ပြဿနာက အနည်းငယ် ကြီးမားနေသည်

အစစအရာရာ အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် လူအားလုံးကို လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးမှ ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်လေသည်။

ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ပြီး မတော်တဆမှုများကို ကူညီဖြေရှင်းပေးလိုသော အနက်ရောင် သခင်ကြီးများလည်း ပါဝင်လေသည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန်အနေဖြင့် အကယ်၍ အကာအကွယ် အမှန်တကယ် လိုအပ်ပါက အနက်ရောင် သူတော်စင် အနည်းငယ်ကိုသာ တိုက်ရိုက် ခေါ်ယူလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း သက်ဆိုင်ရာ နယ်ပယ်အလိုက် ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ကွာခြားလှပေသည်။ ထိုလန်ဝူချောက်ကမ်းပါးရှိ အလွန်ကြီးမားသော အစီအရင်ကြီးအတွင်း ဝှက်ထားသော အရာမှာ သေချာပေါက် ယုတ်မာညစ်ထေးသော အရာများ ဖြစ်နိုင်ပြီး ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံသူများ ကိုင်တွယ်နိုင်သော အရာ မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ကို ထားရှိခြင်းမှာ အလုပ်ပိုစေရုံသာ ရှိမည် ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းပေရန် ကိုယ်တိုင်သာ ဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လူရှင်းလင်းခြင်း ပြီးဆုံးပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် အစီအရင်မျက်လုံး၏ အပေါ်ယံတွင် ပျံဝဲကာ ခါးချိတ်တိုကင်မှတစ်ဆင့် အခြားသူများ၏ တည်နေရာကို စတင် အတည်ပြုလိုက်လေသည်။

"စလိုက်ကြရအောင်"

လူတိုင်း သတ်မှတ်ထားသော အမှတ်များသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ကမ္ဘာဦးလက်စွပ်ထဲမှ သွေးနီနေမင်းအဆောင် ရှစ်ဆယ့်တစ်ချပ်ကို တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်ယူကာ ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်၏ အမိန့်အရ နတ်မင်းကြီးက အရင် ကြွချီ"

"မြို့ရိုးများ မခိုင်ခံ့ပါက ရွှေတံခါးဖြင့် ပိတ်ဆို့"

"ထောင်သောင်းမကသော ဘေးအန္တရာယ်များ ရန်မမူစေနှင့်"

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုသွေးနီနေမင်းအဆောင် ရှစ်ဆယ့်တစ်ချပ်မှာ စူးရှသော သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး အလျင်အမြန် စုစည်းကာ လှောင်အိမ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျန်းပေရန်ကို အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်လိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင် အဆောင်လှောင်အိမ်အတွင်း၌ ထိုင်နေသော ကျန်းပေရန်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း စူးရှသော အနီရောင်များ တောက်ပလာသည်ကို တွေ့ရလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားသော နေရာလေးခုရှိ အစီအရင်ပညာရှင်များသည်လည်း မိမိတို့၏ နည်းလမ်းအသီးသီးကို အသုံးပြုကာ ယုတ်မာသောအငွေ့အသက် သို့မဟုတ် နာကျည်းသောအငွေ့အသက်များဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဝန်းရံစေကြလေသည်။

၎င်းမှာ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ဖြစ်ပြီး အလွန်ကြီးမားသော အစီအရင်ကြီးအတွင်း ပိတ်လှောင်ခံထားရသော နာကျည်းနေသည့် ဝိညာဉ်များက ၎င်းတို့ကို ရန်သူအဖြစ် ချက်ချင်း သတ်မှတ်ခြင်း မပြုနိုင်ရန် ဖြစ်လေသည်။

မိမိ၏ လက်သည်းများပင် သွေးနီရောင် ပြောင်းလဲသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် သွေးနီရောင် အငွေ့အသက်တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကမ္ဘာဦးလက်စွပ်ထဲမှ ပန်လုံအလံ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ထိုမှော်ပစ္စည်းမှာ ကျန်းပေရန်က ယင်ရှင်းထံမှ ငှားယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယုတ်မာသော အရာများကို အမိန့်ပေး စေခိုင်းနိုင်သည်ဟု ဆိုလေသည်။

သို့သော် အောင်မြင်ခြင်း ရှိမရှိမှာ အသုံးပြုသူ၏ ကျင့်ကြံမှု နက်နဲမှုနှင့် တစ်ဖက်၏ စွမ်းအား အနည်းအများပေါ်တွင် မူတည်လေသည်။

ကြားရသည်မှာ သိပ်ပြီး ယုံကြည်ရပုံ မရသော်လည်း ကျန်းပေရန်သည် ထိုအလံအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို အမှန်တကယ် အာရုံခံမိလေသည်။ ထိုစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး ကျန်းပေရန် အခြားသော အစီအရင်ပညာရှင်များ၏ မှော်ပစ္စည်းများတွင် တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသေးသော အဆင့်အတန်း ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် အသုံးမပြုဖူးသော်လည်း ကျန်းပေရန်က ၎င်းကို ငှားယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အဆောင်လှောင်အိမ်အတွင်း၌ စုစည်းနေသော ယုတ်မာသည့် အငွေ့အသက်များ ပိုမို ပြည့်ဝလာသောအခါ ကျန်းပေရန်သည် လက်ထဲမှ ပန်လုံအလံကို ဝှေ့ယမ်းကာ မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

"မြင့်မြတ်သော အမိန့်တော်ဖြင့် ဝိညာဉ်များကို ခွဲခြားစေ"

"စကြဝဠာ၏ စွမ်းအားဖြင့် ကြယ်တာရာများကို လွှမ်းမိုးစေ"

"အမိန့်တော်အတိုင်း အမြန်ဆုံး အာနိသင် ပြစေ"

နောက်ဆုံးစကားလုံး ဆုံးသည်နှင့် အဆောင်လှောင်အိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ယုတ်မာသည့် အငွေ့အသက် အားလုံးမှာ ပန်လုံအလံအတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အလံမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာလေသည်။

ကျန်းပေရန်၏ ကိုယ်တစ်ဝက်ခန့်ထက်ပင် ပို၍ မြင့်မားသွားပြီးနောက်မှသာ ပန်လုံအလံမှာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလံပေါ်ရှိ နဂါးဆိုးပုံရိပ်မှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပုံစံ ပေါ်ပေါက်လာပြီး လူကို ဝါးမျိုတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရလေသည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန်က နောက်ထပ် အဆင့်ကို အလျင်စလို မလုပ်ဆောင်ဘဲ လေဟာနယ်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ထိုင်ကာ ပန်လုံအလံအတွင်းမှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများ ပိုမို သန်မာလာသည်ကို ငြိမ်သက်စွာ အာရုံခံနေလေသည်။

အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ အရှေ့ဘက် အရပ်တွင် ကြီးမားသော ကျီးကန်းမည်း ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အမည်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားလေသည်။

၎င်းနောက်တွင် အနောက်ဘက် အရပ် တောင်ဘက် အရပ်နှင့် မြောက်ဘက် အရပ်တို့မှာလည်း ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

အရပ်လေးမျက်နှာလုံးတွင် ထူးခြားသော နိမိတ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ ထရပ်လိုက်လေသည်။

"ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"

ထိုအချိန်တွင် လန်ဝူချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး တစ်စုံတစ်ခုသော အရာမှာ မြေကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်အလား ရှိနေလေသည်။

"ဖွင့်စေ"

လန်ဝူချောက်ကမ်းပါး ပြင်ပတွင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော မီဝမ်ဝေ က လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးပေါ်ရှိ များပြားလှသော စက်မှုပစ္စည်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာပြီး အက်ကွဲတော့မည့် မြေပြင်ကို ပြန်လည် ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။

မျက်နှာပေါ်သို့ တိုးဝင်လာသော များပြားလှသည့် မကောင်းသောအငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းပေရန်ပင် မနေနိုင်ဘဲ တစ်ချက် တုန်ယင်သွားခဲ့လေသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်အာရုံကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုပြီးမှသာ စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့လေသည်။

'တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နာကျည်းမှုပဲ'

ထိုနာကျည်းမှုများမှာ ထိုအလွန်ကြီးမားသော အစီအရင်ကြီးမှ လာခြင်းဖြစ်မှန်း ကျန်းပေရန် သေချာ သိရှိထားလေသည်။ သို့သော် ယခုမှာ ၎င်းကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်ရုံသာ ရှိသေးပြီး ယိုစိမ့်လာသော မကောင်းသောအငွေ့အသက်လေးကပင် ဤမျှလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းနေမှတော့ အမှန်တကယ် ဖျက်ဆီးချိန်တွင် မည်သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန်နှင့် အခြားသူများသည် အစီအရင်ကို မဖျက်ဆီးမီကပင် ထိုသို့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ထိုအံ့ဩမှုမှာ ခဏတာသာ ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။ ကျန်းပေရန်သည် လက်ထဲမှ ပန်လုံအလံကို စတင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"ဝူး ဝူး ဝူး ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"

ကျန်းပေရန်က ပန်လုံအလံကို ဝှေ့ယမ်းသည့် အရှိန် ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်နှင့်အမျှ ထွက်ပေါ်လာသော လေတိုးသံမှာ တဖြည်းဖြည်း မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လာလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံရှိ နီမြန်းသော တိမ်တိုက်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာပြီး ပိုမို ကြီးမားလာလေသည်။

နီမြန်းသော တိမ်တိုက်များမှာ လန်ဝူချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီးနောက် အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် အရပ်လေးမျက်နှာရှိ နိမိတ်များသည်လည်း တိမ်တိုက်များနှင့်အညီ ပိုမို ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်လာကြလေသည်။

လန်ဝူချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုလုံး မတူညီသော မကောင်းသောအငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသောအခါ ကျန်းပေရန်သည် ပန်လုံအလံကို ကျောဘက်တွင် ထိုးစိုက်လိုက်ပြီးနောက် ကမ္ဘာဦးလက်စွပ်ထဲမှ အလျား နှစ်ပေ လေးလက်မနှင့် အနံ တစ်လက်မခွဲရှိသော ကွေ့ရှားဓား နှစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ထိုကွေ့ရှားဓားမှာ အဖိုတစ်လက် အမတစ်လက် ဖြစ်ပြီး အသုံးပြုသည့်အခါ ဓားနှစ်လက်ကို အတူတူ ဆုပ်ကိုင်ထားရမည် ဖြစ်လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလွန် ပြင်းထန်လှသော မကောင်းသောအငွေ့အသက်များကို အာရုံခံမိသောအခါ ထိုကွေ့ရှားဓား နှစ်လက်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး ဓားကိုယ်ထည်မှာ တုန်ယင်နေသည့်အပြင် ရံဖန်ရံခါလည်း ဓားမြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

'ဟူး... ထိန်းချုပ်ရတာ တော်တော် ခက်တာပဲ'

ထိုကွေ့ရှားဓားမှာ ဇန်တိုင်းပြည်မှ အဆင့်ကိုး အစီအရင်ပညာရှင် တစ်ဦးက သူ့အား ငှားယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် ပြင်းထန်သော နာကျည်းမှုများ ကိန်းအောင်းနေသည့် ယုတ်မာသော ဓားတစ်လက် ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းပေရန်၏ အမြင်တွင်မူ ဤအလွန်ကြီးမားသော အစီအရင်ကြီးကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးသော မှော်လက်နက် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန်သည် ထိုဓား၏ စွမ်းအားကို အနည်းငယ် အထင်သေးခဲ့မိလေသည်။ အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဓားကို ကိုင်ထားသော သူ၏ ညာဘက်လက်မှာ ခရမ်းရောင်များ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ထိုမကောင်းသောအငွေ့အသက်များက အပေါ်သို့ ဆက်လက် ပျံ့နှံ့လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က အနီရောင် တောက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ဝိညာဉ်အာရုံကို ပြင်းထန်စွာ ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝူတိန်အဆောင် ခြောက်ချပ်ကို ထုတ်ယူကာ ညာဘက်လက်မောင်းပေါ်တွင် ကပ်လိုက်လေသည်။

ပြင်းထန်သော ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ကွေ့ရှားဓားသည် ကျန်းပေရန်မှာ လွယ်ကူသောသူ မဟုတ်မှန်း သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် သူ့အား ပူးကပ်လိုသည့် စိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်တော့လေသည်။

ကွေ့ရှားဓားကို ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် နီမြန်းသော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုတိမ်တိုက်များကြားတွင် အသက်၊ တုန်လှုပ်ခြင်း၊ အနားယူခြင်း၊ ရှုခင်း ဟူသော စာလုံးလေးလုံးမှာ မှိန်ပြပြ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

"ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"

ထိုအချိန်တွင် လန်ဝူချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုလုံးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြန်ပြီး ခုနကထက်ပင် ပို၍ ပြင်းထန်လှပေသည်။

'ဒီလောက် မြန်မြန် ဖိနှိပ်လို့ မရတော့တာလား'

လန်ဝူချောက်ကမ်းပါး အနက်ပိုင်းမှ ယိုစိမ့်လာသော မကောင်းသောအငွေ့အသက်များ ပိုမို များပြားလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကွေ့ရှားဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကျန်းပေရန်၏ ညာဘက်လက်မှာလည်း အားပိုစိုက်လိုက်မိလေသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယခုတစ်ကြိမ် တိုးဝင်လာသော မကောင်းသောအငွေ့အသက်များမှာ ပိုမို ကြောက်စရာကောင်းလှပြီး သူ၏ နားထဲတွင် ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများပင် ကြားနေရသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန်က မလောသေးပေ။ သူသည် ကောင်းကင်ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ရာ တိမ်တိုက်များကြားတွင် ပွင့်ခြင်း၊ နာကျင်ခြင်း၊ ပိတ်ဆို့ခြင်း ဟူသော စာလုံး သုံးလုံး ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြန်လေသည်။

"ဝုန်း" "ဝုန်း" "ဝုန်း"

အစီအရင် ပြီးဆုံးတော့မည့် အချိန်တွင် ကျန်းပေရန်၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ များပြားလှသော ပိတ်ဆို့စက်မှုပစ္စည်းများမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေသည်။ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသော နာကျည်းနေသည့် ဝိညာဉ်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မြေအောက်မှ တိုးထွက်လာကြသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ကျန်းပေရန်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လာခြင်း မရှိကြပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျန်းပေရန်သည် ယခုအခါ မကောင်းသောအငွေ့အသက် အမျိုးမျိုးဖြင့် ဝန်းရံခံထားရသဖြင့် သူသာ သိသိသာသာ မလုပ်ဆောင်ပါက ထိုနာကျည်းနေသည့် ဝိညာဉ်များသည် သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မြေအောက်မှ တိုးထွက်လာသော နာကျည်းနေသည့် ဝိညာဉ်များ ပိုမို များပြားလာသည်ကို ကြည့်ရင်း ကွေ့ရှားဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကျန်းပေရန်၏ ညာဘက်လက်မှာ ပို၍ အားပါလာလေသည်။

'ဒီအစီအရင်ကြီးက လူ ဘယ်လောက်များများ ဝါးမျိုခဲ့တာလဲ'

ဝိညာဉ်အရေအတွက်မှာ တစ်သောင်းကျော်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်ပင် မနေနိုင်ဘဲ တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်မိလေသည်။

၎င်းမှာ လူ့လောက၏ အယုတ်မာဆုံးသော အရာပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းတို့ ပြင်ဆင်မှုများမှာ လုံလောက်ခဲ့သဖြင့် နာကျည်းနေသည့် ဝိညာဉ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း တိုက်ခိုက်မည့် ပစ်မှတ်ကို ရှာမတွေ့ကြဘဲ မကောင်းသောအငွေ့အသက်များကြားတွင်သာ လမ်းပျောက်နေကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ နောက်ဆုံးဖြစ်သော သေဆုံးခြင်း စာလုံး ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။ ကျန်းပေရန်သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လက်ထဲမှ ကွေ့ရှားဓားကို အောက်ဘက်ရှိ အစီအရင်မျက်လုံးဆီသို့ တိုက်ရိုက် လွှဲယမ်းကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

"ဂျွတ်"

အစီအရင်မျက်လုံးဖြစ်သော ခရမ်းရောင် နှလုံးသားမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားခဲ့လေသည်။

"အား"

ခရမ်းရောင် နှလုံးသား ကွဲအက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချောက်နက်ထဲမှ လာသည်ဟု ထင်မှတ်ရသော စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားရာ ကျန်းပေရန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးများပင် ထသွားရလေသည်။

"ဆရာကျန်း တစ္ဆေတွေ ကျွန်တော့်ကို တွေ့သွားပြီ"

"ဆရာကျန်း အမြန် ထွက်ခဲ့ပါ အမြန် ထွက်ခဲ့ပါ"

"ဆရာကျန်း ကြည့်ရတာ အစီအရင်က ကျွန်တော်တို့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီးတော့ ယုတ်မာနေပုံရတယ်"

...

စိတ်ချင်းဆက်သွယ်သော တိုကင်မှတစ်ဆင့် အဆင့်ကိုး အစီအရင်ပညာရှင် အနည်းငယ်၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ၎င်းတို့ အားလုံးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေကြမှန်း ထင်ရှားလှပေသည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန်လည်း ၎င်းတို့ကို နားလည်ပေးနိုင်ပါသည် ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသော မြင်ကွင်းမှာ ငရဲဘုံတစ်ခုနှင့် တူနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သောင်းနှင့်ချီသော မဟုတ်... သိန်းနှင့်ချီသော ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဝိညာဉ်ဆိုးကြီးများက ရှေ့တည့်တည့်မှ သူ့ဆီသို့ အုပ်စုလိုက် တိုးဝင်လာနေကြရာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ရသူ မည်သူမဆို ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်သွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

လန်ဝူချောက်ကမ်းပါး အရှေ့ဘက်တွင် ယင်ရှင်းမှာ ကြောက်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်ရှား၍ပင် မရတော့ပေ။

သူသည် မိမိ၏ တစ်သက်တာတွင် မြင်ကွင်းကြီးများစွာကို မြင်တွေ့ဖူးသည်ဟု ယူဆထားသော်လည်း ယခု မြင်ကွင်းနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်မူ အရင်က မြင်ကွင်းများမှာ ဘာမှ မဟုတ်တော့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးမှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ နာကျည်းမှု အားလုံးကို စုစည်းထားသည့်အလား ရှိနေပြီး သူ့ကို အကုန်အစင် ဝါးမျိုတော့မည့် ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲနေလေသည်။

အကယ်၍ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်လာခဲ့သော အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ တည်ငြိမ်မှုသာ မရှိပါက ယခုအခါ ယင်ရှင်းမှာ အော်ဟစ်ငိုယိုနေမိလိမ့်မည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ငိုယိုခြင်း မရှိသော်လည်း ယင်ရှင်းမှာမူ ခြေကုန်လက်ပန်းကျကာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ ပျော့ခွေနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် တိုကင်ကို အသုံးပြု၍ ကျန်းပေရန်အား မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မှောင်မိုက်သော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

အကယ်၍ တခြားသူသာဆိုလျှင် ယခုအခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ အော်ဟစ်မိမည် ဖြစ်သော်လည်း ယင်ရှင်းကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်မှာမူ မတော်တဆမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ပို၍ တည်ငြိမ်လှပေသည်။ ၎င်းအပြင် ထိုဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ခုနက သူ့ကို ဝါးမျိုတော့မည့် ခံစားချက်ကြီးမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ အာရုံခံမိလေသည်။

ထို့နောက် ယင်ရှင်း ဘာဖြစ်သွားသလဲဟု မမေးရသေးမီမှာပင် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပြန်လည် လင်းထိန်လာပြီး သူသည် လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးနှင့် ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေမှန်း သိရှိလိုက်ရလေသည်။

'ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ'

ယင်ရှင်းမှာ ဇဝေဇဝါဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

'ဒါများ... ဆရာကျန်း ပြောခဲ့တဲ့ ဒုတိယ ပြင်ဆင်မှုလား'

ယင်ရှင်း သံသယ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် အခြားသော အစီအရင် ဂိုဏ်းဆရာကြီး သုံးဦးမှာလည်း တူညီသော နည်းလမ်းဖြင့် လန်ဝူချောက်ကမ်းပါး ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

ကျန်းယီဘုန်းတော်ကြီးသည် ယင်ရှင်းကို ကယ်တင်ပြီးနောက် လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးအတွင်းရှိ ကျန်းပေရန်ကို သွားရောက် ရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် သူသည် လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးနှင့် နီးကပ်သွားသည်နှင့် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

'မလွယ်ဘူးပဲ...'

ကျန်းယီဘုန်းတော်ကြီးသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်လေသည်။

သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယီဘုန်းတော်ကြီးသည် လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးဘက်သို့ ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ရာ မူလက နီမြန်းသော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးမှာ ယခုအခါ အမည်းရောင်များ ပြောင်းလဲနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမည်းရောင်ကြီး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

'ဟူး...'

ကျန်းယီဘုန်းတော်ကြီးသည် လေတစ်ချက် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ယခုအချိန်တွင် လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးအတွင်းရှိ အန္တရာယ်မှာ သူ ယခင်က အနက်ရောင် သူတော်စင်၏ ဝိညာဉ်ကို သွားရောက် ရှာဖွေစဉ်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အန္တရာယ်များနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ၎င်းမှာ ငရဲဘုံတစ်ခုနှင့် လုံးဝ တူညီနေလေသည်။

ထိုအချက်ကို သိရှိသွားပြီးနောက် ကျန်းယီဘုန်းတော်ကြီးသည် အခြားသော တစ္ဆေကျင့်ကြံသူ သုံးဦးကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဆရာကျန်းက သူ့အတွက် ဘာများ ပြင်ဆင်ထားသလဲ မသိဘူး ဒီယုတ်မာတဲ့ နေရာကနေ အမြန် မထွက်လာရင် ငါတို့တောင်မှ ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရွှီမေရင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုအမည်းရောင် တိမ်တိုက်များကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အဘွားကြီးလည်း ဒီလောက်အထိ မကောင်းသောအငွေ့အသက်တွေ ပြင်းထန်တဲ့ နေရာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး"

ထိုစဉ် ကူလျန်ရန်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကြေးဖားရုပ်လေး တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းလိုက်လေသည်။

"ဂျောက် ဂျောက်"

ကြည်လင်သော တိုက်ခိုက်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဖားရုပ်၏ ပါးစပ်ထဲမှ ကြေးပြား ငါးပြား ထွက်ကျလာလေသည်။

လေဟာနယ်တွင် ပျံဝဲနေသော ကြေးပြား ငါးပြားကို ကြည့်ရင်း အခြားသော တစ္ဆေကျင့်ကြံသူ သုံးဦးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြပြီး ကူလျန်ရန် ဘာတွေ တွက်ချက်နေသလဲ ဆိုသည်ကို နားမလည် ဖြစ်နေကြလေသည်။

"သူက... အထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ ထင်တယ်"

ကူလျန်ရန် က လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးဘက်သို့ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဘာ"

ကျန်းယီဘုန်းတော်ကြီးသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အခြားသော တစ္ဆေကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာလည်း အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

"ဒါက... ပညာတော်လို့ အရဲစွန့်တာလား"

ကျန်းယီဘုန်းတော်ကြီးမှာ ကြောင်အသွားလေသည်။ သူသည် ကျန်းပေရန်၏ အစစ်အမှန် ခွန်အားကို ယနေ့တိုင် မသိရှိသော်လည်း သူသည် တစ္ဆေကျင့်ကြံသူ မဟုတ်မှန်းတော့ သေချာ သိထားလေသည်။

ယခုအခါ လန်ဝူချောက်ကမ်းပါး၏ အခြေအနေအရ သူတို့ကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံရှိသည့် ထိပ်တန်း တစ္ဆေကျင့်ကြံသူများပင် ဝင်သွားလျှင် အသက်ရှင်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ သူက ဘယ်လိုများ အသက်ရှင်အောင် နေထိုင်ဖို့ စဉ်းစားထားတာလဲ။

၎င်းကို တွေးမိသည်နှင့် ကျန်းယီဘုန်းတော်ကြီးသည် ကူလျန်ရန် ကို မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"သူက ဘယ်လို ကျင့်စဉ်မျိုးကို ကျင့်တာလဲဗျာ တကယ်ပဲ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းနေတာလား"

ကူလျန်ရန် သည် လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးဘက်သို့ ငေးကြည့်ရင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

"ဒါက... သူ့ရဲ့ တာဝန် ဖြစ်ရမယ်"

"ဘာတာဝန်လဲ"

ကူလျန်ရန် သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရွှေရောင် ကြောင်လေးကို သာသာလေး ပွတ်သပ်ရင်း ပြန်ဖြေလေသည်။

"ဆူးခက်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ငရဲဘုံ လမ်းတစ်ခုပေါ့"

"ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောရတာ တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ"

ကူလျန်ရန်၏ စကားပြောပုံကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့် အချိန်မျိုးတွင် သူက ဝေ့ဝိုက်ပြောနေသဖြင့် ကျန်းယီဘုန်းတော်ကြီးသည် သူ့ကို ထိုးကြိတ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေမိလေသည်။

သို့သော် ကူလျန်ရန်၏ အမြဲတမ်း လှုပ်ရှားနေသော ရင်ဘတ်ကြွက်သားများကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းယီဘုန်းတော်ကြီးလည်း စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရလေသည်။

သူသည် ကူလျန်ရန် ကို တစ်ခါမျှ တိုက်ခိုက်ဖူးခြင်း မရှိသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ သူသည် ကူလျန်ရန်ထက် နိမ့်ကျနေသလို ခံစားနေရပြီး သူ၏ သေးသွယ်သော ကိုယ်ထည်မှာ ကူလျန်ရန် ၏ အရိုက်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ဟု ယူဆထားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးဘက်သို့ ပြန်လည် ကြည့်ရှုရင်း ကျန်းယီဘုန်းတော်ကြီးသည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိလေသည်။ ကျန်းပေရန်သည် မိမိအတွက် ဘာအစီအစဉ်မှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ သူသည် မည်သို့သော မတော်တဆမှုမျိုးကိုမဆို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ယုံကြည်နေသောကြောင့် ဖြစ်ရမည်။ ထိုမကောင်းသောအငွေ့အသက်များကို တိုက်ရိုက် ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းပင် သူ့တွင် ရှိနေနိုင်လေသည်။

၎င်းကို တွေးမိသည်နှင့် ကျန်းယီဘုန်းတော်ကြီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် လေတစ်ချက် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိလေသည်။

'ဒီဆရာကျန်းက ဒီလောက်အထိတောင် သန်မာနေပြီလား'

လန်ဝူချောက်ကမ်းပါးအတွင်း၌မူ ယခုအခါ ကျန်းယီဘုန်းတော်ကြီး၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ကမ္ဘာပေါ်၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းနေသော ကျန်းပေရန်မှာမူ စိတ်ဓာတ် အနည်းငယ် ကျဆင်းနေလေသည်။

မဟုတ်ဘူး... အတိအကျ ပြောရရင်တော့ ထုံထိုင်းနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။