ဆူပူသောင်းကျန်းခြင်း

၎င်းတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း မိတ်ဆက်ပြီးသည်ကို မြင်သောအခါ ဘေးနားရှိ ဖန်းရှုမင်းက စကားစလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ဆရာနှစ်ယောက် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြပါဦး ငါကတော့ ဒီမှာ မျက်စိနောက်အောင် မနေတော့ပါဘူး ဟားဟားဟား"

မီဝမ်ဝေက ဖန်းရှုမင်းကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဖန်း ဘာစကားတွေ ပြောတာလဲဗျာ ဒီတစ်ခေါက် ဂိုဏ်းချုပ်ဖန်း ကူညီပေးတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခဏလောက် နေပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်သွားပါဦး"

"ဟားဟားဟား ရပါတယ် ရပါတယ် လက်ဖက်ရည်ကတော့ ငါ သေချာပေါက် သောက်မှာပါ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မဟုတ်ဘူး သွားပြီ"

ဖန်းရှုမင်းက ပြောပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ဖန်းရှုမင်း၏ ကျောပြင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ပြီးနောက် မီဝမ်ဝေက ကျန်းပေရန်ကို ပြန်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလေသည်။

"ဆရာကျန်းက ဒီနေ့ လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးမှာ အစီအရင်ကိစ္စတွေကို ကြီးကြပ်နေရမှာ မဟုတ်လား ဘာကိစ္စရှိလို့ ကျွန်မဆီကို ရောက်လာတာလဲ"

ကျန်းပေရန်က မီဝမ်ဝေကို လက်သီးစုကာ ဂါရဝပြုရင်း ပြန်ဖြေလေသည်။

"ကျွန်တော်က လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးက အစီအရင်ကိစ္စအတွက်ပဲ လာခဲ့တာပါ"

"အိုး အစီအရင်က ကျွန်မ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပညာရပ်တော့ မဟုတ်ဘူးလေ ဒါပေမဲ့ ဆရာကျန်း အရင်ဆုံး အထဲကို ဝင်ပါဦး ကျွန်မတို့ လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့"

"ကောင်းပါပြီ ဒါဆိုရင်တော့ အနှောင့်အယှက် ပေးမိပြီ"

နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က မီဝမ်ဝေ၏နောက်မှ လိုက်၍ မျှော်စင်အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့လေသည်။

ကျန်းပေရန်က မျှော်စင်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် လန်းဆန်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုက ဦးနှောက်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ထိုအငွေ့အသက်က သူ၏ အာရုံငါးပါးကို ပိုမို ရှင်းလင်းစေသည့်အပြင် အတွေးအခေါ်များကိုလည်း သာမန်ထက် ပိုမို ထက်မြက်လာစေလေသည်။

ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ မျှော်စင်တစ်ခုလုံးကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ချက်ကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလေသည်။

"ဆရာမမီက ခုနကတင် အစီအရင်ပညာကို မကျွမ်းကျင်ဘူးလို့ ပြောတာက တကယ့်ကို နှိမ့်ချလွန်းတာပဲ"

မီဝမ်ဝေကလည်း ကျန်းပေရန် ဘာကြောင့် ထိုသို့ ပြောသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။ သူမက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ပြန်ပြောလေသည်။

"ဆရာကျန်းက သတင်းတွေထဲကအတိုင်း တကယ့်ကို တော်တာပဲ အိမ်မြှောင်တောင် မလိုဘဲ ဒီမျှော်စင်ထဲက အစီအရင်ကို အာရုံခံနိုင်တယ်ပေါ့"

မီဝမ်ဝေက ပြောရင်းနှင့် လက်ဖက်ရည်အိုးထဲသို့ စိမ်းစိုနေသော လက်ဖက်ရွက် အနည်းငယ်ကို ထည့်လိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ခုနက ပြောတာက နှိမ့်ချတာ မဟုတ်ပါဘူး ဒီမျှော်စင်ထဲမှာ အစီအရင် ချထားတာက တခြားသူပါ"

"ဒါဆိုရင်... ဆရာကြီးကျန်း လား"

မီဝမ်ဝေက ကြားသောအခါ လက်ထဲမှ လှုပ်ရှားမှုများ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားပြီး ကျန်းပေရန်ကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဆရာကျန်းအနေနဲ့ ဆရာကြီးကျန်းကို တွေ့ဖူးမှာကတော့ သေချာပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဝေ့တိုင်းပြည်မှာ ထိပ်တန်း အစီအရင်ပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိတာကို ဒီအစီအရင်က ဆရာကြီးကျန်းရဲ့ လက်ရာဆိုတာ ဘယ်လိုများ တစ်ချက်တည်းနဲ့ သိလိုက်တာလဲ"

"ဆရာကြီးကျန်းက အစီအရင် ချတဲ့နေရာမှာ အရပ်လေးမျက်နှာနဲ့ တိုင်ရှစ်တိုင်ရဲ့ သဘောတရားကို ပေါင်းစပ်ရတာကို ဝါသနာပါသလို ရှုပ်ထွေးနေတာတွေကို ပြန်လည် တည့်မတ်ပေးရတာကိုလည်း ကျွမ်းကျင်တယ်လေ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ အစီအရင် ပုံစံက တော်တော်လေးကို သိသာလွန်းတော့ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်တာပေါ့"

မီဝမ်ဝေက လက်ခုပ်နှစ်ချက် တီးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

"မျက်စိနဲ့ ကြည့်ရုံတင် ဒီလောက်အထိ သိနိုင်တယ်ဆိုတော့ ဆရာကျန်းရဲ့ အစီအရင်ပညာက တကယ့်ကို အထွတ်အအိပ် ရောက်နေပြီပဲ လေးစားပါတယ်"

"ဆရာမမီက မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ ဆရာကြီး ဖန်တီးထားတဲ့ ပျံသန်း စံအိမ်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီပညာတွေက သာမန် အတတ်ပညာလေးတွေပါပဲ"

လက်ဖက်ရည်အိုးထဲသို့ ရေနွေး လောင်းထည့်ရင်း မီဝမ်ဝေက ခပ်ယဉ်ယဉ်လေး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ပျံသန်းစံအိမ်ကို ဖန်တီးနိုင်တာက ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းရဲ့ ကြိုးပမ်းမှု မဟုတ်ပါဘူး ဆရာကျန်းက ပျံသန်း စံအိမ်အကြောင်း မေးမြန်းဖို့ လာတာဆိုရင်တော့ စိတ်ပျက်ပြီး ပြန်သွားရလိမ့်မယ်"

"ပျံသန်းစံအိမ်က ဆရာမမီ တစ်ယောက်တည်းရဲ့ လက်ရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီပျံသန်းသော စံအိမ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးကိုတော့ ဆရာမမီကပဲ စတင် တင်ပြခဲ့တာ မဟုတ်လား"

လက်ဖက်ရည်အိုး အဖုံးကို ပိတ်ပြီး ခဏမျှ လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် မီဝမ်ဝေက ခေါင်းခါရင်း ပြောဆိုလေသည်။

"ဒီပျံသန်းသော စံအိမ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးက အားလုံး စုပေါင်းပြီး စဉ်းစားခဲ့ကြတာပါ အားလုံးက မျက်နှာသာပေးလို့သာ ဒီပျံသန်းသော စံအိမ်ကို ကျွန်မ ဒီဇိုင်းဆွဲတယ်လို့ အပြင်ကို ထုတ်ပြောထားကြတာ"

မျက်နှာသာပေးတာ ဟုတ်လား

ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်။ အဆင့်ကိုး ဂိုဏ်းဆရာကြီးများထဲတွင် နာမည်နှင့် စည်းစိမ်ကို မက်မောသူ နည်းပါးလှသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော တစ်ခါမျှ မရှိဖူးသေးသည့် အလွန်ကောင်းမွန်သော လက်ရာကြီးကို မျက်နှာသာပေးရုံ နှင့်တော့ တခြားသူကို အလွယ်တကူ ပေးအပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

မီဝမ်ဝေကလည်း မိမိကဲ့သို့ပင် နှိမ့်ချတတ်သူမှန်း သိလိုက်ရသောကြောင့် ကျန်းပေရန်လည်း လှည့်ပတ်မပြောတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်သာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဆရာမ မီဆီကို လာတာက ကိစ္စတစ်ခုအတွက်ပဲ အဲဒါက လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးက အစီအရင်အကြောင်းပါ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီအစီအရင်ကို အခြေခံအားဖြင့် နားလည်သွားပြီ ဒါပေမဲ့ ထိုအစီအရင်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံက အရမ်းကို ယုတ်မာလွန်းလှတယ် ယဇ်ပူဇော်ဖို့အတွက် တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများကြီး ရှိတယ် အနည်းငယ်လွဲချော်သွားတာနဲ့ အားလုံးကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်လို့ပါ ဒါကြောင့် ဒါကို ဘယ်လိုများ ကြိုတင် ကာကွယ်လို့ ရမလဲဆိုတာ ဆရာမမီဆီကနေ အကြံဉာဏ် လာတောင်းတာပါ"

မီဝမ်ဝေက ကြားသောအခါ အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားလေသည်။

ကျန်းပေရန်ကလည်း မလောဘဲ ထိုနေရာမှာပင် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

ခဏအကြာတွင် မီဝမ်ဝေက သတိပြန်ဝင်လာပြီး လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်ကို ငှဲ့ကာ ကျန်းပေရန်ကို ပြောဆိုလေသည်။

"ဆရာကျန်း အရင်ဆုံး လာပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး"

"ဒါဆိုရင်တော့ အားနာနာနဲ့ပဲ သောက်ပါ့မယ်"

ကျန်းပေရန်က မီဝမ်ဝေကို ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

"ဒီလက်ဖက်ရည်ရဲ့ ရနံ့က တကယ့်ကို မွှေးပျံ့လွန်းတာပဲ ထူးဆန်းတဲ့ ရနံ့လေးတောင် ပါသေးတယ် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗဟုသုတ နည်းပါးမှုကြောင့် ဒါက ဘယ်လို လက်ဖက်ရွက် အမျိုးအစားလဲဆိုတာ မသိဘူး ဖြစ်နေတယ်"

ကျန်းပေရန်ကလည်း လက်ဖက်ရည်ကို နှစ်သက်သူ တစ်ဦးဖြစ်ရာ နေရာအနှံ့မှ လက်ဖက်ရွက်များကို စုဆောင်းလေ့ ရှိလေသည်။ နေရာအသစ်သို့ ရောက်တိုင်းလည်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များတွင် အသစ်အဆန်းများကို မြည်းစမ်းကြည့်လေ့ ရှိလေသည်။

ယနေ့ မီဝမ်ဝေထံတွင် ထူးခြားသော လက်ဖက်ရည် ရနံ့ကို ရရှိလိုက်သောအခါ သူသည် စပ်စုချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းပေရန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူသည် လက်ဖက်ရည်ကို နှစ်သက်သူမှန်း မီဝမ်ဝေက သိလိုက်လေသည်။ သူမက ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလေသည်။

"ကိုယ်တိုင် စိုက်ထားတဲ့ လက်ဖက်ရွက်တွေပါ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

"ကိုယ်တိုင် စိုက်ထားတာ ဟုတ်လား"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လက်ဖက်ရည်၏ နုပျိုသော ရနံ့၊ အပူပေး အခြောက်ခံထားသော ရနံ့နှင့် ကျန်းပေရန်ပင် အမည်မဖော်နိုင်သော ပန်းရနံ့ သစ်သီးရနံ့များက ပါးစပ်အတွင်း ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

"ကျွန်တော် မမှားဘူးဆိုရင် ဒါက စုရှင်းလန် လက်ဖက်ရွက်ကို ပြုပြင်ထားတာ ဖြစ်ရမယ် မှားသွားရင်လည်း ဆရာမမီ ရယ်မနေပါနဲ့ဦး"

မီဝမ်ဝေက ရယ်မောခြင်း မရှိသည့်အပြင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်သော အမူအရာများ သိသိသာသာ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

"ကြည့်ရတာ ဆရာကျန်းက လက်ဖက်ရည် သောက်တာတင် မဟုတ်ဘဲ ဒီပညာရပ်မှာလည်း ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဆရာကြီး တစ်ယောက်ပဲ တကယ်ကို လေးစားမိပါတယ်"

"အားလပ်ချိန်မှာ နည်းနည်းပါးပါး လေ့လာဖူးတာပါ"

ကျန်းပေရန်က ပြောရင်းနှင့် သူ၏ ကမ္ဘာဦးလက်စွပ်ထဲမှ မြေအိုးနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး မီဝမ်ဝေကို ပြောဆိုလေသည်။

"အပြန်အလှန် ကျေးဇူးပြုရမှာပေါ့ ဒီမြေအိုးထဲက လက်ဖက်ရွက်တွေကလည်း ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် စိုက်ထားတာပါ ဆရာမမီရဲ့ လက်ဖက်ရည်လောက် မကောင်းပေမဲ့ အရသာကတော့ မဆိုးပါဘူး လက်ခံပေးပါဦး"

မြေအိုးနှစ်လုံးကို မြင်သောအခါ မီဝမ်ဝေ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။

"ကျွန်မ ဒါကို အနံ့ခံကြည့်လို့ ရမလား"

"ရတာပေါ့"

ကျန်းပေရန်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ အားနာမနေတော့ဘူး"

မီဝမ်ဝေက ပြောပြီးနောက် ဘယ်ဘက်မှ မြေအိုးအဖုံးကို ဖွင့်ကာ အနံ့ကို အားရပါးရ ရှူရှိုက်လိုက်လေသည်။

အသံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် မီဝမ်ဝေက အလွန် သဘောကျသွားသော အမူအရာကို ပြသလိုက်ရာ ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်သော မျက်လုံးများပင် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ဆရာကျန်းက တကယ်ကို နှိမ့်ချလွန်းတာပဲ ဒီလက်ဖက်ရွက်က ကျွန်မရဲ့ စီးရယ်လက်ဖက်ရည်ထက် မနိမ့်ကျတဲ့အပြင် ရနံ့က ပိုတောင် မွှေးသေးတယ် ဆရာကျန်း ဒါကို ဘယ်လိုများ စိုက်ပျိုးခဲ့တာလဲ"

လက်ဖက်ရည် ဆွေးနွေးပွဲ ဖြစ်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က စကားကို အမြန် ပြန်လှည့်လိုက်လေသည်။

"လက်ဖက်ရည်အကြောင်းကိုတော့ နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြတာပေါ့ အခုတော့ လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးက အစီအရင်က လူတွေကို မထိခိုက်အောင် ဘယ်လို တားဆီးရမလဲဆိုတာ အရင် ဆွေးနွေးကြရအောင်"

"အဲဒါလား အမှန်တော့ ခုနက ကျွန်မ စဉ်းစားထားတဲ့ အကြံအချို့ ရှိပါတယ် မပြည့်စုံတာ ရှိရင်လည်း ဆရာကျန်း ပြန်လည် တည့်မတ်ပေးပါဦး"

နောက်ထပ် နှစ်နာရီအတွင်းမှာ ကျန်းပေရန်သည် ထိုပျံသန်း စံအိမ် ဒီဇိုင်းရေးဆွဲသူနှင့် ပတ်သက်၍ အကြမ်းဖျင်း သိရှိသွားခဲ့လေသည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူမသည် အတတ်ပညာ အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်သည် မဟုတ်သော်လည်း ခြုံငုံသုံးသပ်နိုင်စွမ်းတွင်မူ ကျန်းပေရန် မြင်ဖူးသမျှ ဆရာကြီးများထက် အများကြီး သာလွန်လေသည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် မီဝမ်ဝေသည် အဆင့်ကိုး စက်မှုပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမ လေ့လာထားသော အတတ်ပညာ နယ်ပယ်မှာ အလွန် ကျယ်ဝန်းလှလေသည်။ အစီအရင်၊ အဆောင်၊ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး၊ ဂူအဆိပ် စသည်တို့တွင် သူမသည် အဆင့်ခုနစ်နှင့် အထက် ရှိနေပြီး အစီအရင်၊ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းနှင့် ပုံရိပ်ယောင် သိုင်းကွက်များတွင်မူ အဆင့်ရှစ်အထိ မြင့်မားလှပေသည်။

ကျန်းပေရန် ယခုအချိန်အထိ သိရှိခဲ့သော ဆရာကြီးများထဲတွင် သူမသည် အဖက်ဖက်က တတ်ကျွမ်းသူဟု အခေါ်ဆိုနိုင်ဆုံးသူ ဖြစ်လေသည်။

၎င်းအပြင် သူမ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများမှာလည်း အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှရာ ဤအချက်တွင်မူ ကျန်းပေရန်ပင် မိမိကိုယ်ကို အားမလိုအားမရ ဖြစ်မိလေသည်။

၎င်းအပြင် သူမသည် တွေးရုံတင် မဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့လည်း လုပ်ဆောင်ရဲသူ ဖြစ်လေသည်။ ပျံသန်း စံအိမ်ကဲ့သို့သော အလွန် ရှုပ်ထွေးလှသည့် ပစ္စည်းကို စတင် တင်ပြစဉ်က ဆရာကြီးများစွာက လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသော်လည်း မီဝမ်ဝေ တစ်ယောက်တည်း၏ ဇွဲကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့သော လက်ရာကောင်းကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သေချာတာပေါ့ ဒါတွေက ကျန်းပေရန် ကိုယ်တိုင် ခန့်မှန်းလိုက်တာပါပဲ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက မျက်နှာသာပေးလို့ သူမက ဒီဇိုင်းရေးဆွဲသူ ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာကိုတော့ သူ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။ ၎င်းနောက်ကွယ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ခက်ခဲမှုများနှင့် ကြိုးပမ်းမှုများ ရှိနေမည်မှာ သေချာလှသည်။

ကျန်းပေရန် ဤမျှလောက် အံ့ဩနေရခြင်းမှာ နှစ်နာရီအတွင်းမှာပင် သူ၏ အံ့ဩမှု အကြိမ်ရေက အရင်က အကြိမ်ရေ အားလုံးထက် ပိုများနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ဒီအမျိုးသမီးကတော့ တကယ်ကို တွေးရဲလွန်းတာပဲ ဟု ကျန်းပေရန် တွေးလိုက်လေသည်။

စကားကောင်းလာချိန်တွင် သူမက ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းသာ စုံလင်မည်ဆိုလျှင် အနက်ရောင် သူတော်စင် တစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသော စက်ရုပ်ကိုပင် ဖန်တီးနိုင်သည်ဟု ပြောဆိုလေသည်။

ဒါက ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်လဲ။

စက်ရုပ်နဲ့ အနက်ရောင် သူတော်စင် တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုတာကတော့ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ မဟုတ်လား။

ယခင်က ကျန်းပေရန်သည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးခဲ့သော်လည်း မီဝမ်ဝေ၏ ရှင်းပြချက်များကို ခဏမျှ နားထောင်ပြီးနောက် ၎င်းက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၂၁ ရာစုမှာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ အတွေးအခေါ်က ဒီကလူတွေထက် ပိုပြီး ရှေးမကျသင့်ဘူး မဟုတ်လား။

လက်တွေ့ မကြိုးစားခင်မှာ သံတုံးကြီးတွေ ကောင်းကင်ပေါ် ပျံတက်မယ်လို့ ဘယ်သူ တွေးဖူးမှာလဲ။ မြင်ကွင်းတွေ အားလုံးကို စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်မှာ အတိအကျ ပုံဖော်နိုင်မယ်လို့ ဘယ်သူ တွေးဖူးမှာလဲ။ ပြီးတော့ စတုရန်းပုံ သံသေတ္တာလေး တစ်လုံးထဲမှာ ကမ္ဘာပေါ်က ကိစ္စတွေ အကုန်လုံး ထည့်ထားနိုင်မယ်လို့ကော ဘယ်သူ တွေးဖူးမှာလဲ။

အကယ်၍ မတွေးရဲဘူးဆိုရင်တော့ ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိုးတက်လာမှာလဲ။

ကျန်းပေရန်က ထိုပျံသန်းသော စံအိမ် ဒီဇိုင်းရေးဆွဲသူကို ပိုမို အသိအမှတ်ပြုလာသည်နှင့်အမျှ မီဝမ်ဝေက ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်သော မျက်လုံးများကလည်း ပိုမို ထူးခြားလာလေသည်။ ပြင်းထန်သော ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ ဦးနှောက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ခတ်နေလေသည်။

ဒီလူက ငါနဲ့ အမျိုးအစားတူပဲ လို့ သူမ တွေးလိုက်လေသည်။

မီဝမ်ဝေသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသလို ခံစားခဲ့ရလေသည်။ ၎င်းမှာ သူမက တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး ထူးချွန်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ဘာကိုပဲ သင်ယူသင်ယူ သူမက လျင်မြန်စွာ တတ်မြောက်ခဲ့ပြီး တခြားသူတွေကို အလျင်အမြန် ကျော်တက်သွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် ထိုအချက်ကတော့ တော်သေးပါသည် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နယ်ပယ်တိုင်းမှာ သန်မာသူတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲလေ။ သူမ ဘယ်လောက်ပဲ တော်တော် အားလုံးကို ကျော်တက်ပြီး အဆင့်သစ်တစ်ခုကို ရောက်သွားတာမျိုးတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။

သူမ၏ အဓိက အထီးကျန်မှုမှာ သူမကို နားလည်ပေးမည့်သူ မရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သူမက ဆန်းသစ်သော စိတ်ကူးတစ်ခုကို တင်ပြလိုက်တိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက သူမကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကြပြီးနောက် သူမကို အမြဲတမ်း ငြင်းပယ်ဖို့ ကြိုးစားကြလေသည်။

မီဝမ်ဝေက နောက်ဆုံးမှာတော့ တိတ်တဆိတ် ဇွဲနပဲဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အထီးကျန်မှုကတော့ ပိုပြီး ပြင်းထန်လာခဲ့လေသည်။

သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ဒီကမ္ဘာကြီးနဲ့ ကွဲလွဲနေသလို ခံစားခဲ့ရပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ ထူးဆန်းသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသလို ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယခု မျက်စိရှေ့မှ လူ ပေါ်လာမှသာ မီဝမ်ဝေမှာ သူမကို နားလည်ပေးမည့်သူကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဘာကိုပဲ ပြောပြော သူက ဒါက ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ ဆိုတဲ့ မျက်နှာပေးမျိုး လုံးဝ မပြသတဲ့အပြင် သူမ၏ စိတ်ကူးများကို လျင်မြန်စွာ လက်ခံနိုင်ပြီး အသုံးဝင်သော အကြံဉာဏ်များကိုပင် ပေးနိုင်သေးသည်။

မဟုတ်လျှင် သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို ကျန်းပေရန်အား ပြောပြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ မီဝမ်ဝေ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော ခံစားချက် ဖြစ်လေသည်။ နဂါးနက် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးပေါ်တွင် ထိပ်တန်း အတတ်ပညာရှင်များ အများဆုံး စုဝေးရာ ချမ်းကျိနန်းတော် မှာတောင် သူမသည် မည်သူနှင့်မျှ ဤမျှလောက်အထိ စိတ်ချင်း မတိုက်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပေ။ ထို့ပြင် သူသည် လက်ဖက်ရည် ပညာရပ်တွင်လည်း ဤမျှလောက်အထိ ကျွမ်းကျင်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

"အင်း အဆောင်နဲ့ အစီအရင်ကြားမှာက အပြန်အလှန် ဆက်နွှယ်မှုတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ အကယ်၍ အဆောင်နဲ့ အစီအရင်ကို ပေါင်းစပ်ပြီးမှ စက်မှုပညာကို ထည့်သွင်းမယ်ဆိုရင်တော့"

"ဆရာကျန်း ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ကြရအောင်"

"ဗျာ"

ကျန်းပေရန်က မီဝမ်ဝေ ခုနက တင်ပြလိုက်သော စိတ်ကူးကို အလေးအနက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေစဉ်မှာပင် မီဝမ်ဝေက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန် ကြောင်အသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မီဝမ်ဝေက ထပ်ပြောလေသည်။

"ကျွန်မ ပြောတာက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ကြရအောင်လို့ပါ"

ကျန်းပေရန် ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းပေရန်က မီဝမ်ဝေအပေါ် ထားရှိသော အကဲဖြတ်ချက်များကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်ကတော့ သူသည် တစ်ဖက်လူကို ပုံမှန်လူ တစ်ယောက်၊ လူမှုဆက်ဆံရေး နားလည်သော ပုံမှန်လူ တစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယခုမူ...အရူးဆုံးက ဒီလူပဲ ဟု ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

စကားကောင်းနေတုန်းမှာ လက်ထပ်မယ်လို့ ပြောတာက ဘာသဘောလဲ။

၎င်းထက် ပိုပြီး ထူးဆန်းသည်မှာ စနစ်က ယခုအချိန်အထိ ဘာရွေးချယ်စရာမှ မပေးသေးခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကောင်းပြီ ကြည့်ရတာ ငါက တကယ်ပဲ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသွားပြီ ထင်တယ်

ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်။

စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က တည်ငြိမ်နေသော မီဝမ်ဝေကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလေသည်။

"ဆရာမမီ အခု ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးနေတာက အားလုံးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ့် စက်မှုအစီအရင် တစ်ခုကို ဘယ်လို ဖန်တီးမလဲ ဆိုတာပါ ဒါကြောင့် ဆရာမအနေနဲ့ ဒီကိစ္စကိုပဲ အာရုံစိုက်ပေးလို့ ရမလားဗျ"

"ကောင်းပါပြီ"

မီဝမ်ဝေက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးပြီးရင် ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ကြမှာလား"

မင်းကတော့ တကယ်ကို မလွယ်တဲ့သူပဲ ဟု ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲက တွေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန်က စကားကို ဘယ်လိုများ လွှဲရမလဲဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် တံခါးပြင်ပမှ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဖယ်ကြစမ်း ဒီနေ့ ဘယ်သူ ငါ့ကို တားတား ငါ အကုန် သတ်ပစ်မယ်"

"ဟေး ခင်ဗျားကတော့ တော်တော်လေး ဟုတ်နေပြီပဲ ငါတို့ ဝေ့တိုင်းပြည်ရဲ့ စခန်းကို လာပြီးတော့ ရမ်းကားနေတယ်ပေါ့ ကျင်းကျီရုံ ခင်ဗျားက ငါတို့ ဝေ့တိုင်းပြည်မှာ လူမရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

"သူမကို ဖမ်းလိုက်ကြစမ်း သူမက ဘယ်လိုများ တစ်ယောက်ချင်း သတ်သွားမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်"

"..."

ထိုလူအနည်းငယ်၏ စကားပြောသံကို သေချာ ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းပေရန်က မနေနိုင်ဘဲ နဖူးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်မိလေသည်။

ဒါက ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ

သူ တွေးလိုက်လေသည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန်အနေဖြင့် အနက်ရောင် သူတော်စင် အနည်းငယ်က ခက်ခဲစွာ တည်ဆောက်ထားသော ညီညွတ်မှုကို ဖျက်ဆီးနေသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူသည် ထိုင်ရာမှ ထ၍ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့လေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ဝေ့တိုင်းပြည်မှ အနက်ရောင် သူတော်စင် ခုနစ်ဦးက ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဝိုင်းထားလေသည်။ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း အလျော့ပေးမည့် အမူအရာ လုံးဝ မရှိဘဲ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦး၏ ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ရုတ်ရုတ်သည်းသည်း တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။

"စီနီယာကြီးတို့ ခဏလောက် ရပ်ပေးကြပါဦး ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားကို နားထောင်ပေးလို့ ရမလားဗျ"

ကောင်းကင်ယံရှိ ဝေ့တိုင်းပြည်မှ အနက်ရောင် သူတော်စင်များသည်လည်း အမှန်စင်စစ် တိုက်ခိုက်လိုသော စိတ် မရှိကြပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သည်လည်း ထုံနိုင်ငံ၏ ကျေးဇူးကို သိထားကြသဖြင့် သူတစ်ပါး နယ်မြေတွင် ပြဿနာ မရှာချင်ကြပေ။ သို့သော် ထိုကျင်းကျီရုံက လွန်လွန်ကဲကဲ လုပ်ဆောင်လာသဖြင့် သူတို့လည်း မတတ်သာဘဲ တုံ့ပြန်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယခု ကျန်းပေရန်က ကြားဝင် စေ့စပ်ပေးသောအခါ ၎င်းတို့သည်လည်း သဘာဝကျကျပင် အခြေအနေကို လက်ခံလိုက်ကြလေသည်။

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်အနေဖြင့်မူ သူမသည် ပို၍ပင် လိုလားနေလေသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမက ဤကဲ့သို့ ပြဿနာရှာခြင်းမှာ ကျန်းပေရန်ကို အမြန်ဆုံး ထွက်လာစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သို့ဖြစ်ရာ သူမသည် ပထမဆုံးအဖြစ် မိမိ၏ မူလ ပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်ပြီး ဝေ့တိုင်းပြည်မှ အနက်ရောင် သူတော်စင် ခုနစ်ဦးကို ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။

"ခုနက ကျွန်မ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိသွားပါတယ် စီနီယာတို့ စိတ်မရှိပါနဲ့"

ယခုအခါ တောင်းပန်စကား ပြောဆိုနေသော ကျင်းကျီရုံကို ကြည့်ရင်း ဝေ့တိုင်းပြည်မှ အနက်ရောင် သူတော်စင်များမှာ ပို၍ပင် ကြောင်အသွားကြလေသည်။

ဒါက ဘာအခြေအနေလဲ ဟု သူတို့ တွေးလိုက်လေသည်။

ထိုကျင်းကျီရုံက ၎င်းတို့၏ နယ်မြေထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာခြင်းကပင် သူတို့ကို အံ့ဩစေခဲ့ပြီး ယခုလည်း ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ပြန်လည် တောင်းပန်နေပြန်လေသည်။

ဒါက ဘာပြဇာတ် ကပြနေတာလဲ။

သို့သော် ကျင်းကျီရုံက တောင်းပန်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည့်အပြင် ဆရာကျန်းကလည်း အောက်တွင် စေ့စပ်ပေးနေမှတော့...

အနက်ရောင် သူတော်စင် ခုနစ်ဦးမှာလည်း မိမိတို့၏ အတွင်းအားများကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ကြလေသည်။ ထို့နောက် ဝူကျိကျန်းက ဦးဆောင်၍ ပြောဆိုလေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကျင်းအနေနဲ့ တစ်ခုခုကို မှားယွင်း နားလည်ထားပုံရပါတယ် အောက်ကို ဆင်းပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောကြတာပေါ့"

"ကောင်းပါပြီ ဂိုဏ်းချုပ်ဝူရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်းပါပဲ"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်က အနက်ရောင် သူတော်စင် ခုနစ်ဦးကို လက်သီးစုကာ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး မြေပြင်သို့ ပထမဆုံး ပြန်လည် ဆင်းသက်ခဲ့လေသည်။