အခန်း (၁၄၇-၁၄၈)
Vol. 8 Ch. 147-148
အခန်း (၁၄၇) - ဂါထာ ပယ်ဖျက်ခြင်း
တားဆီး၍ မရနိုင်သည်မှာတော့ အမှန်ပင်။ မျောက်ဖြူကြီးမှာ ထူးခြားသော စွမ်းရည်များ ပိုင်ဆိုင်သည့် အဆင့် ၃ သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်၏။ သူ၏ ကြီးမားလှသော ကိုယ်ထည်အပြင် ‘ရူးသွပ်ခြင်း’ စွမ်းရည်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် သူ တစ်ကြိမ် သောင်းကျန်းပြီဆိုပါက ဤနေရာရှိ မည်သူမျှ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လင်းကျင်းပင်လျှင် တားဆီးနိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ လုံးဝ တားဆီး၍ မရနိုင်ဟုတော့ မဆိုလိုပေ။ အဆင့် ၄ သားရဲတစ်ကောင်သာ ရှိမည်ဆိုလျှင် ဤမျောက်ဝံကြီးကို အလွယ်တကူ ရင်ဆိုင်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုကဲ့သို့သော သားရဲမျိုးမှာ မေပယ်မြို့ တစ်မြို့လုံးတွင် ရှိချင်မှ ရှိပေလိမ့်မည်။
မျောက်ဖြူကြီးမှာ အလွန်ပင် ဖျတ်လတ်လှ၏။ သူသည် အဆောက်အဦးများကို ဖျက်ဆီးမည့်အစား ကျယ်ပြောသော လမ်းမများကိုသာ ရွေးချယ် ပြေးလွှားနေပြီး၊ ခဏချင်းမှာပင် မြို့ရိုးအနားသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
ခိုင်ခံ့လှသည်ဆိုသော မြို့ရိုးကြီးမှာ မျောက်ဖြူကြီးအတွက်တော့ ရွှံ့နံရံလေးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူသည် မခက်ခဲဘဲ မြို့ရိုးကို ကျော်ဖြတ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ခုန်ထွက်သွားတော့၏။
မျောက်ဖြူကြီး လွတ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးသားများမှာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုကာ ရူးမတတ် ဖြစ်နေကြသော်လည်း၊ သူတို့ ရှေ့မှောက်မှာတင် မျောက်ဖြူကြီး လွတ်သွားသည်ဆိုသည့် အချက်ကိုတော့ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်တော့ပေ။
မေပယ်မြို့၏ မြို့စောင့်တပ်များမှာ ထိုအချိန်ကျမှ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လင်းကျင်းကတော့ ဤကိစ္စတွင် ဝင်ရောက်ပတ်သက်ရန် အကြောင်းမရှိသဖြင့် ဘာမှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။
တန်လင်းသည်လည်း ကူညီပေးနိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် ကျောက်ဝမ်ထန်ကို နှုတ်ဆက်ကာ သူမ၏ အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ရန် ထွက်ခွာခဲ့တော့၏။
ဤမတော်တဆမှုနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးတွင် တာဝန်မရှိသော်လည်း၊ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျလှသော ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် ပြပွဲကြီးမှာတော့ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
အသင်းချုပ်သို့ အပြန်လမ်းတွင် လင်းကျင်းနှင့် တန်လင်းတို့သည် သူတို့ အကဲဖြတ်ခဲ့သော မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးမှ သားရဲများအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြ၏။ ခြုံငုံပြောရလျှင် မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးမှ သားရဲများမှာ အစွမ်းထက်သော်လည်း ၎င်းတို့နှင့် သွေးစာချုပ်ချုပ်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ ထို့ပြင် ဈေးနှုန်းများမှာလည်း အလွန်ပင် ကြီးမြင့်လှသဖြင့် ဝယ်ယူရန် မသင့်တော်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။
အသင်းချုပ်သို့ ရောက်သောအခါ လင်းကျင်းသည် သူ၏ တပည့်သုံးဦးဖြစ်သော ကျောက်ရင်း၊ လုရှောင်ယုနှင့် ဟန်ဒုန်းတို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့၏။ သူတို့သည်လည်း မြက်ခင်းပြင် ကုန်သည်အဖွဲ့ စခန်းမှ ပြန်လာခြင်း ဖြစ်ပုံရသော်လည်း လမ်းတွင် လွဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
တပည့်သုံးဦးမှာ လွတ်မြောက်သွားသော မျောက်ဖြူကြီးအကြောင်းကို အားတက်သရော ပြောဆိုနေကြသည်။
“မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးက ပညာရှင်တွေနဲ့ မေပယ်မြို့က အတော်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေ ပေါင်းပြီး လိုက်ဖမ်းကြမယ်လို့ ကြားတယ်... မျောက်ဖြူကြီးက မကြာခင် ပြန်အဖမ်းခံရမှာပါ” ဟု ဟန်ဒုန်းက ပြောနေ၏။
“ဒါကတော့ အသေအချာ ပြောလို့မရဘူးနော်”
ကျောက်ရင်းက သဘောမတူပေ။
“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်... ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ မြို့ပြင်ကို မထွက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ... အဲဒီမျောက်ဝံနဲ့ သွားတိုးရင် ဒုက္ခရောက်ကုန်မယ်”
လုရှောင်ယုကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
လင်းကျင်းသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်ရင်း ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်၏။ တပည့်သုံးဦးစလုံး ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ဆရာကို အလေးပြုကြတော့သည်။
အချိန်ရသေးသဖြင့် လင်းကျင်းသည် သူတို့အား သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်းဆိုင်ရာ နည်းစနစ်အချို့ကို သင်ကြားပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူများ အသင်းချုပ်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။
လင်းကျင်းသည် ‘မီးဝိညာဉ် ပူးကပ်ခြင်း' အတတ်ပညာကို သင်ယူရန် ရွေးချယ်ထားပြီး ဖြစ်ရာ၊ တိုက်ခိုက်ရေး ဂါထာတစ်ခု သိထားလျှင် လုံလောက်ပြီဟု သူ ယူဆထားသည်။
သို့သော် ၎င်းတစ်ခုတည်းနှင့်တော့ မလုံလောက်သေးပေ။
အသင်းချုပ်အတွင်းရှိ အခြားတပည့်များမှာပင် လင်းကျင်းထက် ဂါထာများကို အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြ၏၊ ရန်ကျဲကိုဆိုလျှင် ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ ထို့အပြင် ဂါထာအချို့မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် နှိမ်နင်းနိုင်ကြောင်း လင်းကျင်း ကောင်းစွာ သိထားပေသည်။
အကယ်၍ သူ၏ ပြိုင်ဘက်တွင် ‘မီးဝိညာဉ် ပူးကပ်ခြင်း’ ကို နှိမ်နင်းနိုင်သော ဂါထာ ရှိနေပါက သူ ဒုက္ခရောက်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။
ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်စာကြည့်တိုက်ရှိ အဆင့်မြင့် ဂါထာများ ထားရှိရာ စင်ပေါ်တွင် လင်းကျင်းသည် သင်ယူရန် တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့၏။
“ဂါထာ ပယ်ဖျက်ခြင်း”
၎င်းကို လှန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပထမဆုံး စာမျက်နှာ၏ ပထမဆုံး စာကြောင်းတွင်ပင် ‘ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျောက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ထက် နည်းသောသူများ ဤဂါထာကို မကျင့်ကြံရ’ ဟု ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရ၏။
ဤဂါထာတွင် ကန့်သတ်ချက် တစ်ခု ရှိနေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။
သာမန်တပည့်များတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျောက်နှစ်ဆယ် မရှိကြသဖြင့် တပည့်အများစုမှာ ဤဂါထာကို သင်ယူခွင့် မရှိကြပေ။
လင်းကျင်းသည် စတင်ဖတ်ရှုလိုက်သည်နှင့် စိတ်ဝင်တစား ရှိသွားတော့၏။
အတော်ကြာအောင် ဖတ်ပြီးနောက်မှ လင်းကျင်းသည် ခေါင်းမော့ကာ မျက်လုံးများကို ပွတ်လိုက်ရင်း ‘နှမြောစရာပဲ၊ ဒီ ဂါထာပယ်ဖျက်ခြင်း အတတ်က သားရဲတွေနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... တစ်ခုနဲ့တစ်ခု တိုက်ရိုက် ပတ်သက်မှု မရှိဘူးလို့ ပြောရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်... မဟုတ်ရင် ပြတိုက်က ဒီဂါထာအကြောင်းကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးနိုင်မှာ’ ဟု တွေးနေမိသည်။
အကယ်၍ ပြတိုက်ကသာ ရှင်းပြပေးလျှင် လင်းကျင်းအတွက် သင်ယူရသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။
ကျင့်ကြံသူများ အသင်းချုပ်၏ ဝိညာဉ်စာကြည့်တိုက်ရှိ ဂါထာ ရှင်းလင်းချက်များမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲနက်နဲလှပေသည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ၎င်းမှာ အလွန် ဝေဝါးလှသဖြင့် လင်းကျင်း အချိန်အတော်ကြာ ဖတ်နေသော်လည်း အပြည့်အဝ နားလည်ရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။
ထိုစဉ်မှာပင် လင်းကျင်းသည် မိမိ၏ ဘေးနားတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်၏။ သူမသည် မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ စုပေါင်အာ ဖြစ်၏။
လင်းကျင်း၏ ကိုယ်မှာ လန့်သွားသဖြင့် တုန်ခါသွားရသည်။
‘ဒီကလေးမလေးက လမ်းလျှောက်ရင် အသံမထွက်ဘူးလား... သူ ဘယ်တုန်းက ဒီကို ရောက်နေတာလဲ’
“အစ်ကို... အစ်ကိုက ဂါထာပယ်ဖျက်ခြင်း အတတ်ကို လေ့လာနေတာလား”
စုပေါင်အာ၏ ကြည်လင်သော အသံလေးမှာ ပန်းသီးကြွပ်ကြွပ်လေးကို ကိုက်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။
လင်းကျင်း စိတ်ထဲတွင် အေးချမ်းသွားရ၏။
“ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ လုံးဝ နားမလည်ဘူး.... ဒီ ဂါထာပယ်ဖျက်ခြင်း က အရမ်း ခက်လွန်းလို့ ကျင့်ကြံသူများ အသင်းချုပ်မှာ ရှိတဲ့သူတွေတောင် အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်မယ် မထင်ဘူး”
လင်းကျင်းသည် ဤစကားကို တမင်တကာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ အကြောင်းမှာ ယခင်က စုပေါင်အာနှင့် တွေ့ဆုံဖူးသဖြင့် ဤကလေးမလေးမှာ ဂါထာပညာရပ်များတွင် ရူးသွပ်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူမမှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း အထင်သေး၍ မရပေ။ လင်းကျင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချကာ သူမကို မြှောက်ပင့်ပေးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ဂါထာပညာရပ်များကို နားလည်နိုင်စွမ်းတွင် သူသည် စုပေါင်အာကို မမီသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။
ယခင်တစ်ခေါက်က သူသည် သားရဲပြတိုက်၏ အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက်များကြောင့်သာ ဤကလေးမလေးကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြတိုက်သာ မရှိလျှင် သူသည် စုပေါင်အာကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လင်းကျင်းမှာ မာနကြီးသောသူ မဟုတ်ပေ။
လူတစ်ယောက်တွင် ရှိသင့်သော အကောင်းဆုံး အရည်အချင်းမှာ မိမိ၏ အခြေအနေမှန်ကို မိမိ သိရှိခြင်းပင် ဖြစ်ရာ၊ လင်းကျင်းမှာ ထိုအချက်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။
ထို့ကြောင့်ပင် သူက ထိုသို့ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ဤဂါထာကို အသင်းချုပ်ရှိ မည်သူမျှ အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ စုပေါင်အာမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာ ပျက်သွားတော့၏။
“အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူး”
လင်းကျင်းက ရယ်မောလိုက်ရင်း။
“မင်းက ဘာသိလို့လဲ ကလေးမလေးရဲ့... ထားလိုက်ပါတော့... ငါကတော့ လုံးဝ နားမလည်ဘူး... သင်ယူလို့ မရရင်လည်း မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် စာအုပ်ကို စင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်ရန် ပြင်လိုက်၏။
စုပေါင်အာက သူ့ကို တားလိုက်ရင်း။
“အစ်ကို နားမလည်ရင် ကျွန်မကို မေးလို့ ရပါတယ်”
လင်းကျင်း သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေးတွင်တော့ ‘ကျွန်မကို မေးရင်တောင် ကျွန်မက မပြောပြဘူး’ ဆိုသည့် လှည့်စားလိုသော အသွင်မျိုးကို တွေ့နေရ၏။
ဤနေရာတွင်တော့ လင်းကျင်း၏ အသက်အရွယ် အသာစီးရမှုက အသုံးဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
‘လူဆိုတာ အသက်ကြီးလေ၊ ပိုပြီး လည်လေ’ ဆိုသည့် စကားအတိုင်းပင်။
လင်းကျင်းသည် ခေါင်းခါလိုက်ရင်း စုပေါင်အာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။
စုပေါင်အာမှာ ကြောင်သွားရသည်။ အခြေအနေက သူမ မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာပေ။ သူက သူမထံမှ လမ်းညွှန်မှုကို တောင်းခံရမည် မဟုတ်ပါလား။
ဒါမှမဟုတ် သူက သူမကို မယုံကြည်တာလား။
စုပေါင်အာ ဒေါသထွက်သွားတော့၏။
သူမသည် လင်းကျင်း၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရန် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။
“အစ်ကို... ကျွန်မ တကယ် နားလည်ပါတယ်... အစ်ကို မယုံရင် ကျွန်မကို မေးခွန်းတွေ မေးကြည့်လို့ ရတယ်”
“လျှောက်မလုပ်ပါနဲ့ ပေါင်အာရယ်... လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေး လုပ်စမ်းပါ”
လင်းကျင်းက စုပေါင်အာ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
စုပေါင်အာမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းလာတော့၏။ သူမကိုယ်သူမ သက်သေပြရန်အတွက် ခါးပိုက်ထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်လေး တစ်အုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
“အစ်ကို မယုံရင် ကြည့်လိုက်... ဒီမှာ ကျွန်မ သိထားတဲ့ ဂါထာ ပယ်ဖျက်ခြင်း အကြောင်း အသေးစိတ် မှတ်စုတွေ ရှိတယ်... ကျွန်မ ဒါကို တစ်နှစ်ကျော်လောက် လေ့လာထားတာ... ဆရာမ ပေဟယ် တောင် ကျွန်မကို ပါရမီရှင်လို့ ချီးကျူးထားတာနော်”
လင်းကျင်းသည် မယုံသင်္ကာဟန်ဖြင့် ထိုမှတ်စုစာအုပ်ကို ယူလိုက်၏။ လှန်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ သူ အံ့ဩသွားရတော့သည်။
ထိုမှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ‘ဂါထာ ပယ်ဖျက်ခြင်း’ အကြောင်း ရှင်းလင်းချက်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။
အလွန်ပင် အသေးစိတ်လှ၏။
ဂါထာ၏ ခက်ခဲသော ရွတ်ဆိုမှုများကိုပင် စုပေါင်အာက ရှင်းလင်းအောင် ဖော်ထုတ်ထားသည်။ ဤနားလည်နိုင်စွမ်း အဆင့်မှာ သားရဲပြတိုက်ကပေးသော ရှင်းလင်းချက်များနှင့်ပင် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်ပေသည်။
ရင်ထဲတွင် အံ့ဩနေသော်လည်း လင်းကျင်းသည် မယုံကြည်ဟန်ကို ဆက်လက် ပြသနေဆဲပင်။
“မင်း တကယ်ပဲ သိတာလား”
“အစ်ကို မယုံရင် မေးချင်တာမေး... ဒီဂါထာနဲ့ ပတ်သက်လို့ ကျွန်မ မဖြေနိုင်တာ ရှိရင် အစ်ကို နိုင်တယ်"
စုပေါင်အာသည် သူမကိုယ်သူမ သက်သေပြရန်အတွက် အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေတော့၏။
သူမ မသိလိုက်ဘဲ လင်းကျင်း ခင်းထားသော ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းနှင့် စုပေါင်အာတို့သည် အပြင်ဘက်တွင် မှောင်လာသည်အထိ ‘ဂါထာ ပယ်ဖျက်ခြင်း’ အကြောင်းကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြ၏။
သိလိုသမျှ အားလုံးကို သူမထံမှ ရှင်းလင်းအောင် သိရှိသွားပြီ ဖြစ်ရာ၊ နောက်တစ်ဆင့်မှာ မိမိကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ရန်သာ ကျန်တော့သည်။
ထို့နောက် လင်းကျင်းက ပြောလိုက်၏။
“ပေါင်အာ... ငါ မင်းကို အထင်မှားခဲ့ပုံရတယ်... မင်းက ဒီဂါထာကို တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်း သိတာပဲ... ငါ့ရဲ့ အထင်မှားမှုအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဂါရဝပြုသည့်အနေဖြင့် လက်အုပ်ချီလိုက်၏။
စုပေါင်အာကတော့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာဖြင့်။
“အခုတော့ အစ်ကို ယုံပြီ မဟုတ်လား”
“ယုံပါပြီ... ယုံပါပြီ”
လင်းကျင်းသည် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်၏။
“နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ ငါ ပြန်ရတော့မယ်”
ထိုအချိန်ကျမှ စုပေါင်အာသည် တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း၊ ဘာမှားနေသည်ကိုတော့ သူမ သေချာ မသိပေ။
လင်းကျင်း ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူမ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။
“အစ်ကို... အစ်ကိုက မိန်းကလေး တစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ကို ရဖို့အတွက် စီနီယာရန်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ကျင့်ကြံသူများ အသင်းချုပ်ကို ဝင်လာတာဆိုတာ တကယ်လားဟင်”
ထိုစကားကို သူမ၏ ပါးစပ်မှ ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းကျင်းမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း ချော်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ချက်ချင်း မှောင်ကျသွားတော့၏။
သို့သော် စုပေါင်အာမှာ တကယ် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးခြင်းဖြစ်ရာ သူမကို ဒေါသထွက်ရန်မှာ မသင့်တော်ပေ။
သူသည် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး စုပေါင်အာကို ရှင်းပြလိုက်၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောလာဟလများ ဖြန့်ပြီး သူ့ကို နာမည်ဖျက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
သူမ နားလည်သွားပုံရသော်လည်း အပြည့်အဝတော့ မဟုတ်ပေ။ စုပေါင်အာသည် ဂါထာပညာရပ်များတွင် ထူးချွန်သော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့သော ရှုပ်ထွေးသော လူမှုရေး ကိစ္စများတွင်တော့ စက္ကူဖြူတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင်။
“ဒါဆို အစ်ကိုက တပည့်များ ပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ပြီး နံပါတ်တစ် ရဖို့အတွက် လာတာပေါ့”
စုပေါင်အာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
လင်းကျင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မလည်း နံပါတ်တစ် ရချင်တာပဲ... ဒါဆို ပြိုင်ပွဲမှာ ကျွန်မတို့ ပြိုင်ရမှာပေါ့”
စုပေါင်အာသည် ဤဖြစ်နိုင်ခြေကို သတိထားမိသွားသည်။ အစပိုင်းတွင် လင်းကျင်းသည် စုပေါင်အာက သူနှင့် မပြိုင်ချင်ဘူးဟု ထင်နေသော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ဝေဆာနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အထင်မှားခဲ့မှန်း သိလိုက်ရတော့၏။
“ဒါပေမဲ့ နံပါတ်တစ် ရဖို့က အရမ်း ခက်လိမ့်မယ်.... စီနီယာရန်က အရမ်း တော်တာ”
စုပေါင်အာသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည့်အလား စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပုံရ၏။
၎င်းက လင်းကျင်းကို သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူ သိထားသရွေ့တော့ စုပေါင်အာမှာ ငယ်ရွယ်သည်မှအပ ကျန်သည့် အပိုင်းများတွင် အလွန် ထူးချွန်သူ ဖြစ်၏။ သူမ၏ သားရဲမှာ အဆင့် ၂ သာ ရှိသော်လည်း၊ သူမ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဂါထာပညာရပ်များဖြင့် ရန်ကျဲကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိရပေမည်။
စုပေါင်အာ၏ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းက လင်းကျင်းကို စိုးရိမ်သွားစေတော့၏။
“စီနီယာရန်ကျဲ ကျင့်ကြံသူများ အသင်းချုပ်ကို ရောက်ကတည်းက၊ သူ တစ်ခါမှ ရှုံးနိမ့်ဖူးတာ မရှိသေးဘူး”
စုပေါင်အာပင်လျှင် ရန်ကျဲကို လေးစားနေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။
လင်းကျင်း၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသော်လည်း၊ သူသည် စုပေါင်အာ၏ ခေါင်းကို ပြုံး၍ ပုတ်ပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။
“အဲဒါက သူ ငါနဲ့ မတွေ့သေးလို့ပါ”
မထွက်ခွာမီ လင်းကျင်းသည် စုပေါင်အာအတွက်အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာ တစ်စောင် ရေးပေးခဲ့သည်။
၎င်းမှာ စုပေါင်အာ၏ ထူးခြားသော မီးဝံပုလွေအကြောင်းပင် ဖြစ်၏။ သူမ၏ အကူအညီဖြင့် ‘စာလုံးပေါင်း ပယ်ဖျက်ခြင်း’ ကို သင်ယူခဲ့ရသဖြင့် လင်းကျင်းမှာ သူမကို လှည့်စားခဲ့မိသည့်အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သက်သာစေရန်အတွက် ဤအစီရင်ခံစာကို ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအစီရင်ခံစာတွင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း နည်းလမ်းအပြင်၊ သူမ၏ မီးဝံပုလွေကို အစိမ်းရောင် မီးတောက်စစ်စစ်များ ရရှိအောင် မည်သို့ ကူညီပေးရမည်ဆိုသည့် လမ်းညွှန်ချက်များလည်း ပါဝင်ပေသည်။
၎င်းမှာ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အစီရင်ခံစာ ဖြစ်သော်လည်း၊ လင်းကျင်းသည် စုပေါင်အာကို အတော်လေး ခင်မင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် အတူရှိရသည်မှာ ညီမလေးတစ်ယောက် ရလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် စေတနာအပြည့်ဖြင့် ဤအစီရင်ခံစာကို ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
စုပေါင်အာ အစီရင်ခံစာကို စိတ်ဝင်တစား ဖတ်နေစဉ်မှာပင် လင်းကျင်းသည် အခွင့်ကောင်းယူကာ ခိုးထွက်ခဲ့တော့သည်။
သူ ထွက်သွားမှ ဖြစ်မည်။ မဟုတ်လျှင် စုပေါင်အာ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ မေးလာမည်ဖြစ်ရာ လင်းကျင်း တစ်ညလုံး ပြန်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
တောအုပ်တစ်ခုအတွင်း။
လမင်းကြီးမှာ ထိန်ထိန်သာနေ၏။ ငှက်များနှင့် ပိုးမွှားများ အနားယူနေကြသည့် ညအချိန်တွင် အေးမြသော လေပြေညင်းလေးများ တိုက်ခတ်နေသည်။ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်လျှင် အလွန်လှပသော ညတစ်ည ဖြစ်ပေသည်။
မြေခွေးဂူအပြင်ဘက်တွင် လင်းကျင်းသည် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်ကာ စာသင်ပေးနေ၏။ မြေခွေးပေါက်လေးများမှာလည်း လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် သူ၏ သင်ခန်းစာများကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေကြသည်။ တစ်ကောင်ကောင်က စိတ်လွင့်သွားလျှင် သို့မဟုတ် ငိုက်မြည်းသွားလျှင် ရှန်းအာ၏ ‘အရာဝတ္ထု ထိန်းချုပ်ခြင်း’ စွမ်းရည်ကြောင့် သစ်ရွက်များဖြင့် ခေါင်းကို အပုတ်ခံရလေ့ ရှိ၏။ ၎င်းက ထိရောက်ပုံရသဖြင့် သူတို့မှာ ချက်ချင်းပင် အာရုံပြန်စိုက်ကြတော့သည်။
“... ဒါကတော့ သားရဲစွမ်းအင် ဖွဲ့စည်းခြင်းရဲ့ အနှစ်သာရပဲ... အားလုံး မှတ်မိကြရဲ့လား”
လင်းကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြနေကြသော မြေခွေးများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ရင်း စိတ်ပေါ့ပါးနေမိသည်။
လွန်ခဲ့သော ညအနည်းငယ်အတွင်း အတူတူ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးနောက်၊ လင်းကျင်းနှင့် မြေခွေးများမှာ အတော်လေး ရင်းနှီးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သင်ခန်းစာများ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် သူတို့သည် လင်းကျင်း၏ အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ တွားသွားဆော့ကစားကြတော့၏။
ရှောင်ဝူလည်း သူတို့အထဲတွင် ပါဝင်ပေသည်။
ရှန်းအာ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဘေးတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေ၏။ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ အမြဲတမ်း ပြေပြစ်လှပနေပြီး၊ လရောင်အောက်တွင် သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။
အခန်း (၁၄၈) - လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမျိုးသားများ
ရှေးပဝေသဏီကတည်းက လောကကြီးကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော မြေခွေးမိစ္ဆာများအကြောင်း ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များစွာ ရှိခဲ့ဖူးပေသည်။ မြေခွေးမိစ္ဆာဆိုသည်မှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မကောင်းဆိုးဝါးများအဖြစ် အမြဲတမ်း ပုံဖော်ခံခဲ့ရ၏။ အစပိုင်းတွင် လင်းကျင်းသည် ထိုပုံပြင်များကို ဘာမှမဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ လရောင်အောက်မှ ရှန်းအာ၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ ထိုဒဏ္ဍာရီများမှာ အခြေအမြစ်မရှိဘဲ ပေါ်လာခြင်းမဟုတ်မှန်း သူ နားလည်သွားခဲ့တော့သည်။
လှပသော အမျိုးသမီးများနှင့် ပတ်သက်၍ ‘အလှတရားအတွက် တိုက်ခိုက်ခြင်း’ သို့မဟုတ် ‘လှပသော အမျိုးသမီးသည် ပျက်စီးခြင်း၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်’ ဟူသော စကားများစွာ ရှိခဲ့ဖူးပေသည်။
အတိတ်ကာလတွင် ထူးချွန်သော ဘုရင်များစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးများ၏ ညှို့ဓာတ်အောက်မှ မည်မျှသောသူများက လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပါသနည်း။
ကံကောင်းသည်မှာ လင်းကျင်းတွင် ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ရှိနေပြီး ရှန်းအာမှာလည်း မည်သည့် ညှို့ယူဖမ်းစားသည့် ဂါထာကိုမှ မသင်ယူရသေးသဖြင့် မည်သူ့ကိုမှ မဖျက်ဆီးနိုင်သေးခြင်း ဖြစ်၏။
ထို့အပြင် ‘မိစ္ဆာအသွင်ပြောင်းခြင်း'ကျမ်းထဲတွင်လည်း ညှို့ယူဖမ်းစားသည့် ဂါထာများ မပါဝင်ပေ။ အကယ်၍သာ ပါဝင်ခဲ့လျှင် ဆွဲဆောင်မှုစွမ်းရည်များ တပ်ဆင်ထားသော မြေခွေးမိစ္ဆာတစ်ကောင်မှာ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းမည်ကို သိလိုသဖြင့် လင်းကျင်းသည် ရှန်းအာကို သင်ပေးမိပေလိမ့်မည်။
ယနေ့တွင်တော့ ရှန်းအာမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံရ၏။ တစ်ခုခုက သူမကို နှောင့်ယှက်နေပုံရပေသည်။
လင်းကျင်း သတိထားမိနေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမကို အကျိုးအကြောင်း မေးမြန်းလိုက်တော့၏။
ရှန်းအာက အကြောင်းရင်းကို ပြောပြသည်။
“ဒီနေ့ စောစောပိုင်းက တစ်စုံတစ်ယောက် ကျွန်မတို့ကို အဝေးကနေ ချောင်းကြည့်နေတယ်.... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အဲဒီနေရာကို ပြေးသွားတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီလူက မရှိတော့ဘူး”
သူမ၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ လင်းကျင်း လန့်သွားရ၏။
ရှန်းအာနှင့် ကျန်သော မြေခွေးပေါက်လေးများမှာ မြေခွေးမိစ္ဆာများ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့ တည်ရှိမှုကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သိသွားလျှင် ဒုက္ခနှင့် တွေ့ရပေလိမ့်မည်။
၎င်းမှာ အလွယ်တကူ လျစ်လျူရှု၍ ရသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
“ရှန်းအာ... မင်း မြင်တာ သေချာရဲ့လား”
လင်းကျင်းက အတည်ပြုရန် မေးလိုက်၏။
ရှန်းအာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လင်းကျင်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားတော့၏။
ရှန်းအာမှာ ‘အရာဝတ္ထု ထိန်းချုပ်ခြင်း’ စွမ်းရည်ရှိသော အဆင့် ၄ မြေခွေးမိစ္ဆာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဂါထာများကို မသိသေးလျှင်ပင် သူမတွင် အလွန်မြန်သော အရှိန်ရှိရာ၊ သူမထံမှ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်သူမှာ သာမန်လူတော့ မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။
ထိုသူသည် စေတနာကောင်းနှင့်ဖြစ်စေ၊ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်နှင့်ဖြစ်စေ ဤကိစ္စကို အလေးအနက်ထားရမည် ဖြစ်၏။
“ဒီမှာ ဆက်နေဖို့ မလုံခြုံတော့ဘူး... မင်းတို့ နေရာရွှေ့တာ အကောင်းဆုံးပဲ”
လင်းကျင်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ မည်သူက ချောင်းကြည့်သည်ဖြစ်စေ ဤဘေးအန္တရာယ်ကို သူတို့ မစွန့်စားနိုင်ပေ။ လင်းကျင်း ပြောသဖြင့် မြေခွေးများလည်း သဘောတူလိုက်ကြ၏။ ဤနေရာမှ ထွက်သွားရန် တွန့်ဆုတ်နေကြသော်လည်း သူတို့တွင် အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။
ထွက်သွားရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာရမည် ဖြစ်၏။
သို့သော် ပြဿနာအသစ် တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ သူတို့ ဘယ်ကို သွားကြမလဲ။
“ဇိုရိုကုတောင်ကို သွားကြရင်ရော”
ရှန်းအာက ရုတ်တရက် အကြံပေးလိုက်သည်။
လင်းကျင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
ယခုနေရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဇိုရိုကုတောင်မှာ ပို၍ ဆိတ်ငြိမ်ပြီး တောနက်လှပေသည်။ ဤနေရာသို့ လူအချို့ ရံဖန်ရံခါ လာတတ်သော်လည်း၊ ထိုတောင်ပေါ်သို့မူ နေ့ခင်းဘက်တွင်ပင် မည်သူမျှ မသွားရဲကြပေ။
ထိုနေရာတွင် ပုန်းနေခြင်းက ပို၍ ဘေးကင်းပေလိမ့်မည်။
မေပယ်မြို့နှင့် ပို၍ ဝေးသွားသော်လည်း၊ သူတို့၏ ဘေးကင်းရေးအတွက်ဆိုလျှင် ထိုက်တန်လှပေသည်။
လင်းကျင်းသည် ရှန်းအာနှင့် မြေခွေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားပြီး တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် သူတို့နေထိုင်ခဲ့သော ဂူအပြင်ဘက်၌ ပုံရိပ်နှစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကြံ့ခိုင်သော ကြွက်သားများကို ဖော်ပြနေသည့် ကျပ်ထုတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့၏ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် မျက်နှာတွင် အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးများကို တပ်ထားကြ၏။
သူတို့၏ နောက်တွင်တော့ ငါးမီတာခန့် ရှည်သော သစ်နက်ကျားတစ်ကောင်နှင့် သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ခွေနေသော အစက်အပြောက်ပါသည့် မြွေကြီးတစ်ကောင်တို့ ပါလာခဲ့သည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“အဘိုးကြီးကျိ... ဒီမှာ မြေခွေးမိစ္ဆာတွေ ပုန်းနေတယ်ဆို... အခု ဘယ်မှာလဲ”
သူ့ဘေးမှ အဘိုးကြီးမှာ ကြောင်သွားပြီး ဂူထဲသို့ အမြန်ဝင်ကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ နှာခေါင်းကို ရှုံ့ကြည့်ပြီးနောက် သူက ပြန်ဖြေသည်။
“အဘိုးကြီးဖန်... ငါ ဘယ်တုန်းက လိမ်ဖူးလို့လဲ... ဒီနေရာမှာ မြေခွေးမိစ္ဆာရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ကျန်နေသေးတယ်... သူတို့ ပြန်မလာသေးတာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ အန္တရာယ်ကို ရိပ်မိလို့ ထွက်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
အဘိုးကြီးဖန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။
“အဘိုးကြီးကျိ... မင်းပြောတော့ မြေခွေးမိစ္ဆာတစ်ကောင်က လူအသွင်ပြောင်းနိုင်ပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆို... ဒါပေမဲ့ အသွင်ပြောင်းဂါထာတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ... မိစ္ဆာတွေ နည်းပါးလာတဲ့ ဒီခေတ်မှာ အသွင်ပြောင်းနိုင်တဲ့ မိစ္ဆာနဲ့ တိုးဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်အထိ ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းသလဲ မင်းသိလား... ဒီထက် ပိုယုတ္တိရှိတဲ့ အလိမ်အညာမျိုး စဉ်းစားစမ်းပါ”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါ အမှန်တရားပဲ... ငါသာ လိမ်နေရင် ငါ့ကို မြေမြှုပ်မယ့် မြေနေရာတောင် မရှိပါစေနဲ့လို့ ကျိန်ဆိုရဲတယ်” ယအဘိုးကြီးကျိက အသည်းအသန် ကျိန်ဆိုလိုက်တော့၏။
“ထားလိုက်ပါတော့... ဒါက အစစ်လား အတုလား ငါ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး... မင်းပြောတဲ့ မြေခွေးမိစ္ဆာ မရှိတော့မှတော့ သူ ထွက်ပြေးသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်... သူ့ကို လိုက်ရှာဖို့ဆိုတာ အချိန်ကုန်ဦးမယ်... ငါတို့ မေပယ်မြို့ထဲကို အရင်သွားပြီး အလုပ်တွေ အရင်ဖြတ်ရအောင်”
အဘိုးကြီးဖန်၏ လေသံမှာ ရက်စက်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ အဘိုးကြီးကျိသည်လည်း သူ၏ အဖော်ကို မလွန်ဆန်ရဲသဖြင့် မြေခွေးမိစ္ဆာများကို လောလောဆယ် လက်လျှော့လိုက်ရတော့၏။
ထိုလူနှစ်ဦးမှာ မေပယ်မြို့သို့ အမြန်သွားကာ လူမသိအောင် မြို့ထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။
“အဘိုးကြီးကျိ... မင်းက ဇူအိမ်တော်ကို သွားပြီးတော့ အဲဒီ ‘ခေါင်းကိုးလုံးမြွေ’ကို ခိုးယူခဲ့... ငါကတော့ မင်းပြောတဲ့ ဘုရားကျောင်းပျက်ထဲက ရေတွင်းထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ မိစ္ဆာကို သွားနှိမ်နင်းမယ်... မြို့ထဲက ပညာရှင်တွေ သတိမထားမိအောင် လုပ်နော်၊ မဟုတ်ရင် ဒုက္ခရောက်ကုန်မယ်”
အဘိုးကြီးဖန်က ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပြီးနောက် သူ၏ မြွေကြီးကို ခေါ်ကာ ဘုရားကျောင်းပျက်ဆီသို့ ထွက်သွားပြီး၊ အဘိုးကြီးကျိကတော့ ဇူအိမ်တော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့၏။
သို့သော် အဘိုးကြီးကျိသည် သူ၏ တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်ပြီး ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်တော့ အဘိုးကြီးဖန်ကို မတွေ့ရပေ။
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
အဘိုးကြီးကျိ စိုးရိမ်သွားရ၏။ ဇူအိမ်တော်က သူတို့ရဲ့ သားရဲ ပျောက်နေတာကို သိသွားဖို့က အချိန်တစ်ခုပဲ လိုတော့သည်။ သူသည် ‘ခေါင်းကိုးလုံးမြွေ’ ကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် တန်ဖိုးကြီးလှသော ‘သားရဲထိန်းချုပ်အဆောင်’ကို သုံးထားသော်လည်း အချိန်မှာ ကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်၏။ အချိန်ကုန်သွားသည်နှင့် အဆောင်မှာ အာနိသင် ပျက်ပြယ်သွားမည်ဖြစ်ရာ ထိုမြွေကို သူ ဆက်ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
“အဘိုးကြီးဖန်က တော်တဲ့လူပဲ၊ သူ့မှာ အဆင့် ၂ မြွေကြီးလည်း ပါတာပဲ။ ဘာမှ ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါဘူး”
အဘိုးကြီးကျိသည် မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ အကယ်၍ လင်းကျင်းသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေလျှင်၊ ဤကျိမျိုးရိုးအမည်ရှိသော အဘိုးကြီးမှာ သားရဲလေလံပွဲတုန်းက ဇူချန်းနှင့် ခေါင်းနှစ်လုံးပါသော မြွေအတွက် ပြိုင်ဆိုင်ခဲ့သူမှန်း သိသွားပေလိမ့်မည်။
သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည့်အတိုင်း၊ ဤအဘိုးကြီးတွင် မိစ္ဆာများ၏ အငွေ့အသက်ကို ထောက်လှမ်းနိုင်သော ထူးခြားသည့် အဆောင်တစ်ခု ရှိပေသည်။ မေပယ်မြို့ထဲတွင် သူ လှည့်လည်သွားလာနေစဉ် ထိုအဆောင်က ဘုရားကျောင်းပျက်ကြီး၏ ရေတွင်းထဲတွင် မိစ္ဆာတစ်ကောင် ရှိနေကြောင်း အချက်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ မိစ္ဆာ၏ အငွေ့အသက်အရ ၎င်းမှာ အဆင့် ၁ မိစ္ဆာသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ တွက်ဆခဲ့သည်။
မိစ္ဆာများမှာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသော်လည်း၊ ထိုသတ္တဝါများ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရတနာများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။ ၎င်းတို့၏ အသား၊ သွေးနှင့် အရိုးများမှာ ဆေးဝါးဖော်စပ်ရန်အတွက် အလွန် အဖိုးတန်လှ၏။ သို့သော် ၎င်းမှာ အဆင့် ၁ မိစ္ဆာပင် ဖြစ်လင့်ကစား အဘိုးကြီးကျိမှာ တစ်ယောက်တည်း မရင်ဆိုင်ရဲသဖြင့် ‘အဘိုးကြီးဖန်’ ကို အကူအညီ တောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အဘိုးကြီးဖန်မှာ နာမည်ကြီး ပင်လယ်ဓားပြဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။ သူသည် အဘိုးကြီးကျိ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဇူမိသားစု၏ မြွေကိုရော၊ ထိုအဆင့် ၁ မိစ္ဆာကိုပါ သိမ်းပိုက်ရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။ ထိုသတ္တဝါနှစ်ကောင်မှာ ရွှေဒင်္ဂါး ထောင်နှင့်ချီ တန်ကြရာ၊ ၎င်းတို့ကို ရလျှင် တစ်သက်လုံး စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။
သူ့ဘက်မှာတော့ အဆင်ပြေခဲ့သော်လည်း အဘိုးကြီးဖန်ဘက်မှာတော့ မဟုတ်ပုံရပေ။
ဘာမှ မတတ်နိုင်သဖြင့် အဘိုးကြီးကျိသည် သားရဲနှစ်ကောင်လုံးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဘုရားကျောင်းပျက်ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့တော့၏။
သူ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
ဤနေရာတွင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များက အလွန်ပင် ထူထပ်နေပေသည်။
အတွင်းသို့ ဆက်ဝင်သွားသောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သွေးကွက်များကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။ အဘိုးကြီးဖန်၏ အရိပ်အယောင်ကိုလည်း မတွေ့ရသလို၊ အခြား မည်သည့် သတ္တဝါကိုမှလည်း မတွေ့ရပေ။
“ဒါ ထူးဆန်းနေပြီ”
ရေတွင်းအနားသို့ ရောက်သောအခါ၊ ရေတွင်းကို အုပ်ထားသော ကျောက်တုံးကြီးမှာ ဘေးသို့ ပြုတ်ကျနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကို ရွှေ့လိုက်ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ ထို့အပြင် ရေတွင်းပတ်ပတ်လည်တွင် သွေးစက်များ ပို၍ များပြားနေခြင်းက ဤနေရာတွင် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။
“အဘိုးကြီးဖန်... အဘိုးကြီးဖန်”
အဘိုးကြီးကျိ လှမ်းအော်လိုက်သော်လည်း ဘာပြန်ထူးသံမှ မကြားရသဖြင့် သူ စတင် ထိတ်လန့်လာတော့၏။
သူနှင့် အဘိုးကြီးဖန်တို့ ပေါင်းပြီး ဤကဲ့သို့သော အလုပ်ညစ်များကို လုပ်ခဲ့ကြသည်မှာ တစ်ခါမှ မရှုံးနိမ့်ဖူးပေ။ အဘိုးကြီးဖန်မှာ အထူးသဖြင့် ရက်စက်ပြီး လူသတ်ရန် ဝန်မလေးသောသူ ဖြစ်၏။ ပိုက်ဆံရမည်ဆိုလျှင် သူသည် ဘာမဆို လုပ်ဝံ့သူ ဖြစ်သည်။
အဘိုးကြီးဖန်မှာ ရဲရင့်သလို သတိလည်း ရှိသူ ဖြစ်၏။ သူသည် ယခင်က မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဖူးသဖြင့် အတွေ့အကြုံလည်း ရှိပေသည်။ ထို့ကြောင့် အခက်အခဲနှင့် တွေ့လျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ သူ ထွက်ပြေးနိုင်ရပေမည်။ သို့သော် ယခုမူ မတော်တဆမှု တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံရပေသည်။
ရေတွင်းဘေးမှ သွေးကွက်များနှင့် ကုတ်ခြစ်ရာများကို ကြည့်ရင်း အဘိုးကြီးကျိ စိတ်မအေး ဖြစ်လာတော့၏။
သူ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
အဘိုးကြီးဖန်မှာ သူငယ်ချင်းကောင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤခြေရာလက်ရာများအရ သူ သေဆုံးသွားပြီမှာ သေချာသလောက် ရှိနေပေသည်။ သူ ပြန်ရောက်မှသာ အဖော်အတွက် အသုဘစာများ လောင်ကျွမ်းပေးလိုက်တော့မည်ဟု တွေးလိုက်၏။
ဤသို့ တွေးကာ သူ ဆုတ်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ရေတွင်းထဲမှ အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဘိုးကြီးကျိ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ ပေကျံနေသော မျက်နှာဖြင့် အဘိုးကြီးဖန်မှာ ရေတွင်းပေါ်သို့ အသည်းအသန် တက်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
အဘိုးကြီးဖန်မှာ အသက်ပင် မထွက်ရုံတမည် ဖြစ်နေပြီး အကူအညီတောင်းရန်ပင် ခွန်အား မရှိတော့ပေ။
အဘိုးကြီးကျိသည် လျင်မြန်စွာပင် အဘိုးကြီးဖန်ကို ရေတွင်းထဲမှ ဆွဲတင်လိုက်သည်။
အဘိုးကြီးဖန်မှာ အလွန် သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်နေ၏။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးများ ထွက်နေသော ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့နေတော့၏။
အဘိုးကြီးကျိက ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်ရင်း။
“အဘိုးကြီးဖန်... ဘာဖြစ်တာလဲ... မင်းရဲ့ သားရဲကော ဘယ်မှာလဲ”
“သေသွားပြီ... ဘာမှ မမေးနဲ့တော့၊ မြန်မြန်... ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်သွားပါဦး”
အဘိုးကြီးဖန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ထိတ်လန့်မှုများကြောင့် အဘိုးကြီးကျိပင် တုန်လှုပ်သွားရ၏။ သူတို့ အပြင်သို့ အမြန်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကြာမှာပင် နောက်ဘက်မှ အသံများကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ကြီးမားလှသော မြွေဟောက်နက်ကြီး တစ်ကောင်မှာ ရေတွင်းထဲမှ တွားသွားထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့၏။
ထိုမြွေဟောက်နက်ကြီးမှာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း ရန်လိုမှုများ တောက်ပနေပေသည်။
အဘိုးကြီးကျိ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာတော့၏။ သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည့်အတိုင်း၊ ဤမြွေမိစ္ဆာမှာ အဆင့် ၁ မကကြောင်း သူ ချက်ချင်းပင် သိလိုက်ရပေသည်။
သေချာလှပေသည်၊ သူတို့ တွက်ကိန်း မှားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ပြေးကြစို့။
သို့သော် သူတို့ မပြေးနိုင်တော့ပေ။
ဒဏ်ရာရနေသော အဘိုးကြီးဖန်ကို မထားခဲ့နိုင်သဖြင့် အဘိုးကြီးကျိမှာ ဝေးဝေးမရောက်နိုင်ပေ။ သူတို့ အသည်းအသန် ပြေးလျှင်ပင် မြွေနက်ကြီးထက် မမြန်နိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။ နောက်ဘက်မှ လေတိုးသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ အဘိုးကြီးကျိသည် အသည်းအသန်ပင် ဂါထာတစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ သားရဲကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းလိုက်တော့၏။
သူတို့တွင် အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
သို့သော် ခဏချင်းမှာပင် အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့်အလား ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ အဘိုးကြီးကျိ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်သွားရတော့၏။
သူ၏ အဆင့် ၂ သားရဲဖြစ်သော သစ်ကျားမှာ ထိုမြွေနက်ကြီး၏ ရစ်ပတ်မှုကို ခံနေရပြီး၊ ကြည့်ရသည်မှာ မုန့်လိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။ သစ်ကျား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရိုးများမှာ လုံးဝ ကျိုးကြေသွားပုံရပေသည်။
၎င်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှ၏။
အဘိုးကြီးကျိသည် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အဘိုးကြီးဖန်ကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးတော့၏။
ဤကဲ့သို့ အသက်လုနေရချိန်တွင် ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ် သို့မဟုတ် သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်ဆိုသည်မှာ အမှိုက်များသာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အပြင် အဘိုးကြီးကျိသည် အဘိုးကြီးဖန်၏ ရက်စက်သော စရိုက်ကို သည်းခံပေါင်းသင်းလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ၊ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးအတွက် သူ ဘာကြောင့် အသက်စွန့်ရမည်နည်း။
မိမိကိုယ်တိုင် အသက်ရှင်ဖို့က ပို၍ အရေးကြီးသည် မဟုတ်ပါလား။
သူသည် ပြေးရင်းဖြင့် တုန်တုန်ရီရီ ရေရွတ်နေမိသည်။
“အဆင့် ၂... ဒါက သေချာပေါက် အဆင့် ၂ မိစ္ဆာပဲ... ဒီလို မေပယ်မြို့ထဲမှာ အဆင့် ၂ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ... သွားပြီ... အားလုံး သွားပြီ...”
မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသော အဘိုးကြီးဖန်မှာတော့ ငိုရန်ပင် မျက်ရည် မရှိတော့ပေ။ သူသည် အော်ဟစ်ဆဲဆိုရန်ပင် ခွန်အား မရှိတော့ပေ။ သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာလည်း အစောကပင် မြွေနက်ကြီး၏ အကျိတ်ခံထားရသဖြင့် နူးညံ့နေသော ခေါက်ဆွဲဖတ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် အဝေးသို့ အနည်းငယ် တွားသွားလိုက်စဉ်မှာပင် မြွေနက်ကြီးက သူ့ကို တစ်ခါတည်း မျိုချလိုက်တော့၏။
အဘိုးကြီးကျိသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ရဲပေ။ သူ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြေးနေသော်လည်း၊ သူ၏ အရှိန်မှာ မြွေနက်ကြီးကို မယှဉ်နိုင်မှန်း စိတ်ထဲက သိနေသည်။ ထိုသတ္တဝါမှာ တစ်ချက်တွားရုံဖြင့် ပေငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ခန့် ခရီးရောက်ပေသည်။ နောက်ဘက်မှ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ၊ အဘိုးကြီးကျိသည် လူးလိမ့်လိုက်ရင်း ဘုရားကျောင်းပျက်ကြီး၏ အပျက်အစီးများကြားသို့ တိုးဝင်လိုက်၏။
အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေရသော ကြွက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။
ယခုအချိန်တွင် သူ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ပုန်းစရာ အပေါက်ရှိလျှင် ဝင်ရုံသာ ဖြစ်၏။
ခုခံရန်ဆိုသည်မှာတော့...
သူ စဉ်းစားပင် မစဉ်းစားရဲပေ။ သူ၏ အဆင့် ၂ သားရဲမှာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ မည်သို့ ပြန်တိုက်နိုင်ပါ့မည်နည်း။
ပြိုကျနေသော သစ်လုံးများနှင့် အုတ်ခဲများအောက်တွင် ပုန်းနေရင်း အဘိုးကြီးကျိ တစ်ကိုယ်လုံး ထိန်းမရအောင် တုန်ရီနေတော့၏။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်လန့်နေမိသည်။ သူ အလိုချင်ဆုံးအရာမှာ အသက်ရှင်ဖို့သာ ဖြစ်၏။
ဤအပျက်အစီးပုံမှာ မြွေမိစ္ဆာကြီးကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘိုးကြီးကျိမှာတော့ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေပြီ ဖြစ်၏။ ထိုမြွေမိစ္ဆာ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့ဆိုးကြီးမှာ သူ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်သို့ပင် ရိုက်ခတ်နေသည်ကို သူ ခံစားနေရပေသည်။
သို့သော် အဘိုးကြီးကျိသည် အတော်ကြာအောင် စောင့်နေသော်လည်း မိစ္ဆာထံမှ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုကိုမှ မကြားရပေ။
၎င်းမှာ ထူးဆန်းနေသဖြင့် သူ သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သူသည် အားယူကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ မြွေမိစ္ဆာကြီးမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ အဆိုးဝါးဆုံး ရန်သူကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလား၊ မြွေနက်ကြီး၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများကို အဘိုးကြီးကျိ မြင်လိုက်ရပေသည်။
အဘိုးကြီးကျိမှာ ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာမှနေ၍ မြွေမိစ္ဆာကြီးကို ထိတ်လန့်သွားအောင် မည်သူက လုပ်လိုက်သည်ကို မမြင်ရပေ။
သို့သော် သူ သိချင်နေမိသည်။ အပြင်သို့ ထွက်ရန် သတ္တိမရှိသော်လည်း၊ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိရန်အတွက် ခေါင်းလေးကို အသာပြူ၍ ကြည့်လိုက်၏။
လရောင်အောက်တွင် လူနှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်မှာ မြေပြင်ပေါ်၌ ရှည်လျားစွာ ထင်ဟပ်နေပေသည်။
ထိုအရိပ်များအရ ၎င်းတို့မှာ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။