အခန်း (၁၄၁-၁၄၂)
Vol. 8 Ch. 141-142
အခန်း (၁၄၁) - လေနက်ပညာရပ်
ဝံပုလွေမိစ္ဆာသည် သိသိသာသာကိုပင် အင်အား တိုးလာခဲ့၏။ ရှောင်ဟော့သည် သူ၏ ကြီးမားသော ပုံစံဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း ထိုမိစ္ဆာနှင့် အင်အားချင်း ညီမျှနေရုံသာ ရှိသေးသည်။ သို့သော် ရှောင်ဟော့တွင် အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေသည်၊ ၎င်းမှာ သူသည် မည်သည့် ဂါထာပညာရပ်ကိုမျှ မတတ်မြောက်ထားခြင်းပင်။ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင်တော့ လေနက်များ ဝန်းရံနေသည်။ ထိုမိစ္ဆာက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ပြင်းထန်သော လေနက်လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီး ရှောင်ဟော့ကို နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေ၏။
ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မမြင်ရသော အကာအကွယ် တစ်ခု ရှိနေသည့်အလား၊ ရှန်းအာ ပစ်ပေါက်လိုက်သမျှ အရာအားလုံးမှာ ရန်သူ့ထံသို့ မရောက်ဘဲ လွင့်စင်ကုန်ကြသည်။ ထိုမျှမက ဝံပုလွေမိစ္ဆာက ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ လေပူများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည့် အခါတိုင်း၊ ထိုလေလှိုင်းများသည် ထက်မြက်သော ဓားသွားများကဲ့သို့ ကျောက်တုံးများနှင့် သစ်ပင်များကို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားစေတော့၏။
သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ အနိုင်ရသွားပြီဟု မဆိုလိုပေ။ ရှောင်ဟော့နှင့် ရှန်းအာ နှစ်ယောက်စလုံးကို အနိုင်ယူရန်မှာ ထိုမိစ္ဆာအတွက်လည်း မလွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ပြင် လင်းကျင်းတွင် တိုက်ပွဲထဲသို့ မဝင်ရသေးသော ရွှေဝါလေးလည်း ရှိနေသေးသည်။
ပါးနပ်သော ရှန်းအာသည် ကျောက်တုံးများ ပစ်ပေါက်ခြင်းဖြင့် ရန်သူကို မနှိမ်နင်းနိုင်မှန်း သိသွားသောအခါ သူမ၏ တိုက်ပွဲဗျူဟာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်တော့၏။
အစောပိုင်းက တိုက်ပွဲကြောင့် ပျက်စီးသွားသော သစ်ပင်များထဲမှ လှံကဲ့သို့ ထက်မြက်သော သစ်လုံးများကို သူမ ရှာဖွေလိုက်သည်။ အခွင့်အရေးကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ရှန်းအာသည် သူမ၏ လက်ညှိုးကို ကွေးလိုက်ရာ၊ ပေတစ်ဆယ်ခန့် ရှည်လျားသော ထက်မြက်သည့် သစ်လုံးကြီးမှာ လေးညှို့မှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ ဦးတည်၍ တိုးဝင်သွားတော့၏။
ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ ပတ်ပတ်လည်မှ လေနက်များမှာ ထိုပြင်းထန်သော တိုက်ကွက်ကို တားဆီးရန် အင်အား မလုံလောက်တော့ပေ။ သစ်လုံးကြီးမှာ အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီးနောက် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ ခါးဘေးမှ အသားများကို ဆွဲဖြဲသွားခဲ့သည်။
နာကျင်မှုကြောင့် ဝံပုလွေမိစ္ဆာမှာ ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရ၏။ သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ စတင် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
ပြေးမှ ဖြစ်တော့မည်။
ပါးနပ်သော ဝံပုလွေမိစ္ဆာသည် ရှန်းအာကို မှတ်မိသွားပုံရပြီး၊ သူမ၏ မထင်မှတ်ထားသော အင်အား တိုးတက်မှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်မှန်း သိသွားသောအခါ ဝံပုလွေမိစ္ဆာသည် ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်တော့၏။
သို့သော် ထိုမိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးထဲမှ နာကျည်းမှုနှင့် ရန်ငြိုးများကိုတော့ အဝေးမှနေ၍ လင်းကျင်းပင် လှမ်းမြင်နေရပေသည်။
လင်းကျင်းသာ ဆိုလျှင်တော့ အကျပ်အတည်းနှင့် ကြုံနေရသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို လိုက်လံ မတိုက်ခိုက်ရန် အကြံပြုပေလိမ့်မည်။ ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုးမှာ သေခါနီးအချိန်တွင် ဘာလုပ်မည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း ရှန်းအာမှာတော့ ဝံပုလွေမိစ္ဆာအပေါ် ကြီးမားသော ရန်ငြိုး ရှိနေပေသည်။ အကယ်၍ သူမသာ လင်းကျင်းနှင့် မတွေ့ခဲ့လျှင် ရှောင်ကျိုမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်သည်ကို မြင်သည်နှင့် ရှန်းအာသည် နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်တော့သည်။ လင်းကျင်းပင် တားဆီးရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ မိစ္ဆာနှစ်ကောင်မှာ တောနက်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့၏။
“ရှောင်ဟော့... သူ့ကို သွားကူလိုက်ဦး”
ရှန်းအာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို လင်းကျင်း စိုးရိမ်မိသည်။
သူသည် အနှေးကွေးဆုံး ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ ချန်ထားခဲ့သော လမ်းကြောင်းများအတိုင်းသာ လိုက်သွားနိုင်တော့၏။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သွေးစက်များကို လင်းကျင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူသည် ထိုသွေးစက်ကို လက်ဖြင့် ထိလိုက်သည်နှင့် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ အချက်အလက်များမှာ သားရဲပြတိုက်အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာတော့၏။
“အဆင့် ၃ လေနက် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ။ သွေးစာချုပ် ချုပ်ဆို၍ မရပါ။ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း၏ အစောပိုင်း အဆင့်တွင် ရှိသည်။ လေနက် အသုံးပြုခြင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သည်။”
“အခြေအနေ - ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိထားသည်။ ကုသနည်း လေးမျိုးမှာ...”
“ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်သော နည်းလမ်း သုံးမျိုးမှာ...”
“သားရဲစွမ်းအင် ဖွဲ့စည်းခြင်းနှင့် မိစ္ဆာအသွင်ပြောင်းခြင်း ပညာရပ်များကို သင်ယူနိုင်သည်။”
တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပင်။
လင်းကျင်း သံသယ ဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ အဆင့်မှာ ရှန်းအာထက် နိမ့်ကျနေပေသည်။ မဟုတ်လျှင် အရင်တစ်ခေါက်က ရှန်းအာနှင့် အခြားသူများ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။
ဤဝံပုလွေမိစ္ဆာမှာ ‘လေနက်’ ပညာရပ်ကို တတ်မြောက်ထားသဖြင့်သာ အသာစီး ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ရှန်းအာသည် ‘အရာဝတ္ထု ထိန်းချုပ်ခြင်း’ ကို တတ်မြောက်ထားပြီ ဖြစ်သလို ရှောင်ဟော့၏ အကူအညီလည်း ပါဝင်နေသဖြင့် အစကတည်းက သူတို့ အနိုင်ရရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ခရီးဆက်ခဲ့ရာ တောင်ကုန်းတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်တွင်တော့ လင်းကျင်းသည် ရှောင်ဟော့နှင့် ရှန်းအာတို့ကို ပြန်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝံပုလွေမိစ္ဆာမှာတော့ အားကုန်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထက်မြက်သော သစ်လုံးများစွာ စိုက်ဝင်နေပြီး၊ တောအုပ် မြေပြင်မှာလည်း သွေးများဖြင့် နီရဲနေတော့သည်။ ၎င်းမှာ သေချာပေါက် ရှန်းအာ၏ လက်ချက်ပင်။
လက်တွေ့ တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံ ရရှိပြီးနောက် ရှန်းအာ၏ ‘အရာဝတ္ထု ထိန်းချုပ်ခြင်း’ စွမ်းရည်မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပေသည်။ သူမသည် ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် သစ်လုံး သုံးခုကို တစ်ပြိုင်တည်းပင် ထိန်းချုပ်နိုင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ခုခံရန် အင်အား မရှိတော့သော ဝံပုလွေမိစ္ဆာမှာ နှလုံးကို ဖောက်ထွက်သွားသည့် သစ်လုံးကြီးကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရတော့သည်။
ဝံပုလွေမိစ္ဆာ သေဆုံးသွားသည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ လေနက်များမှာလည်း လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။
ဤနေရာ တစ်ခုလုံးမှာလည်း လဲကျနေသော သစ်ပင်များနှင့် ပျက်စီးနေသော မြက်ခင်းပြင်များကြောင့် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပေသည်။ လင်းကျင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း၊ သေဆုံးနေသော မိစ္ဆာ၏ အလောင်းနားသို့ သွားကာ အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။
ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးမှသာ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို လင်းကျင်း ခံစားမိတော့သည်။ သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုမိစ္ဆာ၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်နှင့် သန်မာသော ကြွက်သားများမှာ လင်းကျင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစေဆဲပင်။
ဤကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင် ဖြစ်ပါစေ၊ သူတို့၏ သားရဲများကို အားမကိုးဘဲနှင့်ဆိုလျှင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အသတ်ခံရနိုင်ပေသည်။
လင်းကျင်းသည် သူ၏ လက်ဖြင့် ထိုမိစ္ဆာကို ထိလိုက်၏။
သားရဲပြတိုက်အတွင်းတွင် ဝံပုလွေမိစ္ဆာနှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များ ထပ်မံ ပြည့်စုံလာခဲ့သည်။
မျိုးရိုးဗီဇ (DNA) နမူနာများကို အသုံးပြု၍ သားရဲတစ်ကောင်ကို အကဲဖြတ်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုနည်းလမ်းမှာ ကန့်သတ်ချက်များ ရှိကြောင်း လင်းကျင်း သိထားပေသည်။ သတ္တဝါကို တိုက်ရိုက် ထိတွေ့ခြင်းဖြင့်သာ ပြတိုက်က အချက်အလက် အပြည့်အစုံကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။
အချက်အလက်သစ်များကို ဖတ်ရှုနေစဉ်အတွင်း၊ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက်ထဲမှ စိတ်ဝင်စားစရာ အချက်တစ်ခုကို လင်းကျင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ‘လေနက်’ ပညာရပ်ပင် ဖြစ်၏။
၎င်းက လင်းကျင်းကို စိတ်အားတက်ကြွသွားစေသည်။
သူ၏ စိတ်ထဲမှ ရည်ရွယ်လိုက်သည်နှင့် သားရဲပြတိုက်အတွင်းတွင် ‘လေနက် ပညာရပ်’ဟု အမည်ရသော ကျမ်းစာတစ်စောင် ပေါ်ထွက်လာတော့၏။ လင်းကျင်းသည် ၎င်းကို လှန်လှော ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ၎င်းမှာ လေနက် ဂါထာကို အသုံးပြုပုံနှင့် လိုအပ်သော ရွတ်ဆိုမှုများ အားလုံး ပါဝင်သည့် လက်စွဲကျမ်းစာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝံပုလွေမိစ္ဆာသည် ဤပညာရပ်ကို ဘယ်နေရာက သင်ယူခဲ့သည်ကို လင်းကျင်း မသိသော်လည်း၊ ထိုမိစ္ဆာကို ပြတိုက်အတွင်း မှတ်တမ်းတင်လိုက်ရုံဖြင့် သူသည် ထိုပညာရပ်ကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ဤရှာဖွေတွေ့ရှိမှုအသစ်က လင်းကျင်းကို ဝမ်းသာသွားစေသည်။
သူကိုယ်တိုင် ထိုပညာရပ်ကို သင်ယူ၍ မရသော်လည်း။
၎င်းမှာ ကိစ္စမရှိပေ။ သူ သင်ယူ၍ မရသော်လည်း ရှန်းအာနှင့် အခြားသူများ သင်ယူနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
ဤပညာရပ်မှာ ရှန်းအာတို့ကဲ့သို့ မိစ္ဆာသားရဲများအတွက်သာ ကန့်သတ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ လူသားများနှင့် သွေးစာချုပ် ချုပ်ဆိုထားသော သားရဲများပင်လျှင် ဤပညာရပ်ကို တတ်မြောက်နိုင်ပေသည်။
ရှန်းအာသည် လင်းကျင်းထံသို့ လျှောက်လာပြီး စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်၏။
“ဆရာလင်း... ကျွန်မ ရန်သူ့အသက်ကို နှုတ်လိုက်တဲ့အတွက် စိတ်ဆိုးနေတာလား” ဟု ရှန်းအာက မေးလိုက်သည်။
လင်းကျင်း ကြောင်သွားရ၏။ ထို့နောက်တွင်မှ လင်းကျင်း အလျင်အမြန် လိုက်လာပုံနှင့် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ အလောင်းကို ထိတွေ့စဉ်က သူ၏ မျက်နှာပေးကို ကြည့်ပြီး၊ သူမသည် ရက်စက်သော လူသတ်သမား ဖြစ်သွားပြီဟု လင်းကျင်း ထင်နေမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
လင်းကျင်းက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါပြလိုက်ရင်း ပြုံးပြလိုက်၏။
“ဒီဝံပုလွေမိစ္ဆာမှာ မကောင်းတဲ့ အကြံတွေ ရှိနေခဲ့တာ...သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာလည်း ရန်ငြိုးနဲ့ ဒေါသတွေကို ငါ မြင်နေရတယ်... တကယ်လို့ ငါတို့ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် သူက သေချာပေါက် လက်စားချေဖို့ ပြန်လာမှာပဲ... အဲဒီလို ဖြစ်လာမယ့်အစား သူ့ကို ရှင်းပစ်လိုက်တာကပဲ ငါတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုပဲ... ဒါကြောင့် ဘယ်သူကမှ မင်းကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
လင်းကျင်း၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါမှ ရှန်းအာ၏ မျက်နှာမှာ ကြည်လင်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူမက ပြောလိုက်၏။
“ဆရာလင်း... ဒီ ‘အရာဝတ္ထု ထိန်းချုပ်ခြင်း’ ပညာရပ်က တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုပဲနော်... ဆရာက ဒါကို ‘စွယ်စုံသုံး စွမ်းရည်’ လို့ အစက ပြောတုန်းက ကျွန်မက မယုံဘဲ ပိုပြောတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... အခု ကိုယ်တိုင် သုံးကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မ မှားသွားမှန်း သိလိုက်ရတယ်”
“အသုံးပြုတဲ့ နည်းလမ်းပေါ် မူတည်ပြီး ဒီစွမ်းရည်က တိုက်စစ်ရော ခံစစ်မှာပါ အသုံးဝင်လှတယ်... ကျွန်မတို့ကို သင်ကြားပေးခဲ့တဲ့ ဆရာလင်းရဲ့ ကျေးဇူးကို ရှန်းအာ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
လင်းကျင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ရှန်းအာတွင် ကျေးဇူးသိတတ်စိတ် ရှိနေသဖြင့် သူ စိတ်အေးသွားရသည်။ ကျေးဇူးကန်းသော တပည့်မျိုးကို သင်ကြားပေးရခြင်းမှာ ဆရာတစ်ဦးအတွက် အဆိုးရွားဆုံး အရာပင် ဖြစ်၏။
သို့သော် ဤအချက်က လင်းကျင်းကို သတိပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ နောက်နောင်တွင် သူ မည်သူ့ကို ပညာသင်ပေးရမည်ကို အသေအချာ ရွေးချယ်ရပေလိမ့်မည်။ သားရဲများနှင့် မိစ္ဆာတိုင်းကို စိတ်ထင်တိုင်း ပညာမသင်ပေးသင့်ပေ။ ရှန်းအာနှင့် သူမ၏ ညီမလေးများကဲ့သို့ စိတ်ထားကောင်းသူများမှာ ကိစ္စမရှိသော်လည်း၊ အကယ်၍ ရက်စက်ပြီး ပါးနပ်သော တပည့်မျိုးကို သင်ပေးမိလျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် နောင်တရနေရပေလိမ့်မည်။
ယခုအခါ ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို ရှင်းလင်းပြီးသွားပြီ ဖြစ်ရာ၊ လင်းကျင်းသည် ရှောင်ဟော့ကို ထိုမိစ္ဆာ၏ အလောင်းကို ဆွဲခိုင်းလိုက်ပြီး ဝံပုလွေဂူသို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။ ထိုမိစ္ဆာ နေထိုင်ရာ ဂူအတွင်းသို့ သူ ဝင်ရောက် ကြည့်ရှုချင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
အမှန်စင်စစ် ဤဝံပုလွေမိစ္ဆာသည် ဤမျှ ထူးခြားသော ပညာရပ်များကို သူ့ဘာသာသူ သင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ရှန်းအာကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း ထူးခြားသော အခွင့်အရေးတစ်ခုခု ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ဤနယ်မြေကို သိမ်းပိုက်ပြီး လူသူများကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ၊ သူ၏ ဂူအတွင်းတွင် စိတ်ဝင်စားစရာ ပစ္စည်းအချို့ ရှိနေနိုင်ပေသည်။
လင်းကျင်းသည် ရှန်းအာနှင့်အတူ ဝံပုလွေဂူအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်၏။ အတွင်းထဲတွင် သေဆုံးခြင်း အရှိန်အဝါများ နံစော်နေပြီး၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် လူသားအချို့၏ အရိုးစုများမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
အချို့လူများမှာ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး အစာအဖြစ် အသုံးပြုခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ပြန့်ကျဲနေသော အဝတ်အစားများနှင့် အိတ်များထဲမှ သူတို့သည် ငွေအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ သားကောင်များဖြစ်ခဲ့ရသော သူများ၏ ပစ္စည်းအချို့ကိုလည်း တွေ့ရ၏။
ဂူအတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်သွားသောအခါ လမ်းဆုံးသွားတော့သည်။
ဤဝံပုလွေဂူမှာ အလွန်မကြီးလှပေ။ လင်းကျင်းနှင့် ရှန်းအာတို့ စိတ်ပျက်သွားရသည်မှာ ဤနေရာတွင် တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်း တစ်ခုမှ မတွေ့ရှိရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
အခန်း (၁၄၂) - မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးမှ ကုန်သည်အဖွဲ့
ဝံပုလွေဂူအတွင်းတွင် အသုံးဝင်မည့် ပစ္စည်းတစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရှိခဲ့ရသလို၊ ထိုလေနက်ဝံပုလွေ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာသည်ဆိုသော အစအနကိုလည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သို့သော် လင်းကျင်း သေချာပေါက် သိနေသည်မှာ ဝံပုလွေတစ်ကောင်တည်းက ဘာအထောက်အပံ့မှမပါဘဲ ကျင့်စဉ်များကို ကိုယ်တိုင်သင်ယူပြီး မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
အထူးသဖြင့် ‘လေနက်ပညာရပ်’ မှာ အဆင့်မြင့် ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။ ဤဝံပုလွေမိစ္ဆာသည် ၎င်းကို မည်သူ့ထံမှ သင်ယူခဲ့ရသနည်း။
တစ်စုံတစ်ယောက်ထံမှ အမွေဆက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။
ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်မျိုးရှိသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ရှန်းအာတို့ကဲ့သို့ပင် ထူးခြားသော အခွင့်အရေးတစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဒုတိယတစ်ခုမှာတော့ ထိုဝံပုလွေသည် သူ၏ အုပ်စုမှ ထွက်မလာခင်ကတည်းက ကျင့်စဉ်များကို တတ်မြောက်ထားပြီးသား ဖြစ်နေခြင်းပင်။
အကယ်၍ ဒုတိယအချက်သာ အမှန်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
ဝံပုလွေတစ်ကောင်တည်း လှည့်လည်နေခြင်းမှာ မူလအုပ်စု၏ အပယ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် အတွင်းရေး ပဋိပက္ခများကြောင့် ခွဲထွက်လာခြင်း ဖြစ်တတ်၏။ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ပါစေ၊ ၎င်းမှာ ထိုဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ မူလအုပ်စုကလည်း ကျင့်စဉ်များကို တတ်မြောက်ထားကြသည်ဟု ဆိုလိုရာရောက်ပေသည်။
မိစ္ဆာဝံပုလွေအုပ်စုကြီး ဟုတ်လား။
အကယ်၍ ထိုသို့သာ ရှိနေခဲ့လျှင် သူတို့အနေဖြင့် သွားရောက် မပတ်သက်မိအောင် နေရပေလိမ့်မည်။
သူတို့သည် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ အလောင်းကို ရှင်းလင်းလိုက်ကြပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှာ စတင် လင်းထိန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းလည်း ချက်ချင်းပင် အိမ်သို့ အမြန်ပြန်ခဲ့တော့သည်။
မေပယ်မြို့သို့ မရောက်မီမှာပင် တစ်နေ့တာ၏ အလင်းရောင်မှာ အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ရှောင်ဟော့၏ ကြီးမားသော ပုံစံမှာ သာမန်လူများကို ထိတ်လန့်သွားစေနိုင်သဖြင့်၊ လင်းကျင်းသည် မြို့နှင့် သင့်တော်သော အကွာအဝေးတွင် ရှောင်ဟော့ကို ပုံမှန်အရွယ်အစားသို့ ပြန်ပြောင်းခိုင်းလိုက်ကာ ခြေလျင်လျှောက်၍ မြို့ထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။
မေပယ်မြို့ပြင်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှ၏။ လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နှုတ်ဆက်နေကြပြီး၊ တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် လင်းကျင်း မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။
ယနေ့ မေပယ်မြို့မှာ ထူးထူးခြားခြား စည်ကားနေပေသည်။ မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ကတည်းက လင်းကျင်း သတိထားမိလိုက်၏။
အနီးအနားရှိ ကျေးရွာများမှ လူအများအပြားမှာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ စုံစမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ မိုးမလင်းခင်ကတည်းက ‘မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီး’ မှ ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ ထိုကုန်သည်အဖွဲ့သည် မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးမှ ထူးခြားသော သားရဲများကို ပြသမည်ဖြစ်သလို၊ ဒေသထွက် ကုန်စည်များ၊ ငွေကြေး သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် လဲလှယ်ရောင်းချကြမည် ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့သော ကုန်သည်အဖွဲ့များမှာ ရံဖန်ရံခါ လာတတ်သော်လည်း၊ မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးမှ အဖွဲ့များကတော့ အလွန်ပင် ရှားပါးလှ၏။ သူတို့သည် မေပယ်မြို့သို့ တစ်ခါတစ်ရံမှသာ ရောက်လာတတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းတွင် ဤကမ္ဘာ၏ ပထဝီဝင် ဗဟုသုတ အနည်းငယ် ရှိပေသည်။ မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးမှာ အနောက်ဘက်ရှိ နိုင်ငံငယ်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်သော တိုက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်၏။ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ တည်ရှိရာ မဟာစည်းလုံးခြင်းတိုက်ကြီး ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီး၏ တောင်ထူထပ်သော ပထဝီဝင် အနေအထားကြောင့် မဟာစည်းလုံးခြင်းတိုက်ကြီးသို့ လာရောက်ရန် ခရီးလမ်းမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ် များလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် မေပယ်မြို့တွင် ထိုကုန်သည်များကို တွေ့ရခဲခြင်း ဖြစ်၏။
မဟာစည်းလုံးခြင်းတိုက်ကြီးမှာ သားရဲများ၏ အစွမ်းသတ္တိ နိမ့်ကျမှုကြောင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် နာမည်ကျော်လှပေသည်။ အစွမ်းအထက်ဆုံး သတ္တဝါများ ထွက်ရှိရာ နေရာများမှာ မြောက်ပိုင်းဒေသနှင့် မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးတို့ပင် ဖြစ်ကြ၏။
အန္တရာယ်များသော နယ်မြေများတွင် အန္တရာယ်ရှိသော သတ္တဝါများ ရှင်သန်ကြသည်မှာ သဘာဝပင်။
ထို့ကြောင့် မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးမှ ကုန်သည်များ ရောက်လာချိန်တွင် တစ်မြို့လုံး စည်ကားသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ လူအများအပြားမှာ ထိုသားရဲများကို သွားရောက် ကြည့်ရှုကြ၏။ ဝယ်နိုင်သည့် အင်အား မရှိသည့်တိုင်အောင် ဗဟုသုတ တိုးပွားစေရန်အတွက်တော့ အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပင်။
ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ လင်းကျင်းလည်း စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ကုန်သည်အဖွဲ့များတွင် များသောအားဖြင့် သားရဲကောင်ရေ ရာနှင့်ချီ၍ ပါလာတတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ လင်းကျင်းအတွက် သားရဲအသစ်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်။
လက်ရှိတွင် သူသည် ‘သားရဲစွမ်းအင် ဖွဲ့စည်းခြင်း အပိုင်း ၄’ ကို အလွန်အမင်း လိုအပ်နေသည်။ ထိုအပိုင်း ရရှိမှသာ ရှန်းအာကို ဆက်လက် ကျင့်ကြံစေပြီး သူမ၏ စွမ်းရည်များကို တိုးတက်စေနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကုန်သည်အဖွဲ့ဆီ သွားရန်မှာ ဦးစားပေး မဟုတ်သေးပေ။
လင်းကျင်းသည် သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်သို့ ဦးစွာ ပြန်ခဲ့သည်။ သူ့ထံမှ အကဲဖြတ်မှုကို ခံယူရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဖောက်သည်များက အလုပ်ခွင်သို့ ရောက်ကတည်းက စောင့်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။
သူ့အလုပ်များ ပြီးစီးသွားချိန်တွင်တော့ နေ့လယ် တည့်တည့်ပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။
ကျောက်ရင်း၊ လုရှောင်ယုနှင့် ဟန်ဒုန်းတို့ သုံးယောက်စလုံး ရောက်လာကြပြီး၊ ကုန်သည်အဖွဲ့၏ စခန်းသို့ သွားရောက် ကြည့်ရှုရန်အတွက် ခွင့်တစ်ရက် တောင်းကြသည်။
လူငယ်လေးများ ဖြစ်သည့်အတိုင်း ထူးထူးဆန်းဆန်း အရာများကို စိတ်ဝင်စားကြသည်မှာ ဓမ္မတာပင်။ လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ် ခွင့်ပြုလိုက်ရာ သုံးယောက်စလုံး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နှင့် ထွက်သွားကြတော့၏။
လင်းကျင်းမှာတော့ အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာများကို စီစစ်ရန်နှင့် အစားအသောက် စားရန် ရှိသေးသဖြင့် ချက်ချင်း မသွားဖြစ်သေးပေ။ ထို့ပြင် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သားရဲများကို မှတ်တမ်းတင်ရန် ဖြစ်၏။ သားရဲများစွာ ရှိနေမည့် ထိုနေရာတွင် သူသည် တအံ့တဩနှင့် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် လိုက်ကြည့်နေမည် ဖြစ်ရာ၊ တစ်စုံတစ်ယောက် အနားမှာ ရှိနေလျှင် သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါက်ကြားသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် လင်းကျင်း အစီရင်ခံစာများကို စီစစ်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင်၊ အပြင်ဘက်တွင် လှည်းတစ်စီးနှင့်အတူ လူအချို့ ရောက်လာပြီး လင်းကျင်းကို တွေ့လိုကြောင်း ပြောဆိုလာကြသည်။
တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် လင်းကျင်း သူတို့ကို မှတ်မိလိုက်၏။ သူတို့မှာ အရင်တစ်ခေါက်က လင်းကျင်းထံတွင် သားရဲလာရောက် ကုသခဲ့ကြသော သင်္ဘောကျင်းမှ အလုပ်သမားများ ဖြစ်ကြသည်။ လင်းကျင်း၏ ပထမဆုံး ဂုဏ်ပြုကမ္ပည်းပြားကို ပေးခဲ့သူများလည်း ဖြစ်၏။
“နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ် ဆရာလင်း” သင်္ဘောကျင်း အလုပ်သမားများ ဝင်လာပြီး လင်းကျင်းကို အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။
“ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ”
လင်းကျင်းသည် သူတို့ နောက်က လှည်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော သမင်တစ်ကောင်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။
ထိုသမင်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းလှပေသည်။ ဒဏ်ရာများစွာနှင့် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေပြီး၊ သေချာ မကြည့်လျှင် သေဆုံးနေပြီဟုပင် ထင်ရလောက်သည်။
“ဆရာလင်း... ဒီနေ့ မနက်က ဒီသမင်ကြီးကို ပင်လယ်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့တာပါ... အစကတော့ အလောင်းလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဆယ်ယူလိုက်မှ အသက်ငွေ့ငွေ့လေး ကျန်နေသေးတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်... ကျွန်တော်တို့ တံငါသည်တွေမှာ ဒုက္ခရောက်နေသူကို ကူညီရမယ်ဆိုတဲ့ အစဉ်အလာ ရှိပါတယ်...အဲဒါကြောင့် သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်နေပါစေ၊ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးရမှာ ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ပါပဲ.... တခြား ဘယ်သူမှ ဒီသမင်ကို မကယ်နိုင်ကြဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ဆရာလင်းဆီပဲ ကျွန်တော်တို့ ခေါ်လာခဲ့ရတာပါ” ဟု သင်္ဘောကျင်း အလုပ်သမားက အားနာစွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။
ထင်ရှားသည်မှာ ဤလူများသည် လင်းကျင်းထံ မလာမီ အရေးပေါ်ဌာနနှင့် အခြားသော အကဲဖြတ်မှူးများထံ သွားရောက်ခဲ့ကြပုံရသည်။
သို့သော် မည်သူမှ မကူညီနိုင်သဖြင့် လင်းကျင်းထံသို့ ခေါ်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဘာစကားမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လင်းကျင်းသည် ထိုသမင်ကို စစ်ဆေးရန် အနားသို့ တိုးသွားလိုက်၏။
သူ၏ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိလိုက်သည်နှင့် သမင်၏ အချက်အလက်များမှာ သားရဲပြတိုက်အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။
‘ဟင်... ဒါက ရှားပါးသားရဲ တစ်ကောင်ပဲ’
လင်းကျင်း အံ့ဩသွားရ၏။
ရှားပါးသားရဲများမှာ ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ မဟုတ်လျှင် ‘ရှားပါး’ ဟု ခေါ်ဆိုမည် မဟုတ်သည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် ဤမျှ တန်ဖိုးရှိသော သတ္တဝါတစ်ကောင်က ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ သနားစရာ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေရသနည်း။
နောက်ထပ် အချက်တစ်ခုမှာ အခြားသူများ မသိနိုင်သော်လည်း လင်းကျင်း သိနေသည်မှာ၊ ဤသမင်သည် သူ၏ သွေးစာချုပ်ကို အဖျက်ခံထားရခြင်းပင်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံထားရခြင်း ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းအနေဖြင့် အသေးစိတ် အခြေအနေကို မသိသော်လည်း၊ ယခု သူလုပ်နိုင်သည်မှာ ဤသတ္တဝါကို ကုသပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။
အကြောင်းမှာ ယခုအချိန်တွင် သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသော သတ္တဝါများကို ကုသပေးနိုင်သူမှာ လင်းကျင်းတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။
သူသည် အတွင်းအပ်စိုက်နည်းကို အသုံးပြု၍ သမင်၏ နှလုံးခုန်နှုန်းကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သမင်ကို ဆေးတိုက်ကျွေးပြီး ဒဏ်ရာများကို သန့်စင်ကာ ပတ်တီး စနစ်တကျ စည်းပေးလိုက်တော့၏။
လင်းကျင်းသည် အလုပ်ထဲတွင် အာရုံစိုက်နေသဖြင့်၊ အပြင်ဘက်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာများ စုရုံးရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကိုပင် သတိမထားမိပေ။
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တုန်းဟယ်သည် လင်းကျင်း သမင်တစ်ကောင်ကို ကုသနေသည်ကို မြင်သောအခါ လှောင်ပြောင်ချင်စိတ် ပေါက်နေသော်လည်း၊ လင်းကျင်းမှာ ယခုအခါ အဆင့် ၂ အကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်နေပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာတော့ အလုပ်သင် အဆင့်မှာပင် ရှိနေသေးသည်ကို သတိရသွားကာ...
သူတို့နှစ်ဦးမှာ နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။
သို့သော်လည်း တုန်းဟယ်မှာ အလျှော့မပေးချင်သေးပေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူသည် ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်၏။ တစ်ညလုံး စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် လက်တွေ့ဘဝ၏ ခါးသီးမှုကို လက်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ အပြင်ပန်းတွင်တော့ ရှုံးနိမ့်မှုကို ဝန်မခံချင်သေးပေ။
ခဏမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် တုန်းဟယ် ထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးမှ ကုန်သည်အဖွဲ့၏ ပြပွဲကို သွားကြည့်ရန် အလျင်လိုနေ၏။ ထိုကုန်သည်များ ယူဆောင်လာသော တောရိုင်းသားရဲများကို သူ အလွန်ပင် မြင်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
တုန်းဟယ် ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဂေါင်ကျန်းသည် လင်းကျင်း၏ အကဲဖြတ်ခန်း ရှေ့မှ ဖြတ်သွားခဲ့၏။ သူသည်လည်း ခဏမျှ ကြည့်ပြီးနောက် ထွက်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျားချန်း ရောက်လာခဲ့၏။
သူမသည် အရင်ကနှင့် မတူဘဲ ယခုအခါ အတော်လေး အနေအေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အကဲဖြတ်ခန်းကို ပိတ်သိမ်းရန် လျှောက်ထားခဲ့ပြီး၊ အရေးပေါ်ဌာနသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးရန် တောင်းဆိုထား၏။ အခြားသူများအတွက်တော့ သူမ၏ ရွေးချယ်မှုမှာ အလွန်ပင် မိုက်မဲလှပေသည်။
အရေးပေါ်ဌာနမှာ ထောင်ချောက်တစ်ခုနှင့် တူလှ၏။ တစ်ခါ ရောက်သွားလျှင် ပြန်ထွက်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ ထို့အပြင် အလုပ်သင်များစွာမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အကဲဖြတ်ခန်း ရရှိရန်၊ ဖောက်သည်များကို ကိုယ်တိုင် လက်ခံကုသပေးနိုင်ရန် အိပ်မက်မက်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။
ကျားချန်းတွင် ထိုအရာအားလုံး ရှိနေသော်လည်း သူမသည် အကုန် စွန့်လွှတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
မည်သူမှ အကြောင်းရင်းကို နားမလည်ကြသော်လည်း ကျားချန်းတွင်တော့ သူမ၏ အကြောင်းပြချက် ရှိပေသည်။
ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးတက်ရန်အတွက် တစ်ခုခုကို ပြောင်းလဲရမည် ဖြစ်၏။ ကိုယ်ပိုင် အကဲဖြတ်ခန်း ရှိနေခြင်းမှာ ကောင်းမွန်လှသော်လည်း၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ၎င်းမှာ သူမကို တရားဝင် အကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦးနှင့် မခြားနားစေသော်လည်း...
ကျားချန်းမှာ ဤအခြေအနေမှာပင် တစ်သက်လုံး ရပ်တန့်မနေချင်ပေ။
သူမသည် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီး တရားဝင် အကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦး ဖြစ်လာချင်နေခြင်း ဖြစ်၏။
ထို့ကြောင့် အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် ဤရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျားချန်းသည် အရေးပေါ်ဌာနတွင် ထိုဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေသော သမင်ကို စစ်ဆေးခဲ့ဖူး၏။ သူမ၏ အကဲဖြတ်ချက်အရ ထိုသမင်မှာ ကယ်တင်၍ မရတော့ဘဲ သေဆုံးရန်သာ ရှိတော့သည်။
သူမက မကယ်ချင်၍ မဟုတ်ဘဲ မကယ်နိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။ သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုသို့ ယူဆခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အခြားသော အလုပ်သင်များကလည်း ထိုအတိုင်းပင် သုံးသပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သင်္ဘောကျင်း အလုပ်သမားများက ထိုသမင်ကို ဘယ်သို့ ခေါ်သွားမည်ကို မပြောဘဲ ဆွဲသွားခဲ့ကြသော်လည်း၊ ကျားချန်းမှာ ရိပ်မိသဖြင့် လင်းကျင်း၏ အကဲဖြတ်ခန်းသို့ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူမ ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ လင်းကျင်းသည် ထိုသမင်ကို ကုသပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။