အခန်း (၃၆၈)

အခန်း။ ၃၆၈

လုချွမ်းသည် လူသားတပ်ဖွဲ့များနောက်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရန် ဇွန်ဘီရေလှိုင်းကို အတင်းအကျပ် စေခိုင်းခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဇွန်ဘီများ၏ အရှိန်မှာ လူသားတို့၏ စစ်ယာဉ်များထက် သိသိသာသာ နှေးကွေးနေသောကြောင့်ပင်။

ထို့ပြင် ဘုန်းကြီးပြေးသော်လည်း ကျောင်းမပြေးနိုင်ဟူသော စကားအတိုင်းပင် လီမြစ်စခန်းမြို့တော်သည် သူတို့ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသည်။ စခန်းမြို့တော်ကိုသာ ဖောက်ထွင်းနိုင်ပါက ထိုလူများမှာ အတောင်ပံပေါက်နေပါစေဦးတော့ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ချက်ချင်းပင် လုချွမ်းသည် ဇွန်ဘီရေလှိုင်းကို လီမြစ်စခန်းမြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်သော လမ်းမအတိုင်း ဆက်လက်ချီတက်ရန် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

နောက်တန်းရှိ ယာဉ်တန်းမှာလည်း စက်နှိုးပြီး ဇွန်ဘီရေလှိုင်း၏ နောက်မှ ပုံမှန်အရှိန်ဖြင့် တရွေ့ရွေ့ လိုက်ပါလာတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တင့်ကားများနှင့် စစ်ယာဉ်အမြောက်အမြား ပါဝင်သော ဆုတ်ခွာလာသည့် တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် လီမြစ်စခန်းမြို့တော်ဆီသို့ အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်နေကြသည်။

ကွပ်ကဲမှုယာဉ်အတွင်းရှိ အဆင့်မြင့်စစ်ဦးစီးမှူးများသည် အကွာအဝေးတို ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာများကို အသုံးပြု၍ စခန်းမြို့တော်သို့ အခြေအနေကို အစီရင်ခံနေကြသည်။

"ဌာနချုပ်ကို အစီရင်ခံပါတယ် ဌာနချုပ်ကို အစီရင်ခံပါတယ်

ကြားဖြတ်တားဆီးရေး အစီအစဉ် ကျရှုံးသွားပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ တပ်ဖွဲ့တွေ ဇွန်ဘီရေလှိုင်းနဲ့ လမ်းခွဲပြီး ဆုတ်ခွာလာနေပါတယ်။ မိနစ် ၂၀ ခန့်အကြာမှာ စခန်းမြို့တော်ကို ရောက်ရှိပါမယ်

တပ်ဖွဲ့တွေ မြို့ထဲပြန်ဝင်နိုင်ဖို့ စခန်းမြို့တော်ဘက်က ပြင်ဆင်ထားပေးကြပါ။ အဆုံးသတ်"

လီမြစ်စခန်းမြို့တော်၏ ဆက်သွယ်ရေးဌာနသည် ထိုသတင်းစကားကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အထက်သို့ အစီရင်ခံလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အစည်းအဝေးခန်းမ၌ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးတစ်စုသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ် ကြားဖြတ်တားဆီးမှု အောင်မြင်ခြင်း၊ မအောင်မြင်ခြင်းမှာ သူတို့၏ စခန်းမြို့တော် ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် အလွန်အရေးပါလှသည်။

လူတိုင်းက ကောင်းမွန်သော ရလဒ်ကိုသာ မျှော်လင့်နေကြသော်လည်း ဇွန်ဘီဘုရင်၏ အစွမ်းထက်မှုနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဇွန်ဘီရေလှိုင်းကြီးအကြောင်းကို တွေးမိရုံဖြင့် မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...

ဆက်သွယ်ရေးဌာနမှ အရာရှိတစ်ဦးသည် အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းသို့ အလုအယက် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"လူကြီးမင်းတို့... မကောင်းတဲ့သတင်းပါ ကြားဖြတ်တားဆီးရေး အစီအစဉ် ကျရှုံးသွားပါပြီ။ တပ်ဖွဲ့တွေ အခု ဆုတ်ခွာလာနေကြပါတယ်။ သူတို့ကို လက်ခံဖို့ စခန်းမြို့တော်ဘက်က ပြင်ဆင်ထားပေးပါ"

ထိုအရာရှိသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် မနည်းထိန်းထားရပုံရသော်လည်း စုဝေးနေသော အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများကို ကြည့်ကာ တုန်ရီနေသော လေသံဖြင့် အစီရင်ခံလိုက်သည်။

"ဘာ"

ရောက်ရှိနေသူအားလုံး ဤသို့ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ဟု ကြိုတင်တွေးဆထားကြသော်လည်း အမှန်တကယ် ဖြစ်လာသည့်အခါတွင်မူ မျက်နှာများတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ကြတော့ပေ။

ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုလှိုင်းများက သူတို့၏ရင်ထဲ၌ တိုးဝှေ့လာတော့သည်။

စေလွှတ်လိုက်သော ကြားဖြတ်တားဆီးရေးတပ်ဖွဲ့များမှာ လီမြစ်စခန်းမြို့တော်က စုစည်းနိုင်

သမျှသော စစ်အင်အားအားလုံးနီးပါးပင်။ အကယ်၍ သူတို့ကပင် ဇွန်ဘီဘုရင်ကို မဟန့်တားနိုင်ခဲ့ပါက လီမြစ်စခန်းမြို့တော်အနေဖြင့် ဇွန်ဘီရေလှိုင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တောင့်ခံနိုင်ရန်မှာ အလှမ်းဝေးသွားပြီးဖြစ်သည်။

"အကုန်လုံး သွားပြီပဲ။ ကြားဖြတ်တပ်ဖွဲ့တွေတောင် သူတို့ကို မတားနိုင်ခဲ့ဘူး။ အခု ငါတို့တွေ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ ဒီအတိုင်း ထိုင်ပြီး အသေခံနေကြမှာလား"

အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦးသည် မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း ပူပန်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟူး... ဇွန်ဘီဘုရင်ရဲ့ စွမ်းအားက ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ အရင်က ဇွန်ဘီဘုရင်တွေကို သတ်ဖူးတယ်ဆိုတဲ့ နဂါးပျံတပ်ဖွဲ့တောင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူးပဲ။

ဒါမျိုးဖြစ်လာမယ်မှန်း သိခဲ့ရင် ငါတို့စခန်းမြို့တော်အနေနဲ့ ဇွန်ဘီဘုရင်အကြောင်းကို မြို့တော်ဆီ သတင်းမပို့ခဲ့သင့်ဘူး။ သူ့ဘာသာသူ ထွက်သွားတာကိုပဲ လွှတ်ထားလိုက်ရမှာ။

အဲဒါဆိုရင် မြို့တော်က နဂါးပျံတပ်ဖွဲ့ကို လွှတ်မှာမဟုတ်သလို ဇွန်ဘီဘုရင်လည်း ဒေါသထွက်ပြီး ငါတို့မြို့ကို လက်စားချေဖို့ ပစ်မှတ်ထားလာမှာ မဟုတ်ဘူး"

အခြားသော အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦးကလည်း နောင်တကြီးစွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းနေမိတော့သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။ အမှန်တကယ်ပင် သူတို့အားလုံး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နောင်တရနေကြပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ဤလောကတွင် နောင်တအတွက် ကုထုံးမရှိခြင်းပင်။

"ဇွန်ဘီဘုရင်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်က ဇွန်ဘီရေလှိုင်းက အခုဆိုရင် ဆုတ်ခွာလာတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေနောက်ကို ကပ်လိုက်လာနေပြီဖြစ်လို့ ရောက်လာဖို့က အချိန်ပိုင်းပဲ လိုတော့တယ်။ ငါတို့မှာ အချိန်အများကြီး မကျန်တော့ဘူး စစ်သေနာပတိချုပ်... အခု ငါတို့တွေ ဘာဆက်လုပ်သင့်သလဲ"

အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦးက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ယခုအထိ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသေးသော စခန်းမြို့တော် စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုအခါ အားလုံး၏ အကြည့်မှာ စစ်သေနာပတိချုပ်ထံသို့ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။

စစ်သေနာပတိချုပ်သည် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းကို အသာအယာ မော့လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြားဖြတ်တားဆီးရေး အစီအစဉ် ကျရှုံးသွားပြီဖြစ်သလို ငါတို့အနေနဲ့ ဇွန်ဘီရေလှိုင်းကို ခုခံဖို့ အင်အားမလုံလောက်တော့တာလည်း ရှင်းနေပြီ။

နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ ဆုတ်ခွာလာတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေကို မြို့ထဲကို ပြန်လည်လက်ခံမယ်။ ခိုင်ခံ့တဲ့ အပြင်ဘက်မြို့ရိုးတွေကို အမှီပြုပြီး ဇွန်ဘီရေလှိုင်းကို ပိတ်ဆို့တိုက်ခိုက်မယ်။ ပြီးတော့ မြို့သူမြို့သားတွေကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့အတွက် အချိန်ဆွဲပေးရမယ်"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူသည် အဆင့်မြင့်အရာရှိများနှင့်အတူ တပ်ဖွဲ့များ ပြန်လည်လက်ခံရေးနှင့် ခံစစ်ပြင်ဆင်ရေး တာဝန်များကို ခွဲဝေချထားပေးပြီးနောက် မြို့သူမြို့သားများ ရွှေ့ပြောင်းရေးကိစ္စရပ်များကို စတင်ဆွေးနွေးကြတော့သည်။

စခန်းမြို့တော်မှာ ကျဆုံးတော့မည့် အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြို့အတွင်း၌ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အရေအတွက်မှာ အလွန်ပင် များပြားလှသည်။ လူတိုင်းကို ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော အရာပင်။

၎သူတို့အနေဖြင့် မဖြစ်မနေ ရွေးချယ်မှုများ ပြုလုပ်ရပေတော့မည်။ အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသူများကိုမူ မတတ်သာသည့်အဆုံး စွန့်ပစ်ထားခဲ့ရုံသာ ရှိတော့သည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ဇွန်ဘီရေလှိုင်းကြီးမှာ လီမြစ်စခန်းမြို့တော်၏ မြင့်မားလှသော မြို့ရိုးကြီးများ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့ထဲသို့ ဆုတ်ခွာလာပြီးဖြစ်သော တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် မြင့်မားသော မြို့ရိုးများကို အမာခံထားလျက် ဇွန်ဘီရေလှိုင်း ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ထိုမြင့်မားလှသော မြို့ရိုးပေါ်တွင် စစ်သည်အင်အား အမြောက်အမြား နေရာယူထားကြပြီး သူတို့၏ သေနတ်များကို တရွေ့ရွေ့ ချဉ်းကပ်လာနေသော ဇွန်ဘီပင်လယ်ကြီးဆီသို့ အသင့်ချိန်ရွယ်ထားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့ရိုးအပိုင်းတိုင်း၌ ကျည်ဆန်ကွင်းဆက်ရှည်များ တပ်ဆင်ထားသော စက်သေနတ်ကြီးများကို နေရာချထားပြီး သူတို့၏ အေးစက်စူးရှသော ပြောင်းဝများကို အောက်ခြေသို့ ချိန်ရွယ်ထားကြတော့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

ဇွန်ဘီရုပ်သေး၏ အမြင်အာရုံကို အသုံးပြု၍ လုချွမ်းသည် ရှေ့တွင်ရှိသော လီမြစ်စခန်းမြို့တော်၏ မြင့်မားလှသော မြို့ရိုးကြီးများကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံလှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ဇွန်ဘီရေလှိုင်းတစ်ခုလုံးသည် ရူးသွပ်သွားသည့်အလား ဆူပွက်လာပြီး ဟိန်းဟောက်သံများပေးကာ မြို့ရိုးကြီးများဆီသို့ အသည်းအသန် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

"ပစ်ခတ်ကြစမ်း"

မြို့ရိုးပေါ်မှ စူးရှသော အမိန့်ပေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...

ခဏချင်းမှာပင် သေနတ်ပြောင်းဝများမှ မီးလျှံနဂါးများ မှုတ်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ပစ်ခတ်သံများ ဟိန်းထွက်လာပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ကျည်ဆန်မိုးများ အောက်ခြေသို့ တဟုန်ထိုး ရွာသွန်းချလိုက်တော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ဂျုံပင်များကို တံစဉ်ဖြင့် ရိတ်သိမ်းလိုက်သကဲ့သို့ ရှေ့ဆုံးမှ ဇွန်ဘီများက အုပ်စုလိုက် လဲပြိုသွားကြသည်။

သို့သော်လည်း လုချွမ်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ဤဇွန်ဘီများသည် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် ရှေ့သို့သာ ဆက်တက်နေကြပြီး မကြာမီမှာပင် ကျည်ဆန်မိုးများ၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးသည် မြို့တံခါးများဆီသို့ တိုးဝင်သွားကြပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်လည်း ဇွန်ဘီများသည် မြင့်မားသောမြို့ရိုးပေါ်သို့ လူသားပိရမစ်ပုံစံဖြင့် ရူးသွပ်စွာ တွားတက်ကြတော့သည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူသားစစ်သည်များမှာလည်း လက်ပစ်ဗုံးများကို အဆက်မပြတ် ပစ်ချခြင်း၊ အောက်ဘက်သို့ တရစပ် ပစ်ခတ်ခြင်းတို့ဖြင့် ဇွန်ဘီများ အပေါ်သို့ တက်မလာနိုင်အောင် အသည်းအသန် ရှင်းလင်းနေကြရသည်။

လူသားတို့၏ ပြင်းထန်သော နှိမ်နင်းမှုကြောင့် ဇွန်ဘီရေလှိုင်းမှာ စခန်းမြို့တော်ကို လတ်တလော မဖောက်နိုင်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ လုချွမ်း၏ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

ရှုး...

တောက်လောင်နေသော မီးလျှံ ၁ သည် အနီရဲရဲ လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မားသော မြို့ရိုးထိပ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး မြို့ရိုးတစ်ခုလုံးကို ပေါက်ကွဲသွားစေမည့် မီးလျှံနဂါးများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

မီးလျှံများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။ မီးလျှံနဂါးများ၏ အဓိကပစ်မှတ်မှာ စက်သေနတ်ပစ်ကျင်းများ ဖြစ်ပြီး စူးရှသောအလင်းများနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားရာ စစ်သည်

အမြောက်အမြားမှာ မီးလောင်ကျွမ်းခံရပြီး မီးလူသားများအဖြစ် မြို့ရိုးပေါ်တွင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လူးလိမ့်နေကြရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပျံသန်းသူ ၁ သည် ကိုယ်ပျောက်သူ ၁ ကို သယ်ဆောင်၍ မြို့ရိုးအနီးသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်သွားပြီးနောက် ကိုယ်ပျောက်သူ ၁ ကို မြို့ရိုးထိပ်သို့ ချပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ကိုယ်ပျောက်သူ ၁ သည် မြင်တွေ့ရခြင်းမရှိသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြို့ရိုးပေါ်တွင် အကြီးအကျယ် သောင်းကျန်းတော့သည်။ စက္ကန့်တိုင်းမှာပင် စစ်သည်များသည် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကုန်ကြသည်။

မကြာမီမှာပင် မြို့ရိုးပေါ်၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ စစ်သည်အမြောက်အမြားမှာ အောက်ဘက်မှ ဇွန်ဘီရေလှိုင်းကို အာရုံစိုက်ကာ ခုခံမည့်အစား မိမိတို့ပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ ကြောက်လန့်တကြား ဝေ့ဝဲကြည့်နေကြရတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် မြို့ရိုးပေါ်မှ ပစ်ခတ်မှုများမှာ အားပျော့သွားခဲ့ပြီး အောက်ခြေတွင် စုပြုံနေသော ဇွန်ဘီအင်အားစုကြီးက တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော မြို့တံခါးကြီးများကို တွန်းဖွင့်လိုက်နိုင်ကြတော့သည်။

"ဒီနေ့ပြီးရင်... လီမြစ်စခန်းမြို့တော်ဆိုတာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

လုချွမ်းသည် အထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြသော ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စူးရှသော အကြည့်များဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။