ငါက ကျန်းလုံ တာအိုဆရာပဲ ၃

သစ်သားဖြင့် ထွင်းထုထားသော မျက်နှာပေါ်တွင်ပင်နာကျင်မှုများကို အထင်အရှား တွေ့မြင်နေရ၏။

"ခင်ဗျား တကယ်ပြောနေတာလား"

လီချင်းဖုန်း၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားပြီး ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်ကာ လီရွှမ်ချင်းကို မြေကြီးပေါ်သို့ တွန်းလှဲလိုက်သည်။

ရှန်းယီနောက်သို့ အများဆုံး လိုက်ပါခဲ့ဖူးသည့် နန်ယန်သားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ် ကြီးထွားလာရန် အချိန်များစွာ ရရှိစေရန် မည်သူက ကူညီပေးခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို သူ အသိဆုံးဖြစ်သည်။

ရှန်းယီအပေါ် သူ၏ နားလည်မှုအရ၊ အကယ်၍ ရှန်းယီသာ ဤကိစ္စကို သိခဲ့ပါက ဤအရာကို လုံးဝ လက်ခံမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် သူ ရွှမ်ချင်းကို ဖိချထားလိုက်သည့် အချိန်မှာပင် လီချင်ဖုန်း၏ လက်ချောင်းထိပ်များ စတင်တုန်ရီလာသည်။

နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း အဆင့်မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ဖိချထားနိုင်ခြင်းမှာ အလွန်တရာမှ ထူးဆန်းလှသည်။

ခရောင်းရောင်ချီသည် လီချင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှတစ်ဆင့် စိမ့်ထွက်လာပြီး သူ၏ အနောက်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်၊ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှ ညင်သာသောလေပြေလေးတစ်ရပ် တိုက်ခတ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

လေပြေလေးသည် ခရောင်းရောင်ချီကို သယ်ဆောင်လာပြီး လီရွှမ်ချင်း၏ သစ်သားခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး၏ နားထဲတွင် ရင်းနှီးနေပြီး အေးစက်စက်နိုင်လှသော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရပေ၏။

"စေတနာကိုတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"..."

လီရွှမ်ချင်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာလဲလျောင်းနေပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ နန်ယန်၌ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြီးကတည်းက တစ်ခါမှ မပြသခဲ့ဖူးသည့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် အမူအရာကို ပြသလာသည်။

သူသည် အမြဲတမ်းနူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်နေပုံရကာ ဒေါသအနည်းငယ်မျှပင် မရှိသကဲ့သို့ ရှိနေတတ်သည်။ လီချင်းဖုန်းက သူ့ကို နေ့စဉ် ဂျီကျနေလျှင်ပင်မှ ရိုင်းစိုင်းသော စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဖူးပေ။

လီရွှမ်ချင်း၏ ကိုယ်ပိုင် စရိုက်လက္ခဏာသည် မည်မျှ မာနကြီးခဲ့သည်ကို လူတိုင်း မေ့သွားကြပြီ ထင်သည်။

သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ရှူလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "ငါ မြင်သင့်မြင်ထိုက်တာတွေ အားလုံး မြင်ခဲ့ရပြီ၊ ငါ တကယ် အသက်ရှင်ရတာ လုံလောက်နေပါပြီ။"

သူ မျှော်လင့်စောင့်စားခဲ့ရသည့် အရာများ ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ သူ့ကိုယ်သူ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းရုံမှလွဲ၍ ဆက်လက် အသက်ရှင်နေရခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှ လေပြေလေးမှာလည်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလာသည်။ "ခင်ဗျားရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ကျွန်တော် မကြားရသေးဘူး၊ ဆက်ပြီး တောင့်ခံထားဦး။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ...

လီချင်းဖုန်းသည် သူ၏အောက်ရှိ သစ်သားခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ၎င်း၏ သစ်သားမျက်လုံးများမှာ ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်သွား၏။

ရွှမ်ချင်း၏ အသက်ရှူသံများ ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာသည်။

သူ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွား၏။

ရှန်းယီသည် ကောင်းကင်ဘုံက နန်ယန်ဂိုဏ်းသို့ ပေးသနားလိုက်သော သနားကြင်နာမှု လက်ဆောင်တစ်ခု မဟုတ်ပုံရပေ။

နန်ယန်ဂိုဏ်းကို တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက်ဦးဆောင်သွားနိုင်ရန် တည်ငြိမ်သော နှလုံးသားနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှိသည့် အခြားရွှမ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ထပ်မံ ပေးအပ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

ထိုသူသည် ဒုတိယမြောက် ရွှမ်ချင်းမဟုတ်ပါ၊ သူသည် ရှန်းယီ၊ တစ်ဦးတည်းသော ရှန်းယီသာ ဖြစ်သည်။

နဂါးနန်းတော်မှ မဟာစစ်သူကြီးတစ်ဦးကိုပင် သတ်ဖြတ်ရဲသော၊ ငယ်စဉ်က သူကိုယ်တိုင်ထက်ပင် ပို၍မာနကြီးသော ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်မှ လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ အတွင်းစည်း တောင်ထိပ်ပေါ်တွင်

ရှန်းယီသည် သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူသည် အတော်လေး လောဘကြီးသူဖြစ်ပြီး၊ သူ အလိုချင်ဆုံးအရာမှာ အသက်ရှင်သန်ရေးပင် ဖြစ်သည်၊ သူ မသေချင်ပေ။

သို့သော် မသေချင်ခြင်းဆိုသည်မှာ သေရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းဟု မဆိုလိုပေ။

သူ၏ကိုယ်ပိုင် ရှင်သန်မှုကို သေချာစေမည့် အခြေအနေအောက်တွင်၊ သူ့အပေါ် ကြင်နာမှုပြခဲ့သူများကို တတ်နိုင်သမျှအကောင်းဆုံး ရှင်သန်နိုင်ရန် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟုလည်း သူ မျှော်လင့်ပါသည်။

ဤအရာကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ ပူလောင်လွန်းလှ၏။

ရှန်းယီသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံဆီသို့ အကြည့်ပြန်လွှဲလိုက်သည်... သူ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများတွင် အကူအညီမဲ့သည့် အရိပ်အယောင်လေးများ လင်းလက်နေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ကောင်းကင်ဘုံမှ ခရောင်းရောင်ချီများ ချီးမြှင့်စဉ်က လုပ်ငန်းစဉ် မပြီးဆုံးမီ သူက ကြားဖြတ်ယူလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်ပုံရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့၊ ကောင်းကင်ဘုံက ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော မျက်နှာကို ပြန်လည်အဖတ်ဆယ်ရန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။

နတ်ဘုရားတေးသံများမှာ ယခုအချိန်အထိ တီးခတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မရပ်တန့်သေးပေ။ ကောင်းကင်ဘုံသည် သဘောထားသေးသိမ်သည့်အလားပင်။

တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွင်းမှာ အဆင့်တက်ခြင်း မဟုတ်တာကိုပဲ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် အရှက်ရစေရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဤတာအိုမဏ္ဍိုင် ခြောက်တိုင်ကို ယခင် လိပ်စစ်တပ်မှ စစ်သူကြီးများကို အသုံးပြု၍ ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အားလုံးမှာ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၁၂ တွင် ရှိကြသည်။

ထိုအရာများအပြင်၊ ခယ်လောင်ချီ၏ မိခင်ဘက်မှ ဆွေမျိုးများထံမှ၊ ထိပ်တန်းအဆင့် ပထမတန်းစား နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်များအဖြစ် သန့်စင်နိုင်သည့် နတ်ဆိုးကြီး သုံးကောင်ကို သူ ရရှိခဲ့သည်။

"ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ။"

ရှန်းယီသည် တာအိုနန်းတော်ဆီသို့ တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်၏။ အကယ်၍ သူက ဝူကျွင်း နှင့် အသားတောင်ပံ ပိုးကောင်တို့ကို ထည့်တွက်မည်ဆိုလျှင်၊ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၁၀ နယ်ပယ်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖန်တီးနိုင်မည်ဟု အတော်လေး သေချာနေပြီး၊ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှလာသော အမျိုးအစား ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။

သို့သော် သူ အလျင်မလိုခဲ့ပေ။

တိုက်ရိုက် အဆင့်တက်ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ ဤနတ်ဆိုးကြီး နှစ်ကောင်သည် လောလောဆယ်တွင် ပိုမိုကြီးမားသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နိုင်သေးသည်။

ထိုသို့တွေးတောရင်း ရှန်းယီသည် ဝူကျွင်းကို ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် အလောင်းသုံးလောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ရှိ ရွှေရောင်အစင်း လိပ်စစ်သူကြီး နှစ်ကောင်နှင့်၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် အဆင့်နှင့် ယှဉ်နိုင်သော ထိုရှေးဟောင်းလိပ်ကြီးတို့ ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်ဆန္ဒ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးအလောင်းသုံးလောင်းသည် သွေးပင်လယ်ပြင်အဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝူကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွား၏။

၎င်းတို့အတွင်းရှိ ပြင်းထန်သော သွေးမျိုးဆက်စွမ်းအင်များမှာ အံ့မခန်းပင်။

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ တာအိုကလေးငယ်နှင့် ရေနေမျိုးနွယ်စုတို့ကြား ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲမှတစ်ဆင့် တစ်ဦးတစ်ယောက်အနေဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်ပါသည်။

ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် အဆင့်အတွင်းမှာပင် ကွာဟချက်မှာ အတော်လေး ကြီးမားပါသည်။

အကယ်၍ စုဟုန်ရှို့သာ ဒုတိယမြောက် မသေမျိုးမြို့တော်ကို အောင်မြင်စွာ ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့လျှင်၊ သူ မပါဘဲနှင့်ပင် သူမသည် ထိုနေရာရှိ နတ်ဆိုးအားလုံးကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

ဤနတ်ဆိုးအလောင်းများကို စားသုံးပြီးနောက်၊ ဝူကျွင်းလည်း အလားတူ အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်လော။

ဝူကျွင်းသည် နတ်ဆိုးအလောင်းများကို စုပ်ယူနေစဉ်အတွင်း၊ရှန်းယီသည် အသားတောင်ပံ ပိုးကောင်နှင့်တကွ ၎င်း၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ရေတွက်၍မရနိုင်သော အလောင်းများကိုပါ ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။

အရည်အသွေးမှာ များစွာ နိမ့်ကျသော်လည်း၊ အရေအတွက်မှာမူ လွန်စွာ များပြားလှသည်။

ဤသည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး၏ အင်အားအပြည့်ကို အသုံးချခြင်း၏ အစစ်အမှန် အနှစ်သာရပင် ဖြစ်သည်။

အစောင့်အကြပ် ကျောက်တိုင်နှစ်ခုမှာ ရှန်းယီ၏ ဘေးတွင် ဘယ်ညာ တစ်ခုစီ နေရာယူထားကြသည်။

နှစ်ခုစလုံးမှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ သွေးမျိုးဆက်များမှ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို စုပ်ယူနေကြသည်။

နေ့နှင့် ည အလှည့်ကျ ကုန်လွန်သွား၏။

အရှေ့အရပ်မှ နေထွက်လာချိန်တွင်၊ နောက်ဆုံး၌ ဝူကျွင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အသားတောင်ပံ ပိုးကောင်ကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါလာသည်။

အစောင့်အကြပ် ကျောက်တိုင်များအဖြစ် ရှိနေသော်လည်း သိမ်မွေ့သော နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ ၎င်းတို့ထံမှ သဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူတို့၏ စွမ်းအားများမှာ ယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိကြ၏။

ထိုသို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်မျိုးကို ရှန်းယီ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"တကယ်လို့ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုကလေးငယ်က မသေမျိုးမြို့တော် နှစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်မယ်ဆိုရင်၊ မင်းတို့ သူမကို အနိုင်ယူနိုင်မလား"

ရှန်းယီက စူးစမ်းချင်စိတ် အနည်းငယ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

သူ့အတွက် အနည်းငယ် အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ၊ ထိုမျှကြီးမားသော တိုးတက်မှုကို ရရှိပြီးနောက်တွင်ပင် နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ၎င်းတို့က အနည်းငယ် တွေဝေစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "သခင်ကို တင်ပြရရင်၊ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး တိုက်ရင်တောင်မှ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေးက နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ရှိနိုင်ပါတယ်။"

"ဒီလောက်တောင် ကွာဟနေတာလား" ရှန်းယီ အနည်းငယ် အံ့သြသွား၏။

ဝူကျွင်းက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။ အခြားသူများထက် လောကအကြောင်း ပိုနားလည်သော အသားတောင်ပံ ပိုးကောင်က နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်၏။

"သခင် မသိတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ တူညီတဲ့ မြို့တော်ကလာတာဖြစ်ပေမယ့် ရရှိလာတဲ့ တာအိုလက်နက်တွေက မိုးနဲ့ မြေလောက် ကွာခြားနိုင်ပါတယ်။"

"စုဟုန်ရှို့ကိုပဲ ဥပမာပေးရရင်၊ သူမက ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းမှာ ခုနစ်ထပ်ရှိတဲ့ ကောင်းကင်နန်းတော်ကို တည်ဆောက်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူမက လုံဟန်မြို့တော်ကြီးကနေ ဟုန်မုန့် ကောင်းကင်စစ်သားတွေကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့တာပါ။ ချီမင်မြို့တော်ကနေ သူမ ဘာရယူခဲ့လဲဆိုတာတော့ မသိရသေးပေမယ့်၊ အနည်းဆုံးတော့ အစိမ်းရောင် လွမ်ငှက် မသေမျိူစစ်သားတစ်ယောက်တော့ ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။"

"ဒါက တခြားကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် ကျင့်ကြံသူတွေ ယှဉ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"တကယ်လို့ မြို့တော်နှစ်ခုကို ဖွင့်ထားတဲ့ သာမန် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၊ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့သူမျိုးဆိုရင်တော့၊ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် သူတို့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ပါတယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းယီသည် သူ၏ တောက်ပနေသော အနန္တအင်ပါယာနတ်ဆိုးနန်းတော် ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာမှ သက်သာရာရသွားသော ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

ယခင်ကလို သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အလျင်စလို အဆင့်မတက်ခဲ့မိသည်မှာ ကံကောင်းသွားသည်။

ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် တွင် ဤသို့သော သိမ်မွေ့မှုများ အားလုံးရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

"မြို့တော် စုစုပေါင်း ဘယ်နှခုရှိလဲ" ရှန်းယီက နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ဆီသို့ အာရုံပြန်လှည့်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် မေးလိုက်သော်လည်း၊ လုံးဝ ကွဲပြားသော အဖြေနှစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။

"သုံးခု။"

"လေးခု။"

ဝူကျွင်းနှင့် အသားတောင်ပံ ပိုးကောင်တို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားကြ၏။ နှစ်ဦးစလုံးက မိမိကိုယ်ကိုယ် မှန်ကန်သည်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ ရှန်းယီ၏ မျက်ခုံးကြားမှ တိုးညှင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်ကို တင်ပြရရင်၊ မသေမျိုးမြို့တော် ငါးခု ရှိပါတယ်။ဒါတွေကို အိုမင်းခြင်း၊ ဖျားနာခြင်း၊ သေဆုံးခြင်း၊ မွေးဖွားခြင်း နဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခ ဆိုတဲ့ ဒုက္ခငါးပါးလို့လည်း ခေါ်ပါတယ်။ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးတွေကို ဖြတ်ကျော်နိုင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေသာ သူတို့ရဲ့သေမျိုးသဘာဝကို စွန့်ခွာပြီး မသေမျိုးတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပြီး တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့်ကို ရောက်ရှိနိုင်ပါတယ်။"

"ဒါပေမယ့်၊ ကျင့်ကြံသူတိုင်းက ဒုက္ခငါးပါးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး မရှိကြပါဘူး။ ကျင့်ကြံသူအများစုက ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းမှာ သူတို့ရဲ့ အုတ်မြစ် အားနည်းမှုကြောင့်၊ နောက်ဆက်တွဲ မြို့တော်တွေကိုတောင် မသိမြင်နိုင်ကြပါဘူး။"

"တကယ်လို့ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့်ကို အဆင့်တက်နိုင်ဖို့ ကံကောင်းခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင်၊ သူတို့ကို အလွန်ဆုံး မသေမျိုးတစ်ပိုင်းတွေအဖြစ်ပဲ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်။"

ခယ်ရှစ်စန်း သည် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နိမ့်သော်လည်း၊ သူ၏ ဗဟုသုတမှာ နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ထက် များစွာ သာလွန်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းပါသည်။

သူက အရေးတကြီး လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"သက်သေ လိုချင်ရင်၊ နန်ဟုန်မှာ ပဉ္စမမြောက်မြို့တော်ဖြစ်တဲ့ ယန်ခန်းမသေမျိုးမြို့တော်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ အဲဒီမြို့တော်ကို ဖွင့်ဖို့ ကျရှုံးသွားခဲ့ပေမယ့်ပေါ့။ တိုက်ဆိုင်စွာပဲ သူကလည်း သခင်ရဲ့နန်ယန်ဂိုဏ်းကပဲ ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်းလုံတာအိုကျင့်ကြံသူလို့ လူသိများတဲ့ ရွှမ်ချင်း ပါပဲ။"

ဤနဂါးမြေးတော် ပြောသည့် ဘေးဒုက္ခဆိုသည့်အရာများက ကံကောင်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသယောင်။

၎င်းသည် မွေးရာပါ ပါရမီနှင့် အုတ်မြစ်အပေါ်တွင်ပင် မူတည်နေသေးသလား၊ သို့မဟုတ်ပါက ဘေးဒုက္ခများကို ရင်ဆိုင်ရန်ပင် အရည်အချင်းမပြည့်မီဘူးလော။

ရိုးရိုးလေးပြောရလျှင် ယုတ္တိမတန်လှပေ။

ရှန်းယီ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဘိုးဘေးခန်းမဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ပြောရမည်ဆိုလျှင်၊ နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ ဤယခင် တာအိုကလေးငယ်နှင့် ပတ်သက်သည့် ကောလာဟလများသည် နေရာတိုင်းတွင် အမှန်တကယ်ပင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။

ကျန်းလုံ တာအိုဆရာဆိုသည့် ခေါင်းစဉ်မှာ ရိုင်းစိုင်းပြီး တောဆန်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း...

မမေ့ပါနှင့်... ဤနေရာသည် ဟုန်ကျယ် ဖြစ်သည်။

အဓိက နဂါးနန်းတော်ကြီး လေးခုရှိပြီး၊ ကုန်းမြေနှင့် ရေပြင်အပေါ်တွင် ၎င်းတို့၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုများ ပြန့်ကျက်နေကာ ကောင်းကင်ကြီးကိုပင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ဤနေရာသည် ဟုန်ကျယ် ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ခေါင်းစဉ်ကို သယ်ဆောင်ရဲသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ယနေ့တိုင် အသက်ရှင်နေသေးသည်ဆိုခြင်းမှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အဆင့်ဖြစ်မည်ကို ဖော်ပြ၍ပင် မရနိုင်ပေ။

"ဟူး။"

ထိုသို့တွေးတောရင်း ရှန်းယီသည် အစောင့်အကြပ် ကျောက်တိုင်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဘိုးဘေးခန်းမရှိရာဘက်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

သူသည် ဝင်ပေါက်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်ဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော လီချင်းဖုန်းကို အရင်ထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သူ၏အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်ပြီးနောက်၊ ရှန်းယီသည် အာရုံခံစားမှုများ ပြတ်တောက်နေသည့်အလား၊ သို့မဟုတ် အသက်မရှိတော့သည့်အလား မျက်လုံးမှိတ်ကာ မှောက်လျက် လဲလျောင်းနေသော သစ်သားရုပ် ရွှမ်ချင်း၏ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

"..."

လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီး၊ ရှန်းယီသည် ထိုပုံရိပ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ "မင်္ဂလာပါ၊ ကျန်းလုံ တာအိုဆရာ။"

သူ၏စကားပင် မဆုံးသေးမီ၊ ရွှမ်ချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက်ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး အသက်ကင်းမဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာကာ ငှက်ကုလားအုတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းကိုလိမ်ချိုးပြီး မြေကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားအောင် ထိုးနှစ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကျန်းလုံ.." ရှန်းယီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။

ရွှမ်ချင်းသည် သူ၏လက်ဖဝါးကို ရှန်းယီ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးချင်နေသည့်အလား သွက်လက်နေသည်။

ဤလောကတွင် သေခြင်းတရားထက်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။