အခန်း (၅၁၂-၅၁၄)

အခန်း ၅၁၂ - ကောင်းကင်ဘုံ ၁၂ ခု

ရွှေနီရောင် ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် ယီယွင်သည် အထက်သို့ ခုန်တက်ကာ "နေမင်းပစ် သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုးပါးလေး" ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ ထိုခဏမှာပင် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံလှသော အလေးချိန်က သူ၏လက်မောင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ယီယွင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

"ဒုန်း"

ယီယွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး ခြေထောက်များပင် ထုံကျဉ်သွားရသည်။ ဤလေးသည် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်ကောက်ဝတ်ခန့်သာ တုတ်သော်လည်း အလေးချိန်မှာမူ ယီယွင်၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ယွမ်ချီများကို သုံးမှသာ မနိုင်ရုံတမယ် ရှိသည်။ ထို့အပြင် သူယခင်က စုဆောင်းထားသော အင်ပါရီယန်အမှတ်အသားများအားလုံးမှာလည်း ဤလေးကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် အကုန်အစင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုစဉ် အေးစက်သော အသံမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်အချို့ ပါဝင်လျက် ပဲ့တင်ထပ်လာပြန်သည်။

"ဒီလေးကို ကမ္ဘာဦးသစ်ပင်က သစ်သားနဲ့ ပြုလုပ်ထားပြီး အပေါ်က အနီရောင်အစင်းကြောင်းတွေဟာ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ သွေးတွေပဲ။ သင့်ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ဒါကို ရဖို့ မထိုက်တန်သေးပေမဲ့... ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခကြီး နီးကပ်လာနေတာကြောင့် သခင်မလေးက မအိပ်စက်ခင်မှာ သင့်အတွက် ဒီအမွေအနှစ်ကို ချန်ထားခဲ့တာပဲ။"

သခင်မလေးဆိုသည်မှာ နတ်ဘုရားမျှော်စင်၏ ဝိညာဉ် ပင် ဖြစ်ရမည်။ ယီယွင်သည် လေးကို ဆွဲရန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ ဟသွားသည်။ သို့သော် ထိုမျှနှင့်ပင် မြှားထိပ်တွင် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းများ စုစည်းလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်ဆီးအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ယီယွင်... ဒီမှာ လာကြည့်ဦး"

လင်ရှင်းထုံ၏ ခေါ်သံကြောင့် ယီယွင် သွားကြည့်ရာ စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ရွှေရောင်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ "နီလာယန်သခင်" ကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့သော မှတ်တမ်းစာအုပ် ဖြစ်သည်။

ထိုစာအုပ်ထဲရှိ အကြောင်းအရာများက ယီယွင်နှင့် လင်ရှင်းထုံကို ဆွံ့အသွားစေသည်။ နီလာယန်သခင် သည် သူတို့နေထိုင်ရာ ထျန်းယွမ် ကမ္ဘာကို "ထျန်းယွမ် ကမ္ဘာငယ်"ဟု ခေါ်ဆိုထားပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ထိုကမ္ဘာ၏ အပြင်ဘက်မှ လာသူဖြစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။

စာအုပ်၏ အဖွင့်တွင် စကြဝဠာ၏ မူလအစကို ဖော်ပြထားသည်။ ကမ္ဘာဦးကာလတွင် အဆုံးမရှိသော စကြဝဠာအတွင်း၌ "မဟာကမ္ဘာကြီး ၁၂ ခု"စတင် ဖြစ်တည်လာခဲ့သည်။ ထိုကမ္ဘာကြီးများတွင် နတ်ဘုရားများ၊ ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားများ စိုးစံခဲ့ကြသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နတ်ဘုရားများပင် သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လူသားများ၊ မိစ္ဆာများနှင့် သားရဲများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထိုမဟာကမ္ဘာကြီး ၁၂ ခုကို အုပ်စိုးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်ပိုင်ဂိုဏ်းများ ထူထောင်ကာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည့် ထိုခေတ်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကမ္ဘာတစ်ခုချင်းစီ၌ အင်အားအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးစီ ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်းတို့ကို "နတ်ဘုရား ဧကရာဇ် ၁၂ ပါး"ဟု ခေါ်တွင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ အုပ်စိုးသော ကမ္ဘာများကို "ကောင်းကင်ဘုံ ၁၂ ဘုံ" ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး ၎င်းတို့မှာ -

• ယန်နတ်ဘုရားဘုံ

• ဝိညာဉ်ကိုးပါးဘုံ

• ထာဝရရှင်သန်ခြင်းဘုံ

• ဓာတ်ကြီးငါးပါးဘုံ

• ကမ္ဘာဦးဘုံ

• မိစ္ဆာတစ်သောင်ဘုံ စသည်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

နီလာယန်သခင် သည် ယန်နတ်ဘုရားဘုံမှ လာသူဖြစ်ပြီး ထိုဘုံကို အုပ်စိုးသော ယန်နတ်ဘုရား၏ လက်အောက်ရှိ နတ်ဘုရားသခင် ၇၂ ပါထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း ၅၁၃ - နီလာယန်တံဆိပ်တော်

"ဒါဆို နီလာယန်သခင် က ယန်နတ်ဘုရားဘုံရဲ့ နတ်ဘုရားသခင် ၇၂ ပါးထဲက တစ်ယောက်ပေါ့..."

ယီယွင်သည် လက်ရေးမူစာအုပ်ထဲမှ အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုရင်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။ နတ်ဘုရားသခင်ဆိုသည့် ဘွဲ့ထူးမှာ အလကားရခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံ ၁၂ ဘုံ၏ အထက်တန်းလွှာ ဥပဒေသတရား များကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူများသာ ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။ နီလာယန်သခင် သည် ထိုကမ္ဘာတွင် ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။

ယီယွင်သည် စာအုပ်၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သောအခါ စာမျက်နှာကြား၌ မြှုပ်နှံထားသော အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှေ့တွင် "နီလာယန်" ဟု ရေးထားပြီး နောက်ကျောတွင် "တံဆိပ်တော်" ဟု ရေးထိုးထားသည်။ ၎င်းကို ကိုင်ကြည့်လိုက်သောအခါ အေးစက်ပြီး လေးလံလှသည်။

စာအုပ်ထဲတွင် ရေးသားထားသည်မှာ - "နီလာယန်တံဆိပ်တော်... ဒါကို သွေးနဲ့ အသိအမှတ်ပြုပြီးရင် နီလာယန်နန်းတော်နဲ့ နတ်ဘုရားမျှော်စင်ထဲကို စိတ်ကြိုက် ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်မယ်။"

ယီယွင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ ဤအမှတ်တံဆိပ်သည် ဤနန်းတော်ကြီး၏ သော့ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ လင်ရှင်းထုံကလည်း "ယီယွင်... ဒါကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပါ။ ဒါဆိုရင် မင်းက ဒီနေရာရဲ့ ပိုင်ရှင်တစ်ဝက် ဖြစ်သွားပြီ" ဟု တိုက်တွန်းသည်။ သူမသည် ယီယွင်အပေါ် ထားရှိသော စိတ်ရင်းစေတနာကြောင့် ဤကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီးရတနာကို လိုချင်တပ်မက်ခြင်း မရှိပေ။

ယီယွင်သည် သူ၏သွေးကို အမှတ်တံဆိပ်ပေါ်သို့ ချလိုက်ပြီးနောက် နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံးရှိ စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုများကို သူ၏ အာရုံခံစားမှုဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်လာသည်။ "နီလာယန်သခင် က နန်းတော်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ သော့ကိုပါ ချန်ထားခဲ့တယ်ဆိုတော့... သူနဲ့ မဟာဧကရီကြားက ပတ်သက်မှုက မရိုးရှင်းဘူးပဲ"

ထိုစဉ် နန်းတော်ထဲ၌ အလင်းတံခါးတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ ယီယွင်နှင့် လင်ရှင်းထုံတို့ လက်တွဲကာ ထိုတံခါးထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်းမှာ နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော လှပသည့် ဥယျာဉ်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ချောင်းငယ်လေး၊ တံတားလေးနှင့် တောအုပ်ထဲမှ အဆောက်အအုံငယ်လေး... အရာအားလုံးမှာ သန့်ရှင်းနေပြီး ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ခဏလေး ထွက်သွားသကဲ့သို့ပင် လက်ဖက်ရည်ခွက်များနှင့် ဗျတ်စောင်း တစ်လက် ရှိနေသည်။

စောင်း၏ ဘေးတွင် စာတစ်စောင် ရှိနေသည် "မုန်တိုင်းတွေ ငြိမ်သက်သွားတဲ့အခါ... ငါတို့ တစ်ဘဝလုံး ဒီမှာ အတူတူ နေကြရအောင်။"

ဤလက်ရေးမှာ နီလာယန်သခင် ၏ လက်ရေးပင် ဖြစ်သည်။ ယီယွင်သည် ထိုစာကိုဖတ်ရင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ "စီနီယာ နီလာယန်သခင် က မဟာဧကရီရဲ့ ကျင့်ကြံဖော်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

လင်ရှင်းထုံသည် စောင်းလေးကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ သူမသည် မဟာဧကရီကဲ့သို့ပင် သဘာဝယင်သွေးကြောများ ရှိသူဖြစ်ရာ မဟာဧကရီအပေါ် အထူးသံယောဇဉ် ဖြစ်မိသည်။ သူမသည် စောင်းတီးနေသော အမျိုးသမီးနှင့် သူမဘေးတွင် ထိုင်ကာ အရက်သောက်ရင်း နားထောင်နေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို အာရုံထဲတွင် မြင်ယောင်နေမိသည်။ ထိုကဲ့သို့ ဘဝမျိုးကို သူမ တောင့်တမိသည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော် နီလာယန်သခင် နှင့် မဟာဧကရီတို့သည် ဤနေရာသို့ ပြန်မလာနိုင်တော့ခြင်းမှာ သူတို့ စိုးရိမ်ခဲ့သည့် "မုန်တိုင်း" (ဘေးဒုက္ခ) ကြောင့် ဖြစ်ရမည်။

အဆောက်အအုံငယ်လေးထဲတွင် လင်ရှင်းထုံသည် စာအုပ်စင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစင်ပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်များစွာ ရှိနေသည်။ လင်ရှင်းထုံ၏ ရင်ခုန်သံမှာ မြန်ဆန်လာသည်။ သူမ၏ ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးမည့် "သဘာဝယင်သွေးကြောများ ဆက်သွယ်ခြင်း" လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

ယီယွင်က သူမ၏လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ငါတို့ ဒီအထိ ရောက်လာပြီပဲ... မဟာဧကရီ ချန်ထားခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းကို မင်း သေချာပေါက် ရှာတွေ့မှာပါ" ဟု အားပေးလိုက်သည်။

လင်ရှင်းထုံသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်များဆီသို့ လှမ်းကိုင်လိုက်ပါတော့သည်။

အခန်း ၅၁၄ - မဟာဧကရီ၏ နှလုံးသားကျမ်း

လင်ရှင်းထုံသည် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်အချို့ကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ကာ သူမ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို နှစ်မြှုပ်လိုက်သည်။ ဤလိပ်များမှာ ကျင့်စဉ်များ မဟုတ်ဘဲ ရှေးဟောင်း မဟာဧကရီကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့သည့် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ မှတ်စုများနှင့် သိမြင်နားလည်မှုများ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် မဟာဧကရီသည်လည်း သူမကဲ့သို့ပင် သဘာဝယင်သွေးကြောများ ရှိသူဖြစ်ရာ၊ လင်ရှင်းထုံအတွက် ဤမှတ်တမ်းများမှာ လမ်းပျောက်နေသူတစ်ဦး လမ်းညွှန်မြေပုံ ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်အောင် ရှိနေသည်။

မှတ်တမ်းများကို ဖတ်ရှုရင်း လင်ရှင်းထုံသည် "မဟာဧကရီ နှလုံးသားကျမ်း" ဟူသော အမည်ကို အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ရှိရသည်။ ထို့နောက် စာအုပ်စင်၏ ထောင့်တစ်နေရာရှိ သစ်သားသေတ္တာငယ်လေးထဲမှ ပါးလွှာသော်လည်း သတ္တုကဲ့သို့ မာကျောသော အပြာဖြူရောင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ သူမ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးမည့် အဓိကသော့ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

စာအုပ်၏ နိဒါန်းအရ - ကောင်းကင်ဘုံ ၁၂ ဘုံ၏ အထိပ်အသီး ကျင့်စဉ်များကို "နတ်ဘုရားကျမ်းစာများ" ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ ယန်နတ်ဘုရားဘုံ ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးကျမ်းစာမှာ "ယန်နတ်ဘုရား လက်စွဲကျမ်း" ဖြစ်သည်။ နီလာယန်သခင် သည် ထိုကျမ်းကို ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ "သန့်စင် ယန်"လမ်းစဉ်ဖြစ်ရာ မဟာဧကရီအတွက်မူ လုံးဝ မသင့်တော်ပေ။

သို့သော် ကံတရားက အလှည့်အပြောင်း ပေးခဲ့သည်။ နီလာယန်သခင် သည် အခြားသော နယ်မြေတစ်ခုမှ "ငရဲကိုးပါးကျမ်းစာ" ဟူသော "သန့်စင် ယင်"လမ်းစဉ် ကျမ်းစာတစ်စောင်ကို ရရှိခဲ့သည်။

မဟာဧကရီသည် အသက် ၁၂၀၀ ပြည့်ချိန်တွင် သူမ၏ အသက်ဓာတ် ကုန်ဆုံးတော့မည်ကို သိရှိသဖြင့် အနှစ် ၉၀ ကြာ အမှောင်ထဲ၌ တစ်ကိုယ်တည်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ သူမသည် "ယန်နတ်ဘုရားကျမ်း" နှင့် "ငရဲကိုးပါးကျမ်း" တို့ကို ပေါင်းစပ်ကာ ယင်နှင့် ယန် နှစ်မျိုးလုံးကို ကျင့်ကြံနိုင်သည့် "မဟာဧကရီ နှလုံးသားကျမ်း" ကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့လေသည်။

ဤကျမ်းစာကြောင့်ပင် သူမသည် သဘာဝယင်သွေးကြောများ၏ ချုပ်နှောင်မှုကို ချိုးဖျက်ကာ နီလာယန်သခင် နှင့်အတူ ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယီယွင်နှင့် လင်ရှင်းထုံတို့မှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ ၁၂ ဘုံ၏ အမြင့်ဆုံး ကျမ်းစာနှစ်စောင်ကို ပေါင်းစပ်ပြီး ကျင့်စဉ်သစ် ဖန်တီးနိုင်ခြင်းမှာ မည်မျှ ကြီးကျယ်သော ပါရမီရှင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ယခင်က ရှန်းထူနန်ထျန်း ကြံစည်ခဲ့သည်မှာလည်း ဤကျမ်းစာကိုပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူရှာတွေ့ခဲ့သည်မှာ အပေါ်ယံ အချက်အလက်အချို့သာဖြစ်ပြီး၊ ယခု လင်ရှင်းထုံ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ အပြည့်အစုံ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"ဒါ... ငါ့ရဲ့ သွေးကြောတွေကို ဆက်သွယ်ပေးနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးပဲ..."

လင်ရှင်းထုံသည် တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် ကျမ်းစာကို ချက်ချင်း မဖွင့်သေးဘဲ၊ ရှေးဟောင်း ပညာရှိများအပေါ် လေးစားမှုကို ဖော်ပြသည့်အနေဖြင့် စာအုပ်စင်ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ် အလေးပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် တစ်နာရီခန့် တရားထိုင်ပြီးမှသာ၊ သူမ၏ ဘဝကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့် ထိုကျမ်းစာကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှန်လိုက်ပါတော့သည်။