အခန်း (၉၁-၉၂)

အခန်း ၉၁ ဟင် အစ်မကြီးဘိုင်... ဘာလို့ ငိုနေတာလဲဟင်

နောက်ဆုံး မိုးကြိုးဘေးဒဏ်က ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်မည်းများမှာလည်း ကွဲလွင့်သွားသည်။

နေရောင်ခြည် အလင်းတန်းများက တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်လာပြီး အလင်းတိုင်များကဲ့သို့ ပင်လယ်ပြင်ပေါ်သို့ ထွန်းလင်းလာသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် နင်းကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားနေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ သွေးစွန်းများမှာ ခြောက်သွေ့နေကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စစ်မှန်တဲ့နဂါး၏ အဆီအနှစ်သွေးက အမျိုးသမီး၏ အရိုးများပင် ပေါ်နေသော စုတ်ပြတ်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြေးညှင်းစွာဖြင့် ပြုပြင်ပေးနေသည်။

ဖူချန်က ဘိုင်ရုရွှယ် သူမဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ခုနကတင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် တိမ်တိုက်များဆီသို့ ပျံတက်သွားပြီး ရှောင်မို၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ကို အမှန်တကယ် ကာကွယ်ပေးခဲ့ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို လူဝင်စားခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။

ပေးဆပ်လိုက်ရသည့် တန်ဖိုးမှာ ဘိုင်ရုရွှယ် သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်လွင့်စင်ပျောက်ကွယ် သွားလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းပင်။

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ဖူချန်၏ရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ သူမက ဖူချန်ကို မမြင်သကဲ့သို့ ပွတ်တိုက်ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

ဖူချန် လှည့်ကာ တဖြည်းဖြည်း အဝေးသို့ ထွက်သွားနေသော ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စကားပြောလိုက်သည်-

"ရှောင်မိုရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ကို မင်း ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ ဒီ လူဝင်စားခြင်း က နောက်ဆုံးတော့ မဟာတာအိုရဲ့နိယာမဥပဒေ ပြင်ပမှာ ရှိနေတာပဲ။ သူ့ရဲ့ လူဝင်စားခြင်းက ကျရှုံးနိုင်သလို၊ အောင်မြင်ရင်တောင် အချိန်ဘယ်လောက်ကြာမယ်မှန်း မသိနိုင်ဘူး။

ရုရွှယ်... သူ့ကို ရှာဖို့ မင်း အချိန်ဘယ်နှစ်နှစ်လောက် သုံးမှာလဲ။

ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ လူပင်လယ်ကြီးထဲမှာ သူ့ကို မင်း တကယ် ရှာတွေ့နိုင်ပါ့မလား။"

ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အမျိုးသမီး ရပ်တန့်သွားသည်။

"အနှစ်တစ်ရာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အနှစ်တစ်ထောင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အနှစ်တစ်သောင်းပဲဖြစ်ဖြစ်... သူ့ကို တွေ့အောင် ကျွန်မရှာမှာပဲ။"

ဖူချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မင်းက အရမ်း၊ အရမ်းကို ရှည်လျားတဲ့ အချိန်တစ်ခုအထိ ရှာဖွေနေရလိမ့်မယ်။"

ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အမျိုးသမီးက စကတ်အောက်ရှိ သူမ၏ ခြေတံရှည်များဖြင့် ခြေလှမ်းများ ထပ်မံ လှမ်းကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားရင်း သူမ၏ အသံက အနောက်မှ လွင့်ပျံ့လာ၏

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။"

သူမမြောက်ပိုင်းပင်လယ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အလိုအလျောက် သိရှိမှုဖြင့်သာ ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာကျင်းနေပြီး သူမ ဘယ်ကို ပျံသန်းနေမှန်းကိုပင် သူမ သတိမပြုမိပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ ချင်းရှန်ခရိုင်ရှိ ရှီချောင်ကျေးရွာ အထက်သို့ သူမ မသိလိုက်ဘဲ ပြန်ရောက်နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် လူအသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူမ၏ အံ့မခန်း ကိုယ်တိုင်ပြန်လည်နာလန်ထူနိုင်စွမ်းကြောင့် သူမ၏ ပြင်ပဒဏ်ရာများ အားလုံး ပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်သည်။

အချို့သော အတွင်းဒဏ်ရာများမှာ အချိန်ယူ ကုသရန် လိုအပ်နေသေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ယခုအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်မှာ သာမန်လူများနှင့် မကွာခြားတော့ပေ။

သို့သော် အမျိုးသမီး၏ မူလက ကျီးကန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များမှာ ငွေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး ယိုယွင်းနေသော ခြံဝင်းဟောင်း၏ ခြံစည်းရိုးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ဤသာမန် လယ်သမားအိမ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်... ဝတ်ရုံစိမ်းနှင့် စာသင်သားတစ်ယောက်က ခြံဝင်းထဲရှိ ကျောက်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ပြီး အာရုံစူးစိုက်စွာ ဖတ်နေသည်။

အဖြူရောင်ဂါဝန်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏ အင်္ကျီလက်စများကို ခေါက်တင်ကာ ဖြူဖွေးသော လက်မောင်းများကို ဖော်ပြထားပြီး၊ သူမ၏ မည်းနက်နေပြီး ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များကို စည်းနှောင်ထားသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။ သူမက အဝတ်လျှော်ဇလုံထဲမှ အဝတ်များကို ယူ၍ အားပါးတရ ညှစ်လိုက်ရာ ရေစက်များက သူမ၏ လက်မောင်းများမှတစ်ဆင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အဝတ်များကို ဝါးလုံးပေါ်တွင် သေသပ်စွာ လှန်းနေသည်။

စကတ်စိမ်းလေးနှင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ဂျုံစေ့ခြောက်များ၊ မြက်ရိုင်းများနှင့် တောပဲစေ့များ အပြည့်ပါသော ခြင်းတောင်းကြီးကို သယ်ကာ ကြက်ဘဲများကို ကြိုးကြိုးစားစား အစာကျွေးနေသည်။

လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ ခြံဝင်းထဲတွင် ဘာမှ မရှိတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အရာအားလုံးက လွတ်ဟာနေသည်။

ခြံစည်းရိုး တံခါးငယ်လေးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဘိုင်ရုရွှယ် အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ပုံမှန်အတိုင်းပင် သူမက သူမ၏ ဆံပင်များကို စည်းနှောင်လိုက်ပြီး ရှည်လျားသော အင်္ကျီလက်စများကို ခေါက်တင်ကာ တစ်ခုတည်းသော အခန်းကို တံမြက်စည်းလှည်းနေ၏။ ထို့နောက်တွင် တံမြက်စည်းကို ယူလိုက်ပြီး ရေဆွတ်ထားသော အဝတ်စတစ်စဖြင့် ပရိဘောဂများကို သေချာစွာ သုတ်ကာ ခြံဝင်းထဲရှိ ကျောက်စားပွဲကိုပင် ဖုန်တစ်စက်မျှ မကျန်အောင် သုတ်လိုက်သည်။

အရာအားလုံး လုပ်ပြီးသွားပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် မြေအောက်ခန်းထဲမှ ကျန်ရှိနေသော ပါဝင်ပစ္စည်းများဖြင့် ဟင်းအချို့ ချက်ကာ ထမင်းပေါင်းပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် တစ်လုတ်ချင်း စားနေလိုက်သည်။

သို့သော် ယခင်က လူသုံးယောက် အတူတူ စားသောက်စဉ်က ပျော်ရွှင်ရယ်မောသံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယခုအခါ ခြံဝင်းထဲတွင် အမျိုးသမီး၏ ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ပန်းကန်များ ဆေးကြောကာ ခြံဝင်းထဲရှိ ကျောက်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး သူမ လာခဲ့ရာ လမ်းငယ်လေးကို ဆက်လက် ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ဤလမ်းငယ်လေးပေါ်ရှိ သစ်ပင်မြက်ပင် တစ်ပင်ချင်းစီကို အကြိမ်ရေ မရေမတွက်နိုင်အောင် မြင်ဖူးပြီးဖြစ်သည်။

"အစ်မကြီးဘိုင်။"

ကလေးမလေးတစ်ယောက်၏ အသံက ဘိုင်ရုရွှယ်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အမျိုးသမီး၏ အကြည့်များ ကျရောက်ရာနေရာတွင် ကလေးလေးယောက်က ခြံဝင်းဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလာနေကြသည်။

"အစ်မကြီးဘိုင်... ပြန်ရောက်လာပြီပဲ" ရှန်လီလီ နှင့် အခြား ကလေးလေးယောက်က ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်ကြသည်။

"အင်း။" ဘိုင်ရုရွှယ် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အစ်မကြီး ပြန်ရောက်ပြီ။"

"အစ်မကြီးဘိုင်... အစ်မကြီးရဲ့ ဆံပင်တွေ ဘာလို့ ဖြူသွားတာလဲဟင်"ဟု ဟူဟွေ့က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အစ်မကြီးက ကိစ္စတချို့နဲ့ ကြုံခဲ့ရလို့ ဆံပင်တွေ ဖြူသွားတာပါ" ဟု ဘိုင်ရုရွှယ်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အို။"

ဟူဟွေ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အစ်မကြီး ဘာတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသလဲဆိုတာကို ဆက်မမေးတော့ပေ။

လူကြီးတွေက တိတိကျကျ မပြောဘဲ စကားပြောဖို့ ငြင်းဆန်နေတဲ့အခါ ကလေးတွေက ဆက်မမေးသင့်ဘူးလို့ ဖေဖေနဲ့ မေမေက ပြောဖူးတယ်။

ပြီးတော့လေ။

အစ်မကြီးဘိုင် ရဲ့ ဆံပင်တွေ ငွေရောင်အဖြစ် ပြောင်းသွားတာက နည်းနည်း ထူးဆန်းပေမဲ့။

ဒီ ငွေရောင်ဆံနွယ်ရှည်တွေက အစ်မကြီးဘိုင်ရဲ့ စရိုက်နဲ့ ပိုလိုက်ဖက်နေသလိုပဲ။

အစ်မကြီးဘိုင်က ပိုပြီးတော့လည်း လှလာတယ်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ... အစ်မကြီးဘိုင်၊ အဘိုးရှောင် ရော ဘယ်မှာလဲ။" ဟုန်ဟွေ့ က သိချင်စိတ်ဖြင့် မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်။ "အဘိုးရှောင် က အစ်မကြီးဘိုင် ကို သွားကူညီမလို့လို့ ပြောတယ်လေ၊ ဘာလို့ အစ်မကြီးနဲ့ အတူတူ ပြန်မလာတာလဲဟင်။"

သူမဘေးရှိ ကောင်မလေးက သူ၏ နာမည်ကို ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ နှလုံးသားမှာ ဓားမြှောင်ချွန်နှင့်ထိုးနေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် နာကျင်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပို၍ပင် တုန်ခါသွားတော့သည်။

"အစ်မကြီးဘိုင်... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။ နေမကောင်းလို့လား။" ချီမင် က အစ်မကြီးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ နေမကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။" ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လက်ဆန့်တန်းကာ ကောင်မလေး ဟုန်ဟွေ့ ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "အဘိုးရှောင် က အစ်မကြီးကို ကူညီရလို့ နည်းနည်း ပင်ပန်းသွားတယ်၊ အခု အရမ်းဝေးတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ အနားယူနေတယ်။ သူ လောလောဆယ် ပြန်လာဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အို... ဟုတ်ကဲ့။"

ကလေးလေးယောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူတို့က လှပပြီး ယာဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အစ်မကြီးဘိုင်ကို သဘောကျသလို ကြင်နာတတ်သော အဘိုးရှောင်ကိုလည်း တကယ်ကို သဘောကျကြသည်။

အဘိုးရှောင် နှင့် အစ်မကြီးဘိုင် တို့မှာ အသက်အရွယ် ကွာခြားလွန်းသော်လည်း အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် အဘိုးရှောင်နှင့် အစ်မကြီးဘိုင် တို့ အတူတူ ရပ်နေသောအခါ သူတို့က အရမ်းကို ကြည့်ကောင်းနေသည်ဟု ခံစားကြရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မရှိမဖြစ် လိုအပ်နေပြီး အတူတကွ ရှိနေသင့်သည်ဟုပင် ထင်ရသည်။

"အစ်မကြီးဘိုင်... စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေတာလား။" လီလီ က အစ်မကြီးဘိုင် ၏ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "နည်းနည်းလောက် နေမှာပါ။"

ဟူဟွေ့၏ မျက်လုံးများ ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားသွားပြီး အစ်မကြီးဘိုင်ကို ဘယ်လို ပျော်အောင်ထားရမလဲဟု တွေးနေမိသည်။

မကြာမီမှာပင် ကောင်မလေး၏ မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွားသည်။ "အစ်မကြီးဘိုင်... အစ်မကြီးနဲ့ အဘိုးရှောင် မရှိတဲ့အချိန်အတွင်း ကလေးကဗျာ တစ်ပုဒ်ပျံ့နှံ့နေတယ်။ အဲဒါ အရမ်း နားထောင်လို့ ကောင်းတာပဲ။ အစ်မကြီးဘိုင် နားထောင်ချင်လား။ နားထောင်ပြီးရင် အစ်မကြီး ပိုပျော်လာလောက်တယ်။"

ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို အစ်မကြီးကို ဆိုပြပါဦး။"

"ဒါဆို သမီး ဆိုပြမယ်နော်... အစ်မကြီးဘိုင်၊ သမီးဆိုတာ မကောင်းရင် စိတ်မဆိုးနဲ့နော်။"

ဟူဟွေ့က လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ရာ သူမ၏ အသံမှာ ရွှေဝါရောင် ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

"လရောင် လင်းထိန်၊ စာသင်သားအရာရှိ၊

ကြာကန်ကို ဖြတ်ပြီး မြင်းဖြူ စီးလို့၊

ကြာကန်ဘေးမှာ၊ ကြက်သွန်မြိတ် တွေ ဝါနေပြီ၊

ရှစ်ပေရှည်တဲ့ ငါးကြင်းလေးကို ကြည့်နေတယ်၊

ပြန်လည်ဆုံဆည်းတဲ့ ချစ်သူတွေ၊ အရက် ချက်နေတယ်၊

နောက်နှစ်ကျရင်၊ လှပတဲ့ သတို့သမီးလေးကို လက်ထပ်မယ်၊

အချိန်တွေကို ဖြတ်သန်းရင်း၊ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း နောက်လှည့်ကြည့်နေတယ်။"

ဟူဟွေ့ ဆိုသော ကလေးကဗျာ လေးက ခြံဝင်းထဲတွင် ညင်သာစွာ လွင့်မျောနေပြီး အခြား ကလေးများကလည်း လိုက်ဆိုနေကြသည်။

သို့သော် သီချင်းဆုံးသွားသောအခါ လီလီ လန့်သွားသည်

"ဟင် အစ်မကြီးဘိုင်... ဘာလို့ ငိုနေတာလဲဟင်။"

"ငါ ငိုနေလို့လား။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ ပါးပြင်မှ မျက်ရည်များကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်သော်လည်း မျက်ရည်များက အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ စီးကျနေဆဲပင်။

"အစ်မကြီး မငိုပါဘူး။" ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အစ်မကြီးရဲ့ မျက်လုံးထဲ သဲဝင်သွားလို့ပါ။"

"အစ်မကြီး တကယ် မငိုဘူးလားဟင်" လီလီ က မေးလိုက်သည်။

"အင်း" ဘိုင်ရုရွှယ်က လီလီ ၏ ပါးလေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ "အစ်မကြီးက ငိုလို့ မရဘူးလေ။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... သူက အစ်မကြီးငိုနေတာကို ကောင်းကင်ဘုံကနေ မြင်နေရရင် သူ စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်။"

အခန်း ၉၂ အရှင်မင်းကြီးအား သံတော်ဦးတင်ပါရစေ၊ ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတစ်ဦး ရောက်ရှိနေပါပြီ

"အဟွတ်၊ အဟွတ်၊ အဟွတ်။"

ရှောင်မိုက ဘဝတစ်ရာကျမ်းထဲမှ ထွက်ခွာလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် မူးဝေမှုတစ်ရပ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အု။"

ရှောင်မိုက မြေပြင်ကို လက်ထောက်ထားရင်း အဆက်မပြတ် ပျို့အန်နေသော်လည်း ဘာမှထွက်မလာခဲ့ပေ။

"ယောက်ျား... ရှင် ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။"

"ရှောင်မို... ငါ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို မဖြတ်သန်းချင်ဘူး။"

"ရှောင်မို... ဒီပင်လယ်ပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ကျွန်မ လိုချင်တာ ရှင်ဆိုတဲ့ သဲပွင့်လေး တစ်ပွင့်တည်းဆိုတာ ရှင်သိရဲ့လား။"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ နဂါးအဆီအနှစ်ကို သေချာပေါက် ရအောင်ယူပေးမယ်။ ရှင့်ကို ကျွန်မအနားကနေ ထွက်သွားခွင့် မပြုနိုင်ဘူး။"

"ရုရွှယ်... ပြောပါဦး၊ ဒါက ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတူ အိုမင်းသွားကြတာလို့ သတ်မှတ်လို့ရလား။"

"ရှောင်မို... မင်းက လူ့လောကရဲ့ သာမန်သူတော်စင်တစ်ပါးလေ၊ မင်း သေဆုံးပြီးနောက် ချီးမြှင့်ခံရမယ့် နာမည်ကောင်းကို စွန့်လွှတ်တော့မလို့လား။"

နှစ်ပေါင်းများစွာစာ မှတ်ဉာဏ်များက ရှောင်မို၏ စိတ်ထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြည့်နှက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ခေါင်းမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိုးကိုက်နေပြီး တစ်ခုခုနှင့် ခေါင်းကို ဆောင့်ကာ သေလိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားရသည်။

နာရီဝက်တိတိ အချိန်ကုန်လွန်သွားသည်။

ထိုအခါမှသာ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲဖြဲနေသကဲ့သို့ နာကျင်မှုက တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကာ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာလည်း အဆက်မပြတ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

"နောင်ကျရင်တော့ ဘဝတစ်ရာကျမ်းနဲ့ လက်တွေ့ကမ္ဘာကြားက အချိန်ကွာခြားချက်ကို ဒီလောက်မြန်အောင် မသတ်မှတ်သင့်တော့ဘူး။"

ရှောင်မိုက နဖူးမှ ပူနွေးနေသော ချွေးများကို သုတ်ဖယ်လိုက်သည်။

ဆုလာဘ်ကို မြန်မြန်ရရှိရန်အတွက် ရှောင်မိုက အန္တရာယ်များလှသော ၈၀၀း၁ အချိန်အချိုးအစားကို စမ်းသပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာမှ တစ်ရက်သည် ဘဝတစ်ရာကျမ်းထဲတွင် ရက်ပေါင်း ၈၀၀ ကုန်ဆုံးသွားခြင်းပင်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ရှောင်မိုက သူ သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက ယခုအခါ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်၍ရနေပြီဖြစ်ကာ သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်မှာလည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြံ့ခိုင်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယခင်ကလို သာမန်ခန္ဓာကိုယ်သာ ဆိုလျှင်မူ သူ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် နောက်သို့မှီကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်က အလိုအလျောက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပထမဘဝကဲ့သို့ပင်။

ထိုအရာအားလုံးမှာ အတုအယောင်များသာဖြစ်ပြီး ဘဝအတွေ့အကြုံသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း ရှောင်မိုက သိထားသော်လည်း။

ဘဝတစ်ရာကျမ်းထဲတွင်မူ စစ်မှန်သော ငါးဆယ့်ခုနစ်နှစ်တာ ကာလဖြစ်ခဲ့ပြီး မိနစ်တိုင်း၊ စက္ကန့်တိုင်းကို သူ ကိုယ်တိုင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ဘဝတစ်ရာကျမ်းထဲရှိ လူတိုင်းမှာ အသားနှင့်သွေးနှင့် တည်ဆောက်ထားသော လူသားစစ်စစ်များပင်။

ယခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အတွေ့အကြုံအတွင်း သူ ဘာမှမခံစားရဘူးဟု ဆိုလျှင် သူ့ကိုယ်သူ လိမ်ညာနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။

"ယန်ရုရွှယ်၊ ဘိုင်ရုရွှယ်။"

သူ၏ အနာဂတ် မိဖုရားကို တွေးမိသောအခါ ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါမ်းမိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ရုရွှယ် ဆိုသော နာမည်တူပြီး မျိုးရိုးနာမည်သာ ကွဲပြားကြသည်။

သူ့အပေါ် အတင်းအဓမ္မ တင်မြှောက်ခံရမည့် မိဖုရား၏ စရိုက်က ရုရွှယ်နှင့် ယှဉ်လျှင် မည်သို့နေမည်ကို သူ တွေးကြည့်နေမိသည်။

တကယ်တော့ သူမလည်း သနားစရာကောင်းပါသည်။

ကျိုးတိုင်းပြည်၏ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမက နန်းတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ချင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ မိဘများနှင့် ဆွေမျိုးများက သူမကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

[ဘဝတစ်ရာကျမ်း ဒုတိယဘဝ (မြွေဖြူ ပထမဘဝ) ဘဝဖြတ်သန်းမှု ပြီးဆုံးပါပြီ။ ဘဝတစ်ရာကျမ်း ဆုလာဘ် တွက်ချက်ခြင်း ပြီးစီးပါပြီ။]

ရှောင်မိုက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချနေစဉ်မှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စာကြောင်းအချို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသော ဘဝတစ်ရာကျမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

[သင်သည် ဆင်းရဲသော မိသားစုတွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး မိဘများက ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း သင်က ကြိုးကြိုးစားစား ပညာသင်ကြားခဲ့ကာ နန်းတွင်းစာမေးပွဲများကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုခဲ့ပြီး ကျန်းချန်းကျိ၏ အလေးထားခြင်းကို ခံရကာ ကျဲယွမ်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သင်သည် အရာရှိလောကသို့ ခြေတစ်လှမ်း ချင်းနင်းဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဟွေ့ယွမ်နှင့် ကျွမ်းယွမ် စာမေးပွဲများကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး သုံးထပ်ကွမ်း ကျွမ်းယွမ်ဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့သည်။

ချီဘုရင်က သင့်ကို အတွေ့အကြုံရစေရန် ဆင်းရဲသော ခရိုင်မြို့လေးတစ်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ သင်သည် ပြည်သူများ၏ လူနေမှုဘဝကို တိုးတက်စေခဲ့ပြီး သာမန်ပြည်သူများ၏ လေးစားချစ်ခင်မှုကို အပြည့်အဝ ရရှိခဲ့သည်။ သင် ပြောင်းရွှေ့ခံရချိန်တွင် ပြည်သူများက သင့်ကို မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သင့်ဆရာ ကျန်းချန်းကျိနှင့် အစ်ကိုကြီးဖန်လင်တို့က ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးများကို ဦးဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးအတွက် ကြီးမားသော ဆန့်ကျင်မှုများ ရှိနေကြောင်း သင်သိသော်လည်း သူတို့ဘက်မှ ပြတ်ပြတ်သားသား ရပ်တည်ပေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အတူတကွ ရာထူးချခံရသည့်တိုင်အောင် နောင်တမရခဲ့ပေ။

မိတ်ဆွေတစ်ဦးအနေဖြင့် သင့်ကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သော ဆရာနှင့် အစ်ကိုကြီးတို့၏ ကျေးဇူးကို သင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မှတ်မိနေပြီး သူတို့ဘက်မှ အမြဲတမ်း ရပ်တည်ပေးကာ လိပ်ပြာသန့်စွာ အသက်ရှင်ခဲ့သည်။

လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဘုရင်နှစ်ပါးကို ကူညီပေးခဲ့ပြီး သင် မည်မျှပင် အာဏာရှိနေပါစေ သစ္စာဖောက်လိုစိတ် လုံးဝမရှိခဲ့ဘဲ အရှင်သခင်အပေါ် သစ္စာထားခဲ့သည်။

အရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် သင်သည် ထက်မြက်ပြီး ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ကာ မြောက်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်း စိုက်ပျိုးရေးကျမ်းနှင့် ချီတိုင်းပြည်၏ ရေပေးဝေရေးကျမ်းတို့ကို ရေးသားခဲ့ပြီး နောင်လာနောက်သားများအတွက် အကျိုးပြုခဲ့ကာ လောကကြီးအပေါ် တာဝန်ကျေခဲ့သည်။

သင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သင် ဖိနှိပ်ခဲ့သော မင်းမျိုးမင်းနွယ်များနှင့် အရာရှိများစွာက သင့်ကို မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များနှင့် ပူးပေါင်းကာ ဆိုးယုတ်မှုများကို အားပေးအားမြှောက်ပြုသည်ဟု စွပ်စွဲပြစ်တင်ခဲ့ကြသည်။ နန်းတွင်းအရာရှိများက သင်၏ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ချီးမြှင့်သောဘွဲ့ကို လီ ဟု သတ်မှတ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

လီ - အတိတ်က အမှားများကို နောင်တမရခြင်း၊ ကံကြမ္မာကို လက်မခံခြင်း၊ မိမိအမှားကို သိသော်လည်း မပြင်ဆင်ခြင်း၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်း၊ ဖောက်ပြန်ခြင်းနှင့် ပုန်ကန်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ထို့နောက် သင်၏ တပည့်များနှင့် သင်၏ ကျေးဇူးကို ခံစားခဲ့ရသော ဝန်ကြီးများက နန်းရင်ပြင်တွင် သူတို့နှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အချေအတင် ငြင်းခုံခဲ့ကြသည်။ ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ သာမန်ပြည်သူများက အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ခဲ့ကြပြီး မြို့တော်သို့ အသနားခံစာ တစ်သောင်းကျော် တင်သွင်းခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချီဘုရင်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးခဲ့သည်။ သင်၏ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ချီးမြှင့်သောဘွဲ့မှာ ဝမ်ကျိန်း ဖြစ်ပြီး ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သင့်ကို ချင်းရှန်မြို့စားကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ကာ တော်ဝင်ဘိုးဘေးကျောင်းတော်တွင် ပူဇော်ခံပိုင်ခွင့်ကို ချီးမြှင့်ခဲ့ပြီး မဟာချီတိုင်းပြည် ယူလင်နန်းဆောင်ရှိ နိုင်ငံ့ကျေးဇူးရှင် အမတ်ကြီးနှစ်ဆယ့်လေးဦးစာရင်းတွင် ပထမနေရာ၌ ထည့်သွင်းပေးခဲ့သည်။

တာဝန် (၁) ဆုလာဘ် —

၁။ အိမ်ထောင်စုတစ်သောင်း၏ ပူဇော်မှု - ယခုမှစ၍ သင့်ကို အိမ်ထောင်စုတစ်သောင်း၏ ပူဇော်မှုက ကာကွယ်ပေးထားမည်ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံရာတွင်ဖြစ်စေ၊ ဘေးဒဏ်ခံယူရာတွင်ဖြစ်စေ မည်သည့်ဘေးဒဏ်အမျိုးအစားမဆို အောင်မြင်နိုင်ခြေ ၂၀% တိုးလာမည်ဖြစ်သည်။

၂။ အရာရှိ၏ ဖြောင့်မတ်သော ချီ - သစ္စာဖောက် အရာရှိများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်များက သင့်ကို မြင်သောအခါ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ (တိကျသော သက်ရောက်မှုမှာ ပိုင်ရှင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အပေါ် မူတည်သည်။)]

[သင် ငယ်ရွယ်စဉ်က ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ သူမက မြွေကြီးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းခြင်းနှင့် ရွမ်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းခြင်းတို့ကို ချောမွေ့စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သင်၏ အကူအညီဖြင့် မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းကာ နဂါးပျံအဖြစ်သို့ အောင်မြင်စွာ ကူးပြောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သင်၏ ပါဝင်ကူညီမှုက မရှိမဖြစ် လိုအပ်ခဲ့သည်။

တာဝန် (၂) ဆုလာဘ် —

၁။ နဂါးအဆီအနှစ် - ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး သောက်သုံးပါက အရိုးတည်ဆောက်ပုံကို တိုးတက်စေနိုင်သည်။ သာမန်လူတစ်ဦး သောက်သုံးပါက မွေးရာပါမဟုတ်သော ဝိညာဉ်သွေးကြောကို တည်ဆောက်ပေးနိုင်သည်။

၂။ နဂါးပျံ၏ အဆီအနှစ်သွေး - ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်စေခြင်းနှင့် ကာယခွန်အားကို တိုးတက်စေရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ဤသွေးက အလွန်ပြင်းထန်သောကြောင့် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်အောက်တွင် သတိထား၍ အသုံးပြုရမည်။]

[ပိုင်ရှင်သည် ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ဘဝဖြတ်သန်းမှု (ပထမဘဝ)တွင် အမြင့်ဆုံး အရာရှိရာထူးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဤတာဝန် ပြီးဆုံးပါပြီ။]

[မပြီးဆုံးသေးသော တာဝန် - ဘိုင်ရုရွှယ်အား နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်ရန် ကူညီပေးပါ။]

သူ၏ စိတ်ထဲရှိ စာသားများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ။

ရှောင်မိုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အိမ်ထောင်စုတစ်သောင်း၏ ပူဇော်မှုနှင့် အရာရှိ၏ ဖြောင့်မတ်သော ချီတို့က ကောင်းချီးပေးနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ယင်းက ရှောင်မိုကို ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

ယေဘုယျခံစားချက်မှာ အလွန်တရာ သက်တောင့်သက်သာရှိလှပြီး တစ်ခုခုက သူ့ကို သိမ်မွေ့စွာ ကာကွယ်ပေးထားသကဲ့သို့ပင်။

ရှောင်မို၏ ရှေ့တွင် ဖန်ပုလင်းများဖြင့် ထည့်ထားသော အရည်နှစ်ပုလင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပုလင်းတစ်လုံးတွင် အပြာရောင် နဂါးအဆီအနှစ်များ ပါရှိသည်။

အခြားပုလင်းတစ်လုံးတွင် အနီရောင် နဂါးပျံ၏ အဆီအနှစ်သွေး ပါရှိသည်။

ရှောင်မိုက နဂါးပျံ၏ အဆီအနှစ်သွေးကို ဝတ်ရုံထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး နဂါးအဆီအနှစ်ကို ဖွင့်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

"ရှီး။"

ရှောင်မိုက လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်သွေးကြောများနှင့် ဝိညာဉ်အမြစ်တို့တွင် ပြင်းထန်သော လောင်ကျွမ်းနာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကလည်း အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ လောင်ကျွမ်းချိန် ကြာပြီးနောက် နာကျင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရှောင်မိုက အပြင်းအထန် အသက်ရှူနေရင်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ။" ရှောင်မိုက စိတ်ထဲမှ ဝမ်းသာသွားသည်။

နဂါးအဆီအနှစ်ကို သောက်ပြီးနောက် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ချီသန့်စင်ခြင်း ပဉ္စမအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက သူ၏ ဝိညာဉ်သွေးကြောများအတွင်း ပိုမိုချောမွေ့စွာ စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။

နဂါးအဆီအနှစ်က သူ၏ အရိုးတည်ဆောက်ပုံကိုလည်း တိုးတက်စေခဲ့ပြီး ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ အနာဂတ် ကျင့်ကြံခြင်းက ပိုမိုမြန်ဆန်လာမည်ဖြစ်သည်။

အိမ်ထောင်စုတစ်သောင်း၏ ပူဇော်မှုနှင့် အရာရှိ၏ ဖြောင့်မတ်သော ချီတို့အတွက်ကတော့ လောလောဆယ်တွင် မလိုအပ်သေးပေ။

သို့သော် အိမ်ထောင်စုတစ်သောင်း၏ ပူဇော်မှုက ရှောင်မို အမျှော်လင့်ဆုံး အရာပင်ဖြစ်သည်။

မည်သည့် ဘေးဒဏ်အတွက်မဆို အောင်မြင်နိုင်ခြေ တစ်ရာခိုင်နှုန်း၏ ထက်ဝက်ခန့် တိုးလာခြင်းကပင် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ရာ ၂၀% တိုးလာခြင်းကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

"အရှင်မင်းကြီး။"

မိန်းမစိုးဝေ့၏ အသံက ရင်ပြင်တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝင်ခဲ့။" ရှောင်မိုက သူ၏ ချီသန့်စင်ခြင်း ပဉ္စမအဆင့်၏ အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

ဝေ့ရွှန်းက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အလျင်အမြန် ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဧကရာဇ်ကို မြင်သောအခါ သူက ခဏတာမျှ မှင်တက်သွားမိသည်။

ဝေ့ရွှန်းက သူ၏ ဧကရာဇ်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ဘာတွေမှားယွင်းနေသလဲဆိုတာကို အတိအကျ မပြောနိုင်ပေ။

"ဘာကိစ္စလဲ။" ရှောင်မိုက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးအား သံတော်ဦးတင်ပါရစေ။"

ဝေ့ရွှန်းက စိတ်ထဲတွင် စကားလုံးများကို စီစဉ်လိုက်သည်။

"ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲဟွမ်နဲ့အတူ ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းမှ အတွင်းစည်းတပည့်နှစ်ဦးတို့ဟာ ယခုအခါ မြို့တော်နဲ့ မိုင်သုံးဆယ်သာ ကွာဝေးပါတော့တယ်။ နန်းရင်းဝန်နဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာ ဝန်ကြီးဌာနတို့က အားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ တော်ဝင်ရထားလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းပြီး မြို့တံခါးမှာ သူတို့ကို ကြွရောက်ကြိုဆိုပေးဖို့ တောင်းဆိုအပ်ပါတယ်။"