အခန်း (၁၃၂၂-၁၃၂၄)

အခန်း (၁၃၂၂) နေရာဌာနက ဆုံးဖြတ်ပေးသော စိတ်နေစိတ်ထား

“ဟေ့... အရင်ရက်တွေက မင်း ဘယ်တွေများ သွားနေတာလဲ၊ မင်းဆီ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖြစ်နေတာပဲ”

ဝမ်တုန်းကျွင်းသည် မြေပဲဆံတစ်လုံးကို ပါးစပ်အတွင်းသို့ ပစ်ထည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

“စီးပွားရေး သွားလုပ်တာပေါ့ကွ၊ ငါက ဒါကလွဲရင် ဘာလုပ်ဦးမှာလဲ။ ငါ ပြောပြမယ်၊ ဒီတစ်ခေါက် ငါ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီး တစ်ခု လုပ်ခဲ့တာ၊ လက်နက်ကုန်သွယ်မှုကွ၊ သိရဲ့လား!”

ဖုန်းယွီက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောကြားလိုက်သည်။

“လက်နက် ကုန်သွယ်မှု.. လာပြီး နောက်မနေစမ်းပါနဲ့၊ မင်းရဲ့ ဒီလောက် သေးနုပ်တဲ့ သတ္တိနဲ့ အဲဒီလို အရာမျိုးကို ထိဝံ့ပါ့မလား။ သတင်းစာ ရောင်းတဲ့သူကလည်း သူ့ကိုယ်သူ မီဒီယာလုပ်ငန်း လုပ်တယ်လို့ ပြောတာပဲ၊ နားကလော်တံ ရောင်းတဲ့သူကလည်း သံမဏိလုပ်ငန်း လုပ်တယ်လို့ ပြောလို့ ရတာပဲ။ ငါ ခန့်မှန်းကြည့်ရမလား... မင်း ကျည်ကာကား သွားရောင်းတာ မဟုတ်လား”

ဝမ်တုန်းကျွင်းက “မိမိကို လာရောက်လှည့်ဖြား၍ မရနိုင်” ဟူသော အမူအရာမျိုး ပြုလုပ်နေ၏။ ဝမ်တုန်းကျွင်း၏ ထိုစကားကြောင့် ဖုန်းယွီတစ်ယောက် အသက်ရှူပင် မှားသွားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ၎င်းပြောသကဲ့သို့ဆိုပါက သွားကြားထိုးတံနှင့် တစ်ခါသုံးတူများကို ရောင်းချသူသည်လည်း သစ်တောထွက်ပစ္စည်း လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုရတော့မည်လော။

“ထားလိုက်ပါတော့၊ မင်းကို ပြောလည်း မင်းက စီးပွားရေးအကြောင်း ဘာမှ နားလည်တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ငါနဲ့ ဘယ်လို လာယှဉ်လို့ ရမှာလဲ၊ ငါက အခု ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်လေ၊ လူဘယ်လောက်များများက ငါ့ကို အမှီပြုပြီး ထမင်းစားနေရလဲ သိလား”

ဖုန်းယွီက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ငါကလည်း ၂၀၀၈ အိုလံပစ်ကို တာဝန်ယူနေတာလေ၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးက လူတွေက ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မျှော်လင့်နေကြတာ”

“ဒါနဲ့... မင်းက အိုလံပစ် ကော်မတီမှာ အတိအကျ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

ဖုန်းယွီက စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အဲဒါ... ထားလိုက်ပါတော့၊ လာ... အရက်သောက်ရအောင်၊ သောက်... သောက်”

ဝမ်တုန်းကျွင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဘီယာခွက်ကို အလျင်အမြန် လှမ်း၍ ကိုင်လိုက်သည်။ ဝမ်တုန်းကျွင်း ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဖုန်းယွီက ပိုမိုစိတ်ဝင်စားသွားကာ မေးလိုက်၏။ “ပြောပါဦး... ပြောပြပါ၊ မင်းကို အိမ်သာဆေးဖို့ ခန့်လိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”

“မင်းပဲ အိမ်သာဆေးမှာပါ။ ငါက တက္ကသိုလ်ကျောင်းဆင်း တစ်ယောက်လေ၊ အဝေးသင် မဟာဘွဲ့ လက်မှတ်ကလည်း နောက်နှစ်ဆို ရတော့မှာ၊ ငါက အဆင့်မြင့် ပညာတတ် တစ်ယောက်ကွ”

“ဒါဆို မင်း အခု ဘာလုပ်နေလဲ”

“ကြီးကြပ်ရေးမှူး!”

ဖူးးး ဟားဟားဟား... ဖုန်းယွီသည် ၎င်းသူငယ်ချင်းဖြစ်သူမှာ မည်သည့်နေရာသို့မျှ သွားရောက်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်အတွင်း၌ ဦးထုပ်ဝါလေး ဆောင်းကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရပ်နေမည့် ပုံရိပ်ကို တွေးတောမိပြီး တကယ်ပင် ရယ်မောချင်သွားသည်။

ဝမ်တုန်းကျွင်း၏ စရိုက်မှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား နေထိုင်ရသည်ကို နှစ်သက်သူဖြစ်ရာ၊ ယခုကဲ့သို့ တစ်နေရာတည်းတွင် နေ့စဉ် ရပ်တန့်နေခိုင်းခြင်းမှာ ၎င်းအား သတ်နေသည်နှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူပေသည်။

“မင်းတို့ ဌာနမှာ မင်းရဲ့ မေဂျာနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ နေရာ မရှိဘူးလား”

“အထက်က ခေါင်းဆောင်တွေကတော့ ငါ့မေဂျာနဲ့ ကိုက်ညီတယ်လို့ ပြောတာပဲလေ။ မဟာဘွဲ့မှာ ငါက စီမံခန့်ခွဲမှုကို ယူထားတာ မဟုတ်လား။ သိရင် မဟာဘွဲ့တက်တုန်းက ယောက္ခမကြီး စကားကို နားထောင်ပြီး ဒဿနိကဗေဒပဲ တက်ခဲ့ပါတယ်”

“အေးပါ... မင်းရဲ့ ဒီနေရာကလည်း အရေးကြီးပါတယ်၊ တစ်ခါတည်း ပြောရရင် တံခါးစောင့်တာတောင် သူ့တန်ဖိုးနဲ့သူ ရှိတာပဲလေ၊ လာ... တစ်ငုံလောက် သောက်လိုက်ဦး”

ဖုန်းယွီက တမင်တကာပင် ထပ်မံ၍ စနောက်လိုက်၏။

“တန်ဖိုးက ဘာတန်ဖိုးလဲကွ၊ အဲဒါတွေကို ငါက နားလည်တာ မဟုတ်ဘူး။ ပုံစံထုတ်ချက်တွေကိုတောင် ငါက နားမလည်တော့ အဲဒီက ကန်ထရိုက်တာ ပြောသမျှကိုပဲ ငါက ငုံ့နားထောင်နေရတာ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ငါ စကားနှစ်ခွန်းလောက် ဝင်ပြောမိတာ၊ အဲဒီကန်ထရိုက်တာက ငါ့ကို ပြန်ပြောလိုက်တာ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားတာပဲ။ သူက မူလတန်းတောင် မအောင်ဘူး၊ ငါကတော့ မဟာဘွဲ့တောင် ပြီးတော့မယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ ကျန်းဟန်ကို ပြောပြမိတာ၊ သူက တစ်ညလုံး ထိုင်ရယ်နေတာလေ”

“ထားပါတော့... ထားပါတော့၊ ထပ်မစဉ်းစားနဲ့တော့။ သူကတော့ ဒီလုပ်ငန်းထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ရှိတာကိုး။ မင်း ပိုကျွမ်းကျင်တဲ့ အရာဆိုရင်လည်း သူ မင်းကို မမီပါဘူး၊ ဥပမာ... ဂိမ်းဆော့တာ”

ဝမ်တုန်းကျွင်းတစ်ယောက် တကယ်ပင် စိတ်ပျက်သွားရသည်။ ဖုန်းယွီက မိမိကို ချီးကျူးစကား ဆိုမည်လားဟု မျှော်လင့်နေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဂိမ်းကစားခြင်းက မည်သို့သော ထူးခြားသည့် အရည်အချင်းဖြစ်မည်နည်း။

“ဟေ့... အခု ငါတို့ အိုလံပစ်အတွက် ငွေတွေ အများကြီး သုံးထားတာလေ၊ တကယ်လို့ အဲဒီအချိန်ကျမှ ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ဝမ်တုန်းကျွင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်းပြောသလိုပဲ၊ ငွေတွေ အများကြီး သုံးထားတာလေ။ အကယ်၍သာ ကောင်းကောင်း မကျင်းပနိုင်ဘူးဆိုရင် မင်းတို့ အားကစားလောကက လူတွေအကုန်လုံး၊ အထက်ကနေ အောက်အထိ ပြည်သူတွေရဲ့ ဆဲတာကို ခံရမှာပဲ။ အထက်က ပေးမယ့် အပြစ်ပေးမှုကလည်း အနည်းဆုံးတော့ ရာထူးချခံရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကောင်း ကျင်းပနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ အားလုံးအတွက် ဆုလာဘ်တွေ ရှိမှာပေါ့၊ အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းတောင်မှ ဝမ်ဦးလေး (ဝမ်တုန်းကျွင်း၏ ဖခင်) ရဲ့ ရာထူးမျိုးအထိ ရောက်သွားနိုင်တာပေါ့”

“မင်းက ငါ့ကို ဒုတိယမြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအဆင့်အထိ တက်နိုင်မယ်လို့ ပြောတာလား။ အဲဒီလောက်တော့ ရှိနိုင်မှာပါ။ အခုတောင် ငါက ပုံမှန်အရာရှိ အဆင့်ပဲလေ၊ တကယ့် လုပ်ပိုင်ခွင့် မရှိသေးပေမဲ့ အဆင့်ကတော့ ဒီမှာပဲ။ အစတုန်းက ငါ့အဖေ ဒီအဆင့်ကို ရောက်တုန်းက အသက်ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေပြီလဲ၊ အခု ငါကတော့ အဖေထက်တောင် သာနေပြီပေါ့”

ဝမ်တုန်းကျွင်းက ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွသွားသည်။

ဖုန်းယွီက ဝမ်တုန်းကျွင်းကို တစ်ချက် လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ယောက္ခမကောင်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း၊ အကယ်၍ ကျန်းဟန်၏ဖခင်သာ မရှိပါက ၎င်း၏ အလုပ်လုပ်ပုံနှင့် အမြင်မရှိသော စရိုက်မျိုးဖြင့် ဌာနခွဲမှူး ဖြစ်ရန်ပင် မလွယ်ကူကြောင်း ဖုန်းယွီ တွေးလိုက်မိသည်။

နှစ်ဦးသား စားသောက်ရင်း စကားပြောဆိုကြသည်။ ဖုန်းယွီအနေဖြင့်မူ ဝမ်တုန်းကျွင်းနှင့် စကားပြောဆိုရသည်မှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု ခံစားရ၏။ အခြားသူများနှင့် စကားပြောဆိုရာတွင် အားလုံးက သူ၏ ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဟူသော အဆင့်အတန်းကို တွန့်ဆုတ်နေကြသောကြောင့် သူငယ်ချင်းကဲ့သို့ ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်စရာ လူဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်တုန်းကျွင်းမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ နှစ်ဦးသားမှာ ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသကဲ့သို့၊ ဝမ်တုန်းကျွင်းမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေထိုင်တတ်ပြီး ငွေကြေးအပေါ်တွင်လည်း ထူးခြားသော အယူအဆ မရှိသူဖြစ်သည်။ သုံးစွဲရန် လုံလောက်ပါက ကျေနပ်သူဖြစ်ရာ ဖုန်းယွီ ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်နေသည်ကိုလည်း သူက အလေးမထားပေ။ ယနေ့ နေ့ခင်းပိုင်းကပင် နှစ်ဦးသား 'Frozen Throne' (Warcraft III) ဂိမ်းကစားခဲ့ကြရာ ဝမ်တုန်းကျွင်းက ဖုန်းယွီကို သုံးပွဲဆက်တိုက်ပင် အနိုင်ရရှိခဲ့သေးသည်။

ဝမ်တုန်းကျွင်းနှင့် စကားပြောဆိုရသော အချိန်၌သာ ဖုန်းယွီသည် လုံးဝပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေထိုင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ အမှန်တကယ် လိုလားသော ဘဝမျိုးပင် ဖြစ်၏။ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက် ရှိမည်၊ အတူတူ ဆော့ကစားမည်၊ အရက်အနည်းငယ် သောက်သုံးရင်း လေပေါကြမည် ဖြစ်သည်။

မူလက ကီရီလန်ကိုသည်လည်း မဆိုးလှသော်လည်း ထိုသူမှာ ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် အရက်ကို အလွန်အမင်း သောက်သုံးတတ်သူ ဖြစ်သည့်အပြင် ပြင်းထန်သော အရက်များကိုသာ နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။

ဖူကွမ်းကျန့်မှာမူ အခုနောက်ပိုင်းတွင် စီးပွားရေးကိစ္စများကိုသာ ပိုမိုအာရုံစိုက်လာပြီး စရိုက်မှာလည်း ပိုမိုတည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးများနှင့် ဆိုပါက တဖြည်းဖြည်း ပျင်းရိဖွယ် ကောင်းလာပေလိမ့်မည်။

ဖုန်းယွီ၏ ယခင်ဘဝက ရည်မှန်းချက်မှာ အိမ်ခန်းများ ငှားရမ်းစားသော အိမ်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။ နေ့စဉ် အေးအေးဆေးဆေးနှင့် ပျင်းပျင်းရိရိ နေထိုင်လိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤဘဝတွင်မူ သူ၏ ငွေကြေးများမှာ သုံးစွဲ၍ပင် မကုန်နိုင်တော့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာမူ အားလပ်နေခြင်း မရှိဟု ခံစားနေရသည်။

လူအများ ဆိုစကားရှိသည့်အတိုင်း မတူညီသော နေရာဌာနသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ စိတ်နေစိတ်ထားမှာလည်း လိုက်ပါ၍ ပြောင်းလဲသွားရပေသည်။

ယခင်ဘဝက ဖုန်းယွီ လိုလားခဲ့သည်မှာ ချမ်းသာရုံမျှနှင့် ကျေနပ်ရန်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ လုံးဝ မတူညီတော့ပေ။ ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း သူသည် မတင်းတိမ်နိုင်သေးပေ။ ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ ဧရာမ လုပ်ငန်းကြီးများ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများမှာ ဘီလီယံ ရာဂဏန်း၊ ထောင်ဂဏန်းအထိ ရှိနေသည်ကို ကြည့်ရှုကာ ဖုန်းယွီသည် မတင်းတိမ်နိုင် ဖြစ်နေရပြန်သည်။

ဤကဲ့သို့ ကြိုးပမ်းလာသော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ဖုန်းယွီသည် မိမိကိုယ်မိမိ ကုမ္ပဏီ၌ အားအရှိဆုံးနှင့် အသုံးမဝင်ဆုံးသူ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အချို့သူများက ကုမ္ပဏီ ကြီးမားလာလေလေ အဆင့်မြင့်အရာရှိများ၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ နည်းပါးလာလေလေ ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တချို့ဆိုလျှင် ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ၅၀၀ ကုမ္ပဏီကြီးများ၏ အရာရှိကြီးများအတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ 'လူမှုကွန်ရက်'သာဖြစ်ပြီး စီမံခန့်ခွဲမှု အနည်းငယ် တတ်မြောက်သူ မည်သူမဆို ထိုနေရာတွင် လုပ်ကိုင်နိုင်သည်ဟုပင် ဆိုကြသည်။

ဖုန်းယွီသည် ထိုစကားကို များစွာ သဘောမတူပေ။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင်လည်း ယခု ထိုသို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ကုမ္ပဏီ၏ အနာဂတ် အလားအလာအရ မည်သူမဆို နိုင်ငံတစ်ခုစာခန့် ချမ်းသာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ဖုန်းယွီအနေဖြင့် ဘာမျှလုပ်ဆောင်စရာ မလိုတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖုန်းယွီမှာမူ အားလပ်၍ မနေနိုင်ပေ။ သူသည် ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်လိုပြီး ကုမ္ပဏီကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တိုးတက်စေချင်သည်။

တစ်ချိန်ကမူ သူသည် အသက် ၃၀ ပြည့်လျှင် အနားယူကာ ဘဝကို ပျော်ပျော်ပါးပါး ဖြတ်သန်းမည်ဟု တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အခြားသူဌေးကြီးများကဲ့သို့ နေ့စဉ် ခရီးများထွက်ကာ ကမ္ဘာပတ်ပြီး စားသောက်ပျော်ပါးနေသော ဘဝကိုမူ သူက ခံစား၍ မရပေ။

မိမိကိုယ်မိမိ တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်စရာ ရှာဖွေပေးရမည်ဟု သူက တွေးတောလိုက်မိသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ဘဝသည် များစွာ ပျင်းရိဖွယ် ကောင်းနေမည် မဟုတ်ပါလော။

......

“လောင်ကျုံး... ကုမ္ပဏီမှာ အခု ဘာကိစ္စတွေ ရှိသေးလဲ”

“ဘာမှ မရှိပါဘူး၊ အရာအားလုံးက အဆင်ပြေပြေ လည်ပတ်နေတာပဲလေ”

ဖုန်းယွီ “......”

ဘာလို့ ဘာမှမရှိရတာလဲ။ ငါ လုပ်ဆောင်ရန် တစ်ခုခုတော့ ရှိသင့်ပေသည်။ ထိုက်ဟွာ ဟိုးဒင်း အုပ်စုသို့ သွားရောက်၍ ရုံးတက်ရမလား၊ မိမိက ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်နေပြီး အမြဲတမ်း အပေါ်ယံမျှသာ ကြည့်ရှုနေသည်မှာလည်း မကောင်းပေ။

“ကိစ္စရှိလား ဆိုရင်တော့ တစ်ခုတော့ ရှိတာပေါ့”

ဖုန်းယွီမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဆိုလိုက်သည်။ “ဘာကိစ္စလဲ၊ ပြော... ငါ ဖြေရှင်းပေးမယ်”

“ငါတို့ ကုမ္ပဏီက ထုတ်တဲ့ လက်ကိုင် DV (Handheld DV) တွေရဲ့ ရောင်းအားက သိပ်မကောင်းဘူး ဖြစ်နေတာ။ ဒါမှမဟုတ် အခု လက်ကိုင် DV ဈေးကွက်တစ်ခုလုံးကပဲ သိပ်မကောင်းတာလား မသိဘူး။ ဒါကို ဘယ်လိုမျိုး အရောင်းမြှင့်တင်ရမလဲဆိုတာ ငါတို့ အခု လေ့လာနေကြတုန်းပဲ”

“မနက်ဖြန် ငါ မော်တုကို လာခဲ့မယ်၊ ဒီကိစ္စကို ငါ့ကို လွှဲထားလိုက်တော့”

******

အခန်း (၁၃၂၃) ထုတ်ကုန်သစ်၏ အားနည်းချက်များ

ဖုန်းယွီ သည် မော်တုသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်မှသာ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဈေးကွက်ကို လုယူရန်အတွက် Sony နှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဆင့်မြင့် ဒီဂျစ်တယ် ဗီဒီယိုကင်မရာများကို ထုတ်လုပ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ WIND AND RAIN အီလက်ထရွန်နစ် ရော Aiwaအီလက်ထရွန်နစ်ပါ ဒီဂျစ်တယ် ဗီဒီယိုကင်မရာ (DV) ထုတ်လုပ်သည့် အတွေ့အကြုံ မရှိကြပါချေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဖုန်းယွီသည် အကြံဉာဏ်အချို့ ပေးခဲ့ရုံသာရှိပြီး ထုတ်ကုန်သစ်၏ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုများတွင် ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ခဲ့ခြင်း မရှိပါချေ။ ထို့ကြောင့် ဤ ဒီဂျစ်တယ် ဗီဒီယိုကင်မရာဈေးကွက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ တရုတ်ပြည်တွင် အနည်းငယ်သာ ရောင်းချရပြီး ပြည်ပဈေးကွက်တွင်မူ အရောင်းမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ Wind and Rain ဟူသော အမှတ်တံဆိပ်၏ ဂုဏ်သတင်းသာ မရှိပါက အရောင်းမှာ ယခုထက် ပို၍ပင် နည်းပါးသွားနိုင်ပေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂျပန် ကုမ္ပဏီများသည် ၎င်းတို့၏ ကြော်ငြာများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြှင့်တင်ကာ စုပေါင်း၍ တိုက်စစ်ဆင်လာကြသဖြင့် Wind and Rain အမှတ်တံဆိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာပေးနေခဲ့ရသည်။

Wind and Rain အီလက်ထရွန်နစ်နှင့် ပူးပေါင်းထားကြသော Philipsနှင့် Thomsonတို့၏ အရောင်းမှာလည်း မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် အလှမ်းဝေးနေခဲ့သည်။

ဖုန်းယွီ သည် သူ၏လက်ထဲမှ ဒီဂျစ်တယ် ဗီဒီယိုကင်မရာကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ သူဖြစ်စေချင်သော အလွန်သေးငယ်သည့် (Micro-DV) အမျိုးအစား မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် ထုထည်ကြီးကာ လေးလံနေခဲ့သည်။ ဖန်သားပြင်မှာလည်း သေးငယ်နေသလို ၉၀ ဒီဂရီသာ လှည့်၍ ရလေသည်။

ဘက်ထရီမှာမူ မဆိုးလှဘဲ ကြာရှည်အသုံးခံနိုင်စွမ်းကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။ သို့သော် သိုလှောင်မှုမှာမူ 1GB သာရှိပြီး ယူအက်စ်ဘီ (USB) ကဲ့သို့ တပ်ဆင်အသုံးပြုရသော ဖလက်ရှ်မှတ်ဉာဏ်ကတ်ကို အသုံးပြုထားသည်။

ဖုန်းယွီသည် စမ်းသပ်၍ ဗီဒီယိုရိုက်ကြည့်သည့်အခါ ပြဿနာအချို့ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ တုန်ခါမှု ထိန်းချုပ်စနစ်: ပထမဆုံးအနေဖြင့် တုန်ခါမှု ထိန်းချုပ်စနစ်မှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းလှသည်။ ဤအချက်ကို ရှုလိဟွာလည်း သိရှိထားပြီး၊ ဂျပန်ထုတ်ကုန်များ၏ တုန်ခါမှုထိန်းချုပ်စနစ်မှာ ၎င်းတို့ထက် ပိုမို ကောင်းမွန်လှသည်။ မှန်ဘီလူး ချဲ့နိုင်စွမ်း: ဒုတိယအချက်မှာ မှန်ဘီလူး ချဲ့နိုင်စွမ်းမှာ နည်းပါးလွန်းနေသည်။ Sony၏အဆင့်မြင့် ထုတ်ကုန်များသည် ၁၀ ဆအထိ ရရှိနိုင်ပြီး၊ အသေးစားလေးများပင် ၅ ဆ ရရှိသော်လည်း သူတို့မှာမူ ၃ ဆ သာ ရရှိသည်။

ထို့ထက်ပိုသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပထမဆုံးသော ဒီဂျစ်တယ် ဗီဒီယိုကင်မရာ အစစ်အမှန်ကို Sony က ထုတ်လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့တွင် ပိုမိုခိုင်မာသော အမှတ်တံဆိပ် အသိအမှတ်ပြုမှုနှင့် သုံးစွဲသူ သံယောဇဉ် ရှိနေခဲ့သည်။

ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သတင်းထောက်အများစုနှင့် ဗီဒီယို ထုတ်လုပ်သူအများစု အသုံးပြုကြသော ဒီဂျစ်တယ် ကင်မရာများသည် ဂျပန် ထုတ်ကုန်များဖြစ်ကြပြီး၊ ထိုအထဲမှ အများစုမှာ Sony များ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် လူသုံးကုန် ဒီဂျစ်တယ် ကင်မရာလောကတွင် Sonyသည် ယခုအချိန်၌ ထိပ်တန်း ခေါင်းဆောင်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဒီဂျစ်တယ် ဗီဒီယိုကင်မရာများကို အဆင့်အမျိုးမျိုး ခွဲခြားထားသည်။ ရုပ်သံဌာနများတွင် အသုံးပြုကာ ရုပ်ရှင်နှင့် သတင်းများ ရိုက်ကူးနိုင်သော အဆင့်မြင့်စက်များ၊ ထို့နောက်တွင် ရုပ်သံလုပ်ငန်းများအတွက် အသုံးပြုသော ကျွမ်းကျင်အဆင့်စက်များ၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ သာမန်မိသားစုများ အသုံးပြုရန် လူသုံးကုန်အဆင့် စက်များဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အရင်ဘဝက ဆရာချန် အသုံးပြုခဲ့သည်မှာ ကျွမ်းကျင်အဆင့် စက်များဖြစ်သော်လည်း ထိုစက်မှာ ရုပ်သံဌာနသုံး စက်များနှင့် များစွာ ကွာခြားလှသည်တော့ မဟုတ်ပါချေ။

ဖုန်းယွီသည် Wind and Rain၊ Philipsနှင့် Amazon အမှတ်တံဆိပ်များ အဘယ်ကြောင့် ရှုံးနိမ့်နေရသည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့ ထုတ်လုပ်လိုက်သော ထုတ်ကုန်မှာ လူသုံးကုန်အဆင့် သာ ရှိသော်လည်း၊ ဈေးနှုန်းကိုမူ အဆင့်မြင့်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“လောင်လု... ငါတို့ရဲ့ ဒီထုတ်ကုန်အတွက် ကုန်ကျစရိတ်က ဘယ်လောက်လဲ”

“ယွမ် ၁ သောင်း ဝန်းကျင်ပါ၊ ငါတို့က ယွမ် ၂ သောင်းကျော်နဲ့ ရောင်းပါတယ်။ ဒီဈေးနှုန်းက Sony တို့လို ဂျပန် ထုတ်ကုန်သစ်တွေနဲ့ အတူတူပါပဲ”

ဖုန်းယွီ တစ်ချက် မျက်လုံး ဝေ့လိုက်မိသည်။ ဒေါ်လာ တစ်ထောင်ကျော် ကုန်ကျစရိတ်ရှိတာကို မင်းက ဒေါ်လာ သုံးထောင်နဲ့ ရောင်းနေတာဆိုတော့ ဝယ်သူမရှိတာ မဆန်းပါဘူး။

မင်းက တခြားသူတွေထက် ဈေးကြီးပေးရောင်းချင်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အရည်အသွေးက သူတို့ထက် သာလွန်နေဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။ အလင်းဆိုင်ရာ နည်းပညာပိုင်းမှာ သိသိသာသာကြီး သူတို့က ပိုသာနေသလို၊ ဒီဇိုင်း၊ အမှတ်တံဆိပ် ယုံကြည်မှုနဲ့ သိုလှောင်မှုစနစ်တွေမှာလည်း သူတို့က ပိုကောင်းနေတာ။ ငါတို့မှာ သာတာက ဘက်ထရီ တစ်ခုပဲ ရှိတာလေ။

ဒီလို အခြေအနေနဲ့ မင်းက သူတို့ကို ပြိုင်မလို့လား။ ပြီးတော့ သူတို့က သိုလှောင်မှုအတွက် တိပ်ကို သုံးတာဆိုတော့ ကုန်ကျစရိတ် ပိုသက်သာသလို လက်ရှိမှာလည်း အသုံးအများဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်နေတာ။ သုံးစွဲသူတွေရဲ့ ကျင့်သားရနေမှုကတင် သူတို့ကို အသာစီး ရရှိစေခဲ့ပြီ။

ရှုလိဟွာတို့ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည့် ယူအက်စ်ဘီ (USB) သိုလှောင်မှုစနစ်က မကောင်းဟု မဆိုလိုပါချေ။ ဖုန်းယွီ အမြင်တွင်မူ ဤနည်းလမ်းသည် အရင်ဘဝက သူမြင်ဖူးသော ဟာ့ဒ်ဒစ် အသုံးပြုသည့် စက်များနှင့် ဆင်တူသဖြင့် ပို၍ပင်အဆင်ပြေလှသည်။

သို့သော် ဒီဂျစ်တယ် ဗီဒီယိုကင်မရာရိုက်ကူးမှု ပုံစံမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သဖြင့် လူများက အဟောင်းကို ပို၍ ကျင့်သားရနေကြသည်။ ၎င်းတို့ ထုတ်လုပ်လိုက်သော စက်မှာမူ HDV ပုံစံတစ်ခုတည်းကိုသာ ထောက်ပံ့ပေးထားသည်။

“လောင်လု... ငါ မင်းတို့ကို ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား၊ ထုတ်ကုန်သစ်တစ်ခုဟာ အဟောင်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကိုပါ အသုံးပြုနိုင်မှ လူတွေက အဟောင်းကနေ အသစ်ကို ကူးပြောင်းလာမှာပါ။ Sony ရဲ့ ထုတ်ကုန်က ပုံမှန် DV ပုံစံကိုပါ ရိုက်လို့ရတဲ့အချိန်မှာ ငါတို့က ဘာလို့ HDV တစ်ခုတည်းပဲ ရှိရတာလဲ။ အဟောင်းတွေကိုပါ သုံးလို့ရအောင် လုပ်လို့ မရဘူးလား”

“ပြီးတော့ သိုလှောင်မှုက 1GB ပဲ ရှိတယ်။ ဒါက အရမ်း သေးလွန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။ လဲလှယ်လို့ ရတယ်ဆိုပေမဲ့ အရမ်းကို အလုပ်ရှုပ်တာပေါ့။ ရိုက်နေရင်းနဲ့ ပြတ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါ မင်းတို့ကို ဟာ့ဒ်ဒစ်ငယ်တွေ ထုတ်ခိုင်းထားတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါကို သုံးလို့ ရတာပဲလေ။ ပြီးတော့ ငါတို့ဆီမှာ သိုလှောင်မှု ပိုများတဲ့ ဖလက်ရှ်နည်းပညာ ရှိနေရက်နဲ့ ဘာလို့ 1GB ထဲ သုံးရတာလဲ”

“ဒီScreenကလည်း သေးလွန်းတယ်။ လက်ဆန့်ပြီး ကြည့်ရင် မျက်စိကောင်းတဲ့သူတောင် မြင်ရုံပဲ ရှိမယ်၊ မျက်စိမကောင်းရင် ဘာမှ မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ Screenကို နှစ်ဆ ချဲ့ရမယ်၊ ပြီးတော့ လှည့်လို့ရတဲ့ အပေါ်က ၃၆၀ ဒီဂရီ ဖြစ်ရမယ်၊ ၉၀ ဒီဂရီနဲ့ ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ ပြီးတော့ ငါ မင်းတို့ကို ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား၊ ဒီဇိုင်းကလည်း အရမ်း အရေးကြီးတယ်။ ဒါဟာ သုံးစွဲသူတွေကို ပထမဆုံး ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ အရာပဲ။ ငါတို့ ထုတ်ကုန်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ကြီးတာလည်း မဟုတ်၊ သေးတာလည်း မဟုတ်နဲ့၊ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ရင် လေးနေပြီး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ရင်ကျတော့လည်း သိပ်ပြီး အဆင်မပြေလှဘူး”

“မှန်ဘီလူး ချဲ့နိုင်စွမ်းပိုင်းမှာလည်း စက်က ဒီလောက် ထုထည်ကြီးနေတာကို ၅ ဆနည်းပညာ သုံးလို့ မရဘူးလား။ တုန်ခါမှု ထိန်းချုပ်စနစ် ကလည်း ညံ့ဖျင်းလွန်းတယ်။ ဒီလို ကိုင်ရိုက်ရင် ဘယ်သူက မတုန်ဘဲ နေမှာလဲ။ ဒီနည်းပညာတွေကို မြှင့်တင်ရမယ်၊ လိုအပ်ရင် Thomsonဆီကနေ ဝယ်လိုက်ပါ”

“နောက်ဆုံးအနေနဲ့၊ ဘာလို့ ဒီထုတ်ကုန်ရဲ့ တီဗွီကြော်ငြာတွေကို ငါ မတွေ့ရတာလဲ။ မင်းတို့ ကြော်ငြာရဲ့ အရေးကြီးပုံကို မေ့သွားကြပြီလား” ဖုန်းယွီက စိတ်ပျက်စွာဖြင့် အသည်းအသန် အားမလိုအားမရဖြစ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မန်နေဂျာဖုန်း... ပြည်တွင်း ကြော်ငြာအတွက်ကတော့ လာမည့်နှစ်အတွက် ဝယ်ဖို့ ပြင်နေတာပါ၊ အခုက ကြော်ငြာလေလံ ဆွဲဖို့ကလည်း နီးနေပြီလေ။ ပြည်ပ ကြော်ငြာအတွက်လည်း လာမည့်နှစ်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြော်ငြာဖို့နဲ့ နာမည်ကျော်တွေနဲ့ ကိုယ်စားလှယ် လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်” ရှုလိဟွာက ရှင်းပြလိုက်သည်။

“မန်နေဂျာဖုန်း... ငါတို့ဆီမှာ ဒီထုတ်ကုန်အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ဖန်တီးမှု စိတ်ကူး မရှိသေးတာလည်း ပါပါတယ်။ ကြော်ငြာလုပ်ရင်တောင် ရောင်းအားတက်လာပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်နေမိတာ။ ပြီးတော့ ငါတို့က ရိုးရာ DV တွေနဲ့ တကယ်ပဲ ကွာခြားနေတာပါ၊ အထူးသဖြင့် သိုလှောင်မှုစနစ် ပိုင်းမှာပေါ့” ကျန်းဝမ်မုန့်က ဖြည့်စွက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒါကြောင့် ငါတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတဲ့ လူတွေက အရင်က ဒီဂျစ်တယ် ကင်မရာ (DV) မသုံးဖူးတဲ့သူတွေ ဖြစ်ရမယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ နေရာယူမှုကလည်း ရှင်းလင်းရမယ်။ အခုလောလောဆယ် မိသားစုသုံး လူသုံးကုန် အဆင့်ကို အရင် လုပ်မယ်၊ အနာဂတ်ကျရင်တော့ ကျွမ်းကျင်အဆင့် ထုတ်မယ်။ ရုပ်သံဌာနသုံးပိုင်းမှာတော့ ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိ နည်းပညာနဲ့ မဖြစ်နိုင်သေးပါဘူး။ မင်းတို့ ပြောကြည့်စမ်း... ငါတို့ရဲ့ နည်းပညာက ဘယ်တော့မှ ဂျပန် ထုတ်ကုန်တွေကို အမှီလိုက်နိုင်မှာလဲ”

ဖုန်းယွီ၏မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှုလိဟွာ နှင့် ကျန်းဝမ်မုန့်တို့မှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး မည်သူကမျှ အာမခံချက် မပေးဝံ့ကြပါချေ။

“ဒါဆိုရင်တော့ လူသုံးကုန်အဆင့်နဲ့ ကျွမ်းကျင်အဆင့်ကို အရင် ထုတ်လုပ်ကြတာပေါ့။ ဒီဈေးကွက်ထဲက အမြတ်ဝေစု တစ်ခုကိုတော့ ငါတို့ ရအောင် ယူရမယ်။ ဒီအဆင့်မှာ အမြတ်အစွန်း အနည်းဆုံး ဖြစ်စေကာမူ ရောင်းအားကတော့ အလွန်ကြီးမားပါတယ်။ မင်းတို့ အနေနဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကို လျှော့ချဖို့၊ ရောင်းဈေးကို လျှော့ချဖို့နဲ့ အမြတ်နည်းနည်းနဲ့ အများကြီး ရောင်းရမယ့် လမ်းကြောင်းကို သွားဖို့ စဉ်းစားကြပါ။ အရင်ဆုံး သုံးစွဲသူတွေက ငါတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်ကို လက်ခံလာအောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်”

ဤလူများသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အောင်မြင်မှုများကြောင့် အနည်းငယ် မောက်မာလာကြပြီး Songjiangအမှတ်တံဆိပ်၏ ဂုဏ်သတင်းကို အသုံးချရုံဖြင့် ရောင်းရမည်ဟု ထင်နေကြပုံရသည်။ သို့သော် မအောင်မြင်သော ထုတ်ကုန်တစ်ခုသည် အမှတ်တံဆိပ်၏ ဂုဏ်သတင်းကိုပါ ကျဆင်းစေနိုင်သည်ကို သူတို့ သတိမထားမိကြပါချေ။

ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့၏ အစောပိုင်း ထုတ်လုပ်မှု ပမာဏမှာ မများပြားသလို ရောင်းဈေးလည်း မြင့်မားသဖြင့် အရှုံးပေါ်သည့် အဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အရောင်းမြှင့်တင်၍ မရနိုင်ပါက သုတေသနအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ငွေများကို ပြန်လည် ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။

******

အခန်း (၁၃၂၄) ကြည်လင်ပြတ်သားမှု၏ စွမ်းအား

ဖုန်းယွီသည် ၎င်းတို့၏ လက်ကိုင် ဒီဂျစ်တယ် ဗီဒီယိုကင်မရာ (DV) များကို မည်သို့ အရောင်းမြှင့်တင်ရမည်ကို အပူတပြင်း စဉ်းစားနေမိသည်။ အဆင့်မြင့် ဗီဒီယိုများကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ မှားယွင်းသွားလေသလောဟုပင် သူ သံသယဝင်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက ဤအချိန်ကာလတွင် တရုတ်ပြည်ရှိ ရုပ်သံဌာန အတော်များများမှာ ဈေးဝယ်ကြော်ငြာများကိုသာ အထူးတလည် ပြသလေ့ရှိပြီး ထိုအထဲတွင် လက်ကိုင် ဒီဂျစ်တယ် ဗီဒီယိုကင်မရာ ကြော်ငြာများမှာလည်း မနည်းလှပေ။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ကြော်ငြာမျိုးမှာ ပြည်တွင်းရှိ ဒေသ ရုပ်သံလိုင်းများ၌သာ ပြသနိုင်ခြင်းဖြစ်ရာ၊ ပြည်ပဈေးကွက်သို့ ဤနည်းလမ်းဖြင့် သွားရောက်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း သူ တွေးတောနေမိသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဖုန်းယွီ၏ ခေါင်းထဲသို့ ရုပ်ရှင်တစ်ကား ဝင်ရောက်လာသည်။ ၎င်းမှာ လက်ကိုင် ဒီဂျစ်တယ် ဗီဒီယိုကင်မရာဖြင့်သာ ရိုက်ကူးထားသော ရုပ်ရှင်တစ်ကားဖြစ်ပြီး ထိုကားကြောင့်ပင် မိသားစု အမြောက်အမြားမှာ လက်ကိုင် ဗီဒီယိုကင်မရာများကို ဝယ်ယူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုရုပ်ရှင်၏ ထုတ်လုပ်မှုစရိတ်မှာ ဒေါ်လာ ၅ သောင်းပင် မပြည့်သော်လည်း ၉၉ ခုနှစ်တွင်မူ တစ်ကမ္ဘာလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ဒေါ်လာ သန်း ၃၀၀ ကျော်အထိ ရုံဝင်ငွေ ရရှိခဲ့သည်။ သမိုင်းတစ်လျှောက်၌ အနည်းဆုံး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြင့် အများဆုံး အမြတ်အစွန်း ရရှိခဲ့သော ရုပ်ရှင်အဖြစ်လည်း တင်စားကြလေသည်။ ထိုကား၏ အမည်မှာ The Blair Witch Project ပင် ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ မှတ်တမ်းတင်ရုပ်ရှင်အတုပုံစံမျိုး ရိုက်ကူးထားခြင်းဖြစ်ပြီး မူလကမူ ကျောင်းသားသုံးဦး၏ အပျော်တမ်း ရိုက်ကူးချက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီတစ်ခုက မျက်စိလျှင်မြန်စွာဖြင့် ၎င်းကို ဒေါ်လာ ၂ သိန်းပေး၍ ဝယ်ယူခဲ့ကာ၊ နောက်ထပ် ဒေါ်လာ သန်းချီ၍ ကြော်ငြာစရိတ် သုံးစွဲခဲ့ရာမှ နောက်ဆုံးတွင် ဒေါ်လာ သန်း ၁၀၀ ကျော်အထိ အမြတ်ရရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုံဝင်ငွေသာမကဘဲ နောက်ပိုင်းတွင် ထွက်ရှိလာသော ဗီဒီယိုစီဒီ (VCD/DVD) များမှာလည်း အလွန် အရောင်းသွက်ခဲ့သကဲ့သို့ ဆက်စပ်ထုတ်ကုန်များလည်း များစွာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က လူအတော်များများမှာ ဤဗီဒီယိုကင်မရာဖြင့် တကယ်ပင် သရဲရိပ်သရဲယောင်များကို ရိုက်ကူးမိသွားသည်ဟုပင် ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဤကဲ့သို့သော မှတ်တမ်းတင်ရုပ်ရှင်အတု ပုံစံမျိုးကို ကုမ္ပဏီများစွာက အတုယူခဲ့ကြသည်။ ကုန်ကျစရိတ်မှာ များစွာ သက်သာခြင်းကြောင့် ရုပ်ရှင်တစ်ကား အောင်မြင်သွားသည်နှင့် တကယ့်သူဌေးကြီး ဖြစ်သွားနိုင်သောကြောင့်ပင်။

ပြည်ပတွင် ဤကဲ့သို့ ဗီဒီယိုကင်မရာဖြင့် ရိုက်ကူးထားသော ရုပ်ရှင်များ ရုံတင်ပြသသည်ကို ဖုန်းယွီ ယခင်က ကြည့်ရှုဖူးသည်။ သို့သော် ပုံရိပ်များမှာ များစွာ ဝါးလွန်းလှသဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ သေသေချာချာ မမြင်တွေ့ရပေ။ သေချာသည်မှာ ဤသည်မှာ ထိုခေတ်က ဗီဒီယိုကင်မရာ နည်းပညာကြောင့်လည်း ပါဝင်ပေသည်။

“ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့ဆီမှာ အဆင့်မြင့် ဗီဒီယိုကင်မရာ (HDV) ရှိနေပြီလေ၊ ဘာလို့ ဒါနဲ့ အဆင့်မြင့် ရုပ်ရှင်တစ်ကား မရိုက်နိုင်ရမှာလဲ။ ဇာတ်ညွှန်းကောင်းကောင်း မရှိဘူးဆိုရင်တောင်မှ၊ လူထုကြားထဲမှာ ဒီလို အရည်အချင်းရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တွေ ရှိနေမှာပဲ။ ဇာတ်ညွှန်းကောင်းကောင်းဆိုတာ တခြားလူတွေမှာ မရှိရင် ရှိမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာတော့ ရှိတာပေါ့။

ယခင်ဘဝက ရုပ်ရှင်များစွာ ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် စွဲလန်းနေသော ကားများမှာလည်း မနည်းလှပေ။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ဤဗီဒီယိုကင်မရာဖြင့် ဇာတ်လမ်းတိုလေးများ ရိုက်ကူးနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

၅ မိနစ်မှ မိနစ် ၃၀ အထိ ကြာမြင့်မည့် ဇာတ်လမ်းတိုများကို ရိုက်ကူးကာ အင်တာနက်ပေါ်သို့ တင်လိုက်မည်ဆိုပါက လူတို့သည် ဤဗီဒီယိုကင်မရာဖြင့် ရိုက်ကူးထားသော ဗီဒီယိုများမှာ တကယ်ပင် ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ကြည့်ကောင်းကြောင်း သိရှိသွားကြပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးလိုသော အိပ်မက်ရှိသူများကို ဤစက်များ ဝယ်ယူလာအောင် ဆွဲဆောင်ရာလည်း ရောက်ပေသည်။

ထိုအခါမှ ဖုန်းယွီ သတိပြုမိလိုက်သည်မှာ သူသည် မူလက ကြော်ငြာလေးတစ်ခု ပြုလုပ်ရန်သာ စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ရုပ်ရှင်လောကထဲအထိပင် ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ စဉ်းစားမိသော လက်ကိုင် ဗီဒီယိုကင်မရာဖြင့် ရိုက်ကူးရန် သင့်တော်သည့် ဇာတ်လမ်းတိုများမှာ Martina Hill သရုပ်ဆောင်သည့် Knallerfrauen၊ Da Peng၏ Diors Man၊ Yu Shasha၏ Dashing Lady၊ Chopsticks Brothers၏ Father စသည်တို့ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် စိတ်ထဲ စွဲလန်းနေသည်မှာ ဟောင်ကောင်မှ ဆရာချန်နှင့် ထိုင်ဝမ်မှ ဆရာလီတို့ကဲ့သို့သော အမျိုးအစားများ ဖြစ်သည်။ (ဤသည်မှာ ကြည်လင်ပြတ်သားမှုကို ပြသရန် တကယ်ပင် “ထိရောက်”သော နည်းလမ်းဖြစ်သည်ဟု သူက နောက်ပြောင်သလို တွေးတောလိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်)။

တကယ့်လက်တွေ့တွင် ဤကဲ့သို့သော လက်ကိုင် ဗီဒီယိုကင်မရာ သေးသေးလေးများမှာ မှတ်တမ်းတင်ရုပ်ရှင် ရိုက်ကူးရန် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဖုန်းယွီသည် ယခင်ဘဝက မှတ်တမ်းတင်ရုပ်ရှင် သိပ်မကြည့်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း စိတ်ထဲ အစွဲဆုံးမှာ A Bite of China နှင့် Man vs. Wild တို့ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ တည်းဖြတ်မှုကောင်းရန် လိုအပ်သကဲ့သို့ အခြားလိုအပ်ချက်များလည်း ရှိနေပေလိမ့်မည်။ ဖုန်းယွီ ကိုယ်တိုင်မှာမူ ၎င်းတို့ကို ကောင်းစွာ နားမလည်သော်လည်း ကျွမ်းကျင်သော ပညာရှင်များကို ခေါ်ယူ၍ လုပ်ခိုင်းရန် သူက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“မန်နေဂျာဖုန်း... ငါတို့ရဲ့ လက်ကိုင် ဗီဒီယိုကင်မရာ သေးသေးလေးတွေနဲ့ ရုပ်ရှင်ရိုက်မယ် ဟုတ်လား။ အခုခေတ်မှာ The Blair Witch Project လို ကားမျိုးတွေကို ဘယ်သူမှ စိတ်မဝင်စားကြတော့ဘူးလေ။ ပြီးတော့ သူတို့ကလည်း Sony ပစ္စည်းတွေကိုပဲ သုံးကြတာ”

ရှုလိဟွာက ဆိုလိုက်သည်။ ဖုန်းယွီက လက်ကာပြရင်း

“သူတို့က ဝါးတားတား ခံစားချက်ကို လိုချင်တာ၊ ငါကတော့ ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့ ခံစားချက်ကို လိုချင်တာ။ ငါ စဉ်းစားထားတာက နှစ်မျိုးရှိတယ်၊ တစ်ခုက ဟာသဇာတ်လမ်းတွေ လုပ်ဖို့နဲ့ နောက်တစ်ခုက မှတ်တမ်းတင်ရုပ်ရှင် ရိုက်ဖို့ပဲ”

“မန်နေဂျာဖုန်း... မှတ်တမ်းတင်ရုပ်ရှင်ဆိုရင် အဆင့်မြင့်တွေ မလိုပါဘူး။ မင်းက ပိုးဟပ်တွေ ဘာတွေကို ရိုက်မလို့လား။ အဲဒါတွေကို ဘယ်သူက ကြည့်ချင်မှာလဲ”

ရှုလိဟွာက ဖုန်းယွီ၏ အယူအဆမှာ လွဲမှားနေပြီဟု ယူဆနေ၏။ သာမန် မှတ်တမ်းတင်ရုပ်ရှင်ဆိုပါက သာမန် ဗီဒီယိုကင်မရာနှင့်ပင် ရရှိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

“ငါက ပိုးဟပ်တွေကို ရိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အစားအသောက်တွေကို ရိုက်မှာ။ ငါက မှတ်တမ်းတင်ရုပ်ရှင် စီးရီးတစ်ခု ထုတ်ဖို့ စဉ်းစားထားတယ်၊ နာမည်က A Bite of China တဲ့၊ ဒါကို အဆင့်မြင့် ဗီဒီယိုကင်မရာနဲ့ ရိုက်မှကို ဖြစ်မှာ”

အစားအသောက် မှတ်တမ်းတင်ရုပ်ရှင် ဟုတ်လား။ ရှုလိဟွာတစ်ယောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ၎င်းကို မည်သူကများ ကြည့်ရှုလိုမည်နည်း။ တီဗွီတွင် ဟင်းချက်ပြသည့် အစီအစဉ်များ ရှိနေသည်ပင်။ ၎င်းမှာ စတူဒီယိုအတွင်း၌ မီးဖိုချောင်ကိုသာ ရိုက်ကူးခြင်းဖြစ်ရာ အဆင့်မြင့် ပုံရိပ်များလည်း မလိုအပ်ပေ။ ယခုမူ မှတ်တမ်းတင်ရုပ်ရှင်ဆိုသောကြောင့် များစွာ ထူးဆန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍သာ ဤစကားကို ဖုန်းယွီက ပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ အခြားသူက ပြောမည်ဆိုပါက ရှုလိဟွာအနေဖြင့် ပေါက်ကရများဟုပင် ပြန်လည်ပြောဆိုမိပေလိမ့်မည်။

“မန်နေဂျာဖုန်း... ဒီစိတ်ကူးက တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား”

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဖုန်းယွီကိုယ်တိုင်လည်း ယခုအချိန်၌ ဤမှတ်တမ်းတင်ရုပ်ရှင်ကို ပြသပါက လူတို့ ကြည့်ရှုပါ့မလားဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုခေတ် တရုတ်ပြည်၏ လူနေမှုဘဝမှာ ယခင်ဘဝက ဤကားပြသသည့် အချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာ ကွာခြားနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုရင် Man vs. Wild လို အစီအစဉ်မျိုးကော… ဒါက စွန့်စားရတာ ကြိုက်တဲ့သူတွေအတွက် ဆွဲဆောင်မှု ရှိမှာပဲ မဟုတ်လား။ တစ်ယောက်တည်း ရိုက်မယ်ဆိုရင် လက်ကိုင် ဗီဒီယိုကင်မရာကို သုံးတာက ပိုပြီးတော့ အစစ်အမှန် ခံစားချက်ကို ရစေတယ်။ ငါတို့ရဲ့ အဆင့်မြင့် ဗီဒီယိုကင်မရာနဲ့ဆိုရင် ပိုပြီး ကြည်လင်မယ်၊ သယ်ရတာလည်း ပေါ့ပါးမယ်လေ”

“မန်နေဂျာဖုန်း... ငါတို့နိုင်ငံမှာ တောထဲတောင်ထဲ သွားပြီး စွန့်စားရတာကို ကြိုက်တဲ့လူ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလို့လဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတာက ငါ့ကို တစ်ခုတော့ သတိရစေတယ်။ ငါတို့ နေရာအနှံ့က ခရီးသွားဆွဲဆောင်မှု နေရာတွေကို ခရီးသွားအစီအစဉ်အဖြစ် ရိုက်လို့ရတာပဲ၊ ဒါကိုတော့ လူတွေ ကြည့်ကြမှာပါ”

ဖုန်းယွီ၏မျက်ခုံးများ ပင့်သွားသည်။ မှန်ပါသည်။ ပြည်တွင်း၌မူ တောထဲတွင် သွားရောက်ကာ ပိုးဟပ်စားပြမည့်သူ မရှိသေးပေ။ သို့သော် ပြည်ပတွင်မူ ဤအစီအစဉ်မှာ တကယ်ပင် အလုပ်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုဘက်တွင် အားလပ်ပါက စွန့်စားလိုသူများ များစွာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

ပြည်တွင်းအတွက်မူ ရှုလိဟွာ၏ အကြံဉာဏ်မှာ တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ သို့သော် သူသည် ရိုးရိုးခရီးသွား အစီအစဉ်မျိုးကို မလုပ်ဆောင်ချင်ပေ။ ကားဖြင့် ခရီးပတ်မောင်းသည့် ဒိုင်ယာရီ ပုံစံမျိုးကိုသာ ပြုလုပ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ရွေးချယ်၍ ရိုက်ကူးခိုင်းမည်ဆိုပါက ကြည့်ရှုသူလည်း ရှိမည်ဖြစ်သကဲ့သို့ ပြည်ပရုပ်သံဌာနများသို့လည်း ပြန်လည်ရောင်းချနိုင်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုအချိန်တွင် ကမ္ဘာက တရုတ်ပြည်ကို စိတ်ဝင်စားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ အမြင်မှ ရိုက်ကူးထားသော ခရီးသွားပုံစံမှာ ဈေးကွက် ပိုမိုရှိမည်ဖြစ်သကဲ့သို့ လူတို့ လက်ခံရန်လည်း ပိုမိုလွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

ဖုန်းယွီက ရှုလိဟွာ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း

“လောင်လု... မင်းရဲ့စိတ်ကူးက တကယ်ကောင်းတယ်။ ဒီအစီအစဉ်ကနေတစ်ဆင့် ငါတို့ ထုတ်ကုန်ကို ကြော်ငြာထည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် လူတွေ အများကြီး သတိထားမိလာမှာပဲ။ မင်းအနေနဲ့ နည်းပညာပိုင်းကို ဆက်ပြီး မြှင့်တင်ဖို့ပဲ ကြိုးစားပါ။ နောက်ပြီး ငါတို့ Sony တို့နဲ့ ဈေးနှုန်းတိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲပြီး ဈေးကွက်ကို ပြန်လုရမယ်”

ရှုလိဟွာတစ်ယောက် မျက်တောင် တခတ်ခတ် ဖြစ်သွားရသည်။ မိမိ အမှတ်မထင် ပြောဆိုလိုက်သောစကားကို မန်နေဂျာဖုန်းက အတည်ယူလိုက်ခြင်းလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မန်နေဂျာဖုန်းက အလုပ်ဖြစ်မည်ဆိုပါက ဖြစ်မည်သာ ဖြစ်သည်။ သူကမူ နည်းပညာပိုင်းကိုသာ တာဝန်ယူရသူဖြစ်ရာ အခြားကိစ္စများကို ခေါင်းထဲ ထည့်မနေတော့ပေ။

သရုပ်ဆောင် ရွေးချယ်သည့် အခါတွင်မူ ဖုန်းယွီ အနည်းငယ် ခေါင်းခဲသွားရသည်။ Man vs. Wildအတွက်မူ လွယ်ကူပေသည်၊ သူသည် ဘဲရ် ဂရေးစ်ကိုသာ ရှာဖွေမည် ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုအစီအစဉ်မှာ ယခုအထိ မစတင်ရသေးသကဲ့သို့ ဘဲရ်သည်လည်း ဗြိတိန်၌သာ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤခရီးသွား ဒိုင်ယာရီအတွက်မူ မည်သူ့ကို ရှာဖွေရမည်နည်း။ ရုပ်ရည်လည်း ရှိရမည်၊ အားကစားလည်း လုပ်ဆောင်နိုင်ရမည်ဖြစ်ကာ စကားပြောလည်း ကောင်းမွန်ရပေမည်။

ဖုန်းယွီ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ဟွာယိ ညီအစ်ကိုများ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါဘား။ သူတို့ထံတွင် အနုပညာရှင်များစွာ ရှိရာ သိပ်ပြီး နာမည်မကြီးသေးသူ နှစ်ဦးခန့်ကို ရွေးချယ်ခိုင်းလိုက်ပါက ပြဿနာ ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။