန်တွင် ရွာထဲက ဗေဒင်ဆရာဆီမှ သင်ယူခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်။ သူသည် တစ်နေ့လျှင် စာနှစ်လုံး လေ့လာခဲ့ပြီး တဖြည်းဖြည်း စာလုံးများစွာကို မှတ်မိလာနိုင်ခဲ့သည်။

“ ချန်ဖုန်းမှာ ဒီနှစ်ရော နောက်ထပ်မိုးခေါင် သလား”

အမျိုးသမီးချန်က ခေါက်ဆွဲပန်းကန်း ၃ပွဲနှင့်ထွက်လာပြီး လိဟယ်၏စကားကို အချိန်ကိုက် ကြားလိုက်လေသည်။ သူမက တအံ့တဩနှင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ဟိုတုန်းက သူတို့သည် ချန်ဖုန်းမှ ကြိုထွက်လာသည်ကလည်း သည်လိုအခြေအနေမျိုးကို စိုးရိမ်မိသောကြောင့်ပင်။ အခုတော့ သူတို့သည် သတင်းကြားလိုက်ပြီး အမျိုးသမီးချန်သည် အလွန်ပျော်သွားပြီး ဖော်မပြတတ်သည့် ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။

လီဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

“ဖြစ်မှာပဲ”

အမျိုးသမီးချန်က ငေးငေးငိုင်ငိုင်ဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေလိုက်၏။

ကျန်းယွင်ကျူးက ခေါက်ဆွဲပန်းကန်သုံးလုံးကို လီဟယ်တို့အဖွဲ့ရှေ့ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။

“မြန်မြန်စားလိုက်နော်”

လီဟယ်နှင့် တခြားသူများသည် နှစ်ရက်တိတိ ဘာမှ ကောင်းမစားရသေးချေ။ အခုတော့ အနွေးတထောင်းထောင်း ထနေသည့် ခေါက်ဆွဲကို မြင်လိုက်သောအခါ သူတို့သည် တံတွေးမမျိုချဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။ သို့သော်...

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးလိုက်ပြီး

“ တကယ်တော့ ကျွန်မတို့မိသားစုကလည်း ချန်ဖုန်းကနေ ကပ်ဘေးရှောင်ခဲ့ကြတာ၊ မနှစ်ကလေ”

“ဟုတ်ရဲ့လား” လီဟယ်သည် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေလေသည်။

သူတို့တွေက ကပ်ဘေးရှောင်ခဲ့တာဆိုတော ဘဝက ခက်ခဲနေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စီရင်မြို့မှာ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်နိုင်တာကိုကြည့်ရင် ဒါက...။

“တကယ်ပါ”

အမျိုးသမီးချန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဟိုတုန်းက သူတို့တွေ ဝူလင်စီရင်စုကို လာခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းကလည်း သူတို့တွေက လီဟယ်တို့အဖွဲ့နဲ့ သိပ်မကွာပါဘူး။

ကျန်းယွင်ကျူးရဲ့ ကျေးဇူးတွေပေါ့လေ။

သည်နောက်ထပ် ဆက်နွယ်မှုကြောင့် လီဟယ်တို့မိသားစုသည် ချုပ်တီးထားမှုများ လျော့သွားပြီး ခေါက်ဆွဲကို တစ်လုတ်ပြီးတစ်လုတ် စားလိုက်ကြသည်။

ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကြီးများသည် မြန်မြန် ကုန်သွားလေသည်။ သူတို့သုံးယောက်၏ မျက်နှာများသည်လည်း အနည်းငယ် နီမြန်းလာတော့သည်။

“မိန်းကလေး ကျွန်တော် သင်ယူနိုင်ပါတယ်၊ သင်ရင် ကျွန်တော်က တော်တော်မြန်မြန် တတ်လွယ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို တစ်ရက်နှစ်ရက်လောက် စမ်းခိုင်းကြည့်ပါလား၊ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို မောင်းထုတ်လိုက်လို့ရပါတယ်”

လီဟယ်၏စိတ်က သည်ကိစ္စပေါ်တွင် ရှိနေဆဲပင်။ သူသည် ပန်းကန်လုံးကို ချလိုက်ပြီး ကျန်းယွင်ကျူးကို ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက သူ့ကို လူကောင်းတစ်ယောက်မှန်း ခံစားမိလိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူက သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွအောင် လုပ်တတ်တယ်။ ဥပမာ သူက စာရေးတတ် ဖတ်တတ်တယ်။ သာမန်လယ်သမားတွေဆို နေ့တိုင်း သူတို့အလုပ်ပြီးတာနဲ့ အရမ်းကိုပင်ပန်းနေပြီ။ ဘယ်သူက ဗေဒင်ဆရာတစ်ယောက်ဆီမှာ စာလုံးလောက် သင်ချင်ပါ့မလဲ။

သူက လေ့လာခဲ့တဲ့အပြင်ကို ဇွဲကလည်း ရှိသေးတယ်။

“စားပွဲထိုးက စာတတ်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ၊ ကောင်းပါပြီ၊ ရှင်တို့နေပြီး ရက်နည်းနည်းလောက် စမ်းကြည့်လိုက်ပေါ့၊ ရှင်တို့နဲ့ ကိုက်ညီတယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ရှင်တို့ကို လက်ခံပေးပါမယ်”

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ပြီးနောက် လီဟယ်သည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ငိုမိတော့မတတ်ပင်။ အခုဆိုလျှင် သူတို့ကိုယ်ပေါ်တွင် ငွေတစ်ပြားမရှိတော့ဘဲ ငတ်မွတ်ပြီး လမ်းပေါ်တွင် လဲကျတော့မည့်ဆဲဆဲပင်။ သည်အချိန်တွင် ကျန်းယွင်ကျူးက သူ့ကိုငှားလိုက်ခြင်းက သူ့ကို အသက်ရှင်လမ်းတစ်ခု ပေးလိုက်သည့် သဘောပင်။

“မိန်းကလေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လီဟယ်က သူမကို မနားတမ်း ကျေးဇူးတင်စကားပြောနေတော့သည်။

သည်အချိန်တွင် သူ့ဇနီး အမျိုးသမီးဟွမ်က ရုတ်တရက် သူ့ကို ဆွဲလိုက်လေသည်။

ထိုအခါမှ လီဟယ်သည် သတိရသွားပြီး ကျန်းယွင်ကျူးကို ပြောလိုက်တော့သည်။

“ မိန်းကလေး ဒီမှာ လက်တိုလက်တောင်း အလုပ်သမားလည်း ခေါ်နေတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်နော်၊ အလုပ်သမားက ကျား မ ခွဲထားသလား”

ပုံမှန်အားဖြင့် လူခေါ်လျှင် ယောက်ျားများကိုသာ ခေါ်ချင်ကြလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက သည်လိုမေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက သူဆိုလိုသည့် သဘောကို နားလည်ပြီးသားပင်။

“ သတ်မှတ်ချက် မရှိပါဘူး”

“ဒါဆို ကျွန်တော့်မိန်းမ....”

“ အစမ်းခန့်သုံးရက်၊ ဒီသုံးရက်ပြီးမှ ကျွန်မတို့တွေ ဆက်နေရမယ် မနေရဘူးဆိုတာကို ဆွေးနွေးနိုင်မှာပါ”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်ကလေး”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေး”

သည်တစ်ကြိမ်တွင် အဘွားလီကပင် ထရပ်လိုက်လေသည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံးက ကျန်းယွင်ကျူးကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ကြသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက လက်ခါပြလိုက်၏။ စားပွဲထိုးတစ်ယောက်၊ လက်တိုလက်တောင်း အလုပ်သမားတစ်ယောက်နှင့် ရှဲ့လျန်တို့ကို တစ်ပြိုင်ထဲ ခန့်လိုက်လေသည်။ လုံလောက်လုနီးပါး ရှိသွားတော့သည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက အပြင်ထွက်သွားပြီး အလုပ်ခေါ်စာကို ဖြဲလိုက်တော့သည်။ သူမသည် သည်လို အရင်လုပ်လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး လူထပ်မခေါ်တော့ပေ။

လီဟယ်၏ စကားများက သူမကို အကြပ်အတည်းဖြစ်ဦးမည့် ခံစားချက်တစ်ခု ပေးနေတော့သည်။ ချန်ဖုန်းက ဒီနှစ်လည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် မိုးခေါင်အုံးမှာပဲ။ ကပ်ဘေးဒုက္ခသည်တွေအများကြီးကလည်း လုစီရင်စုပြည်နယ်ကို အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အခုတော့ သူမ မစဥ်းစားဘဲနဲ့ လုပ်ငန်းချဲ့လို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ ပြီးတော့ ပေါင်ဖူလိုကလည်း ဘာပြဿနာတွေလုပ်အုံးမလဲ မသိဘူး။

လီဟယ်တို့သုံးယောက်သည့် ဆိုင်တွင် စားသောက်နိုင်သော်လည်း နေရာထိုင်ခင်းကတော့ဖြင့်....

အမှန်တွင်တော့ စားသောက်ဆိုင်၏ အနောက်ဖက်ခြံထဲတွင် အိမ်တစ်လုံးရှိသည်။ သို့သော် ကျန်းယွင်ကျူးက သူတို့ကို သည်နေရာတွင် မနေစေလိုပေ။ သူမက အနည်းငယ် စိတ်ပြောင်းလိုက်ပြီး အကြံတစ်ခု ထုတ်လိုက်၏။ သူမသည် စီရင်စုမြို့ထဲတွင် နောက်ထပ်အိမ်တစ်လုံး ငှားဖို့စီစဥ်လိုက်သည်။ တစ်ချက်မှာ ငါးတံခွန်နှင့် ရေဘဝဲတို့လို စားသောက်ဆိုင်အတွက် ပစ္စည်းများအားလုံးကို သိမ်းဆည်းရန် ဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ချက်မှာ လီဟယ်တို့မိသားစုက အခုလောလောဆယ် ထိုနေရာတွင် နေနိုင်မည်။

တတိယအချက်နှင့် အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူမသည် ဆန်များကို ဝယ်လှောင်ထားဖို့အတွက်ပင်။ လက်ထဲတွင် အစားအသောက်ရှိနေလျှင် သူမသည် စိုးထိတ်မိမည်မဟုတ်ပေ။

သူမ၏စကားကို လက်တွေအကောင်အထည်ဖော်လိုက်ပြီး ကျန်းယွင်ကျူးက ချက်ချင်း ပွဲစားဆီ သွားလိုက်ကာ ချီရှန်းကျွီနှင့် တစ်လမ်းကျော်သာ ဝေးသည့်နေရာတွင် အိမ်တစ်လုံး ငှားရမ်းလိုက်တော့သည်။

ခြံဝင်းက မကြီးပေ။ သို့သော် ရေခဲခန်းတစ်ခု ပါသည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက ထိုအချက်ကို သဘောကျသွားပြီး သည်အိမ်ကို ငှားခဲ့ခြင်းပင်။

သူမက ကျန်းချိန်ကို အိမ်က ကျန်သည့်ငါးအားလုံးကို ယူလာခိုင်းလိုက်ပြီး ရေခဲခန်းတွင် ထည့်ခိုင်းလိုက်သည်။ သို့မှသာ သည်ငါးများကို အချိန်အကြာကြီး သိမ်းဆည်းထားနိုင်လိမ့်မည်။

ထို့နောက် ကျန်းယွင်ကျူးက လီဟယ်တို့သုံးယောက်အတွက် အဝတ်အစားသုံးစုံ ဝယ်ခဲ့လိုက်သည်။ လီဟယ်နှင့် အမျိုးသမီးဟွမ်တို့သည် သူတို့ဝတ်ထားသည့် စုတ်ပြဲနေသည့်အဝတ်အစားဖြင့် ဆိုင်တွင် အလုပ်လာလုပ်လို့ မဖြစ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဝန်ထမ်းများအတွက် အလုပ်ဝတ်စုံအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် ကျေးဇူးတင်စိတ်ဖြင့် ပြည့်နက်နေပြီး သူတို့သည် သမာဓိနတ်မင်းနှင့် တွေ့ခဲ့သည်ဟုပင် ပြောကြလေသည်။

လီဟယ်နှင့် အမျိုးသမီးဟွမ်တို့က သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ အဝတ်အစားသစ်များကို ဝတ်လိုက်ကြသည်။ လူ၏တန်ဆာက အဝတ်ဖြစ်ပြီး မြင်း၏တန်ဆာက ကုန်းနီးဆိုကမှန်ပေသည်။ သို့မဟုတ်လည်း သူတို့သည် ပျော်ရွှင်စရာ အခါသမယကြောင့် ပြန်လည်လန်းဆန်းလာဟန်တူသည်။ နှစ်ယောက်လုံး၏ အသွင်ပြင်က ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားလေသည်။ လီဟယ်သည် အလွန်မှ တက်ကြွဟန်ပေါ်ပြီး အမျိုးသမီးဟွမ်က သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။

နှစ်ယောက်လုံးက အလုပ်လုပ်ရန် ချီရှန်းကျွီသို့ ချက်ချင်းသွားလိုက်ကြတော့သည်။ သူတို့သည် အလုပ်ကြိုးစားပြီး ကျန်းယွင်ကျူး၏ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ကာ သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း လမ်းကောင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေကြမည်ဟု စိတ်ထဲက သစ္စာပြုလိုက်တော့သည်။

ကျန်းယွင်ကျူးကတော့ သူမသည် ဆန်နှင့် ကောက်နှံရောင်းသည့်ဆိုင်သို့ သွားလိုက်သည်။ သူမသည် ဆန်ဆိုင်သုံးခု ဆက်တိုက်သွားကာ ဆန်သုံးသုတ်ခွဲ ဝယ်ထားလိုက်သည်။ တစ်သုတ်ကို ချန်ရှီရွာက သူမ၏အိမ်သို့ ပို့လိုက်သည်။ တစ်သုတ်ကို ချီရှန်းကျွီ၏ အနောက်ဘက်ခြံတွင် ထားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတစ်သုတ်ကိုတော့ အသစ်ဝယ်ထားသည့်အိမ်က သိုလှောင်ရုံထဲတွင် ထားလိုက်လေသည်။

ကြက်ဥအားလုံးကို ခြင်းတစ်လုံးတည်းထဲတွင် ထားလို့မရမှန်း သူမ သိလေသည်။

သည်ကိစ္စပြီးစီးသွားတော့ သူမလည်း အနည်းငယ် ပိုပြီးစိတ်အေးသွားတော့သည်။

ချီရှန်းကျွီသို့ ပြန်လာခဲ့၏။ နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်နေပြီကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းယွင်ကျူးက ဆိုင်ထဲတွင် အားလုံးကို ခေါ်လိုက်ပြီး အချင်းချင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ဆိုင်တွင် နောက်ထပ်လူသုံးယောက်တိုးလား၏။ ရွှယ်ကျင်းမှာ အလွန်ပျော်နေလေသည်။ သဘောက စားသောက်ဆိုင်သည် ပိုကြီးလာသည့်သဘောပင်။

အနှေးနှင့် အမြန်ဆိုသလို သူတို့၏ချီရှန်းကျွီသည် ပေါင်ဖူလိုကို ကျော်သွားပြီး ဝူလင်စီရင်စုတွင် အကောင်းဆုံးစားသောက်ဆိုင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ဘာလို့ ဝူလင်စီရင်စုမှာပဲ ကျေနပ်နေမှာလဲ။ ကျန်းယွင်ကျူး၏ အရည်အချင်းနှင့်ဆိုလျှင် လုပြည်နယ်သို့ သွားလည်း ပြဿနာမရှိဟု ခံစားမိလိုက်သည်။

လုပြည်နယ်ကိုသွားပြီး စားသောက်ဆိုင်ကြီးတစ်ခု ဖွင့်လိုက်။ ဒါဆို သူကလည်း လုပြည်နယ်ကို သူမနဲ့ လိုက်သွားနိုင်မယ်။ သူ့ဆရာက သူ့ကိုတွေ့ရင် လန့်ပြီး မေးတောင်အောက်ကျသွားလိမ့်မယ်။

ရွှယ်ကျင်း၏စိတ်ကူးသည့် မည်သည့်နေရာအထိ ရောက်သွားမှန်း မသိသော်လည်း သူသည် ပျော်ရွှင်နေတော့သည်။

လီဟယ်နှင့်အမျိုးသမီးဟွမ်တို့ကလည်း ဝမ်းသာမှုဖြင့် ပြည့်နေကြသည်။ ချီရှန်းကျွီက လူများအားလုံးက အလွန်သဘောကောင်းကြသည်။ သူတို့သည် သည်နေရာတွင် နေနိုင်သည်က ကံကောင်းခြင်းပင်။

ရှဲ့လျန်က အနည်းငယ်စိတ်ပူနေလေသည်။ သူမက ခေါင်းငုံံ့ထားပြီး လက်ဖြင့် အင်္ကျီအစွန်းကို ပွတ်နေလေသည်။ သူမသည် ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်သဖြင့် ကျန်းယွင်ကျူးက သူမကို ထပ်မလိုချင်တော့မှာ စိုးရိမ်နေမိလေသည်။

“ဟုတ်ပြီ ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာပြီ၊ အားလုံးပဲ အလုပ်လုပ်ကြမယ်” ကျန်းယွင်ကျူးက ပြောလိုက်၏။

အားလုံးက လူစုခွဲလိုက်ကြလေသည်။ လီဟယ်က ရှေ့သို့သွားလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးဟွမ်နှင့် ရှဲ့လျန်တို့က မီးဖိုဆောင်ထဲသွားလိုက်ပြီး ရွှယ်ကျင်းက ဆက်ပြုတ်နေလေသည်။ အားလုံးက အလွန် အလုပ်များနေကြတော့သည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက သူမ၏ ပဲနီနို့ကိတ်မုန့်ကို လုပ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်ထဲတွင် သူမက နောက်ထပ် သရေစာတစ်မျိုး ချင်းနို့ပူတင်းကို လုပ်လိုက်လေသည်။ ဒီလို အေးချမ်းသည့်ရာသီဥတုမှာ ဒါတစ်ခွက်လောက်စားပြီး အအေးကိုမောင်းထုတ်လိုက်ရင် သင့်တော်တယ်မလား။

သည်အချိန်တွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဆိုင်ထဲဝင်လာခဲ့သည်။ ဆိုင်ထဲဝင်လာပြီးနောက် သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ကျူးက ဆိုင်ရှေ့သို့လာပြီး ပစ္စည်းတစ်ခု လာယူသည်နှင့်တိုက်ဆိုင်သွားကာ သူမကို တွေ့လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ ဒါ ချင်ယောင်း မဟုတ်ဘူးလား။

အမှန်ပင် ချင်ယောင်းဖြစ်နေသည်။ အမှန်တွင်တော့ သူမသည် ချီရှန်းကျွီသို့ အစောကြီးကတည်းက လာချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပြီးခဲ့သည့်အခေါက်က ကျန်းယွင်ကျူး ငြင်းလိုက်သည့်ကိစ္စကို သတိရသွားပြီး သူမက လာဖို့ရာ တုံးဆိုင်းနေခြင်းပင်။

ရက်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် ကျန်းယွင်ကျူးက သူမအကြောင်း မေ့လောက်ပြီးဟု ထင်မိလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက တစ်ချက်လာကြည့်လိုက်ခြင်းပင်။

“မိန်းကလေး ဘာသုံးဆောင်ချင်ပါသလဲ”

လီဟယ်က အပြုံးလေးတစ်ခုနှင့် မေးလိုက်လေသည်။ စားပွဲထိုးတစ်ယောက် လုပ်ရသည်က မခက်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် အခုလောလောဆယ် ကောင်းမွန်သည့်အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်နေခြင်းပင်။

ချင်ယောင်းက တွေ့ရာ ဟင်းနှစ်မျိုးကို မှာလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် နံရံအပေါ်က ‘ပဲနီနို့ကိတ်မုန့်’ဟူသည့် အစားအသောက်အသစ်က သူမ၏မျက်လုံးကို ဖမ်းစားထားလေသည်။ အရသာရှိမည်ထင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက တစ်ပွဲမှာလိုက်လေသည်။

သည်အချိန်တွင် သူမဘေးက စားပွဲတွင်ထိုင်နေကြသည့် မိန်းကလေးတချို့လည်း ရှိသည်။ သူတို့ကလည်း ပဲနီနို့ကိတ်မုန့်ကို မှာလိုက်ကြသည်။

ကိတ်ကို တည်ခင်းပေးလိုက်ချိန်တွင် နို့နံ့သင်းပြီး ချိုမြနေသော်လည်း စေးကပ်ကပ်ဖြစ်မနေပေ။ ထင်ထားသည့်အတိုင် အရသာရှိလေသည်။

“ဒီမုန့်ကို ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ‘နူးညံ့တဲ့လက်နဲ့ ကျောက်စိမ်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်တိုက်လို့ အရောင်ထွက်လာရသလို ဆီစိမ်းကိုလည်း ညက်ပြီးအဝါရင့်ရင့် ဖြစ်လာတဲ့အထိ တည်ပေးရတယ်’တဲ့ ဆိုင်ရှင်လိုလူမျိုးကပဲ သည်လောက်ကောင်းတဲ့ ကိတ်မုန့်ကို လုပ်နိုင်မှာ၊ လမ်းပေါ်က ဟာတွေဆိုရင် အားလုံးက အလကားပဲ၊ အဖြစ်သဘောပဲ လုပ်ထားတာ” ဘဲဥမျက်နှာနှင့် မိန်ကလေးက ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒီဆိုင်ကို ကြည့်လိုက်၊ ဒီနေ့ ငါတို့တွေ နေရာမှန်ကို လာခဲ့တာ နင် သိလာလိမ့်မယ်၊ အစ်မယဲ့ ဒီနေ့ကျွန်မတို့ကို ဒီလောက်ကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်လာပေးလို့ ကျေးဇူးပဲနော်” မျက်နှာဝိုင်းနှင့် မိန်းကလေးက အလယ်တွင်ထိုင်နေသည့် မိန်းးကလေးကို ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုမိန်းကလေးက ပြုံးလိုက်ပြီး

“ငါတို့တွေက ပုံမှန်ဆိုရင် စားသောက်လည်ပတ်ဖို့ နေရာတစ်ခု မရှိတတ်ဘူးလေ၊ အခုတော့ ဝမ်းသာစရာကောင်းလိုက်တာ”

“အဟုတ်ပဲ” မိန်းကလေးများက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

သည်အချိန်တွင် တစ်ယောက်က ပြောလိုက်လေသည်။

“ ဒါပေမဲ့ ဒါပါပဲ၊ ဒီကိတ်မုန့်က သာမန်နို့ကိတ်မုန့်တစ်ခုပဲလေ၊ ငါ လုပြည်နယ်ကို သွားတုန်းက ခဏခဏစားခဲ့ဖူးတယ်” အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

သူမက ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် မိန်းကလေးများက ဆက်မပြုံးကြတော့ပေ။ သူရဲ့မိသားစုက လုပြည်နယ်မှာ ဆွေမျိုးတွေရှိမှန်း သူတို့ သိပါတယ်။ ဘယ်သူမှ လုပြည်နယ်ကို မရောက်ဖူးတဲ့အတိုင်း နေ့တိုင်း ဒီအကြောင်းကိုပဲ ပြောစရာမလိုပါဘူး။

အပြာရောင်နှင့်မိန်းကလေးက တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်လိုက်သော်လည်း မိန်းကလေးတချို့က ဆိုင်၏ အနောက်ဘက်တံခါးကို ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ သူမသည် လိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ထိုလူ ထွက်သွားပြီးနောက် မိန်းကလေးများက တစ်ဖန်ပြန်စုစည်းသွားကြပြီး

“ ခုနက အဲဒီသခင်လေးက ဘယ်သူလဲ”

မျက်နှာဝိုင်းနှင့်မိန်းကလေးက နီမြန်းနေသည့်မျက်နှာတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်၏။

တခြားသူများကလည်း နားစွင့်ထားလိုက်ကြသည်။ သခင်လေးက အရမ်းချောတာပဲ။ အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ထူးခြားတဲ့အငွေ့အသက်လေး။ လူတွေကို သူ့ကို မော်မကြည့်ရဲအောင် ဖြစ်စေပြီး စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်အောင်လည်း ဖြစ်စေတယ်။

အလယ်တွင် ထိုင်နေသည့်မိန်းကလေး ပြုံးလိုက်ပြီး

“ ငါလည်း မသိဘူး၊ ငါကြားတာတော့ ဆိုင်မှာ ငှားနေတဲ့ မြို့တော်က သခင်လေးတစ်ယောက်တဲ့”

မိန်းကလေး အယောက်တိုင်းက ကိုယ်စီအတွေးများ ဝင်လာကြလေသည်။ သူတို့တွေ့လိုက်သူမှာ ရှန်ဖုန်းမင်သာ ဖြစ်လေတော့သည်။