ငြိမ့်ညောင်းသော အသံ

"ဆရာကျန်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဝေ့တိုင်းပြည် စခန်းအတွင်း၌ ယာယီခန့်အပ်ထားသော ကင်းစောင့်တစ်ဦးက ကျန်းပေရန်ကို လက်သီးစုကာ ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန်က ထိုသူကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝူ ဒီနေ့ ရှိလား"

"ရှိပါတယ် ခင်ဗျားဘာသာ ဝင်သွားပြီး ရှာလို့ရပါတယ်"

အကယ်၍ တခြားသူသာဆိုလျှင် သေချာပေါက် အကြောင်းကြားပေးရမည် ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းပေရန်မှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ ယခင်က ဝေ့တိုင်းပြည်မှ အနက်ရောင် သူတော်စင်များ၏ အဆိပ်ကို နေ့စဉ်လာရောက် ကုသပေးခဲ့သူဖြစ်ရာ မိမိတို့၏ အသက်သခင်ကို အကြောင်းကြားနေရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းရာ ကျရောက်မည် ဖြစ်လေသည်။

တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်လာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် အသားကျနေသော လမ်းအတိုင်း ဝေ့တိုင်းပြည် ယာယီစခန်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ဝေ့တိုင်းပြည်မှာ အတတ်ပညာပိုင်းတွင် လူတော်လူကောင်း ပေါများလှသည်မှာ တကယ်ပင် မမှားပေ။

ထိုနေရာမှာ ၎င်းတို့အတွက် သီးသန့်ဖယ်ပေးထားသော ယာယီစခန်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့က တကယ့်ကို အဆင့်အတန်းရှိအောင် ပြုလုပ်ထားကြလေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုစည်းသည့် အစီအရင် ကျင့်ကြံခန်းဆောင် ဝိညာဉ်ခန်းမ စသည်တို့မှာ စုံလင်လှပေသည်။

ထို့ပြင် ကျင့်ကြံသူများအတွက် အထူးနေရာများသာမက အတတ်ပညာရှင်များအတွက် ဆေးဖော်ဆောင် လက်နက်သွန်းလုပ်ဆောင် အစီအရင်ဆောင် စသည်တို့မှာလည်း အစုံအလင် ရှိနေပြီး စာကလေးမှာ သေးသော်လည်း အင်္ဂါစုံသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းပေရန်အနေဖြင့် ဝူကျိကျန်း၏ အခန်းကို မရှာရသေးမီမှာပင် ရဲရင့်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဒါ ဆရာကျန်း မဟုတ်လား ဒီနေ့ ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"

ကျန်းပေရန်က ၎င်းတို့၏ အဆိပ်များကို အကုန်အစင် ဖယ်ရှားပေးပြီးကတည်းက လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးရှိ အလွန်ကြီးမားသော အစီအရင်ကြီးကို ဖော်ထုတ်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သဖြင့် ဤနေရာသို့ မရောက်ဖြစ်သည်မှာ ရက်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ရောက်လာသူကို လက်သီးစုကာ ဂါရဝပြုရင်း ကျန်းပေရန်က ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဖန်း ခင်ဗျားရဲ့ အသံက အရင်ကထက် ပိုပြီး အားပါလာပြီပဲ ကြည့်ရတာ ခန္ဓာကိုယ်က တော်တော်လေး ပြန်ကောင်းနေပြီ ထင်တယ်"

ဖန်းရှုမင်းက ကြားသောအခါ ဟားဟားရယ်မောရင်း ပြောဆိုလေသည်။

"ဒါတွေ အကုန်လုံးက ဆရာကျန်းရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ ဒီရက်ပိုင်းမှာ ငါ့ရဲ့ အတွင်းအားတွေက အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး ပြည့်ဝနေသလို ခံစားနေရတယ်"

"ဒါဆိုရင်တော့ ဂိုဏ်းချုပ်ဖန်းအတွက် တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာပါပဲ"

"ဟားဟားဟား ကျေးဇူးပါပဲ ဆရာကျန်း ဒီနေ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ ဒီလူအိုကြီးဖန်း ကူညီပေးနိုင်တာ ရှိမလား"

"ဒီနေ့တော့"

ကျန်းပေရန်မှာ မူလက ဝူကျိကျန်းကို ရှာရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ပျံသန်းစံအိမ် ဒီဇိုင်းရေးဆွဲသူကို ရှာသည့်ကိစ္စမှာ အင်အားအကြီးဆုံးသူကို ရှာရန် မလိုအပ်ကြောင်း တွေးမိလိုက်လေသည်။ အနက်ရောင် သူတော်စင် တစ်ဦးဖြစ်လျှင် ထိုသူအကြောင်း ကြားဖူးမည်မှာ သေချာလှသည်။ သို့ဖြစ်ရာ ကျန်းပေရန်က စကားကို ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အကူအညီတစ်ခု လိုချင်လို့ ရောက်လာတာပါ ပျံသန်းစံအိမ်ကို ဒီဇိုင်းရေးဆွဲခဲ့တဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ဂိုဏ်းချုပ်ဖန်း သိမလားဗျ"

"ပျံသန်း စံအိမ် လား"

ဖန်းရှုမင်းမှာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်ကို ဘေးသို့ ဆွဲထုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုလေသည်။

"စည်းကမ်းအရတော့ ဒီဇိုင်းရေးဆွဲသူရဲ့ အမည်ကို လျှို့ဝှက်ထားရမှာပဲ ဒါပေမဲ့ ဆရာကျန်းကတော့ ကိုယ့်လူပဲလေ ပြီးတော့ ငါတို့အားလုံးကိုလည်း ကယ်တင်ခဲ့တာဆိုတော့ မင်းရဲ့ အကူအညီကို ငါ သေချာပေါက် ပေးရမှာပေါ့"

"ဒါဆိုရင်တော့ ဂိုဏ်းချုပ်ဖန်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျန်းပေရန်က ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။

"အဲ မလောပါနဲ့ဦး"

ဖန်းရှုမင်းက လက်ခါပြရင်း ထပ်ပြောလေသည်။

"ငါ ကူညီပေးနိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ ဆရာကြီးရဲ့ သဘောထားကိုတော့ အရင်တောင်းခံရဦးမယ် သေချာတာပေါ့ ဆရာကျန်းက သူ့ကို ရှာနေတာဆိုတာ သိရင် သူ သေချာပေါက် သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်"

ကြည့်ရတာ မျက်နှာပန်း တော်တော်လှပုံရသည်ဟု ကျန်းပေရန် တွေးလိုက်လေသည်။ အနက်ရောင် သူတော်စင်တွေတောင် အလွယ်တကူ မစော်ကားရဲဘူးဆိုမှတော့ အဆင့်အတန်းကတော့ အမြင့်ဆုံးပဲ ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ကျန်းပေရန် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ပျံသန်း စံအိမ် ကဲ့သို့သော အလွန်ကောင်းမွန်သည့် လက်ရာကို ဖန်တီးနိုင်သူမှာ မည်သည့်နေရာသို့သွားသွား အထူးဧည့်သည်တော် ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာလှသည်။ ဝေ့တိုင်းပြည်အနေဖြင့် ထိုသူကို မိမိတို့ထံတွင် ဆက်လက်ထားရှိနိုင်ရန်အတွက် သေချာပေါက် ချော့မြှူထားရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် ဂိုဏ်းချုပ်ဖန်းကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မှာပေါ့"

"ဒုက္ခ မဟုတ်ပါဘူး ဆရာကျန်းက ငါ့ရဲ့ အခက်အခဲကို နားလည်ပေးတာပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ ဒါဆိုရင် မင်း ငါ့အခန်းမှာ ခဏလောက် နားနေပါ ငါ အခုပဲ သွားမေးပေးမယ်"

"မလိုပါဘူး ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ ဒါဆို ငါ အခုပဲ သွားလိုက်မယ် ခဏလေးပဲ"

ဖန်းရှုမင်းက ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ဖန်းရှုမင်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်မှာ စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိလေသည်။

ကြည့်ရတာ တကယ်ပဲ မျှော်လင့်စရာကောင်းသည်ဟု သူ တွေးလိုက်လေသည်။

အတတ်ပညာရှင် အသီးသီးကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်စေပြီးနောက် ကျန်းပေရန်မှာ အချက်နှစ်ချက်ကို သေချာ သိရှိသွားခဲ့လေသည်။

ပထမအချက်မှာ ထိုကိစ္စမှာ တကယ်ကို ခက်ခဲပြီး အလုပ်ရှုပ်လှခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ပေါင်းကူးတံတား တစ်စင်းအနေဖြင့် သူသည် တစ်နေ့လုံး အလုပ်များနေခဲ့ရပြီး လုံးဝ နားချိန်မရှိခဲ့ပေ။ မိမိ၏ အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ရသည့်အပြင် အတတ်ပညာရှင် အသီးသီးကြားတွင် အပြန်အလှန် နားလည်အောင် ရှင်းပြပေးနေရသဖြင့် ပို၍ ပင်ပန်းရလေသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ထိုသို့သော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်မှာ တကယ်ပင် ကြီးမားလှခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဂူအဆိပ် ကာကွယ်ရေး ဝတ်စုံကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းပစ္စည်းမှာ အတတ်ပညာရှင်များစွာ၏ အကူအညီ မပါဘဲ ကျန်းပေရန် တစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် သေချာပေါက် ဖန်တီးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ၎င်းတွင် ပါဝင်သော အသိပညာ နယ်ပယ်မှာ အလွန်ကျယ်ပြန့်လှပြီး ထူးခြားသော စိတ်ကူးစိတ်သန်းများစွာကို အပြန်အလှန် ပေါင်းစပ်ရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ရရှိလာသော ရလဒ်မှာလည်း အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာကောင်းလှပေသည်။ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် အားနည်းချက်မရှိသော ထိပ်တန်းပစ္စည်းကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြပြီး ကျင့်ကြံသူများကို အောင်မြင်စွာ ပြန်လည် တိုက်စစ်ဆင်နိုင်စေခဲ့လေသည်။

ခြုံငုံသုံးသပ်ရလျှင် ထိုသို့သော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွင် ပေါင်းကူးတံတားကောင်း တစ်စင်း ဖြစ်လာရန်အတွက် ဗဟုသုတ စုံလင်ရန်နှင့် လူအများ အသိအမှတ်ပြုလောက်သော စွမ်းရည် ရှိရန် လိုအပ်လေသည်။

သို့သော် နဂါးနက် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးပေါ်တွင် သူ့ကဲ့သို့သော အဖက်ဖက်က တတ်ကျွမ်းသည့်သူမှာ ရှိမနေတန်ရာပေ။

ထို့ကြောင့် ကျန်းပေရန်မှာ ထိုပျံသန်းသော စံအိမ် ဒီဇိုင်းရေးဆွဲသူသည် မည်သို့သော ထူးခြားသည့် အရည်အချင်း ရှိသနည်း ဆိုသည်ကို အလွန်ပင် သိချင်နေမိလေသည်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အထင်မကြီးသော အဘိုးကြီး တစ်စုကို မည်သို့ ဦးဆောင်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဟို... ခွင့်ပြုပါ ခင်ဗျားက ဆရာကျန်းလားဟင်"

ကျန်းပေရန်မှာ ထိုဒီဇိုင်းရေးဆွဲသူနှင့် တွေ့လျှင် ဘာတွေမေးရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူ၏နောက်ကွယ်မှ ချိုသာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းပေရန်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နုပျိုလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး သူ၏နောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကျန်းပေရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ထိုမိန်းကလေးမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားလေသည်။

"ကိစ္စရှိလို့လား"

ကျန်းပေရန်က ထိုမိန်းကလေးကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြောင်း သေချာမှ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မနာမည် ခေါ့မင်ပါ ရုယိဂိုဏ်းက တပည့်ပါ ဆရာကျန်းရဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ ဒါကြောင့် ဆရာကျန်းရဲ့ ကျောပြင်ကို မြင်လိုက်ရတော့ မနေနိုင်ဘဲ လိုက်လာမိတာပါ သတိပြန်ဝင်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ ဆရာကျန်းရဲ့နောက်ကို ရောက်နေပါပြီ"

"အိုး ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ"

ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်လေသည်။

"ရှင်"

ခေါ့မင်မှာ ကြောင်အသွားပြီး "ဆရာကျန်း မေးတာက..."

"ခုနက နာမည်ကို ကြားဖူးတာ ကြာပြီလို့ ပြောတယ်လေ ဒါကြောင့် ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲလို့ သိချင်လို့ပါ"

"ဒါ... ဒါက"

ခေါ့မင်မှာ သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များကို လက်ချောင်းဖြင့် လိပ်ကစားရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာကာ ပြန်ဖြေလေသည်။

"ဆယ်ရက်... ဆယ်ရက်လောက် ရှိပါပြီ"

"အင်း ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ဘာကိစ္စ ရှာတာလဲ"

ခေါ့မင်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် နီမြန်းသွားခဲ့လေပြီ။ သူမသည် အင်္ကျီစကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကျန်းပေရန်ကို တစ်ချက် မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ခန့်ညားလှပသော မျက်နှာကြောင့် ရှက်သွေးဖြာကာ ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားရပြန်လေသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မနာမည် ခေါ့မင်ပါ"

"အင်း မင်း ခုနကပဲ မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ပြီးပြီလေ"

"ရှင်"

ခေါ့မင်မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးလေး ကလည်ကလည်ဖြင့် ပြောဆိုလေသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ပြောပြီးပြီလား"

ပြောရင်းနှင့် ခေါ့မင်က ခပ်အအလေး ပြုံးလိုက်ပြီး ထပ်ပြောလေသည်။

"ကျွန်မက ဦးနှောက် နည်းနည်း နှေးလို့ပါ ဆရာကျန်းကို ရယ်စရာ ဖြစ်သွားစေပြီ"

ခေါ့မင် ပြုံးလိုက်ချိန်တွင် ပေါ်လာသော သွားစွယ်လေးနှစ်ချောင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က မေးစေ့ကို ပွတ်ကာ စိတ်ထဲမှ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

စနစ် မင်း အိပ်ပျော်နေတာလား ဟု သူ တွေးလိုက်လေသည်။

ထိုခေါ့မင်မှာ ခပ်အအပုံစံလေး ဖြစ်သော်လည်း ရုပ်ရည်နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပြောစရာမရှိအောင် လှပလှပေသည်။

အကယ်၍ အရင်ကသာဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော မိန်းမလှလေး မိမိအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့် စနစ်၏ ရွေးချယ်စရာများမှာ တရပ်စပ် ပေါ်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ထိုမိန်းကလေးမှာ မိမိကို လာရောက် စကားပြောနေသည်ကိုပင် စနစ်က ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပြသေးပေ။

ဒါဆိုရင် ငါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီ ဆိုတဲ့ ပထမအဆင့် ရည်မှန်းချက်ကို တကယ်ပဲ အောင်မြင်သွားပြီလား ဟု ကျန်းပေရန် တွေးလိုက်လေသည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းရန်မှာ ကျန်းပေရန်၏ အန္တိမ ရည်မှန်းချက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံကပင် သူ့ကို ဘာမှ လုပ်၍ မရတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိရန် သူ မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ကောင်းကင်ယံမှ ရန်သူများ ဆိုသည့် ဒုတိယအဆင့် ရန်သူများ ရှိနေသေးကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းခြင်းကို ပထမအဆင့် ရည်မှန်းချက်အဖြစ်သာ ကျန်းပေရန်က ပြောင်းလဲ သတ်မှတ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယခု မျက်စိရှေ့မှ ခေါ့မင်မှာ ကျန်းပေရန်အတွက် ကျောက်စိမ်းတုံးလေး တစ်တုံးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော မိန်းမပျိုလေးကပင် စနစ်၏ ရွေးချယ်စရာများကို မပေါ်ပေါက်စေနိုင်ဘူးဆိုလျှင် သူသည် နဂါးနက် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးပေါ်တွင် စိတ်ကြိုက် လျှောက်သွားနိုင်ပြီဟု အခြေခံအားဖြင့် သေချာသွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

ခပ်အအလေး အကြိမ်အနည်းငယ် ပြုံးပြပြီးနောက် ခေါ့မင်က ကျန်းပေရန်ကို ထပ်မံ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းပေရန်၏ အတွေးထဲ နစ်ဝင်နေသော အမူအရာကြောင့် သူမမှာ ငေးမောသွားမိလေသည်။

"ဆရာ... ဆရာက တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းတာပဲ"

"အင်း ငါ သိတယ်"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"..."

ထိုအဖြေကြောင့် ခေါ့မင်မှာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီး ဘာဆက်ပြောရမည်မှန်း မသိတော့ပေ။

"ဟင် ဒါ ခေါ့မျိုးနွယ်စုက မြေးမလေး မဟုတ်လား မင်း ဒီမှာ ဘာလာလုပ်နေတာလဲ"

ခေါ့မင်မှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်နေစဉ်မှာပင် ဖန်းရှုမင်းက ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး သူမကို ပြုံး၍ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ဖန်းရှုမင်းကို မြင်သောအခါ ခေါ့မင်မှာ အလျင်အမြန်ပင် ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။

"ဖန်းဘိုးဘိုးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"အားနာမနေပါနဲ့"

ဖန်းရှုမင်းက ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါ့မင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်လေသည်။

"မင်းကလည်း ဆရာကျန်းကို လာရှာတာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ပါဘူး"

ခေါ့မင်က လက်ကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းရင်း ပြောဆိုလေသည်။

"ကျွန်မက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လမ်းကြုံလို့ပါ မူလကတော့ ဆရာကျန်းကို အဝေးကနေပဲ တစ်ချက်လောက် ကြည့်မလို့ပါ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ ဒီကို လျှောက်လာမိတာပါ"

"ဟားဟားဟား"

ဖန်းရှုမင်းက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ငွေဖြူရောင် မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်ရင်း ပြောဆိုလေသည်။

"ဒါနဲ့ ပေရန် မင်းမှာ လက်ထပ်ထားတဲ့သူ ရှိလား"

ကျန်းပေရန်မှာ နားထောင်ရင်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။

ဒီမေးခွန်းကို ကြားရတဲ့ အကြိမ်ရေက ဒီရက်ပိုင်းမှာ တော်တော်လေး များလာပြီပဲ ဟု သူ တွေးလိုက်လေသည်။

"မရှိသေးပါဘူး"

"ဘာ"

ဖန်းရှုမင်းက ကြားသောအခါ အံ့ဩဟန် ပြသလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ မဖြစ်သေးဘူးနော် ငါ မင်းအရွယ်တုန်းကဆိုရင် သားသမီးတွေတောင် နှစ်ယောက် ရနေပြီ မင်းလည်း မြန်မြန် လုပ်မှ ဖြစ်မယ် ဒီလောက် ကောင်းမွန်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇကို အလဟဿ အဖြစ်မခံပါနဲ့"

ကျန်းပေရန် ပြန်မဖြေရသေးမီမှာပင် ဖန်းရှုမင်းက ဆက်ပြောလေသည်။

"ငါ့မှာ မြေးမလေး တစ်ယောက် ရှိတယ် နာမည်က စုလန် တဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ မိန်းမလှလေးပဲ သေချာတာပေါ့ ရုပ်ရည်ကတော့ အဓိက မဟုတ်ပါဘူး သူမက အခုမှ အရွယ်ရောက်စပဲ ရှိသေးတယ် ဒါပေမဲ့ အနက်ရောင် သခင်ကြီး အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားနေပြီ ငါတို့ ဖန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးဆက်တွေထဲမှာ အတော်ဆုံးပဲ"

ဆယ့်ငါးနှစ်နဲ့ အနက်ရောင် သခင်ကြီး ဖြစ်မယ်ဆိုတာကတော့ တော်တော်လေးကို ဟုတ်နေပြီပဲ ဟု ကျန်းပေရန် တွေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန်မှာ အခုနောက်ပိုင်း ထိုခြောက်နိုင်ငံမှ မျိုးဆက်သစ်များမှာ ဘာတွေစားပြီး ကြီးပြင်းလာကြသနည်း ဆိုသည်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်နှင့် အနက်ရောင် သခင်ကြီး အဆင့်ကို တက်လှမ်းနေကြသည်ဆိုမှတော့ အသက်ရာကျော်မှ အနက်ရောင် သခင်ကြီး ဖြစ်ခဲ့သော ကွမ်ရှီအန်းသာ ကြားလျှင် ဒေါသထွက်ပြီး ခေါင်းတောင်အထဲကို ပြန်ဝင်သွားမိလိမ့်မည် ဖြစ်လေသည်။

"ဒါ့အပြင် သူမက စောင်း တူရိယာ ကဗျာ ပန်းချီ အားလုံးမှာလည်း တော်တော်လေးကို ထူးချွန်တယ် အခုတောင် အတတ်ပညာပိုင်းကို လေ့လာချင်နေတာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ အတတ်ပညာပိုင်းမှာတော့ ဒီကုန်းမြေတိုက်ကြီးပေါ်မှာ မင်းထက် တော်တဲ့သူ ဘယ်သူ ရှိဦးမှာလဲ ဒါကြောင့်"

ဖန်းရှုမင်းမှာ စကားပြောလေ တက်ကြွလေ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က အလျင်အမြန်ပင် ကြားဖြတ် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဖန်း ပျံသန်းစံအိမ် ဒီဇိုင်းရေးဆွဲသူက ကျွန်တော့်ကို တွေ့ဖို့ သဘောတူရဲ့လားဗျ"

ကျန်းပေရန်က မိမိ၏ စကားကို စိတ်မဝင်စားမှန်း သိသော်လည်း ဖန်းရှုမင်းက စိတ်မဆိုးဘဲ ရယ်မောကာ ပြောဆိုလေသည်။

"သေချာတာပေါ့ ကိစ္စက မအောင်မြင်ဘူးဆိုရင် ငါလည်း မင်းကို ဒီလို အချစ်ရေးကိစ္စတွေ ပြောနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဂိုဏ်းချုပ်ဖန်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ သွားလို့ ရမလားဗျ ဂျူနီယာ သူ့ကို အရေးကြီးကိစ္စ ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့ပါ"

"အရေးကြီးကိစ္စ" ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားသည်နှင့် ဖန်းရှုမင်းက ကျန်းပေရန်၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားပြီး လမ်းပြပေးလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ ဆရာကြီးမီ ကလည်း မင်းကို စောင့်နေပါတယ်"

ထွက်ခွာသွားသော လူနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ခေါ့မင်မှာ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ပါးစပ်ဟရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဘာအသံမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ထိုသူနှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ သူမသည် သက်ပြင်းကို အရှည်ကြီး ချလိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန်ကတော့ တော်သေးပါသည် နာမည်ကြီးလှသော်လည်း အခုမှ နာမည်ရခါစ ဖြစ်သည့်အပြင် အသက်လည်း ငယ်ရွယ်သဖြင့် အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်လို ခံစားချက်မျိုး ပေးသောကြောင့် ခေါ့မင်အတွက် သိပ်ပြီး မထိတ်လန့်စေပေ။

သို့သော် ဖန်းရှုမင်းမှာမူ နာမည်ကြီးလှသော အနက်ရောင် သူတော်စင် တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူမ၏ အဘိုးပင်လျှင် သူ့ကို မြင်လျှင် ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံရသည်ဖြစ်ရာ ထိုကဲ့သို့သော လူကြီးသူမကိုမူ သူမသည် ရင်ထဲမှပင် ကြောက်ရွံ့နေမိပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော ခေါ့ခိုင်မှာ မြေကြီးကို တစ်ချက် ထွေးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလေသည်။

"ဒီဖန်းအဘိုးကြီးကတော့ တကယ်ကို ကြားဖြတ်ရတာ ဝါသနာပါတာပဲ လူငယ်တွေ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောနေတာကို ဒီအဘိုးကြီးက ဘာလာလုပ်တာလဲ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ"

ဖန်းရှုမင်းကို ဆဲဆိုပြီးနောက် ခေါ့ခိုင်မှာလည်း အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားလေသည်။

ထိုကျန်းပေရန်က ခပ်အအ မိန်းကလေးတွေကို ကြိုက်တယ်လို့ ကြားထားတယ်လေ ငါ့မြေးမလေးကလည်း တော်တော်လေး အနေအေးတာပဲ ဘာလို့ သူက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပြတာလဲ ဟု သူ တွေးလိုက်လေသည်။

ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း ခေါ့ခိုင်သည် မိမိ၏ စံအိမ်ဘက်သို့ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းခဲ့လေသည်။

...

ဒီလူတွေကတော့ တကယ်ကို ဘဝကို ပျော်အောင် နေတတ်ကြတာပဲ ဟု ကျန်းပေရန် တွေးလိုက်လေသည်။

ဖန်းရှုမင်းနောက် လိုက်၍ စံအိမ်ကြီး တစ်လုံးရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ ထိုနေရာတွင် ငှက်ကလေးများ မြည်သံနှင့် ပန်းရနံ့များဖြင့် အလွန်ပင် သာယာနေသည်ကို ကျန်းပေရန် တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ၎င်းတို့က ဒီပစ္စည်းတွေကို ဘယ်ကနေ ရလာသလဲဟု သူ တွေးနေစဉ်မှာပင် ထိုအရာအားလုံးမှာ ပုံရိပ်ယောင် သိုင်းကွက်များ ဖြစ်မှန်း သိရှိလိုက်ရလေသည်။

၎င်းမှာ လှပစေရန်အတွက်သာ ပြုလုပ်ထားသော ပုံရိပ်ယောင် သိုင်းကွက် ဖြစ်ပြီး တခြား ဘာအာနိသင်မှ မရှိပေ။

သို့သော် ထိုသို့သော ပုံရိပ်ယောင် သိုင်းကွက်ကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းထားရန်အတွက် နေ့စဉ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အသုံးပြုရမည် ဖြစ်ရာ တကယ့်ကို သူဌေးဆန်သော လုပ်ရပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

နွေဦးအငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံထားသော စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ဖြတ်သန်းလာပြီးနောက် ဖန်းရှုမင်း စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မြင့်မားသော မျှော်စင်ကြီး၏ တံခါးမှာ ပွင့်လာပြီး အတွင်းမှ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော မျက်နှာပေါ်တွင် နှင်းဆီရောင် ခြယ်သထားပြီး လှပချောမောသော မျက်နှာတွင် နုပျိုမှုများ လျော့ပါးကာ ရင့်ကျက်သော အလှတရားများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။ သူမသည် ဘာအမူအရာမှ မပြသသော်လည်း မြင်ရသူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းစားနိုင်လောက်အောင် လှပလှပေသည်။

ရေစိမ်းရောင် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အတွင်းမှ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံမှာ မှိန်ပြပြလေး ပေါ်လွင်နေလေသည်။ ခါးတွင်မူ ပြာလွင်သော ပိုးသားကြိုးလေး တစ်ချောင်းဖြင့် သာသာလေး စည်းနှောင်ထားလေသည်။

အနည်းငယ်မျှ မိတ်ကပ် ခြယ်သထားပြီး နက်မှောင်သော ဆံနွယ်ရှည်များမှာ သေးသွယ်သော ခါးအထိ ဝဲကျနေလေသည်။ ဆံပင်ကို ထူးခြားသော ပုံစံဖြင့် ထုံးထားပြီး ခရမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးလေး တစ်ချောင်း စိုက်ထားကာ လည်ပင်းတွင်လည်း လှပသော လည်ဆွဲလေး တစ်ကုံး ဆွဲထားလေသည်။

"ဟင်"

ထိုဆရာကြီးမီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းပေရန်မှာ တကယ်ပင် အံ့ဩသွားလေသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှ လူအားလုံးမှာ အဘိုးကြီးများသာ ဖြစ်ကြပြီး အဘွားအိုပင်လျှင် အနည်းငယ်သာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ထိုပျံသန်း စံအိမ် ဒီဇိုင်းရေးဆွဲသူမှာ အဘိုးကြီး တစ်ဦး မဟုတ်သည့်အပြင် အလွန်ပင် နုပျိုလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သေချာတာပေါ့ ထိုနုပျိုမှု ဆိုသည်မှာ အဘိုးကြီး အဘွားအိုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပြောခြင်း ဖြစ်လေသည်။

တံခါးအတွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် မီဝမ်ဝေက ကျန်းပေရန်ကို ညင်သာစွာ ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။

"ကြည့်ရတာ သူက ဆရာကျန်း ဖြစ်ရမယ် ထင်တယ်"

အမျိုးသမီး၏ အသံမှာ အလွန်ပင် နူးညံ့ပြီး နားထောင်ရသည်မှာ အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေလှပေသည်။ သူမ၏ မျိုးရိုးနာမည်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကျန်းပေရန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ငြိမ့်ညောင်းသော အသံဆိုသည့် စကားလုံးလေးလုံး တန်းစီ၍ ပေါ်လာတော့လေသည်။

"ကျွန်တော် ကျန်းပေရန်ပါ ဆရာမီကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

မီဝမ်ဝေက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်လည် ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မနာမည် မီဝမ်ဝေပါ ဝေ့တိုင်းပြည် ချွမ်းစီရင်စု ကပါ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ဆရာကျန်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတွေကို အများကြီး ကြားဖူးပါတယ် မင်းနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ အမြဲတမ်း စိတ်ကူးထားခဲ့တာပါ ဒါပေမဲ့ ဆရာကျန်းက အလုပ်များနေမှာကို စိုးရိမ်လို့ မနှောင့်ယှက်မိတာပါ မထင်မှတ်ဘဲ ဒီနေ့ ဆရာကျန်းက ကိုယ်တိုင် လာရှာတယ်ဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ နေရာလေးတောင် တောက်ပသွားသလို ခံစားရတယ်"

မီဝမ်ဝေ၏ ယဉ်ကျေးလှသော စကားများကို နားထောင်ရင်း ကျန်းပေရန်မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩနေမိလေသည်။

ထိုပျံသန်း စံအိမ် ဒီဇိုင်းရေးဆွဲသူမှာ လူမသိအောင် နေတတ်သူဖြစ်ရာ လူမှုဆက်ဆံရေးကို ဝါသနာပါမည်မဟုတ်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ တစ်ဖက်လူမှာ ထူးဆန်းသောသူ ဖြစ်နေမည်ကိုပင် သူ ပြင်ဆင်ထားခဲ့လေသည်။

သို့သော် ယခု ကြည့်ရသည်မှာ... တော်တော်လေးကို ဆက်ဆံရ လွယ်ကူပုံရလေသည်။