လူများရင် အလုပ်တွင်တယ်

နန်ဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် တစ်ချိန်က အေးချမ်းသာယာခဲ့သော လက်အောက်ခံ အင်အားစုများသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သွေးချောင်းစီးသော တိုက်ပွဲများအတွင်းသို့ ထိုးဆင်းသွားခဲ့ကြရသည်။

မည်သည့်အကြောင်းပြချက်၊ မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်မျှ မရှိဘဲ ရေနေနတ်ဆိုးအုပ်စု များသည် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာကြ၏။

တိုက်ခိုက်ခံရသော ထိုလက်အောက်ခံ အင်အားစုများ၏ တူညီသောအချက်မှာ သူတို့အားလုံးသည် အကြီးအကဲ လျိုရှီချန်း၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် ရှိနေခြင်းပင်။

ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းမှ အထောက်တော်များနှင့် အပြင်စည်းအကြီးအကဲ အများအပြား ရောက်ရှိလာပြီး ကူညီမှသာလျှင် အခြေအနေကို မနည်းထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

နန်ဟုန်၏ ကျန်ရှိသော အင်အားစုများမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြပြီး၊ ဤပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲသည်ဆက်လက်၍ ပိုမိုကြီးထွားလာမည်လောဟု တိတ်တဆိတ် ခန့်မှန်းနေကြစဉ်မှာပင်။

ရေနတ်ဆိုးများသည် အမိန့်တစ်ခုခု ရရှိထားသည့်အလားစနစ်တကျ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး ရေအောက် နက်ရှိုင်းသောနေရာများသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်မြုပ်နှံသွားကြတော့သည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ အလောင်းကောင်များနှင့် ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးစုများသာ ဖြစ်သည်။

"..."

ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်း အကြီးအကဲသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေလျက် အစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်နေသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ တင်းကြပ်စွာ ကြုတ်ထားပြီး ဝမ်းသာသည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိချေ။

ယင်းအစား သူသည် ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် ရှိနေသောအရေးမပါသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုဆီသို့ အမှတ်မထင် လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။

"ဟူး..."

လျိုချန်းယွင် သည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေသည်။

သို့သော် သူမ၏ လက်ဖျားများမှာမူ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်နေဆဲပင်။

ထိုနတ်ဆိုးအုပ်စုသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ လုယက်ခြင်းမရှိဘဲ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့နေပုံရသော်လည်း၊ သူတို့ ရွေးချယ်တိုက်ခိုက်ခဲ့သောပစ်မှတ်များမှာ သိသာလွန်းလှ၏။

ယခု သူတို့ ထူးဆန်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားခြင်းမှာ သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှလူသည် လိုချင်သောအရာကို ရရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။

"အဖေ..."

လျိုချန်းယွင်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ လူအုပ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ အလျင်အမြန် ဦးတည်သွားတော့သည်။

သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၃ မျှသာ ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာခွင့်ရသော ဤကျင့်ကြံသူများ၏ရှေ့တွင် သူမမှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်ရာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အခြားသူများ၏ အကြည့်ကို လွတ်ကင်းနိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

သို့သော်လည်း လူတိုင်းက မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ပေးထားကြ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အကြီးအကဲများထံမှ မည်သည့်အမိန့်မျှမရရှိသေးခြင်းမှာ အကြီးအကဲလျိုသည် ဤကိစ္စကို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ဖြစ်မသွားစေရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရခြင်းကြောင့်ပင်။

အမှန်တကယ် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်

ပင်လယ်ပြင်၏ လှိုင်းတံပိုးများကြားတွင် သွယ်လျသောပုံရိပ်တစ်ခုသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ သစ်ရွက်လှေငယ်လေးတစ်စင်းပေါ်တွင် ရပ်နေ၏။

စူးရှသော မျက်လုံးများရှိသည့် ထိုတည်ကြည်သော မျက်နှာပိုင်ရှင်သည် ရှေ့မှ ဟင်းလင်းပြင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

ထိုနေရာတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

သို့သော် မြင့်တက်နေသော ထိုလှိုင်းတံပိုးများကြားတွင် လူသတ်ငွေ့များကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ပင်။

လှိုင်းလုံးများ မည်မျှပင် ပြင်းထန်စေကာမူ သူ၏ ဝတ်ရုံစွန်းကိုပင် မထိနိုင်ကြချေ။

လျိုရှီချန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ငါ့ကို ဒီအပြင်အထိထွက်လာအောင် မင်း တော်တော်လေး ကြိုးစားလိုက်ရမှာပဲ။ ဒီလို ကလေးကစားစရာ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ငါ့လိုလူအိုကြီးကို ခြောက်လှန့်ဖို့တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်"

သူ၏ စကားအဆုံးတွင် ရေမျက်နှာပြင်သည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာကပင် စီးဆင်းနေသော ရေများသည် ယခုအခါ အချိန်ကာလရပ်တန့်သွားသည့်အလား အပြာရောင် ကျောက်မျက်ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

ရုတ်တရက် ရေအောက်မှ အသံဩဩကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဒါဆို မင်းကို ဒီအထိ ခေါ်ထုတ်လာတာ ဘာအတွက်လို့ ထင်နေလဲ"

လျိုရှီချန်းက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ကို သတ်ဖို့တော့ သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးနဲ့ မဟုတ်ဘူးပေါ့"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရေအောက်မှ အသံက ရယ်မောလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း မရဲလို့ပဲ" လျိုရှီချန်းသည် သူ၏ ဝတ်ရုံလက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး မည်သည့်မှော်ရတနာကိုမျှ ထုတ်ယူရန်ပင် ပျင်းရိနေပုံရသည်။

"အထောက်အထား မရှိဘဲနဲ့တော့ မင်းလို ကင်းစောင့်ခွေးတစ်ကောင်က နဂါးနန်းတော်အတွက် ပြဿနာဖြစ်အောင် လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

တည်ကြည်ပြီး တင်းကြပ်လှသော အကြီးအကဲလျို၏ ထိုစကားတစ်ခွန်းမှာ ရေအောက်ရှိ တည်ရှိမှုကြီးကို အသက်ရှူသံ ပြင်းထန်သွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။

နဂါးမျိုးဆက် ၁၃ ဦးအနက် အကြီးအကဲ ခယ်စစ် သည် စွမ်းအားနှင့် စိတ်နေသဘောထားအရ ထိပ်ဆုံးမှရှိနေပြီး သူ၏ ညီအစ်ကို အများစုကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်ကြောင်း လူသိများသည်။

သို့သော် သူ ဤမျှ ထင်ပေါ်နေရခြင်းမှာ တောင်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်သည် သူ့ကို အမှန်တကယ် ဆက်ခံမည့်သူအဖြစ် မမြင်သောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း လူအနည်းငယ်သာ သိကြ၏။

မသေမျိုးဂိုဏ်းတစ်ခုအတွင်း၌မူ သူသည် တာအိုကလေးငယ်အဆင့်ပင် မရှိဘဲ၊ အများဆုံးရှိလှလျှင် အစောက်အရှောက် အကြီးအကဲ အဆင့်သာ ရှိသည်။

ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးကို နန်ဟုန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် တိုက်ခိုက်ရန်မှာ သူကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်နိုင်သည့် ကိစ္စမဟုတ်ချေ။

ရေအောက်တွင် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

နောက်ဆုံးတွင် ရယ်မောသံ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ ထွက်လာတာလဲ"

သူသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မည်သည့်အရာမှ မလုပ်နိုင်သော်လည်း၊ ပြဿနာအနည်းငယ် ဖန်တီးပေးခြင်းဖြင့် ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းမှ အထောက်တော်များကို ဒုက္ခပေးနိုင်ပြီး သူတို့ကို ကြီးမားသော တန်ဖိုးပေးဆပ်စေနိုင်သည်။

ထိုပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု အားလုံးမှာ လျိုရှီချန်းကြောင့် ဖြစ်လာရခြင်းပင်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်အမင်း တောင့်တင်းလွန်းသော ကျောရိုးရှိခြင်းသည် ကောင်းသောအချက် မဟုတ်ဘဲ အသုံးချခံရရန် လွယ်ကူစေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဤအကြီးအကဲလျိုသည် ယင်းကို ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာ၏။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အကြီးအကဲ ခယ်စစ်သည် ထိုရေနေနတ်ဆိုးများ၏ သေခြင်းရှင်ခြင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။

နတ်ဆိုးများ၏ အသက်ကို အသုံးချကာ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ၏ အသက်နှင့် လဲလှယ်ခြင်းမှာ သူ ဝမ်းနည်းနေမည့် သို့မဟုတ် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားနေမည့် ကိစ္စမဟုတ်ချေ။

"ဒီလိုလုပ်ရအောင်... ငါ့ညီကို ဘယ်သူသတ်တာလဲ၊ ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲဆိုတာ မင်း ငါ့ကို ပြောပြပါ။ အရာအားလုံးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သွားရင် မင်းကို ငါ လွှတ်ပေးမယ်။ ရန်ကြွေးဆိုတာ အရင်းရှိသလို၊ အကြွေးရှင်မှာလည်း ပိုင်ရှင်ရှိတာပဲလေ" အကြီးအကဲ ခယ်စစ်၏ အသံတွင် ရယ်မောလိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

"..."

လျိုရှီချန်း၏ မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းသွားပြီး သူသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ဒါဆို မင်းကို အဲ့ဒီသတင်းစကား ပေးလိုက်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ့ကို အရင်ပြောပြပါဦး"

စကားအနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲ ခယ်စစ်သည် တတိယအကြိမ်မြောက် တိတ်ဆိတ်သွားရပြန်ပေ၏။

သူသည် နဂါးသတ်သမား၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဤအဖိုးကြီးထံမှ အမှန်တကယ် သိလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ စာထဲတွင် အရာအားလုံးက ရှင်းလင်းနေပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူသည် လျိုရှီချန်းကို ကင်းစောင့် ခွေး ဟု ခေါ်ခဲ့သည့်အတွက် လက်တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ပြန်လည်လှောင်ပြောင်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သိသာလှသည်မှာ လျိုရှီချန်းသည် အရာအားလုံးကို ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်နေခြင်းပင်။

အကြီးအကဲ ခယ်စစ်၏ ရယ်မောသံထဲမှ တမင်လုပ်ယူထားသော အရွှန်းဖောက်သံများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"အကြီးအကဲလျို... မင်း ဒီလောက်အထိ နှုတ်သီးကောင်းလျှာပါးရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး"

စကားပြောခြင်းသည် ဤမျှနှင့် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

"မသေမျိုးဂူမှာ သုံးရက်။ မင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်ရင် ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်ပေးမယ်။ မင်း သေသွားရင်လည်း ငါ ဒီထက်ပိုပြီး မလုပ်တော့ဘူး"

မသေမျိုးဂူဆိုသည်မှာ တောင်ပိုင်းဟုန်အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ကျင့်ကြံသူများက အကြိမ်ပေါင်း ထောင်ချီ၍စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့ကြပြီးနောက် စွန့်ပစ်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

၎င်း၏ တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားချက်မှာ ထိုဂူအတွင်းသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ပြင်ပလောကနှင့် လုံးဝအဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် လူသတ်ရန်နှင့် အလောင်းဖျောက်ရန် အကောင်းဆုံးနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာ၏။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းသည် လက်ခံထားသော ထုံးတမ်းစဉ်လာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မသေမျိုးဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းသဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ထိုးလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီထက်ပိုပြီး မလုပ်တော့ဘူးတဲ့လား... ဟက်၊ နဂါးနန်းတော်ကို ကိုယ်စားပြုဖို့ မင်းမှာ အခွင့်အရေး မရှိဘူး"

လျိုရှီချန်းက ခေါင်းခါကာ အတည်ငြိမ်ဆုံး အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ထိုကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ သစ်ရွက်လှေငယ်လေးသည် ရုတ်တရက် အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကာ ပန်းတိုင်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။