ကန်ထုတ်ခြင်း

ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်သည် သူ၏ စစ်မှန်သော သရုပ်အမှန်ကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းက ဟန်ဆောင်ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း နတ်ဘုရားနန်းတော်များကို အမှန်တကယ် ရွေးချယ်သည့်အခါတွင်မူ သူ၏ စိတ်ရင်းအမှန်မှာ အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“ဒါက အရင်ပြောထားတာနဲ့ လုံးဝမတူဘူး... ကျွန်တော်တို့က ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ဒီနေရာအထိ ရောက်အောင် လာခဲ့ကြတာ... ကျွန်တော်တို့မှာ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားတွေ ရှိတယ်... ဘယ်သူ့ထက်မှ နိမ့်ကျမနေဘူး...”

“မှန်တယ်... ကျွန်တော်တို့က အမှိုက်တွေမဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခွန်အားက နတ်ဘုရားနယ်မြေက အစွမ်းထက်သူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တောင် နည်းနည်းမှ လျော့နည်းမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်... ခင်ဗျားရဲ့ စော်ကားမှုကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးပါ... ကျွန်တော်တို့မှာ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်ခွင့် ရှိတယ်... ကျွန်တော်တို့ အကြီးအကဲကို ရှာရမယ်...”

သူတို့အားလုံးမှာ ဒေါသထွက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ပင်ပင်ပန်းပန်းဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုးကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အထူးနတ်ဘုရားနန်းတော်မှာ မည်သည့်အရာမှန်း သူတို့မသိသော်လည်း အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူတို့ လက်မခံလိုကြချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့မှာ အစော်ကားခံရရုံသာမက မိမိသွားလိုသော နန်းတော်ကိုပင် ရွေးချယ်ခွင့် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအချက်က သူတို့အား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဒေါသထွက်စေသည်။

ယနေ့တွင် နန်းတော်ကို ရွေးချယ်ခွင့် မရှိပါက နောင်တွင် အခြားသောအရာများကိုလည်း ရွေးချယ်ခွင့် ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

“အကြီးအကဲကို ရှာမလို့လား...”

ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲဆိုတာ မင်းတို့ တွေ့ချင်တိုင်း တွေ့လို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး... ဒီနေရာမှာ ငါက အကြီးဆုံးပဲ... မင်းတို့အားလုံး ငါ့စကားကို နားထောင်ရမယ်... တကယ်လို့ ငါ့အမိန့်ကို မလိုက်နာရင် သစ္စာဖောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်တွေ ပေးမယ်...”

သူ၏ လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော ရှည်လျားသည့် ဓားမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ဝင်းလက်နေခဲ့သည်။ သူ ပြောဆိုသော ပြင်းထန်သည့် ပြစ်ဒဏ်မှာ သူတို့ကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ပစ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အနည်းငယ်မျှ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အချိန်မရွေး ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်နိုင်မည့် ပုံမျိုး ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ လှောင်ပြုံးများ ပြုံးလိုက်ကြပြီး အများစုမှာ သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ သူတို့မှာ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို ကြည့်ရှုရန် နှစ်သက်ကြပေသည်။

လူသားလောကနယ်မြေမှ လာသော ကျင့်ကြံသူများသည် သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံစားမိသည့်အခါ စိတ်ထဲမှ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်၏ လက်ထဲတွင် မိမိတို့ အသတ်ခံရနိုင်သည်ကို သူတို့ အနည်းငယ်မျှ သံသယ မရှိကြချေ။ ဤနေရာတွင် ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်မှာ အကြီးဆုံးဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။

“ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်... ကျွန်တော်တို့ ထျန်းချွမ်နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကို မဝင်ရသေးဘူးလို့ ထင်တယ်နော်...”

ယီထျန်းယွမ်က ထိုအချိန်တွင် ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ထျန်းချွမ်နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကို မဝင်ရသေးဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့မှာ ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်ကတော့ ထျန်းချွမ်နတ်ဘုရားနယ်မြေကို ဝင်ဖို့ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး... အခု ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ...”

အမျိုးမျိုးသော နှိမ်ချဆက်ဆံမှုများကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသော်လည်း ဤနေရာ၌ပင် နှိမ်ချခံရခြင်းက သူ့အား အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ် ဖြစ်စေသည်။ ဤနေရာတွင် မိမိအတွက် နေရာမရှိပါက သူ ဆက်နေရန် မလိုတော့ချေ။

ပြောပြီးသည်နှင့် ယီထျန်းယွမ်သည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့မှာ အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံရရုံသာ ရှိသေးပြီး ထျန်းချွမ်နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ တရားဝင် တပည့်များ မဟုတ်ကြသေးချေ။ ထို့ကြောင့် ယီထျန်းယွမ် ငြင်းပယ်ခြင်းမှာ ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။

“တကယ့်ကို လျှာအရိုးမရှိတဲ့သူပဲ... ငါ့ကိုတောင် ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့...”

ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

“မင်း ထျန်းချွမ်နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကို ခြေလှမ်းဝင်လိုက်ကတည်းက ထျန်းချွမ်နတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ တပည့် ဖြစ်သွားပြီ... သေရင်တောင် ဒီမှာပဲ သေရမယ်... မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်... မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ခြေထောက်ကြားကနေ တိုးထွက်သွားစမ်း... အဲဒါဆိုရင် မင်း အခုပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်...”

ပြောပြီးနောက် သူသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကားလိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ် တိုးထွက်ရန်အတွက် သူ၏ ခြေထောက်ကြားတွင် နေရာလွတ် တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်... ခင်ဗျား ဒါက လူကို အရမ်းစော်ကားလွန်းတာပဲ... ဝင်လာတာနဲ့ ချက်ချင်း တပည့်ဖြစ်သွားတယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး...”

“မှန်တယ်... ကျွန်တော်တို့ အကြီးအကဲကို တွေ့ရမယ်... ညီလေး... မင်း အဲဒီအထဲကနေ မတိုးပါနဲ့... ငါတို့ တရားမျှတမှုကို ရှာရမယ်...”

ကျန်ရှိသော လေးယောက်မှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်နှင့် မျိုးနွယ်တူ မဟုတ်ကြသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ နယ်မြေတစ်ခုတည်းမှ လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤမျှအထိ ခွဲခြားဆက်ဆံခံရသည်ကို သူတို့ မည်သို့လျှင် ဒေါသ မထွက်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

“တရားမျှတမှု ဟုတ်လား... ငါကပဲ တရားမျှတမှုပဲ...”

ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး လက်ထဲမှ ဓားဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ယီထျန်းယွမ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“နေဦး... ကျွန်တော် စဉ်းစားလို့ ပြီးပြီ...”

“ငါ့ခြေထောက်ကြားကနေ တိုးထွက်ဖို့ စဉ်းစားပြီးပြီလား... အခြေအနေကို နားလည်တာက လူတော်တစ်ယောက်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ... ဒါက အမှန်ကန်ဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ... တိုးထွက်သွားစမ်း... ငါ စိတ်ကြည်ရင် မင်းကို တခြားနန်းတော်တွေ ရွေးခိုင်းချင် ရွေးခိုင်းဦးမှာ...”

ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်က အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ပိုမို ကားလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားနယ်မြေမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မထေမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း အဆုံး၌မူ ကြောက်တတ်သူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသည်ဟု သူတို့ ယူဆလိုက်ကြသည်။

“ညီလေး... လုံးဝ မတိုးပါနဲ့...”

ဘေးမှ ကျင့်ကြံသူမှာ အစော်ကားခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်၍ တားဆီးလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ယီထျန်းယွမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ညာဘက်ခြေထောက်တွင် ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းကာ ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်၏ ခြေထောက်ကြားသို့ ပြင်းထန်စွာ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်မှာ တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး အဆုံးတွင် မာကျောသော နံရံပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ကားထွက်နေပြီး ခြေထောက်ကြားမှာမူ သွေးများဖြင့် စုတ်ပြတ်သတ်နေတော့သည်။ ဤသည်မှာ မျိုးဆက်ပွားအင်္ဂါ အကန်ခံရရုံသာမက တစ်ကိုယ်လုံးပါ ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ငါ့ကို မင်းရဲ့ ခြေထောက်ကြားကနေ တိုးခိုင်းဖို့ဆိုတာ မင်းမှာ အဲဒီလောက် အရည်အချင်း ရှိမရှိ အရင်ကြည့်ဦး...”

ယီထျန်းယွမ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျော့ခွေနေသော ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူ့အား ခြေထောက်ကြားမှ တိုးခိုင်းခြင်းမှာ သူ့ကို စော်ကားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤဒေါသကို မျိုသိပ်ထားမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ပြောလျှင်ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်တတ်သူ ဖြစ်ရာ ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် အသေသတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤ ပြင်းထန်လှသော ကန်ချက်မှာ သူ့ကို သေဆုံးစေမည် မဟုတ်သော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားစေပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ နတ်ဘုရားဆေးလုံးများ အကူအညီ မပါပါက လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ကျင့်စဉ်အဆင့်ကြောင့် ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်မှာ ပြန်လည်သက်သာလာနိုင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အရှက်ရဖွယ် ကိစ္စမျိုးမှာမူ သူ၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် အမည်းစက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတော့မည်ပင်။

“မင်း... မင်းက ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့...”

ဘေးမှလူများမှာ ကြောင်အသွားကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်က ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ ဤသည်မှာ အဆင့် ၂ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ဖြစ်ပြီး စီမံခန့်ခွဲသူ တစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ မျက်နှာကို ရိုက်နှက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အရေးယူမည်ဆိုပါက ဤသည်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိစ္စဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာမြေအဆုံးအထိ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။ ပိုမိုအစွမ်းထက်သော အင်အားစုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မှသာ ကင်းလွတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

“တိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ... ငါ့ကို စော်ကားတဲ့သူကတော့ ထိုက်တန်တဲ့အပြစ်ကို ပြန်ပေးဆပ်ရမှာပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်၏ အကြည့်မှာ အေးစက်လှသဖြင့် သူနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသော ကျင့်ကြံသူများမှာ စိတ်ထဲမှ အေးစိမ့်သွားကြသည်။

ပြောပြီးနောက် သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သော်လည်း ရှေ့မှ ကျင့်ကြံသူများက လျင်မြန်စွာ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

“မင်း ထွက်သွားလို့ မရဘူး... ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်ကို တိုက်ခိုက်တာက အထက်လူကြီးကို ပြန်လည် စော်ကားတာပဲ... မင်း ပြင်းထန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရမယ်...”

“မှန်တယ်... မင်းကို ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်ရင် ဒါက ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ပျက်ကွက်မှု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”

သူတို့အားလုံးမှာ ယီထျန်းယွမ်၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ထျန်းချွမ်နတ်ဘုရားနယ်မြေအပေါ် သစ္စာရှိကြောင်း ပြသလိုကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ငါ ထွက်သွားမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က သူတို့ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ အကြီးအကဲဆီကို သွားပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မေးမလို့...”

သူသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် ထွက်သွားမည်မဟုတ်ဘဲ အကြီးအကဲများ၏ သဘောထားမှာ အဘယ်သို့ ရှိသည်ကို သိရှိရန် မေးမြန်းလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ သဘောထားမှာလည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပါက ဆက်နေရန် မလိုတော့ဘဲ အချိန်ကုန်ခံခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...”

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်ရှိ ကင်းစောင့်များမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြေးဝင်လာကြပြီး ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်မှာ ဒဏ်ရာရရှိကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျော့ခွေနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“သူ... သူက ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်ကို ရုတ်တရက် ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်လိုက်တာ...”

နတ်ဘုရားနယ်မြေမှ ကျင့်ကြံသူက ယီထျန်းယွမ်ကို ချက်ချင်း ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“မဟုတ်တာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့... ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်က အရင်စော်ကားတာ...”

ယီထျန်းယွမ်နှင့်အတူ ပါလာသော လူသားလောကနယ်မြေမှ ကျင့်ကြံသူက ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ဘယ်လို အခြေအနေပဲ ဖြစ်ဖြစ် အထက်လူကြီးကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်တာက သေဒဏ်ပဲ...”

ကင်းစောင့်များသည် သူတို့၏ ရှင်းပြချက်ကို နားမထောင်လိုကြချေ။ သူတို့၏ အမြင်တွင် ကောင်းကင်အရှင်ဆုန်ဟောက်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ သေဒဏ်ပေးရမည့် အပြစ်ပင် ဖြစ်သည်။

အခန်း ၁၀၇၆ ပြီးပါပြီ။