အခန်း (၉၉-၁၀၀)

အခန်း ၉၉ မိန်းမတစ်ယောက်က ပိုလှလေလေ၊ ပိုလိမ်ညာတတ်လေလေပဲ

မသိမသာဖြင့်ပင်။

ဘဝတစ်ရာကျမ်းထဲတွင်။

တစ်လတာ အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ဟွမ်ယွီကျေးရွာတွင် လုံးဝ အခြေချနေထိုင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုအတွက် အဝတ်လျှော်၊ ထမင်းချက်ပေးကာ ငါးများလှန်းပေးပြီး ရှောင်မိုကို ပင်လယ်ထဲသို့ ငါးဖမ်းထွက်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။

သူတို့ ငါးဖမ်းထွက်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် နှစ်ယောက်စလုံးက ငါးများအပြည့်ဖြင့် ပြန်လာလေ့ရှိကြသည်။

ထို့ပြင် ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို "အစ်မကြီးဘိုင်... အစ်မက အရမ်းတော်တာပဲ" ဟု ချီးကျူးလိုက်တိုင်း-

အမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများက လခြမ်းကွေးလေးများသဖွယ် ကွေးညွတ်သွားကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏ သွယ်လျသောခါးလေးကို လက်ထောက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော မေးစေ့လေးကို မော့ကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "မောင်လေးရဲ့ အစ်မကြီးဘိုင်က အတော်ဆုံးပဲ သိလား" ဟု ပြောလေ့ရှိသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရွာသူရွာသားများကိုလည်း ငါးအချို့ မကြာခဏ ဝေငှပေးတတ်သည်။

ဟွမ်ယွီကျေးရွာမှာ မူလကတည်းက ရိုးသားဖြူစင်သော ဓလေ့စရိုက်ရှိပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်က ငါးအကြိမ်အနည်းငယ် ဝေငှပေးပြီးနောက်တွင် ရွာသူရွာသားများက သူမကို လုံးဝ ယုံကြည်သွားကြသည်။

ဟွမ်ယွီကျေးရွာရှိ အဒေါ်များနှင့် အဘွားအချို့က ဘိုင်ရုရွှယ်အတွက် အိမ်ထောင်ဖက်များကိုပင် မိတ်ဆက်ပေးချင်နေကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤမိန်းကလေးက တကယ်ကို လှပလွန်းလှသည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ ရင်ထဲတွင် လူတစ်ယောက် ရှိနေပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြောကာ ထိုအရာအားလုံးကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်က ဟွမ်ယွီကျေးရွာမှ လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ခွာသွားတတ်သည်။

ရုရွှယ်က ငါးဖမ်းရန် တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားသည်ဟု ပြောသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ရုရွှယ် တစ်ခုခုကို သွားရောက်ဖြေရှင်းနေကြောင်း ရှောင်မို သိရှိနေခဲ့သည်။

အထင်ရှားဆုံး သက်သေမှာ ဘိုင်ရုရွှယ် ပြန်လာတိုင်း သူမကိုယ်ပေါ်မှ သဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်နေသော ဆေးလုံးရနံ့ကို ရှောင်မို ရနိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ရုရွှယ်က ဆေးလုံးတစ်မျိုးမျိုးကို လျှို့ဝှက်စွာ ဖော်စပ်နေပုံရသည်။

ရှောင်မိုက ဘာမှမသိသလိုသာ ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။

နောက်ထပ် တစ်လ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက အပြင်ထွက်၍ ပညာသင်ကြားချင်ခဲ့သည်။

အိမ်နီးချင်း တံငါရွာလေးကို လုံဟိုင်ကျေးရွာဟု ခေါ်ဆိုပြီး ဟွမ်ယွီကျေးရွာကဲ့သို့ပင် ယင်းက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်က ချင်းရှန်မြို့မှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

တံငါရွာ နှစ်ရွာက ငွေစုပေါင်းကာ ကလေးများကို ပညာသင်ကြားပေးရန် ဆရာတစ်ဦးကို ငှားရမ်းလေ့ရှိကြသည်။

ရှောင်မို ကျောင်းသွားတက်ချင်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဘိုင်ရုရွှယ်အား စစ်မှန်သောနဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်ရန် ကူညီပေးချင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အမှန်ပင်၊ ဤဘဝတွင် ရုရွှယ်က မသေမျိုးအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူသာ နန်းရင်းဝန်အဖြစ် အမြင့်ဆုံးရာထူးသို့ ရောက်ရှိသွားလျှင်တောင် သူ၏ အကူအညီက ရုရွှယ်အတွက် သိပ်ပြီး အရေးပါမည်မဟုတ်ပေ။

လက်ရှိ မဟာချူတိုင်းပြည်မှာ နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် မင်းဆက်တစ်ဆက်၏ ပုံရိပ်ကို ပြသနေပြီး လုံးဝကို ကုသ၍မရနိုင်အောင် ရောဂါကျွမ်းနေပြီဆိုသည်ကိုမူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

မဟာချူတိုင်းပြည်၏ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်က ချီတိုင်းပြည်ထက် များစွာ နိမ့်ကျနေခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ရုရွှယ်အား စစ်မှန်သောနဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းရန် ကူညီပေးနိုင်မည့် အခြားမည်သည့်နည်းလမ်းကိုမျှ တကယ်ကို စဉ်းစား၍မရခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤဘဝတွင် သူက သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ့တွင် ယခင်ဘဝက အသိပညာများ ရှိနေပြီး နှစ်ပေါင်း သုံးထောင် ကြာသွားသည့်တိုင် သူ၏ အခြေခံအချို့ ရှိနေဆဲပင်။

အကယ်၍ ယခုလက်ရှိ စာသင်သားများ ဘာတွေလေ့လာနေကြသလဲဆိုတာနှင့် မဟာချူတိုင်းပြည်၏ နန်းတွင်းစာမေးပွဲ စည်းမျဉ်းများကို နားလည်သွားပါက သူ အရာရှိလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ဆဲဖြစ်သင့်သည်။

"ဟင်... ရှောင်မိုလေး၊ မောင်လေးက အပြင်ထွက်ပြီး ပညာသင်တော့မလို့လား။"

ထိုနေ့ ညနေခင်းတွင် ရှောင်မိုက အိမ်နီးချင်းရွာရှိ ကျောင်းသို့ သွားတက်မည်ကို ကြားရသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်မှာ အလွန် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရွာသူကြီးက ပြောတယ်၊ ကျွန်တော်က အခု အရွယ်ရောက်နေပြီမို့လို့ စာရေးစာဖတ်သင်ဖို့ စာသင်ကျောင်းကို သွားတက်လို့ရပြီတဲ့။ အနာဂတ်မှာ ပညာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အရာရှိကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် မသေချာရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ရွာကနေ ထွက်သွားတဲ့အခါ စာလုံးအချို့ကို ဖတ်တတ်တော့ အလွယ်တကူ အလိမ်မခံရတော့ဘူးပေါ့။"

"ဒီလိုလား။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းငုံ့ကာ ထမင်းကို တစ်လုတ်ချင်း စားရင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေပုံရသည်။

မကြာမီမှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းမော့လာခဲ့သည်။ "ရှောင်မိုလေး... အစ်မကပဲ မောင်လေးကို စာရေးစာဖတ် သင်ပေးရင်ရော။"

"အစ်မကြီးဘိုင်... အစ်မက ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးမလို့လား။" ရှောင်မိုမှာ မှင်တက်သွားမိသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများက လခြမ်းကွေးလေးများသဖွယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ "မောင်လေးရဲ့ အစ်မကို အထင်မသေးနဲ့နော်၊ အစ်မက စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးတယ်။ အစ်မကသာ မောင်လေးကို သင်ပေးမယ်ဆိုရင် နေ့တိုင်း အိမ်နီးချင်းရွာကို အပြေးအလွှား သွားစရာ မလိုတော့ဘူးလေ၊ အဲဒါက ပိုကောင်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီလေ၊ အစ်မကြီးဘိုင်ကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပေါ့။"

ရှောင်မို၏ မျက်ဝန်းများတွင် မယုံကြည်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ယခင်ဘဝတုန်းက ရုရွှယ်ကို စာရေးစာဖတ် သင်ပေးခဲ့သူမှာ သူသာဖြစ်သည်။

ယခု ဤဘဝတွင် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားသောအခါ သူက သိမ်မွေ့သော ထူးဆန်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါဆိုလည်း သဘောတူတယ်နော်။ မနက်ဖြန်ကစပြီး အစ်မ စာအုပ်တချို့ သွားဝယ်ပြီး မောင်လေးကို စာရေးစာဖတ် စသင်ပေးမယ်။"

ရှောင်မိုက သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီး၏ မက်မွန်ပန်း မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။

မြောက်ပိုင်းပင်လယ် နဂါးနန်းတော်မှ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များသာ သူတို့၏ အရှင်သခင်မကို ဤကဲ့သို့ ကလေးဆန်သော အခြေအနေမျိုးဖြင့် မြင်တွေ့ရပါက မည်ကဲ့သို့ မျက်နှာအမူအရာမျိုး ဖြစ်သွားမည်ကို တွေးကြည့်စရာပင်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်က မြို့ထဲသို့ တကယ်သွားခဲ့ပြီး နန်းတွင်းစာမေးပွဲများအတွက် စာအုပ်သေတ္တာကြီး နှစ်လုံးကို ဝယ်ယူလာခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက ဤစာအုပ်များ၏ ခေါင်းစဉ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

အများစုမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်က သူဖတ်ခဲ့ဖူးသည့် ကွန်ဖြူးရှပ် ဂန္ထဝင်ကျမ်းများ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဤနှစ်ပေါင်း သုံးထောင်အတွင်း ရေးသားခဲ့သော စာအုပ်အချို့လည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက သူကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့သော မြောက်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်း စိုက်ပျိုးရေးကျမ်းနှင့် ချီတိုင်းပြည်ရှိ ရေပေးဝေရေးအတွက် မရှိမဖြစ် နည်းစနစ်များတို့ကိုပင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး မောင်လေးရဲ့ အစ်မကြီးဘိုင်က မောင်လေးရဲ့ ဆရာပဲ။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို အလွန်တက်ကြွစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မြန်မြန်၊ ဆရာမဘိုင်လို့ ခေါ်ကြည့်ပါဦး၊ အစ်မ ကြားပါရစေ။"

"ဆရာမဘိုင်" ဟု ရှောင်မိုက ခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်မိုက သူမကို ဆရာမဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု စီးဆင်းသွားသကဲ့သို့ ယားကျိကျိနှင့် အလွန် သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"နောက်တစ်ခါ ထပ်ခေါ်ပါဦး၊ အစ်မ ကြားပါရစေ။" ဘိုင်ရုရွှယ်က စွဲလမ်းသွားပုံရသည်။

"ဆရာမဘိုင်။"

"နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ခေါ်ပါဦး။"

"ဆရာမဘိုင်။"

ရှောင်မိုက ရုရွှယ်တစ်ယောက် "ဆရာမ" ဆိုသော အခေါ်အဝေါ်တစ်ခုပြီးတစ်ခုတွင် နစ်မြောကာ ရုန်းမထွက်နိုင် ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးကာ ခေါင်းခါမ်းမိသည်။

ရုရွှယ်က ဘယ်လိုလုပ် အသက်သုံးထောင်ကျော်နေပြီဖြစ်တဲ့ မိစ္ဆာဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

သူမနဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သုံးထောင်က သူမနဲ့ ဘာများ ကွာခြားသွားလို့လဲ။

"ဒါပေမဲ့လည်း" ရှောင်မိုက သူမ၏ အပေါ်သို့ ကော့တက်နေသော နှုတ်ခမ်းလေးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါကလည်း ကောင်းပုံရပါတယ်။"

"အစ်မကြီးဘိုင်... အစ်မ ကျွန်တော့်ကို စသင်ပေးသင့်ပြီ။" ရှောင်မိုက သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာမလို့ ခေါ်ရမယ်လေ။" အမျိုးသမီးက ရှောင်မို၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။ "သာမန်အချိန်တွေမှာ အစ်မလို့ ခေါ်လို့ရပေမဲ့ စာသင်နေတဲ့ အချိန်မှာတော့ ဆရာမလို့ ခေါ်ရမယ်၊ နားလည်လား။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာမ။"

"လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကလေးလေး။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ရှောင်မို၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ ငွေရောင် ဆံနွယ်များမှ သဲ့သဲ့မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဒီနေ့ ဆရာမက ကဗျာစာကြောင်း အနည်းငယ်ကို အရင်ဆုံး သင်ပေးမယ်။"

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းလက်ချောင်းလေးများက ရွှမ်စက္ကူပေါ်တွင် ပထမဆုံး ကဗျာစာကြောင်းကို ရေးသားလိုက်သည်။

"လာ... ဆရာမနောက်က လိုက်ဖတ်။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က သေသပ်လှပသော စာလုံးငယ်လေးများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ တစ်လုံးချင်းစီ ဖတ်ပြလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ရင်း၊ အတူတူ အိုမင်းသွားကြမယ်။"

ရှောင်မိုက လိုက်ဖတ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ရင်း၊ အတူတူ အိုမင်းသွားကြမယ်။"

ဖတ်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက ခေါင်းမော့ကာ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အမျိုးသမီးကို မေးလိုက်သည်။ "အစ်မကြီးဘိုင်... ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဟင်။"

"ဒီစာကြောင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကတော့လေ။"

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားသွားပြီးနောက် သူမက လက်ချောင်းလေးတစ်ချောင်းကို ဆန့်တန်းကာ ရှောင်မို၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မောင်လေး ကြီးလာတဲ့အခါကျရင် အစ်မ ပြောပြမယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့။" ရှောင်မိုက စိတ်ထဲမထားဘဲ နောက်တစ်ကြောင်းကို ကလေးဆန်ဆန် ဆက်မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို အစ်မ... ဒီစာကြောင်းကိုကော ဘယ်လိုဖတ်ရမလဲ။"

"ဒီကဗျာစာကြောင်းကိုတော့ အစ်မနောက်က လိုက်ဖတ် ကျက်သရေရှိတဲ့ မိန်းမပျိုတွေက၊ လူကြီးလူကောင်းတွေရဲ့ အကောင်းဆုံး အဖော်မွန်ပဲ။"

"ကျက်သရေရှိတဲ့ မိန်းမပျိုတွေက၊ လူကြီးလူကောင်းတွေရဲ့ အကောင်းဆုံး အဖော်မွန်ပဲ။" ရှောင်မိုက ထပ်ခါတလဲလဲ ဖတ်လိုက်သည်။ "အစ်မ... ဒီစာကြောင်းကကော ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

"အဲဒါက လူကြီးလူကောင်းတွေဟာ လှပပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှတဲ့၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းတဲ့ မိန်းမတွေကို သဘောကျတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။"

"..." ရှောင်မိုမှာ မှင်တက်သွားမိသည်။ အဲဒီတုန်းက ရုရွှယ်ကို ဒီကဗျာအကြောင်း ငါ ဒီလိုပဲ ရှင်းပြခဲ့တာလား။

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်မိုလေး။" ဘိုင်ရုရွှယ်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ "မိန်းမတစ်ယောက်က ပိုလှလေလေ၊ ပိုလိမ်ညာတတ်လေလေဆိုတာကို မောင်လေးက ပိုပြီးတော့ မှတ်ထားရမယ်။ လှတဲ့ ကောင်မလေးတွေ ပြောတဲ့စကားကို လုံးဝ မယုံရဘူး၊ နားလည်လား။"

"အစ်မကြီးဘိုင်ကရော။" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"မောင်လေးရဲ့ အစ်မကတော့ ချွင်းချက်ပေါ့။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို၏ နှာခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညှစ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်ပဲ အချိန်တွေ ကြာသွားပါစေ၊ ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် အစ်မက ရှောင်မိုလေးကို ဘယ်တော့မှ လိမ်မှာမဟုတ်ဘူး။

ဒါကြောင့် မောင်လေးက အစ်မစကားကိုပဲ နားထောင်ရမယ်နော်"

အခန်း ၁၀၀ ဒီလောက်ထိ ခေါင်းမာမနေပါနဲ့တော့

မြောက်ပိုင်းပင်လယ် နဂါးချောက်နက်။

အဖြူရောင်ဂါဝန်နှင့် အမျိုးသမီးသည် ဆယ်ကျန်းခန့် မြင့်မားသော ဧရာမ ဆေးဖိုကြီးတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

ဤဆေးဖိုကြီး၏ ပတ်လည်တွင် နဂါးပျံခုနစ်ကောင်က နဂါးငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်နေကြသည်။

သူတို့က အပူချိန်ကို သေသေချာချာ ထိန်းချုပ်နေကြပြီး အနည်းငယ်မျှ လစ်ဟင်းသွားမည်ကိုပင် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက် ဆေးဖိုအတွင်းမှ ဆေးရနံ့က ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်ပျံ့လာခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ရွှေရောင် ဒေါင်လိုက်သူငယ်အိမ်များက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ဆုပ်ထားကာ ရှေ့ရှိ ဆေးဖိုကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"မီးအရှိန်ကို နောက်ထပ် သုံးမှတ်လောက် တင်လိုက်။" ဘိုင်ရုရွှယ်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဝုန်း။"

နဂါးပျံခုနစ်ကောင်က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူတို့၏ အသက်ရှူငွေ့ ပြင်းအားကို ချက်ချင်း မြှင့်တင်လိုက်ကြသည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန် ကြာပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ ပါးစပ်သေးသေးလေးကို ဖွင့်ကာ နှလုံးသွေးတစ်စက်ကို ဆေးဖိုထဲသို့ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

အဆီအနှစ်သွေးက ဆေးလုံးထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။

ဆေးရနံ့က ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဆေးဖိုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဆေးဖိုက နေမင်းကြီးကဲ့သို့ စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး နဂါးချောက်နက် တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။

"ဒိုင်း။"

ဆေးဖို၏ အထက်တွင် ထူထပ်သော တိမ်မည်းလွှာကြီးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

တိမ်မည်းများအတွင်း လျှပ်စီးများ လက်နေခဲ့သည်။

၎င်းက ဆေးဘေးဒဏ်ပင် ဖြစ်သည်။

အဆင့်တစ်နှင့်အထက်ရှိသော ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖြစ်တည်လာတိုင်း ကောင်းကင်တာအို၏ ဥပဒေသက ဤကဲ့သို့သော လောကကြီးကို အာခံနိုင်သည့် ဆေးလုံးများ မွေးဖွားလာခြင်းကို တားဆီးရန်အတွက် ဆေးဘေးဒဏ်ကို ကျရောက်စေလေ့ရှိသည်။

"ထွက်သွားစမ်း။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ဆေးဘေးဒဏ်ကို ကြည့်ကာ "ထွက်သွားစမ်း" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းကိုသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် တိမ်မည်းများ ကွဲလွင့်သွားပြီး ဆေးဘေးဒဏ်က ဆင်းသက်နိုင်ခြင်းပင် မရှိတော့ပေ။

ဆေးလုံး၏ ရနံ့က နဂါးချောက်နက် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ဆေးရနံ့ကို ရလိုက်သော မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် နတ်ဆိုးသားရဲများစွာက လိုချင်တပ်မက်မှုကြောင့် သွားရည်ကျလာကြကာ ဆေးလုံးရှိရာသို့ အလိုအလျောက် ချဉ်းကပ်ချင်လာကြသည်။

သို့သော် ပြင်းထန်လှသော နဂါးအငွေ့အသက်က သူတို့အား မွေးရာပါ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

ရွှေရောင် ဆေးလုံးက လမ်းညွှန်ခံရသကဲ့သို့ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော လက်ဖဝါးထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်မျောလာခဲ့သည်။

"အရှင်သခင်မကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်၊ ရတနာဆေးလုံးကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။"

နဂါးပျံခုနစ်ကောင်က လူသားအသွင်သို့ အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲလိုက်ကြပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ချလိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့အားလုံး ပင်ပန်းသွားကြပြီ။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမဘေးရှိ ရှောင်ချင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ကို ရတနာတိုက်ထဲ ခေါ်သွားပြီး တစ်ယောက်ကို မသေမျိုးအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်ပင်စီ ရွေးခိုင်းလိုက်၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို ကောင်းကောင်း အနားယူခိုင်းလိုက်ပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ။" ရှောင်ချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

နဂါးပျံခုနစ်ကောင်လုံးက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာများဖြင့် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်သခင်မ" ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရတနာဆေးလုံးကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ နဂါးချောက်နက်မှ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် ထွက်သွားပြီးနောက် သူတို့က နဖူးမှ ချွေးပူများကို သုတ်ဖယ်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လက မြောက်ပိုင်းပင်လယ် နဂါးအရှင်သခင်က မြောက်ပိုင်းပင်လယ်မှ နဂါးဘုရင် ခုနစ်ပါးကို နဂါးချောက်နက်သို့ ဆင့်ခေါ်ရန် အမိန့်ပြန်တမ်းတစ်ခု ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

မည်သည့်ကိစ္စဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ မသိခဲ့သော်လည်း အရှင်သခင်မ၏ အမိန့်ကို နာခံရန်သာ ရှိသည်။

သူတို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ယင်းက ဆေးဖော်စပ်ရန်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လတာကာလအတွင်း သူတို့ မြောက်ပိုင်းပင်လယ် နဂါးဘုရင် ခုနစ်ပါးမှာ နဂါးချောက်နက်မှ တစ်ခဏမျှပင် မထွက်ခွာရဘဲ ဆေးလုံးများကို အကြိမ်ကြိမ် ဖော်စပ်နေခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ယနေ့တွင် အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မဟုတ်လျှင် ဆက်လုပ်ရမည်ဆိုပါက သူတို့၏ လည်ချောင်းများ တကယ်ကို မီးခိုးထွက်လာတော့မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ရှာဝူ ဟု အမည်ရသော အနက်ရောင် နဂါးပျံက ရှေ့ထွက်လာပြီး ရှောင်ချင်းကို သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်မရှောင်ချင်း... အရှင်သခင်မက ဒီဆေးလုံးကို ဘယ်သူ့အတွက် ဖော်စပ်ပေးတာလဲဟင်။"

"ဟုတ်တယ် အစ်မရှောင်ချင်း၊ ဒီဆေးလုံးက အရိုးဖွဲ့စည်းပုံကို တိုးတက်စေဖို့နဲ့ ဝိညာဉ်သွေးကြောတွေကို ပွင့်စေဖို့အတွက် ဖြစ်ပုံရတယ်၊ ပြီးတော့ အရှင်သခင်မက သူမရဲ့ အဆီအနှစ်သွေး တစ်စက်ကိုတောင် အသုံးပြုသွားသေးတယ်။" ဟဲ့ရှောင် ဟု အမည်ရသော နဂါးပျံကလည်း အလွန် သိချင်နေခဲ့သည်။

မြောက်ပိုင်းပင်လယ်တစ်ခုလုံးကို ဆေးလုံးဖော်စပ်ပေးရလောက်အောင်၊ အရှင်သခင်မ၏ အဆီအနှစ်သွေး တစ်စက်ကိုပင် အသုံးပြုရလောက်အောင် မည်သူက ဤမျှလောက် ကြီးမားသော မျက်နှာ ရှိနေသနည်းဆိုသည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့၏ မေးခွန်းများကို နားထောင်ပြီးနောက် ရှောင်ချင်းက သူတို့ကို စိမ်းစိမ်းကြီးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ နဂါးများက အလျင်အမြန်ပင် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြသည်။

ရှောင်ချင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မမေးသင့်တာကို မမေးကြနဲ့။ ဒီတစ်လအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ဘယ်သူမှ စကားမဟရဘူး၊ နားလည်လား။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

နဂါးအားလုံးက ပါးစပ်ပိတ်သွားကြပြီး ထပ်မပြောရဲကြတော့ပေ။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ဆေးလုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း မြေကြီးကို လက်မအနည်းငယ်ဖြစ်အောင် ကျုံ့ပစ်ခြင်း နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ မသောက်ရသေးမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ဟွမ်ယွီကျေးရွာ၏ လီဆယ်တိုင်အကွာရှိ ပင်လယ်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ရှေ့တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သခင်မလေးဘိုင်" ဟု ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်းမှ လီစီစီက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို မြင်သောအခါ ပျော်ရွှင်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ တိမ်တိုက်ပုံစံ ပန်းထိုးဖိနပ်လေးက ပင်လယ်ပြင်ပေါ်သို့ နင်းချလိုက်ပြီး သူမက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတော့ သခင်မလေးစီစီကိုး၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ။"

"မတွေ့ရတာ တကယ် ကြာပါပြီ။" လီစီစီက ခေါင်းညိတ်ကာ ရှေ့သို့ လှမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်လောက် ရှိတော့မယ် ထင်တယ်။"

"တာအိုသီလရှင်ဖူချန် မကြာသေးခင်က ဘယ်လိုနေလဲ။" ဘိုင်ရုရွှယ်က မေးလိုက်သည်။

လူသားမျိုးနွယ်နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကြား ကြီးမားသော စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး နှစ်ဖက်ကြား ဆက်ဆံရေးမှာလည်း ပိုမို တင်းမာလာသောကြောင့် အနန္တဓမ္မလောကရှိ မသေမျိုးအဆင့် မဟာမိစ္ဆာတစ်ပါးဖြစ်သော ဖူချန်မှာ ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်းက ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားသည့်တိုင် မကြာသေးမီက ဖိအားများစွာကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။

လီစီစီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ ဆရာက အရမ်းနေကောင်းပါတယ်။ သခင်မလေးဘိုင် စိုးရိမ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်မ စိတ်အေးသွားပါပြီ။" ဘိုင်ရုရွှယ်က လီစီစီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သခင်မလေးစီစီ ကျွန်မဆီ လာတာ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား။"

"အဲဒါကလေ..." လီစီစီ၏ မူလက ပျော်ရွှင်နေသော အပြုံးက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးကာ စိုးရိမ်လာပုံရသည်။

"အကြီးအကဲဖူချန်က သခင်မလေးစီစီကို စကားတစ်ခွန်း ပါးခိုင်းလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။ တိုက်ရိုက်သာ ပြောပါ" ဟု ဘိုင်ရုရွှယ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို၊ ဒါဆိုလည်း ကျွန်မ ပြောလိုက်ပါ့မယ်။" စီစီက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်မှုများ ရောယှက်နေခဲ့သည်။

"ဆရာက... ဆရာက မကြာသေးခင်က တွက်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ သခင်မလေးက ရှောင်မိုကို ရှာတွေ့သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ သခင်မလေးက ရှောင်မိုကို ကျင့်ကြံနိုင်အောင်လို့ ရှောင်မိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြောင်းလဲပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာကိုလည်း သိလိုက်ရတယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် ဆရာက ကျွန်မကို... ကျွန်မကို လာပြီး ဖျောင်းဖျခိုင်းလိုက်တာပါ။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အကြီးအကဲဖူချန်က ကျွန်မကို ဘာအကြောင်း ဖျောင်းဖျချင်တာလဲ။"

လီစီစီက သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို စိုးရိမ်တကြီး ဆုပ်နယ်နေရင်း ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ရွှေရောင် ဒေါင်လိုက်သူငယ်အိမ်များကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဆရာက သခင်မလေးကို သုံးခါလောက် သေချာပြန်စဉ်းစားဖို့ ဖျောင်းဖျခိုင်းလိုက်တာပါ။"

"..."

ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် နှစ်ဖက်စလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

လီစီစီက သူမ၏ စိုးရိမ်နေသော ခံစားချက်များကို တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်-

"အရာအားလုံးမှာ နှစ်ဖက်ခြမ်း ရှိတယ်ဆိုတာ သခင်မလေးဘိုင်လည်း သိပါတယ်။

သာမန်လူတွေက ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်လောက်ပဲ အသက်ရှင်ရပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်က အသေးငယ်ဆုံးပါပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သာမန်လူတွေထဲမှာ သခင်လေးရှောင်လို အထွတ်အထိပ် ရောက်နေတဲ့သူတောင်မှ ကောင်းကင်တာအိုအပေါ် လွှမ်းမိုးမှု မရှိနိုင်ဘဲ ကောင်းကင်တာအိုက သာမန်လူတွေကို တစ်ချက်လေးတောင် လှည့်ကြည့်မှာ မဟုတ်လို့ပါ။

ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကတော့ ကွာခြားပါတယ်။

ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာက မူလကတည်းက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဖန်ဆင်းခြင်းကို လုယူတာပါပဲ။

လူတစ်ယောက်က ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းလိုက်တဲ့အခါ သူတို့က ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ သတိထားမိခြင်းကို ခံရပါလိမ့်မယ်။ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ပိုမြင့်လေ ကောင်းကင်တာအိုက ပိုဂရုစိုက်လေဖြစ်ပြီး အဲဒီအတွက် ဘေးဒဏ်တွေ ပိုများများ ကျရောက်လာမှာပါ။ ဒါကြောင့် ကျင့်ကြံသူတွေ ပိုပြီး ကျင့်ကြံလေလေ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်ရသလိုမျိုး ပိုခက်ခဲတယ်လို့ ခံစားရလေလေပါပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျင့်ကြံသူတွေ အဆင့်တွေကို အဆက်မပြတ် တက်လှမ်းနေရတဲ့ အနှစ်သာရက လောကကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်တွေကို ကျော်လွန်ပြီး ကောင်းကင်တာအိုနေရာမှာ အစားထိုးဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုးစားနေကြလို့ပါပဲ။

သခင်မလေးဘိုင်က အခု ရှောင်မိုကို နဂါးအဆီအနှစ်နဲ့ ယွီဟွာဆေးလုံးကို အသုံးပြုပြီး အတင်းအကျပ် ကျင့်ကြံခိုင်းဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။

ငြိမ်းချမ်းနေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာဆိုရင်တော့ သဘာဝကျကျ ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ အခု လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကြားက ဒုတိယမြောက် ကြီးမားတဲ့ စစ်ပွဲကြီးက စတင်တော့မယ်။

လောကကြီး တစ်ခုလုံးက အဲဒီထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ရတော့မယ်။

အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘီလီယံနဲ့ချီတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ကမ္မနှောင်ကြိုးတွေက ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်တွေက ရှုပ်ထွေးယှက်နွယ်သွားလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူမဆို မျှော်လင့်မထားဘဲ သေဆုံးသွားနိုင်သလို ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျက်စီးသွားတဲ့အထိတောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။

တကယ်လို့သာ ရှောင်မိုသာ ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ တံငါရွာလေးမှာပဲ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် သူက ဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ပါသေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ ရှောင်မိုသာ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ်ကို လျှောက်လှမ်းလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ အရာအားလုံးက မသေချာမရေရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"အကြီးအကဲဖူချန်က တစ်ခုခုကို တွက်ချက်မိလို့လား။" ဘိုင်ရုရွှယ်က အာရုံစူးစိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာက ကျွန်မကို မပြောပြဘူး။"

လီစီစီက သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဆရာက ကျွန်မကို သခင်မလေးဘိုင်ကို ပြောပြစေချင်ရုံသက်သက်ပါ။

အကယ်၍ သခင်မလေးဘိုင်က သခင်လေးရှောင်ကို ကျင့်ကြံခိုင်းမယ့်ကိစ္စကို စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူ့ကို ဖုန်းဆိုးမြေဆီ ခေါ်သွားပြီး နှစ်တစ်ရာလောက် အေးအေးချမ်းချမ်း အသက်ရှင်ခွင့် ပေးလိုက်ပါ။

တကယ်လို့သခင်မလေးဘိုင်က သခင်လေးရှောင်ကို ကျင့်ကြံစေချင်သေးတယ်ဆိုရင် သခင်မလေးဘိုင်အနေနဲ့ သခင်လေးရှောင်အတွက် ဒီဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ လောကကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက် ကြိုးမျှင်ပေါင်းများစွာကို ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိ သေချာစဉ်းစားရပါလိမ့်မယ်။

နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဆရာက သခင်မလေးကို ဒီလိုပြောခိုင်းလိုက်ပါတယ်...

ဒီဘဝ ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုရင်လည်း ပြီးဆုံးပါစေတော့။

ဒီလောက်ထိ ခေါင်းမာမနေပါနဲ့တော့တဲ့။"