အခန်း (၃၃၄)

အခန်း။ ၃၃၄

ရှန်းယွီ၊ လူသားဧကရီ၊ လီယောင်းနှင့် ကမ္ဘာဦးအမြုတေတို့သည် ကမ္ဘာဦးသစ်ပင်ကြီး ပျောက်

ကွယ်သွားပြီးနောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ထိုနေရာ၌ပင် မှင်သက်ကာ တောင့်တင်းနေကြဆဲပင်။

[ကဲ... ဒီတစ်ခါရော မင်း ဘာတွေလုပ်လိုက်ပြန်ပြီလဲ]

ဧကရီက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်း၍ မေးလိုက်သည်။ ဤလူသည် အမြဲတမ်း ကြောက်လန့်တကြားနှင့် ဘေးတွေ့မည်ကို စိုးရိမ်နေတတ်သော်လည်း၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပြဿနာများကိုမူ အိမ်အရောက် အမြဲသယ်ဆောင်လာနိုင်သူဖြစ်သည်ဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။

ရှန်းယွီသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး သူတို့ထံ လမ်းလျှောက်သွားကာ အနီးရှိ ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဧကရီကလည်း သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ကမ္ဘာဦးအမြုတေကို သူမ၏ပေါင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ တင်ထားလိုက်၏။ လီယောင်းကမူ ဘာစကားမျှမဆိုဘဲ ရှန်းယွီ၏ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လာရပ်နေသည်။

ရှန်းယွီက သူမကို မော့ကြည့်ရင်း ဘာများဖြစ်နေတာလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။

သူမ၏ ဤအသွင်သဏ္ဌာန်ကို လက်တွေ့ဘဝတွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသေးကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားသည်။ ပြီးပြည့်စုံသောအသွင်၌ လီယောင်း၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားတတ်ကြောင်း ဧကရီက ပြောဖူးသော်လည်း ဤမျှအထိ သိသိသာသာ ကွဲပြားသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချင်နေသော်လည်း ဤအသွင်ဖြင့်ဖြစ်နေသဖြင့် ရှက်ရွံ့နေတာလားဟု သူ တွေးမိသည်။

သူသည် ဖိတ်ခေါ်သည့်သဘောဖြင့် သူ၏ပေါင်ကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။ လီယောင်း၏ ပါးပြင်လေးများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီးနောက် သူမသည် သတ္တိကို စုစည်းကာ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။ သူမသည် တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းနှင့် သူ၏ပေါင်ပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် ထိုင်ချလိုက်၏။

"အဆင်ပြေရဲ့လား"

သူမ၏ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကို သတိပြုမိသဖြင့် သူ မေးလိုက်သည်။

"အာ... အင်း... ဟို... ဟိုလေ..."

သူမသည် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ပန်းရောင်သန်းသွားတော့သည်။ ကြိုတင်သတိပေးချက်မရှိဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူမသည် မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမသည် ရှက်လွန်း၍ ထွက်ပြေးသွားတာလားဟု တွေးတောရင်း ရှန်းယွီမှာ အသာအယာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လား ညီမလေး တကယ်ကို ကြောက်သွားတာပဲ"

ယခုအခါ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီဖြစ်သော လီယောင်းက ပြာပြာသလဲ ပြောဆိုရင်း ဒဏ်ရာများ ရှိမရှိ သိနိုင်ရန် ရှန်းယွီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လက်ဖြင့် လိုက်လံစမ်းသပ် စစ်ဆေးနေတော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှန်းယွီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည့်အခါ ဧကရီ၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝဥဿုံ အံ့အားသင့်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

[မင်းက ကမ္ဘာဦးသစ်ပင်ကြီးရဲ့ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို အပိုင်စီးဖို့အထိ တကယ်ကြီး သတ္တိရှိခဲ့တာပဲပေါ့]

သူမက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါက မသိလို့ပါဟာ"

ရှန်းယွီက လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ဆန့်ထုတ်ကာ အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ခုခံပြောဆိုလိုက်သည်။ "အသိစိတ်ရှိတဲ့ သာမန်သစ်ပင်တစ်ပင်လို့ပဲ ငါ ထင်ခဲ့တာ"

"ဒါနဲ့... ဒီကမ္ဘာဦးသစ်ပင်ကြီးဆိုတာက တကယ်တော့ ဘာကြီးလဲ"

သူ မေးလိုက်သည်။

ပေါင်းစည်းစဉ်အတွင်း သတင်းအချက်အလက်အချို့ ရရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အသုံးဝင်လှသော ဗဟုသုတများ မဟုတ်ချေ။ သူယခု ရောက်ရှိနေသည့် အခြေအနေကို နားလည်နိုင်ရန်အတွက် ဧကရီထံတွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အသိအမြင်များ ရှိနိုင်မလားဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။

ဧကရီသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပခုံးများမှာလည်း အနည်းငယ် တွဲကျသွားသည်။

[နတ်ဘုရားနယ်ပယ်မှာ ငါတို့ကလေးဘဝကတည်းက ကြားဖူးခဲ့တဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ရှိတယ်...] သူမက စတင်ပြောပြသည်။

ထိုပုံပြင်အရဆိုလျှင် ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက ဘာဆိုဘာမှ မရှိခဲ့ချေ။ ဗရမ်းဗတာဖြစ်မှုပင် မရှိသေးသော အချိန်ဖြစ်သည်။

ထိုကျယ်ပြောလှသော ဗလာကျင်းမှုအတွင်း၌ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမနှင့် နွီဝါးနတ်ဘုရားမတို့သာ တည်ရှိခဲ့ကြသည်။ ဗလာကျင်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်၌ နေရသည်မှာ ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းလာသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို လှုပ်ခတ်နှိုးဆွလိုက်ရာမှ ဗရမ်းဗတာဖြစ်မှုစတင်မွေးဖွားလာခဲ့သည်။

ကျယ်ပြောလှသော ဤနေရာကြီး၏ အထီးကျန်ဆန်မှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ နွီဝါးနတ်ဘုရားမ၏ နှလုံးသားမှာ များစွာ ကြေကွဲဝမ်းနည်းသွားပြီး အတိုင်းအဆမဲ့သော မေတ္တာတရားများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် တွေဝေမနေဘဲ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော စွန့်လွှတ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ခွဲပစ်လိုက်ပြီး ဗရမ်းဗတာဖြစ်မှုအတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားစေခဲ့သည်။ ထိုအပိုင်းအစတစ်ခုချင်းစီမှာ ကြယ်တာရာများ၊ ဂြိုဟ်များ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားနယ်ပယ်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်များကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

သူမ၏ အရိုးများသည် ကမ္ဘာလောကများ၏ အခြေခံများ ဖြစ်လာပြီး သူမ၏ သွေးများသည် စီးဆင်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မြစ်ချောင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကာ သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ ဖန်ဆင်းရှင်လောကအတွင်း ချီစွမ်းအင်များကို သယ်ဆောင်ပေးမည့် လေနုအေးများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ စကြဝဠာအတွင်း ပျော်ဝင်သွားခဲ့သော်လည်း နွီဝါး၏ စင်ကြယ်ပြီး မသေမျိုးဖြစ်သော သတိစိတ်မှာမူ နောက်ဆုံးနားခိုရာနေရာကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

မျိုးစေ့တစ်စေ့သည် အသစ်စက်စက် ဖြစ်တည်လာသော ကောင်းကင်ဘုံများမှတစ်ဆင့် ဖန်ဆင်းရှင်လောက၏ ဗဟိုချက်တည့်တည့်သို့ ကျရောက်ကာ အမြစ်တွယ်ခဲ့သည်။ ထိုမျိုးစေ့မှ ကမ္ဘာဦးသစ်ပင်ကြီးပေါက်ဖွားလာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ သစ်ကိုင်းများက နယ်ပယ်အားလုံးသို့ ဆန့်တန်းလျက်ရှိကာ ၎င်း၏ အမြစ်များမှာမူ လက်တွေ့တည်ရှိမှုတစ်ခုလုံးကို ကျောက်ဆူးသဖွယ် ဆွဲကိုင်ထားသည်။ ထိုသစ်ပင်ကြီးအတွင်း၌ နွီဝါး၏ ထာဝရဝိညာဉ်မှာ ကိန်းဝပ်နေပြီး သူမ၏ စွန့်လွှတ်မှုမှတစ်ဆင့် ပေါက်ဖွားလာသော စကြဝဠာအတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံးကို စောင့်ရှောက်ကြည့်ရှုနေသည်။

...

[ဒီပုံပြင်မှာ မတူကွဲပြားတဲ့ ဗားရှင်းတွေရှိပေမဲ့ အနှစ်သာရကတော့ ဒါပါပဲ]

ဧကရီက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် ထိုအံ့မခန်းဖွယ် အချက်အလက်များကို ဆင်ခြင်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေမိသည်။

သူသည် ကမ္ဘာဦးသစ်ပင်ကြီးကို အလွန်အစွမ်းထက်သော သစ်ပင်မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဟုသာ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းပင်။ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမနှင့် အဆင့်အတန်းချင်း တူညီနိုင်သော ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ထိုသစ်ပင်ကြီးသည် လီယောင်း၏ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမကိုယ်ပွားကို ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားမိမှ လီယောင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမကိုယ်ပွားဖြစ်ကြောင်း ထိုအပင်ကြီးက ပြောခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်။ ရှန်းယွီသည် ဧကရီ၏ ပုံပြင်ကို နားထောင်ရင်း ငြီးငွေ့သွားသဖြင့် သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော လီယောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ရှန်းယွီသည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။ ယခုဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အဖြစ်အပျက်များက သူမကို များစွာ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သလားဟု သူ တွေးနေမိသည်။ သူမသည် ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ဖြစ်ပျက်သမျှ ကိစ္စတွေကြောင့် သူမ တကယ်ပင် စိတ်ဖိစီးနေရှာမှာပဲ။

သို့သော် လီယောင်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ...

လီယောင်း: "ဟမ့်... နတ်ဘုရားမဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ အဲဒါကြောင့် သူများပစ္စည်းကို ထိပိုင်ခွင့်ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား မင်း လွတ်သွားတာ ကံကောင်းသွားတယ်လို့ မှတ်လိုက်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဒီမှာတင် မပြီးသေးဘူးနော်"

တစ်ဖက်တွင်လည်း ဧကရီသည် ရှန်းယွီကို စဉ်းစားမရသကဲ့သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လီယောင်းသည် အမှန်တကယ်တွင် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမ၏ ကိုယ်ပွားဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် သူမ များစွာအံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမသည် လီယောင်းကို ကောင်းကင်ဘုံနိယာမ၏ အချစ်တော်တစ်ဦးမျှသာဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ပွားစစ်စစ် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မတွေးခဲ့မိပေ။ သို့သော် ပို၍ပင် ထူးဆန်းသည်မှာ ကမ္ဘာဦးသစ်ပင်ကြီး၏ ရှန်းယွီအပေါ် ထားရှိသော အမူအရာပင်။ ထိုမျှ အစွမ်းထက်လှသော အပင်ကြီးသည် ရှန်းယွီကို အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ပြီး သူမမြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အမှန်တရားကို ဖျောက်ဖျက်ရန်အတွက် သူမ၏ ကိုယ်ပွားကိုပင် ချက်ချင်းဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

သူမ ဘာကို အဲဒီလောက်အထိ ကြောက်နေရတာလဲ။

ဧကရီသည် မောဟိုက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါကတော့ ငါ့ရဲ့ အင်ပါယာကို ပြန်လည်ထူထောင်ပြီး ရန်သူတွေကို သတ်ချင်ရုံသက်သက် ဧကရီတစ်ပါးပါ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ မိစ္ဆာကောင်ကြီးတွေကြားထဲ ရောက်သွားရတာလဲ"

သူမကိုယ်သူမ တွေးနေမိတော့သည်။

...

ဗဟိုတိုက်ကြီးတွင်မူ...

"ကဲ... အစီအစဉ်က ဘာလဲ စွမ်းအင်တွေ ဆက်တိုက်ကျဆင်းနေတာကြောင့် ငါ့ရဲ့ ဆေးပင်တွေ အကုန်သေကုန်တော့မယ်"

မြင့်မြတ်သောလခြမ်းတောအုပ်၏ ဂိုဏ်းချုပ် ယွဲ့လျန်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ မဟာယနနယ်ပယ်က ဘိုးဘေးတွေကို အကြောင်းကြားထားပေမဲ့ အခုထိ ဘာအကြောင်းပြန်မှ မရသေးဘူး"

နတ်ဘုရားဓားဂေဟာမှ ကျန့်ဝူဟန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျန်ရှိသော ဂိုဏ်းချုပ်များကလည်း တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

မဟာယနနယ်ပယ်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများသည် မသေမျိုးရတနာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူကို တိုက်ရိုက်

ရင်ဆိုင်ရန် ကြောက်လန့်နေကြပြီး ၎င်းကို တန်ပြန်နိုင်ရန်အတွက် အထက်ဘုံရှိ လူများထံမှ ကိုယ်ပိုင်ရတနာတစ်ခု ရရှိရန် ဆက်သွယ်နေကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူတို့ ယူဆနေကြသည်။

ဤဂိုဏ်းချုပ်များသည် ဘေးဒုက္ခနယ်ပယ်ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ပြီး မယုံနိုင်စရာကောင်းသော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတို့သည် နာမည်ခံများသာ ဖြစ်ကြသည်။ စစ်မှန်သော အာဏာမှာ ဘိုးဘေးများနှင့် မသေမျိုးကမ္ဘာရှိ မူလဂိုဏ်းများထံတွင်သာ ရှိသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးစီသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ မသေမျိုးကမ္ဘာရှိ သူတို့၏ ဂိုဏ်းကြီးများအတွက် ဤလူသားကမ္ဘာသည် ထူးထူးခြားခြား အရေးမပါလှကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်းသိကြသည်။

အကယ်၍ ဤလူသားကမ္ဘာလေး ပျက်စီးသွားရုံမျှဆိုလျှင် မသေမျိုးဂိုဏ်းကြီးများက သူတို့ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အခြားသော မသေမျိုးရတနာတစ်ခုကို ထုတ်ပေးချင်မှ ပေးပေလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ဤကဲ့သို့သော ကမ္ဘာပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဆင်ခြင်နေစဉ်မှာပင် နတ်ဘုရားနန်းတော်၏ ဂိုဏ်းချုပ် ထျန်းဝူကျီက ရုတ်တရက် စကားစလာသည်။

"ဘိုးဘေးတွေဆီက သတင်းရပြီ"

သူက ကြေညာလိုက်သည်။

"မသေမျိုးနယ်ပယ်ကနေ တစ်ယောက်ယောက် ဆင်းသက်လာလိမ့်မယ်"

...

စာရေးသူ၏ မှတ်ချက်

တရုတ်ဒဏ္ဍာရီကို သိတဲ့သူတွေဆိုရင် ဒါက နွီဝါးထက် ပန်ကူးနဲ့ ပိုတူတာကို သတိထားမိမှာပါ။ အစကတော့ ကျွန်တော် အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ပန်ကူးကိုပဲ ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ် ထားချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သစ်ပင်မလေးထက် စစ်နတ်ဘုရားနဲ့ ပိုတူနေလို့ အစီအစဉ်ကို နည်းနည်း ပြောင်းလိုက်တာပါ။

ဒါက စော်ကားရာ ရောက်သွားမလား။ အကယ်၍ အဲဒီလို ဖြစ်သွားခဲ့ရင် တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။