အခန်း (၁၇)

အခန်း (၁၇)

လီနန်ခယ်မှာ မျက်လုံးများကို အောက်သို့ချကာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည် ။

"လူသတ်မှုက ဘယ်လိုလဲ"

လော့ချန်းချိုးက မတ်တပ်ရပ်ကာ ရေဇလုံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ လက်များကို သေချာစွာ ဆေးကြောလိုက်သည် ။ သူမ၏ လက်များမှာ အလွန်လှပပြီး သွယ်လျဖြူဝင်းကာ ဝါးမျှစ်နုလေးများကဲ့သို့ နူးညံ့သည် ။ ထိုကဲ့သို့သော နူးညံ့ဖြူစင်သည့် လက်များမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် မြက်တောနှင့် ရွှံ့နွံများထဲတွင် ဆေးမြစ်များကို တူးနေတတ်သည်ဟု တွေးကြည့်ရန် ခက်ခဲလှသည် ။ လီနန်ခယ်မှာ သူမကို ကြည့်ရင်း ခေတ္တမျှ ငေးမောသွားသည် ။ အကယ်၍ သူ၏ဇနီးသည်မှာ စောင်းတီးမည်ဆိုလျှင် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုရှိလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည် ။ ဟုတ်ပါသည် ၊ အကယ်၍ သူမက လှံ သို့မဟုတ် တုတ်ကို ကိုင်စွဲမည်ဆိုလျှင်လည်း သူမကို ခုခံနိုင်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ။ သုံးစက္ကန့်ထက် ပိုခံလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည် ။

"အရမ်း ပြင်းထန်လို့လား"

ခင်ပွန်းဖြစ်သူထံမှ ပြန်ကြားချက် မရသည်မှာ ကြာနေသဖြင့် အမျိုးသမီးက နားမလည်နိုင်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည် ။ လီနန်ခယ်က သူ၏ အကြည့်များကို လွှဲလိုက်ပြီး အသာအယာ ချောင်းဟန့်ကာ တံခါးကို ဖြတ်သွားသော ငန်းမမကြီးကို မြင်လိုက်သဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းရှည်ကြီးကို ဆွဲကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည် ။ ငန်းမမကြီး၏ အမြီးမွေးများကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း သူက ပြောလိုက်သည် ။

"စာပေပညာရှင်တစ်ယောက် သေသွားတာ။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက တော်တော်ပြင်းထန်တယ်။ သင်္ချိုင်းလူသား တစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်"

"သင်္ချိုင်းလူသားလား"

လော့ချန်းချိုး၏ လခြမ်းကဲ့သို့ သွယ်လျသော မျက်ခုံးလေးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး သူမက မေးလိုက်သည် ။

"လူသတ်မှုလား"

လီနန်ခယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည် ။

"အလောင်းစစ်ဆေးချက်အရတော့ လူသတ်မှုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက လူသတ်မှုလား ဒါမှမဟုတ် မတော်တဆ သေဆုံးမှုလား ဆိုတာက အခုချိန်မှာ အရေးအကြီးဆုံး မဟုတ်တော့ဘူး။ အရေးကြီးတာက တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို မိုးနီအိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှာ ပြန်လည်နိုးထစေခဲ့တာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးရက်က သေဆုံးသွားတဲ့လူက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်ကမှ စားသောက်ဆိုင်မှာ အရက်သောက်နေတာကို တွေ့ခဲ့ကြတယ်။ သူက လူအတော်များများနဲ့ ထိတွေ့ခဲ့မှာ သေချာတယ်။ ညကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့က ပိုပြီး ကြိုးစားနိုင်ပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ရတယ်။ အကယ်၍ ဒီခရိုင်ငယ်လေးမှာ လူတွေအများကြီး သေသွားရင် အထက်က တာဝန်ယူခိုင်းတဲ့အခါ ဘယ်သူမှ တာဝန်မခံနိုင်ဘဲ နေလိမ့်မယ်"

လော့ချန်းချိုးက သူမ၏ လက်များကို သုတ်ပြီးနောက် ခြောက်သွေ့နေသော ဆေးမြစ်များကို ဆေးအိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ သူမက ညင်သာစွာ သတိပေးလိုက်သည် ။

"ယောက်ျားလည်း သတိထားနော်။ ပြဿနာတွေထဲမှာ ပါမသွားအောင်လို့"

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ငါဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်"

ညစာစားပြီးနောက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ ပုံမှန် ဘဝအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည် ။ လော့ချန်းချိုးက ဆေးကျမ်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖတ်နေပြီး ကြာပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ အေးချမ်းနေသည် ။ လီနန်ခယ်မှာမူ လိပ်ဆရာကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်နေပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော ငန်းမမကြီးကို ပွေ့ချီကာ ပျင်းရိမှုကို ဖြေဖျောက်နေသည် ။ လော့ချန်းချိုး၏ ဆေးပညာမှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း နေ့စဉ် လာရောက်ပြသသူမှာ အလွန်မများလှပေ ။ ပထမအချက်မှာ လော့ချန်းချိုးသည် အမျိုးသမီး လူနာများကိုသာ ကုသပေးခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည် ။ ဒုတိယအချက်မှာ ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ဒေသခံ သမားတော်ဟောင်းများနှင့် ယှဉ်လျှင် အားနည်းနေသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည် ။ ထို့အပြင် နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ လက်ရှိခေတ်ကာလတွင် လျှို့ဝှက်ချက်များ ပါဝင်လာသည့်အခါ အမျိုးသမီးအတော်များများမှာ ဖျားနာနေလျှင်ပင် ဆေးကုသရန် ရှက်ရွံ့နေတတ်ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည် ။ ရောဂါလက္ခဏာများ အလွန်ပြင်းထန်လာမှသာ လာရောက်တတ်ကြသည် ။ ညဦးပိုင်းအချိန်ခန့်တွင် ထူးခြားသော လူနာတစ်ဦး ရောက်လာခဲ့သည် ။ သူမမှာ လိန်ရှင်းနန်ဖြစ်သည် ။

"ရှင်က ဘာလို့ ဒီမှာရှိနေတာလဲ"

ညကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့၏ ငှက်နီဌာနမှ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ထိုအေးစက်သည့် အလှပဂေးမှာ လီနန်ခယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည် ။ လီနန်ခယ်မှာလည်း သူမ ရောက်လာသည်ကို အံ့ဩသွားကာ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည် ။

"အရာရှိမင်းခင်ဗျာ ဒါက ကျွန်တော်ရဲ့ အိမ်ပါ"

"ရှင့်ရဲ့ အိမ်ဟုတ်လား"

လိန်ရှင်းနန်မှာ ကြောင်သွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများက လော့ချန်းချိုးကို ကြည့်လိုက်သည် ။

"ဒါဆို သူမက..."

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးပါပဲ။ မျိုးရိုးက လော့ပါ"

လီနန်ခယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမကို လော့ချန်းချိုးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည် ။

"ဒါက တိမ်တိုက်မြို့တော် ညကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့က ခေါင်းဆောင်လိန်ပါ"

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ခေါင်းဆောင်လိန်"

လော့ချန်းချိုးက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည် ။ လော့ချန်းချိုး၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရင်း လိန်ရှင်းနန်၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည် ။ လီနန်ခယ်၏ ထူးခြားသော ချောမောခံ့ညားသည့် ရုပ်ရည်နှင့် ငယ်ရွယ်မှုအရ သူသည် အရည်အချင်းမရှိလျှင်ပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး လှပသည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကို ဆွဲဆောင်ကာ အမှီအခိုပြု နေထိုင်နိုင်သည် ။ သူ လက်ထပ်ထားသော ဇနီးသည်မှာ ဤမျှ သာမန်ဆန်သော ရုပ်ရည်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ ။ မိဘများနှင့် အောင်သွယ်များ၏ ဖိအားကြောင့် လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သလို တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ အတွင်းစိတ်ကို တန်ဖိုးထားသောကြောင့် ချစ်ကြိုက်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည် ။ သို့သော် လီနန်ခယ်က သူ၏ဇနီးအပေါ် ထားရှိသော သဘောထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့ကြားတွင် မုန်းတီးမှု သို့မဟုတ် ကွာဟမှု မရှိဘဲ အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးနေကြပုံရသည် ။ ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ လိန်ရှင်းနန်သည် လီနန်ခယ်အပေါ် အနည်းငယ် ပို၍ လေးစားသွားသည် ။

"ခေါင်းဆောင်က ဆေးကုဖို့ လာတာလား"

လီနန်ခယ်က မေးလိုက်သည် ။ လိန်ရှင်းနန်က အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြန်ထူးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ကသိကအောက် ဖြစ်နေသည် ။ ဆေးကုရန် လာရောက်ခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ရောဂါလက္ခဏာမှာ လျှို့ဝှက်အပ်သော နေရာတွင် ဖြစ်နေသည် ။ အကယ်၍ တခြားသူဆိုလျှင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း သူမသိသည့်သူ ဖြစ်နေသဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်စရာ ဖြစ်နေသည် ။ ထိုအမျိုးသမီးက တခြားသမားတော် ရှာရန်ပင် တွေးတောနေမိသည် ။

"ဒါဆို ကျွန်တော်၊ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး"

လီနန်ခယ်က အကင်းပါးစွာဖြင့် ငန်းမမကြီးကို ပွေ့ချီကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည် ။ ထိုအခါမှ လိန်ရှင်းနန်မှာလည်း ပြန်ထွက်ရန် ခက်ခဲသွားသဖြင့် လော့ချန်းချိုးနောက်သို့လိုက်ကာ ဆေးစစ်ရန် ဘေးခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည် ။

"ခေါင်းဆောင်လိန် ဘယ်နေရာမှာ နေမကောင်းဖြစ်လို့လဲ"

လော့ချန်းချိုးက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ယူလာပေးကာ သူမရှေ့တွင် ချပေးပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည် ။ သင်းပျံ့သော လက်ဖက်ရည်ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း လိန်ရှင်းနန်က ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူမ ခံစားနေရသော ရောဂါလက္ခဏာများကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည် ။

"ကျွန်မ အမျိုးသမီးသမားတော် အတော်များများနဲ့ ပြခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မပျောက်ကင်းခဲ့ဘူး။ တကယ်လို့ တခြားနည်းလမ်းမရှိရင်တော့ မြို့တော်အထိ သွားရတော့မှာပဲ"

"ကျွန်မ စစ်ဆေးနိုင်ဖို့အတွက် အင်္ကျီလေး ချွတ်ပေးလို့ ရမလား"

သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် လော့ချန်းချိုး၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည် ။ အင်္ကျီချွတ်ရမည် ဟုတ်လား ။ လိန်ရှင်းနန်မှာ ကြောင်သွားပြီး ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ဂါဝန်ကို ချွတ်လိုက်သည် ။ ထိုအမျိုးသမီး၏ အသားအရေမှာ မီးရောင်အောက်တွင် ဖြူစင်နူးညံ့နေပြီး သူမ၏ လှပကာ အေးစက်စက်ရှိလှသော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အနုစိတ် ထုဆစ်ထားသည့် ကျောက်စိမ်းရုပ်ထုလေးနှင့် တူလှသည် ။ လော့ချန်းချိုးက စားပွဲပေါ်ရှိ သစ်သားသေတ္တာထဲမှ ငွေအပ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လိန်ရွှီ အပ်စိုက်မှတ်၏ အောက်ဘက် အနည်းငယ်တွင် ညင်သာစွာ စိုက်လိုက်သည် ။

"နည်းနည်းတော့ တောင့်ခံထားနော် နာလိမ့်မယ်"