အခန်း (၉၇-၉၈)

အခန်း ၉၇ အဲ့ဒီ့လူက အစ်မကြီးအတွက် အရမ်းအရေးကြီးလို့လား

"ကလေးလေး၊ မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

အဖြူရောင်ဂါဝန်နှင့် အမျိုးသမီးသည် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားရင်း ငါးခြောက်များကို သိမ်းဆည်းနေသော ကောင်လေးကို ပြုံး၍ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက မလှမ်းမကမ်းရှိ အဖြူရောင်ဂါဝန်နှင့် အမျိုးသမီးကို ငေးကြည့်နေမိပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

သူ့အတွက်တော့ ဤတတိယအကြိမ် လူဝင်စားခြင်းက မျက်တောင်တစ်ခတ်စာမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ်အတွက်မူ။

နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်တိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ကျွန်တော့်... ကျွန်တော့်နာမည်က ရှောင်မိုပါ" ဟု ရှောင်မိုက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင် ဆိုတာက လွင်တီးခေါင် လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပြီး မို ဆိုတာက မင်ရည် လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။ အဲဒါ အဘိုးရွာသူကြီး ပေးထားတဲ့ နာမည်ပါ။"

ကလေးငယ်က သူ၏နာမည်ကို ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး သူမ၏ ရှည်လျားသော အင်္ကျီလက်စအောက်ရှိ လက်သေးသေးလေးများက အလိုအလျောက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားမိလျက်သား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။ "ရှောင်မို... တကယ်ကို လှပတဲ့ နာမည်လေးပဲ။"

"အခုလို ချီးကျူးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကြီး။ ကျွန်တော် ကူညီပေးရမယ့် ကိစ္စများ ရှိလို့လား။"

"အို... သိပ်ထူးထူးခြားခြားတော့ မရှိပါဘူး" ဟု ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အစ်မက ဒီနားက ဖြတ်သွားရင်း နည်းနည်း ရေဆာလာလို့ပါ။ အစ်မကို ရေနည်းနည်းလောက် တိုက်လို့ရမလား။"

"ရတာပေါ့ အစ်မကြီး၊ ခဏလေး စောင့်နေပါဦး။"

ရှောင်မိုသည် တက်ကြွနေသော ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားပြီး ရေအိုးထဲမှ ရေတစ်ခွက်ကို ခပ်ကာ ဘိုင်ရုရွှယ်ထံသို့ သေချာစွာ ယူလာပေးခဲ့သည်။ "အစ်မကြီး... ဒီမှာ ရေပါ။"

"အင်း... ကျေးဇူးပါပဲ ကလေးလေး။" ဘိုင်ရုရွှယ်က မြေအိုးခွက်ကို ယူကာ အထဲရှိ ကြည်လင်သောရေကို သောက်လိုက်သည်။

ရေသောက်ပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်က ရေခွက်ကို ရှောင်မိုထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ "ကလေးလေး... အစ်မက အထဲဝင်ပြီး ခဏလောက် ထိုင်လို့ရမလား။ အစ်မက အဝေးကြီးကနေ လမ်းလျှောက်လာရလို့ အနားယူစရာ နေရာမရှိလို့ပါ။"

"ရပါတယ် အစ်မကြီး။"

ရှောင်မိုက ခြံစည်းရိုးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ရာ ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

"အစ်မကြီး အဆင်ပြေသလိုသာ ထိုင်ပါ။ အဝေးကြီးကနေ လမ်းလျှောက်လာရတော့ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ။ ကျွန်တော် အစ်မကြီး စားဖို့ တစ်ခုခု သွားယူပေးမယ်။"

ရှောင်မိုက မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ပြန်ဝင်သွားပြီး လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်က အဒေါ်နျူ ပေးထားခဲ့သော နှမ်းမုန့်ကြွပ်ကို ယူလာခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းတွင်တော့ ရှောင်မို၏ ရင်ထဲ၌ မသေချာသော သံသယအချို့ ရှိနေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သူ လူဝင်စားခြင်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်ကို ရုရွှယ် သိရှိသွားပြီး သူ၏တည်နေရာကိုပင် အတိအကျ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဘဝသုံးခု ဝင်္ကပါကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်။

မဟုတ်လျှင် ရုရွှယ်က ဤတံငါရွာလေးသို့ တိုက်ဆိုင်စွာ ရောက်လာပြီး သူ့ကို အတိအကျ ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့နိုင်ပါမည်နည်း။

ထို့အပြင် မသေမျိုးအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ထံမှ ရေကို ဘာကြောင့် တောင်းသောက်နေပါမည်နည်း။

"အစ်မကြီး... ဒီမုန့်က အဒေါ်နျူ လုပ်ထားတာ၊ အရမ်း စားလို့ကောင်းတယ်။"

ရှောင်မိုက ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားဆဲဖြစ်သော နှမ်းမုန့်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါ ကလေးလေး။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ကောင်လေး၏ လက်ထဲမှ နှမ်းမုန့်ကို ယူလိုက်ပြီး နှစ်ပိုင်းချိုးကာ တစ်ပိုင်းကို ကောင်လေးအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "အစ်မက ဒီလောက်အများကြီး မစားနိုင်ဘူး၊ အတူတူ စားကြတာပေါ့။"

"အင်း။"

ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကြီးမားသော ပုံရိပ်နှင့် သေးငယ်သော ပုံရိပ်တို့က မုန့်ခြောက်များကို ရေအေးဖြင့် မျှဝေစားသောက်နေကြသည်။

"မောင်လေး ရှောင်မို... မင်း ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း နေတာလား။" ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမဘေးရှိ ကလေးငယ်ကို နူးညံ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အစ်မကြီး။" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းရဲ့ မိဘတွေကရော ဘယ်မှာလဲ။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် မိဘတွေ ကွယ်လွန်သွားကြပါပြီ" ဟု ရှောင်မိုက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ငါးနှစ်သားတုန်းက ဖေဖေနဲ့ မေမေက ပင်လယ်ထဲကို ငါးဖမ်းထွက်ရင်း ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးနဲ့ ကြုံခဲ့ရလို့..."

"မောင်လေး... အစ်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ အစ်မက မင်းရဲ့ ဝမ်းနည်းစရာ အမှတ်တရတွေကို ပြန်တွေးမိအောင် လုပ်မိသွားတယ်။" ဘိုင်ရုရွှယ်၏ အသံတွင် နက်ရှိုင်းသော တောင်းပန်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

"ရပါတယ် အစ်မကြီး။" ရှောင်မိုက ခေါင်းမော့ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး အလွန် ကြံ့ခိုင်သော ပုံစံပေါက်နေသည်။ "အဒေါ်နျူနဲ့ ဦးလေးရှောင်တို့က ကျွန်တော့်အပေါ် အရမ်းကောင်းကြပါတယ်။ ရွာသူကြီးကလည်း ကျွန်တော့်ကို အများကြီး ဂရုစိုက်ပေးတယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော် ဦးလေးတွေ အဒေါ်တွေကို ကူညီပေးတဲ့အခါ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို လုပ်အားခတွေ ပေးကြလို့ ကိုယ့်ဝမ်းကိုယ်ကျောင်းဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။"

"ဒီလိုလား။" ဘိုင်ရုရွှယ်က လက်ဆန့်တန်းကာ ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နာကျင်ကြေကွဲမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

"အစ်မကြီးကရော။ ဘယ်ကနေ လာတာလဲ။ ဘယ်ကို သွားမှာလဲ။" ရှောင်မိုက စကားလွှဲကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်မလား..."

ဘိုင်ရုရွှယ်က မုန့်ခြောက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားရင်း ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ပြာကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်မက အရမ်းအရမ်းကို ဝေးတဲ့ နေရာတစ်ခုကနေ လာတာပါ။ ဘယ်ကို သွားမလဲ ဆိုတာကိုတော့ အစ်မလည်း မသိသေးဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး အစ်မက လူတစ်ယောက်ကို လိုက်ရှာနေခဲ့လို့ပဲ။"

ရှောင်မို၏ မျက်ဝန်းများက တုန်ခါသွားသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲရှိ ခံစားချက်များကို အလျင်အမြန် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အဲ့လူက အစ်မကြီးအတွက် အရမ်းအရေးကြီးလို့လားဟင်။"

"အင်း။" ဘိုင်ရုရွှယ်က တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အရမ်းအရမ်းကို အရေးကြီးတာပေါ့၊ အစ်မရဲ့ အသက်ထက်တောင် ပိုအရေးကြီးသေးတယ်။"

ရှောင်မိုက ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။ "ဒါဆို အစ်မကြီး... သူ့ကို ရှာတွေ့ပြီလား။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းလှည့်ကာ ရှောင်မိုကို နူးညံ့စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများက လခြမ်းကွေးလေးများသဖွယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ သူမက ဖြူဖွေးနူးညံ့သော လက်ချောင်းလေးတစ်ချောင်းကို ဆန့်တန်းကာ ရှောင်မို၏ နှာခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ "ခန့်မှန်းကြည့်လေ။"

ရှောင်မို "..."

"အစ်မ ဗိုက်ဝသွားပြီ။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမလက်ထဲရှိ မုန့်ခြောက်ကို စားပြီးသွားသောအခါ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းပေါ်တွင် ယှက်ကာ ခြေဖျားထောက်၍ အကြောဆန့်လိုက်ရာ သူမ၏ အဖြူရောင် ဂါဝန်က အချိုးအစားကျလှသော ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းများနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည်။

"ကလေးလေး... ဒီနေရာလေးက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ အစ်မ ထင်တယ်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ အစ်မက မကြာသေးခင်ကမှ ခြေရာချဖို့ နေရာတစ်ခုကို ရှာနေတာ။ မင်းကလည်း တစ်ယောက်တည်း နေတာဆိုတော့ အစ်မက မင်းနဲ့ အတူတူ ခဏလောက် နေလို့ရမလား။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို မေးလိုက်သည်။

မိန်းမပျိုလေး၏ မက်မွန်ပန်း မျက်ဝန်းများတွင် ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲလှသော တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ဟင်... အစ်မကြီးက ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ နေချင်လို့လား။" ရှောင်မိုက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"မရဘူးလား။" ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "အစ်မက တော်တော် အသုံးဝင်တယ်နော်။ အဝတ်လည်း လျှော်တတ်တယ်၊ ဟင်းလည်း ချက်တတ်တယ်၊ ပြီးတော့ အစ်မသာ ရှိနေရင် ငါတို့နှစ်ယောက် ငါးတွေ အများကြီး ဖမ်းလို့ရတယ်။"

"အဲဒါကလေ..." ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုအချို့ ပေါ်လွင်နေသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ စကတ်ကို ညင်သာစွာ သပ်ချလိုက်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သနားစရာကောင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးလေး... အစ်မမှာ တကယ်ကို သွားစရာ နေရာမရှိတော့လို့ပါ။ အစ်မကို တကယ်ပဲ လက်မခံနိုင်ဘူးလားဟင်။ ကလေးလေးက အစ်မကို လမ်းဘေးမှာ လေလွင့်နေအောင် ထားရက်လို့လား။"

"ဒါဆို... ဒါဆိုလည်း ရပါတယ်။"

တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှောင်မိုက မလိုလားသလိုဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။

"အစ်မကြီးက ဒီလိုပြောနေမှတော့ ဒီမှာ နေနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်နေရာက အရမ်း ယိုယွင်းနေတော့ အစ်မကြီးက အပြစ်မတင်ပါနဲ့။"

"အစ်မက အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ကလေးလေး သဘောတူလိုက်လို့ အစ်မ အရမ်း ပျော်သွားပြီ။" ဘိုင်ရုရွှယ်က နောက်တစ်ကြိမ် လက်ဆန့်တန်းကာ ရှောင်မို၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက အစ်မကို အစ်မကြီးဘိုင်လို့ ခေါ်လို့ရပြီ။ အစ်မကတော့ မင်းကို ရှောင်မိုလေး လို့ ခေါ်မယ်။ ရှောင်မိုလေး... နောက်ဆိုရင် အစ်မကို အနှောင့်အယှက်ပေးတယ်လို့ မထင်နဲ့နော်။"

"မထင်ပါဘူး။" ရှောင်မိုက အလွန် လေးနက်စွာဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဟီးဟီးဟီး။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ သူမ၏ အသံက ခရုခွံကို မှုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး နားထောင်လို့ ကောင်းလှသည်။

"ရှောင်မိုလေး... မင်းက အစ်မကို ရေတိုက်တယ်၊ မုန့်ကျွေးတယ်၊ ပြီးတော့ အစ်မကိုပါ နေခွင့်ပေးတဲ့အတွက် အစ်မက မင်းကို တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် ပြန်ပေးရမှာပေါ့။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းငုံ့ကာ ငွေရောင် ဆံနွယ်တစ်စုကို သပ်တင်လိုက်ပြီး လည်ပင်းရှိ ကြိုးနီလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖြုတ်လိုက်ကာ သူမ၏ မြင့်မားမို့မောက်သော ရင်ဘတ်ကြားမှ ဆွဲသီးလေးကို ညင်သာစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို၏ လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ကာ ဆွဲသီးလေးကို အထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဆွဲသီးလေးတွင် အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ နွေးထွေးသော အငွေ့အသက်များ ခပ်သဲ့သဲ့ ပါဝင်နေဆဲပင်။

"ရှောင်မိုလေး... ဒီမြွေအကြေးခွံ ဆွဲသီးလေးက မင်းအတွက်ပဲ။ မင်း ဒါကို သေသေချာချာ သိမ်းထားရမယ်နော်။ မပျောက်စေနဲ့ သိလား။"

အခန်း ၉၈ ဒီဘဝမှာတော့ သူ့ကို ထပ်ပြီး ထွက်သွားခွင့် မပြုနိုင်တော့ဘူး

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော။

ရှောင်မို နိုးလာပြီး အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ရုရွှယ်က ခြံဝင်းထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမက လျှော်ဖွပ်ထားသော အဝတ်များကို ညှစ်ကာ ဝါးလုံးပေါ်တွင် တစ်ထည်ချင်းစီ လှန်းနေသည်။

ပင်လယ်လေက တိုက်ခတ်လာပြီး သူမ၏ ငွေရောင် ဆံနွယ်ရှည်များကို ညင်သာစွာ လွင့်ဝဲသွားစေသည်။

သူမက ဆံနွယ်များကို နားရွက်နောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ရာ အဝတ်များမှ ရေစက်များက ပိုးသားဖြူဖြူပေါ်သို့ နှင်းပေါက်များ စိမ့်ဝင်သွားသကဲ့သို့ သူမ၏ အေးစက်ဖြူဖွေးသော ကြာရိုးတံကဲ့သို့ လက်မောင်းများပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေကြသည်။

အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုမှာ တစ်ခဏမျှ ငေးမောသွားမိသည်။

သူက ရှီချောင်ကျေးရွာရှိ ထိုခြံဝင်းလေးဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။

ယခင်နေ့ရက်များက လုံးဝ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

"ရှောင်မိုလေး... နိုးလာပြီလား။ ခဏလေး စောင့်ဦးနော်၊ အစ်မက မောင်လေး မျက်နှာသစ်ဖို့ မီးဖိုချောင်ထဲကနေ ရေနွေး သွားယူပေးမယ်။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အဝတ်များကို အလျင်အမြန် ချထားလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ကမန်းကတန်း ဝင်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ်က မျက်နှာသစ်ဇလုံကို ကိုင်ကာ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ သွယ်လျနူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းလက်ချောင်းလေးများဖြင့် အဝတ်ကို ညှစ်ကာ ရှောင်မို၏ မျက်နှာကို ကိုယ်တိုင် သုတ်ပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"အစ်မကြီးဘိုင်... ကျွန်တော့်ဘာသာ သစ်ပါ့မယ်။"

"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။ အစ်မက မောင်လေးကို ကူညီပေးမှာပေါ့။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို၏ လက်သေးသေးလေးကို ဖိထားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ပျော်ရွှင်စွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်မို၏ ခေါင်းလေးမှာ မျက်နှာသုတ်ပဝါကြောင့် ဟိုဘက်ဒီဘက် ရမ်းခါနေခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော မြွေအကြေးခွံ ဆွဲသီးလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ပိုမို နူးညံ့သွားခဲ့သည်။

"ကဲ... ရပြီ။ ခြံဝင်းထဲမှာ ခဏလောက် ထိုင်နေဦး။ အစ်မက မောင်လေး သောက်ဖို့ ဆန်ပြုတ်ပူပူလေး သွားယူလာခဲ့မယ်။"

ရှောင်မို မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်က မီးဖိုချောင်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်သွားပြီး ကျက်နေပြီဖြစ်သော ဆန်ပြုတ်ပူပူများကို ယူလာခဲ့သည်။

နံနက်စာ စားပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို ရွာထဲသို့ လိုက်ပြရန် တောင်းဆိုလိုက်ပြီး သူ့ကို ပုံမှန် စောင့်ရှောက်ပေးလေ့ရှိသော အဒေါ်များနှင့် အဘွားများကို တွေ့ဆုံချင်ခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက ပုံမှန်အတိုင်းပင်ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ရွာသူရွာသားများက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို မြင်သောအခါ ဟွမ်ယွီကျေးရွာသို့ ဤမျှလောက် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရောက်လာသည်ကို အံ့ဩသွားကြပြီး သူမ၏ ငွေရောင် ဆံနွယ်များမှာလည်း အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။

ထို့အပြင် ဤဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် မွန်မြတ်သော သခင်မလေးတစ်ဦး၏ အမူအကျင့်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု သူတို့က ခံစားခဲ့ကြရသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရှောင်မို၏ အိမ်တွင် တည်းခိုနေခြင်းကို လူတိုင်းက အနည်းငယ် စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရွာသူကြီးက ရှေ့ထွက်ကာ ကိစ္စမရှိကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ လူတိုင်းက စကားမပြောကြတော့ပေ။

အမှန်ပင်။

ဟွမ်ယွီကျေးရွာတွင် ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိပေ။ ၎င်းက သာမန် တံငါရွာလေး တစ်ရွာသာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုကလည်း သာမန် ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ချဉ်းကပ်ဖို့ ဘာရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနိုင်မှာမို့လို့လဲ။

သူမက တကယ်ပဲ ဒီမှာ ခဏနားချင်တာ ဖြစ်နိုင်ပြီး တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရှောင်မိုနဲ့ တွေ့သွားကာ သူ့ကို သနားသွားလို့ ခဏလောက် နေပြီး စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဟွမ်ယွီကျေးရွာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်မည့် မည်သူမဆို ရွာ၏ ဘိုးဘေးကျောင်းတော်သို့ သွားရောက်ကာ အမွှေးတိုင် သုံးတိုင် ထွန်းညှိ၍ ဟွမ်ယွီကျေးရွာ၏ ဘိုးဘေးများကို ရိုသေလေးစားမှု ပြသပြီး သူတို့၏ အကာအကွယ်ကို ဆုတောင်းရမည်ဖြစ်သည်။

ရွာသူကြီးက ရှောင်မိုနှင့် ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ဘိုးဘေးကျောင်းတော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဘိုးဘေးကျောင်းတော်၏ အရှေ့ဆုံးတွင် အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော စာသင်သားတစ်ယောက်၏ ရုပ်တု ရှိနေသည်။

စာသင်သားက လက်တစ်ဖက်တွင် စာလိပ်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေသည်။

"ဒါက ငါ မဟုတ်ဘူးလား။"

ရှောင်မိုမှာ မှင်တက်သွားမိသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရုပ်တုကို ဤနေရာတွင် မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသော်လည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို တည်ငြိမ်သွားစေခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှေ့သို့ လှမ်းကာ အဖွားဝမ်၏ လက်ထဲမှ အမွှေးတိုင်များကို ယူလိုက်ပြီး သုံးကြိမ် ဦးညွှတ်ကာ အရှေ့ဆုံးရှိ အမွှေးတိုင်ခွက်ထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

"အဘိုးရွာသူကြီး... ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးလားဟင်" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"အင်း။"

ရွာသူကြီးကျောက်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးပဲ၊ နာမည်က ရှောင်မိုလို့ ခေါ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်က ကြီးမြတ်တဲ့ သူတော်စင်တစ်ပါးပေါ့။ အရင်တုန်းက ငါတို့ရွာကို ဟွမ်ယွီကျေးရွာလို့ မခေါ်ဘူး၊ ရှီချောင်ကျေးရွာလို့ ခေါ်ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင့်ငါးရာက ချီတိုင်းပြည်မှာ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။ ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ထွက်ပြေးလာရင်း ပင်လယ်ကမ်းစပ်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီး ဒီ ဟွမ်ယွီကျေးရွာကို တည်ထောင်ခဲ့ကြတာပဲ။"

စကားပြောနေရင်း ရွာသူကြီးအိုက ရှောင်မို၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်-

"ပြီးတော့ ဒဏ္ဍာရီတွေအရ ရှီချောင်ကျေးရွာက ဘိုးဘေးတွေ ဒီနေရာကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရောက်လာနိုင်ခဲ့တာက ငွေရောင် နဂါးပျံတစ်ကောင်က သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့လို့တဲ့။ အစတုန်းကတော့ ဘိုးဘေးကျောင်းတော်မှာ နဂါးပျံ ရုပ်တုတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခရိုင်ဝန်က လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကြားက ဆက်ဆံရေးက ပိုပိုပြီး တင်းမာလာတယ်လို့ ပြောတာကြောင့် လောလောဆယ် ဖြုတ်ချထားခဲ့ရတယ်။"

"ဒီလိုကိုး။"

ချီတိုင်းပြည် ပျက်သုဉ်းသွားပြီဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မိုက ခေါင်းငုံ့ကာ နောင်တရ ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဤလောကတွင် မည်သည့် မင်းဆက်က ထာဝရ တည်တံ့နိုင်ပါမည်နည်း။

ချီတိုင်းပြည်၏ အုပ်ချုပ်မှုက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိုင်တိုင် တည်တံ့ခဲ့ခြင်းကပင် အလွန်တရာ ခက်ခဲလှပြီဖြစ်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က အမွှေးတိုင်ထွန်းကာ သုံးကြိမ် ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ရိုးရှင်းသော အခမ်းအနားက ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်နှင့် ရှောင်မိုတို့က ရွာထဲတွင် အတန်ကြာ ဆက်လက် လမ်းလျှောက်နေခဲ့ကြပြီး မွန်းတည့်ချိန် နီးကပ်လာမှသာ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုနှင့် ဘိုင်ရုရွှယ်တို့ ခြံဝင်းအနီးသို့ ရောက်လာချိန်မှာပင်။

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် စိမ်းပြာရောင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို ရှောင်မို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှောင်ချင်းက ခြေသံများကို ကြားသောအခါ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အစ်မကို ကြည့်ကာ၊ ထို့နောက် အစ်မဖြစ်သူ၏ လက်ကို ကိုင်ထားသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

"အစ်မ။" ရှောင်ချင်းက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ စကတ်ကို သပ်ချလိုက်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ရှောင်မို၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မိုလေး... အစ်မမှာ လုပ်စရာကိစ္စလေး ရှိလို့။ မောင်လေးက အိမ်ထဲဝင်ပြီး အစ်မကို စောင့်နေပေးလို့ ရမလား။"

"ဟုတ်ကဲ့။" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှောင်ချင်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "နည်းနည်း ဝေးတဲ့နေရာ သွားပြောကြရအောင်။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ပင်လယ်ကမ်းစပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး ရှောင်ချင်းက သူမအစ်မ၏ ဘေးမှ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ လောင်ကျွမ်းချိန် ကြာပြီးနောက် သူတို့က ပင်လယ်ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ဘိုင်ရုရွှယ်က လက်နှစ်ဖက်ကို အရှေ့တွင် ယှက်ထားရင်း အဆုံးအစမရှိသော သမုဒ္ဒရာကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှောင်ချင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တစ်ခုခု ပြဿနာရှိလို့လား။"

"အစ်မ... မိစ္ဆာကမ္ဘာက သံတမန်တွေ ထပ်လွှတ်လိုက်ပြန်ပြီ" ဟု ရှောင်ချင်းက သူမအစ်မ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ ဘာပြောလဲ။"

"သံတမန်က ပြောတယ်၊ အစ်မက မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ မသေမျိုးအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာဧကရာဇ် ဖြစ်တဲ့အတွက် နိယာမတစ်သောင်းကမ္ဘာကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သင့်တယ်တဲ့။

ထို့အပြင် သူတို့က ပြောသေးတယ်၊ အကယ်၍ အစ်မသာ သူတို့ဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ်ဆိုရင် နိယာမတစ်သောင်းကမ္ဘာ ကျဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သုံးထောင်က ချီတိုင်းပြည်ရဲ့ နယ်မြေအားလုံးကို အစ်မက ပိုင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်တဲ့။ အစ်မရဲ့ နယ်မြေက မြောက်ပိုင်းပင်လယ် တစ်ခုတည်းမှာ ကန့်သတ်ထားတော့မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။

အကယ်၍ အစ်မက လူသားမျိုးနွယ်ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကို သစ္စာဖောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားမယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့က..."

စကားအဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်ချင်းက ခေါင်းငုံ့သွားပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။

"ငါက လူသားမျိုးနွယ်ကို ကာကွယ်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါက သူတို့ရဲ့ သစ္စာဖောက် ဖြစ်သွားပြီး ငါ့ရဲ့ မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ကို သူတို့က ဖျက်ဆီးပစ်ကြမယ်ပေါ့" ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်ချင်း ပြောမည့်စကားကို ဖြည့်စွက်ပေးလိုက်သည်။

...

ရှောင်ချင်းက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

တိတ်ဆိတ်နေခြင်းက သဘောတူလက်ခံခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အခြေအနေကို ငါ သိပါပြီ။ မိစ္ဆာကမ္ဘာက သံတမန်ကို သွားပြောလိုက်ပါ၊ ငါ့ မြောက်ပိုင်းပင်လယ်က ဘယ်လို ပြုမူရမယ်ဆိုတာကို သူတို့ လာသင်ပေးဖို့ မလိုဘူးလို့။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က တည်ငြိမ်နေသော ပင်လယ်ပြင်ကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ လောလောဆယ်တော့ နဂါးနန်းတော်ကို ပြန်ဖြစ်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။ မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ရဲ့ ကိစ္စအဝဝကို နင့်ကို အပြည့်အဝ လွှဲအပ်ခဲ့မယ်။ ပြီးတော့ သစ်ခွမြက်ချို၊ နဂါးသွေးပန်း၊ ချောက်နက်ဝိညာဉ်ပုလဲ စတဲ့ ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းတွေကို ငါ့အတွက် သွားပြင်ဆင်ပေးထား။ နဂါးခုနစ်ပါးကိုလည်း နဂါးချောက်နက်ဆီ သွားခိုင်းလိုက်။ ငါ ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖော်စပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ ညီမထံသို့ စာရင်းတစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်းက ယင်းကို ယူလိုက်ပြီး သူမအစ်မ ဘာလုပ်ချင်သည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဤဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းများ အားလုံးက ဝိညာဉ်သွေးကြောများကို ရှင်းလင်းပေးရန်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကို တိုးတက်စေရန်ဖြစ်ပြီး အာနိသင်ကို အမြင့်ဆုံးရောက်အောင် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က အပြာရောင် ဖန်ပုလင်းကို ကိုင်ထားကာ ပင်လယ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည်။ နဂါးအဆီအနှစ်၏ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းက အမျိုးသမီး၏ နူးညံ့ပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မျက်နှာပေါ်တွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေခဲ့သည်-

"ဒီဘဝမှာတော့ သူ့ကို ထပ်ပြီး ထွက်သွားခွင့် မပြုနိုင်တော့ဘူး"