အခန်း (၅၂၉-၅၃၀)

အပိုင်း(၅၂၉)

အထက်ပိုင်းခရိုင်၏ အောက်ပိုင်းခရိုင်သို့ သွားရာလမ်းကို အင်အားသုံး၍ ပိတ်ဆို့ထားသော နည်းလမ်းမှာ ရေရှည်အတွက် မထိရောက်နိုင်ချေ။ ထိုသို့သော အရာမျိုးမှာ ကြာရှည်မခံနိုင်သဖြင့် ‘မုသားစကား’ များသည်သာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ‘သစ်ပင်စုန်းမကြီး’ ၏ အမည်ကို အသုံးပြု၍ အောက်ပိုင်းခရိုင်သားများ၏ စိတ်ဆန္ဒကို အုပ်ချုပ်မည့် ‘အပြစ်သားများ၏ ဥပဒေ’ မှာ မြေအောက်တစ်ခုလုံးသို့ မကြာမီ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်သည် ‘သစ်ပင်စုန်းမကြီး’ ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။ အောက်ပိုင်းခရိုင်သားများကို နှိမ်နင်းရန်အတွက်ပင်။

ထိုကဲ့သို့ ဖိနှိပ်မှုများကြောင့်ပင် ‘အပြစ်သားများ’ ဖြစ်သည်ဟူသော စီရင်ချက်မှာ အောက်ပိုင်းခရိုင်သားတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် အမြစ်တွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ အတွေးအခေါ်နှင့် စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကိုလည်း ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လင်းကျဲသည် ရက်ဒ်၏နောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့ရာ၊ လူသူနည်းပါးသော နေရာတစ်ခုရှိ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဒီကနေတစ်ဆင့် ကျွန်မတို့ ငါးထပ်မြောက်၊ လေးထပ်မြောက်၊ သုံးထပ်မြောက်အထိ ဆင်းလို့ရတယ်..."

ရက်ဒ်က တွင်းဝမှနေ၍ ပြောလိုက်သော်လည်း၊ တွင်းကြီးမှာ အလွန်နက်လွန်းလှသဖြင့် ပဲ့တင်သံပင် ပြန်မလာချေ။

သို့သော်လည်း မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော ပုပ်စော်နံသည့် အနံ့ဆိုးကြီးမှာ ထိုတွင်းဝမှနေ၍ ပျံ့လွင့်လာနေသည်။

ရက်ဒ်သည် ထိုတွင်းကြီးကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ လင်းကျဲအနေဖြင့် အရာရာကို သိမြင်နိုင်စွမ်းနှင့် တန်ခိုးစွမ်းအားများ ရှိနေလျှင်ပင်၊ ဤကလေးငယ်၏ စိတ်ကိုတော့ အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ပိုနက်တဲ့နေရာကို သွားလေလေ သတ္တုရိုင်း ပိုများလေလေပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ညစ်ညမ်းမှုကတော့ ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်..."

ရက်ဒ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

‘ဒါပေမဲ့... အဲဒါက ငါနဲ့ ပိုပြီး နီးစပ်တဲ့နေရာပဲ...’

“ဟေး...”

ရက်ဒ်က အော်ဟစ်လိုက်၏။ ထိုတွင်းနက်ကြီးသည် အလင်းရောင်အပါအဝင် အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်မည့် လောဘဇောတက်နေသော ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရက်ဒ်၏ အသံကို လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

အောက်ပိုင်းခရိုင်တွင် စုစုပေါင်း ခုနစ်ထပ်ရှိပြီး ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆင်းသွားလေလေ ညစ်ညမ်းမှု အရင်းအမြစ်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်လေလေ ဖြစ်သည်။ ဤတွင်းကြီးမှာ အောက်ဘက်အလွှာများသို့ ဆင်းရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သတ္တုရိုင်း ပိုရလို၍ မဆင်မခြင် ဆင်းသွားကြသူများမှာ ဘယ်သောအခါမှ ပြန်မလာတော့ဟူသော ပုံပြင်များစွာလည်း ရှိနေသည်။

အလွန်အန္တရာယ်များလှသဖြင့် ဤနေရာအနီးသို့ လာသူပင် ရှားပါးလှပေသည်။ ဤသည်မှာလည်း လင်းကျဲအနေဖြင့် ရက်ဒ်၏ စိတ်ကို ခန့်မှန်းရခက်စေသည့် အချက်တစ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် လူကြီးများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်၍ သတ္တုရိုင်းရှာရန် အလွန်ငယ်ရွယ်လွန်းသော်လည်း၊ သူမ မျှော်လင့်ထားသလောက် မဟုတ်လျှင်ပင် သတ္တုရိုင်းအချို့ ရရှိရန်မှာမူ အလွန်အမင်း မခက်ခဲလှချေ။ အနည်းဆုံးတော့ တစ်နေ့လျှင် တစ်နပ် သို့မဟုတ် တစ်နပ်စာလောက်တော့ ရနိုင်ပေသည်။

‘ဒီလိုမျိုးနဲ့ပဲ မရှင်သန်နိုင်ဘူးလား... တစ်နေ့ကို အစားအစာ နည်းနည်းလျှော့စားရုံပါပဲ... ဟူး... ရက်ဒ်က တကယ့် ဝဝတုတ်တုတ်လေးပဲကိုး’

မြေအောက်အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ ဦးတည်နေသော ထိုတွင်းဝမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အနံဆိုးကြီးကြောင့် ရက်ဒ်မှာ အော့အန်ချင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တွင်းဝ၏ အမှောင်ထုကြောင့် အနက်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ဘဲ၊ အဝေးမှကြည့်လျှင် လူတစ်ဦးကို ခုန်ချကာ ထာဝရ နက်ရှိုင်းမှုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားရန် ဆွဲဆောင်နေသည့် အနက်ရောင် ရေကန်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။

ဝဝတုပ်တုပ် မိန်းကလေးငယ်သည် ထိုချောက်ကမ်းပါးကဲ့သို့ တွင်းကြီးကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ... ရုတ်တရက် လှည့်၍ ထွက်ပြေးတော့သည်။

လင်းကျဲသည် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြုံးမိသွားသည်။ ရက်ဒ်သည် သားရဲလက်မှ လွတ်အောင်ပြေးသော သမင်ပေါက်လေးကဲ့သို့ အိမ်သို့ အပြေးပြန်သွားရာ လင်းကျဲကလည်း နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ကျောက်ကုတင်အောက်မှ တန်ဖိုးနည်းပုံရသော လည်ဆွဲတစ်ခုကို နှိုက်ယူလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလဲ"

လင်းကျဲက ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်း၍ ထိုလည်ဆွဲကို အကဲခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါကို အထက်ပိုင်းခရိုင်မှာတောင် မမြင်ဖူးဘူးလား"

ရက်ဒ်က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်၏။

လင်းကျဲက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ဒီအရာက တကယ်ပဲ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်"

ရက်ဒ်က လည်ဆွဲကို ဂရုတစိုက် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လင်းကျဲအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ လည်ဆွဲမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော်လည်း၊ မည်သို့ပင် ကြည့်ကြည့် အလွန်ပင် တန်ဖိုးနည်းပုံရသည်။ ထိုအရာပေါ်တွင် မှော်စွမ်းအင် အနည်းငယ် ရှိနေသဖြင့် ဤအရာမှာ အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ထားသော ‘စွမ်းအားမြှင့် ကိရိယာ’ တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားလျှင်ပင် လူများ လိုက်ရှာနေလိမ့်မည် မဟုတ်သော ပစ္စည်းမျိုးပင်။

ရက်ဒ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"ဒါကို အဘွားက ပေးခဲ့တာ... သူကတော့ ဒါဟာ ရတနာတစ်ခုပဲလို့ ပြောတယ်"

"ဒါဆို ဒါက နင့်ရဲ့ ယုံကြည်မှု အရင်းအမြစ်ပေါ့လေ..."

လင်းကျဲ ခေတ္တတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဆက်မေးလိုက်သည်။

"နင့်အဘွားက ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်းတော်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်လား"

လည်ဆွဲကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ရက်ဒ်၏ လက်မှာ ရုတ်တရက် တင်းကြပ်သွားသည်။ ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်းတော်သည် အောက်ပိုင်းခရိုင်တွင် တားမြစ်ထားသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုသို့ တားမြစ်ထားခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိလှပေ။

အထက်ပိုင်းခရိုင် အာဏာပိုင်များသည် ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်းတော် တည်ရှိမှုကို သိရှိကြသည်။ ယင်းမှာ အောက်ပိုင်းခရိုင်၏ ယခင် ပုန်ကန်မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဘေးထွက်ရလဒ်တစ်ခုဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။

"ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်းတော်ရဲ့ ဌာနချုပ်က ဘယ်မှာလဲ"

လင်းကျဲက ဆက်မေးလိုက်သည်။

ရက်ဒ်က လင်းကျဲကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဤသူစိမ်းနှင့်အတူ နှစ်ရက်မျှ ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ လင်းကျဲသည် လူဆိုးမဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သူမ၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က ပြောနေသည်။

သူမ၏ အထင်အရ အဘွားမှလွဲ၍ ကျန်သောသူများမှာ လူကောင်းများ မဟုတ်ကြချေ။

အဘွားက ပြောဖူးသည်။ အထက်ပိုင်းခရိုင်တွင် အသက်နှစ်ဆယ်ရောက်မှသာ လူကြီးဟု သတ်မှတ်ကြောင်းနှင့် ရက်ဒ်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သင့်သည်ဟု ဆိုသည်။

‘ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ကလည်း အပေါ်ယံ မြေပြင်က လူတွေပဲ၊ တစ်နေ့ကျရင် ငါတို့ မူလနေရာကို ပြန်သွားရမှာမို့လို့...’

၎င်းကလည်း အဘွားပြောလေ့ရှိသော စကားပင်။

ထို့ကြောင့် ရက်ဒ်၏ အဘွားသည် ရက်ဒ်အပေါ်တွင် အမြဲတမ်း ကိုယ်ပိုင်မူဝါဒများနှင့် ရပ်တည်ချက်များ ထားရှိခဲ့သည်။ ရက်ဒ်သည် ကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ အခြားသူများကို လှည့်ဖြားခြင်း မပြုတတ်ဘဲ လူဆိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်မဟုတ်သော ကလေးတစ်ဦး...။

ရက်ဒ်ကလည်း သဘောတူသည်။ သူမသည် လူကြီးမဖြစ်ချင်၊ ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်းတော် သို့မဟုတ် အထက်ပိုင်းခရိုင်ရှိ အခြားသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခု၏ အဖွဲ့ဝင်လည်း မဖြစ်ချင်ချေ။ သူမသည် ကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်လိုသည်။

"အဘွားက သုံးထပ်မြောက်ကို ခဏခဏ သွားလေ့ရှိတယ်"

ရက်ဒ်က ရှိုက်လျက် ပြောလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ အဘွားမှာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ၊ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပေါ်ပေါက်သွားလျှင်ပင် အရေးမကြီးတော့ချေ။

"ဒါဆို နင်ကလည်း သုံးထပ်မြောက်ကို သွားချင်တာလား"

"အင်း... ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်းတော်ရဲ့ ဌာနချုပ်က သုံးထပ်မြောက်မှာ ရှိတာ... အဘွားက အတော်လေး အိုမင်းနေပြီဆိုတော့ ဘုရားကျောင်းတော်က လူတွေက အစားအစာ နည်းနည်းပေးလေ့ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က ဘုရားကျောင်းတော်မှာ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အခြေအနေအချို့ ကြုံခဲ့ရတယ်..."

"ဘာအခြေအနေတွေလဲ"

လင်းကျဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်းတော် ကိုးကွယ်တဲ့ နတ်ဘုရားက ရုတ်တရက် စကားပြောခဲ့တယ်... သူ နိုးထလာဖို့ဆိုတာ အချိန်ပိုင်းပဲ လိုတော့တယ်တဲ့... သူက ဘုရားကျောင်းတော်ကို အပျက်အစီး အိပ်မက် လို့ခေါ်တဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုလည်း ပေးသနားခဲ့တယ်... အဘွားက အဲဒီစာအုပ်အပေါ် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူပုံကို သဘောမတူလို့ ဘုရားကျောင်းတော်ကနေ ထွက်လာခဲ့တာ"

"အဟမ်း..."

လင်းကျဲသည် မိမိ၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမြန်ပင် ချောင်းဟန့်လိုက်ရသည်။

"ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်းတော်ရဲ့ အိပ်မက်က အောက်ပိုင်းခရိုင်ကနေ ထွက်ခွာပြီး အထက်ပိုင်းခရိုင်ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ... အဲဒါက ကျွန်မ အဘွားရဲ့ ဆန္ဒလည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ အဘွားက အထက်ပိုင်းခရိုင်ကို မတိုက်ခိုက်ချင်ဘူး၊ သူက အိမ်ကိုပဲ ပြန်ချင်ခဲ့တာ"

ရက်ဒ်သည် လင်းကျဲ၏ အနေခက်မှုကို သတိမထားမိဘဲ တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောသည်။

"အထက်ပိုင်းခရိုင်က လူတွေက ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်းတော်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိနေရင်တောင်မှ၊ သူတို့ မတားနိုင်ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့တွေက ပိုနက်တဲ့နေရာကို မဆင်းရဲကြလို့ပဲ..."

"သစ်ပင်စုန်းမကြီးရဲ့ အရှိန်အဝါတောင်မှ လေးထပ်မြောက်ထက် ကျော်လွန်ပြီး မရောက်နိုင်ဘူး..."

ရက်ဒ်က မြေပြင်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်ကာ လည်ဆွဲကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် ကြောက်ရွံ့မှုအချို့ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အောက်ပိုင်းခရိုင်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာက အဲဒီနတ်ဘုရား အိပ်စက်နေတဲ့ နေရာမို့လို့ပဲ"

***

အပိုင်း(၅၃၀)

လင်းကျဲ ခေတ္တတိတ်သွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်—။

"ဒါဆို ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်းတော်က အောက်ပိုင်းခရိုင်သားတွေရဲ့ ပုန်ကန်မှုကို ဦးဆောင်တဲ့သူတွေလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့၊ ဟုတ်လား...."

ရက်ဒ်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့၍ ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... သူတို့က မိစ္ဆာ နတ်ဘုရားရဲ့ အစေအပါးတွေပဲ..."

"မီးခိုးရောင်မြူထုကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေက အဲဒီနတ်ဘုရားဆီက ရတဲ့ လက်ဆောင်လို့ သူတို့က ယုံကြည်ကြတယ်... သူတို့က အိမ်ကို ပြန်မသွားချင်ကြဘူး၊ အဲဒီအစား အထက်ပိုင်းခရိုင်က လူတွေကို လက်စားချေချင်ကြတာ..."

"သူတို့အမြင်မှာတော့ အဲဒီနတ်ဘုရား နိုးထလာတဲ့အခါ အောက်ပိုင်းခရိုင်ရော အထက်ပိုင်းခရိုင်ပါ အရာရာတိုင်း ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မယ်တဲ့... ဒါပေမဲ့ သူတို့က မကြောက်ကြဘူး၊ အဲဒီလို ဖျက်ဆီးခံရတာကိုတောင် လက်ဆောင်တစ်ခုလို့ သတ်မှတ်နေကြတာ..."

"ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မက လူကြီးမဖြစ်ချင်တာ... လူကြီးတွေဆိုတာ အောက်ပိုင်းခရိုင်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အထက်ပိုင်းခရိုင်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် လူဆိုးတွေချည်းပဲ"

ရက်ဒ်က ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ မျက်ရည်စများက ပါးပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းလာတော့သည်။

"အောက်ပိုင်းခရိုင်သားတွေအတွက်တော့ ထွက်ပေါက် မရှိတော့ပါဘူး"

လင်းကျဲသ ရက်ဒ်ကလေးကို ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး... အဲဒီနတ်ဘုရား အိပ်စက်နေတဲ့အခါမှာ သူက ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်မက်တွေ အမျိုးမျိုး မြင်မက်နေလိမ့်မယ်... အဲဒီအိပ်မက်တွေက မီးခိုးရောင်မြူထုရဲ့ အရင်းအမြစ်ပဲ... သူနဲ့ ပိုနီးကပ်လေလေ၊ အတွေးအခေါ်ရော ရုပ်သွင်ပါ သူ့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ပိုခံရလေလေပဲ"

"ဒါတွေ အားလုံးက သူ့ရဲ့ မသိစိတ်က လုပ်ဆောင်ချက်တွေပဲ"

လင်းကျဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ နာကျင်စေလိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး... သူ နိုးထလာတဲ့အချိန်ဟာ သူ့ရဲ့ စိတ်အလိုဆန္ဒတွေ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမယ့် အချိန်ပဲ..."

"သူ့ရဲ့ စိတ်အလိုဆန္ဒတွေ ပြန်ရောက်လာရင် ကျွန်မ သေရလိမ့်မယ်"

ရက်ဒ်က ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သူမ၏ ဒူးကို ပွေ့ဖက်ကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

လင်းကျဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

"ငါက လူဆိုးတစ်ယောက်လို့ နင် ထင်သလား"

ရက်ဒ်သည် လင်းကျဲက ဘာကြောင့် ထိုမေးခွန်းကို ရုတ်တရက် မေးရသလဲဆိုသည်ကို မသိချေ။ သူမသည် လင်းကျဲ၏ နွေးထွေးသော အပြုံးကို သတိထား၍ မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ယင်းက သူမ၏ အဘွားပြောပြဖူးသော ‘နေမင်းကြီး’ အကြောင်း ဒဏ္ဍာရီကို သတိရစေသည်။ သူမက ရှိုက်လျက် ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခါပြလိုက်သည်။

လင်းကျဲ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

"ကဲ... လာပါ၊ သတ္တုရိုင်း သွားတူးရအောင်"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘဝကတော့ ဆက်သွားရဦးမည် ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် အိမ်ပြန်ရမည်ဟူသော အိပ်မက်ဖြင့် ရက်ဒ်က သူမ၏ ပေါက်ပြားကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်တောက်နေသော လည်ဆွဲကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း၊ ရက်ဒ်သည် အောက်ဘက်အလွှာများသို့ ဦးတည်သော တွင်းနက်ကြီးထံသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် လင်းကျဲနှင့်အတူ တွင်းဝမှ လှေကားထစ်များအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လာခဲ့တော့သည်။

ငါးထပ်မြောက်တွင်မူ တစ်နေ့လျှင် နှစ်နာရီလင်းသော လမ်းမီးရောင်ကိုပင် မမြင်တွေ့ရတော့ချေ။ ဤနေရာရှိ လူများသည် ပိုမိုအားကောင်းသော ညကြည့်မျက်လုံးများကို ရရှိထားကြပြီး၊ ရွှေရောင် ဒေါင်လိုက် မျက်သူငယ်များနှင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသော ရုပ်သွင်များကြောင့် ရက်ဒ်မှာ ပျို့အန်ချင်သလိုပင် ဖြစ်သွားရသည်။

သီအိုရီအရဆိုလျှင် ရက်ဒ်သည် ဤနေရာတွင် ဘာကိုမျှ မြင်နိုင်စွမ်း မရှိသင့်သော်လည်း၊ သူမတွင်လည်း ပိုမိုအားကောင်းသော ညကြည့်စွမ်းရည်များ ဖွံ့ဖြိုးလာပုံရသည်။

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်က ဤနေရာတွင်လည်း ရက်ဒ် နေထိုင်ရာ ခြောက်ထပ်မြောက်ထက် သတ္တုရိုင်း ပိုမထွက်ခြင်းပင်။

လင်းကျဲသည် ပတ်ဝန်းကျင်ထက် ပိုမိုမှောင်မိုက်နေပုံရသော တွင်းနက်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်၏။

"အောက်ဘက်ကို ဆက်သွားပြီး ကြည့်ရအောင်"

ရက်ဒ်သည် သူမ၏ စွမ်းအားမြှင့် လည်ဆွဲကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လင်းကျဲသည် ရက်ဒ်၏ လက်ထဲမှ တန်ဖိုးနည်းပြီး သာမန်ကာလျှံကာ ပစ္စည်းလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ဖျစ်တစ်ချက် တီးလိုက်ရာ လည်ဆွဲမှ စိမ်းစိုသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရက်ဒ်၏ မျက်လုံးများကို လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။

အောက်ပိုင်းခရိုင်၏ ငါးထပ်မြောက်တွင်မူ အလင်းရောင်ဟူသည်မှာ လုံးဝစွန့်ပယ်ခြင်း ခံထားရလေပြီ။

ခြောက်ထပ်မြောက်တွင် ရက်ဒ်အနေဖြင့် တောက်ပသော သတ္တုရိုင်းများကြောင့် တစ်နေ့လျှင် အလင်းရောင် နာရီအနည်းငယ် ရရှိနိုင်သေးသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ ငါးထပ်မြောက်မှာမူ အမှောင်ထုသက်သက်သာ ရှိတော့သည်။

ဤနေရာတွင် လင်းကျဲတွေ့လိုက်ရသော လူအနည်းငယ်မှာ ထူးကဲသော ညကြည့်စွမ်းရည်ရှိသူများ မဟုတ်ကြဘဲ၊ သူတို့တွင် မျက်လုံးဟူ၍ပင် မရှိကြချေ။ ထို့အစား သူတို့၌ မြွေများကဲ့သို့ ရှည်လျားပြီး နှစ်ခွဖြစ်နေသော လျှာများရှိကြပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်နှင့် စိုထိုင်းဆကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် ထိုလျှာများကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် လုပ်နေကြသည်။

လင်းကျဲသည် ရက်ဒ်၏ ညကြည့်စွမ်းရည်ကို အမြန်ပင် မြှင့်တင်ပေးလိုက်ပြီး၊ ခြောက်ထပ်မြောက်နှင့် ဤနေရာမှာ ဘာမှမခြားနားကြောင်း သူမ ထင်မှတ်သွားစေရန် သူမ၏ အသိစိတ်အချို့ကို ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်ဆင်းရန် သူမကို အချက်ပြလိုက်၏။

ရက်ဒ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ မြေအောက် ပိုနက်လေလေ ပိုကြောက်စရာကောင်းလေလေဟု လူတိုင်းပြောကြသော်လည်း၊ ယခုတော့ အခြေအနေက ထိန်းချုပ်နိုင်ဆဲဟု သူမ ထင်နေမိသည်။

ရက်ဒ်က လင်းကျဲကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး၊ ငါးထပ်မြောက်ရှိ ဗီဇပြောင်းလဲနေသော သတ္တဝါများ၏ ‘အကြည့်’ အောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦး ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဆီသို့ ဆင်းခဲ့ကြသည်။

လမ်းပြအနေဖြင့် ရက်ဒ်က ရှေ့မှ ဦးဆောင်နေပြီး လင်းကျဲကို ကာကွယ်ပေးချင်သော စိတ်ဆန္ဒပင် ရှိနေသေးသည်။ လင်းကျဲမှာမူ သူမနောက်မှ လိုက်ရင်း ထိုအခြေအနေကို ရယ်ချင်နေမိသည်။

“ဘော့စ်လင်…”

ရက်ဒ်က လင်းကျဲ၏ အမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ သူတို့ အချင်းချင်း အမည်ဖလှယ်ခဲ့ကြစဉ်က လင်းကျဲက စိတ်ကူးပေါက်ရာဖြင့် ‘ဘော့စ်လင်’ ဟုသာ ပြောပြထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရက်ဒ်၏ မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် ကုန်သွယ်မှု သို့မဟုတ် ဆိုင်ခန်းဟူသည်မှာ မရှိသဖြင့် ဘော့စ် - သူဌေး ဟူသော ဝေါဟာရကို သူမ မသိချေ။ ထို့ကြောင့် လင်းကျဲ၏ အမည်အရင်းမှာ ဘော့စ်လင် ဟုသာ သူမ တကယ်ထင်မှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းကျဲသည် သူ၏ စွမ်းအားအများစုကို ပိတ်လှောင်ထားပြီး ‘လင်းကျဲ’ ဟူသော သာမန်လူသားတစ်ဦး အနေဖြင့်သာ အောက်ပိုင်းခရိုင်ကို ခံစားလေ့လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရက်ဒ်၏ အသံထဲတွင် အံ့သြမှုကို သူကြားလိုက်ရသဖြင့် ဒေါင်လိုက် လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းလာရာ၊ မှင်တက်နေသော ရက်ဒ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဘော့စ်လင်... ဒီမှာ လူတစ်ယောက်မှ မရှိဘူး...”

ရက်ဒ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှုပ်ထွေးလှသော လမ်းကြောင်းများနှင့် ဥမင်များမှာ ဗလာကျင်းနေပြီး အသက်ရှူသံမျှပင် မကြားရချေ။ ဖြစ်နိုင်သည်က ဤနေရာတွင် ညစ်ညမ်းမှု ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် လူအနည်းငယ်သာ လာရောက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရက်ဒ်အနေဖြင့် ဤနေရာတွင် အကျိုးအမြတ် အများကြီးရနိုင်သဖြင့် သူမ၏ ပေါက်ပြားကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

“မြန်မြန်တူးပြီး သတ္တုရိုင်းတွေကို အပေါ်ပြန်ယူသွားရအောင်...”

သူမ ဆိုသည်။ သူမအတွက်တော့ ထိုတောက်တောက်ပြောင်ပြောင် အနီရောင်ကျောက်ခဲလေးများမှာ ရှင်သန်ရေး အသက်သွေးကြောပင် မဟုတ်ပါလား။

လင်းကျဲက သူမနောက်မှ ကပ်၍ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ရက်ဒ်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မိုင်းစတူးနေစဉ် လင်းကျဲမှာမူ လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေလိုက်သည်။

မိုင်းတူးရင်း ရက်ဒ်မှာ ခဏအကြာတွင် မောဟိုက်လာသည်။ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျောက်တုံးအကြီးကြီး တစ်တုံးကို အပေါ်ပြန်ယူသွားနိုင်ဖို့ ဆိုသည်မှာပင် အတော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အတန်ကြာအောင် တူးပြီးနောက် သူမက ပေါက်ပြားကို မှီကာ လင်းကျဲကို စပ်စုသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အပေါ်က ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လိုလဲဟင်... ဘော့စ်လင်”

လင်းကျဲက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

“တစ်နေ့ကျရင် အပေါ်ရောက်အောင် နည်းလမ်းရှာပြီး နင့်ဘာသာ သွားကြည့်လိုက်ပေါ့”

“အပေါ်ကို သွားမယ်... အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ရက်ဒ်သည် သတ္တုရိုင်းပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ သူမ၏ ဒူးကို ပွေ့ဖက်၍ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

“ကျွန်မ တစ်သက်လုံး အပေါ်ကို ဘယ်တော့မှ ရောက်မှာမဟုတ်ပါဘူး”

သူမသည် ညည်းတွားရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ ပေါက်ပြားကို ပြန်ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ လင်းကျဲမှာမူ ရက်ဒ်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး သတ္တုရိုင်းများ ဆက်လက်တူးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုသံကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေမိတော့သည်။