အခန်း (၁၉၉၁-၁၉၉၅)

အခန်း ၁၉၉၁ ဝမ်ချောင်၏ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဓာတ်

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အန်းယာလုရှန်း၏ရင်ထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဓာတ်များ တလိပ်လိပ် တက်နေသော်လည်း၊ သူ၏မျက်နှာမှာမူ ပို၍ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့လာကာ အမျက်ဒေါသ အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိတော့ပေ။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က စနောက်နေတာပါပဲ။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ကျွန်တော်တို့အပေါ် လက်ပါခဲ့တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဘက်က တစ်ခုခု မှားယွင်းခဲ့လို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဝမ်ရယ် ဒေါသထွက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ဆုံးမတာဟာ တကယ်တော့ ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ”

ထင်မှတ်မထားဘဲ အန်းယာလုရှန်းသည် ဝမ်ချောင်၏စကားကြောင့် စိတ်ဆိုးခြင်း မရှိသည့်အပြင်၊ ပေါ့ပါ့ပါးပါးရယ်မောလျက် ခါးကိုကိုင်းကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြန်သည်။

“ကျွန်တော် ရိုင်းပျမိတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က သဘောထားကြီးတဲ့ လင်းယန်ပြခန်းရဲ့ နာမည်ကျော် သူရဲကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သလို၊ ကျွန်တော့်လိုဗိုလ်ချုပ်ငယ်လေးတစ်ယောက်ကို အပြစ်ယူမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်ပါတယ်”

ထိုစကားအဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ အန်းယာလုရှန်းမှာ ဟူမျိုးနွယ် ဖြစ်သော်လည်း အောင်ပွဲရလာသည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက်၊ ဝမ်ချောင်၏ ရှေ့တွင် လူပြက်တစ်ဦးအလား အောက်ကျို့ပြနေခြင်းမှာ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်ကမူ ထိုဟန်ဆောင်မှုကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်မိသည်။ ကျန်းရှို့ကွေးလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးပင် လှည့်စားခံခဲ့ရသည်ကို ဝမ်ချောင် ကြားဖူးသော်လည်း၊ ယခု ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင်မူ ပို၍ပင် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

အန်းယာလုရှန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချကာ ပတ်ဝန်းကျင်က သူ့ကို အထင်သေးအောင်၊ ပေါ့ဆအောင် လုပ်ဆောင်တတ်သော လူယုတ်မာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သာမန်လူဆိုလျှင် ဤမျှအထိ မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားဘဲ အောက်ကျို့ပြနေသူကို နိုင်ပြီဟု ထင်ကာ လွှတ်ပေးမိနိုင်သော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်ကမူ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် ဤသူ့ကို သေချာပေါက် သတ်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ရာ၊ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကွာအဝေးမှာ လက်မအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် အန်းယာလုရှန်း၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“အန်းယာလုရှန်း... မင်း ငါ့ကို လှည့်စားလို့ မရဘူး။ မင်း ဘာပဲလုပ်လုပ် ငါ မင်းကို သေချာပေါက် သတ်မှာပဲ။ ဒါနဲ့ မင်းကို တစ်ခု ပြောပြဖို့ မေ့နေတာ။ ကျန်းရှို့ကွေးက မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို အကုန်သိသွားပြီ။ ပြီးတော့ ငါ သူ့ကိုယ်ထဲက အဆိပ်ကိုလည်း ကုပေးလိုက်ပြီမို့ သူ မင်းကို လုံးဝ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဝုန်း… ထိုစကားမှာ အန်းယာလုရှန်း၏ရင်ထဲသို့ ဗုံးတစ်လုံး ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားပြီး၊ သူ၏သေးငယ်သော မျက်လုံးများမှာ အေးစက်လှသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... မင်း ငါ့ကို မသတ်နိုင်ပါဘူး!”

အန်းယာလုရှန်းက ဝမ်ချောင်၏ နားထဲသို့ အလွန်တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် ယခုအခါ အင်ပါယာ၏ အရေးပါသော အရာရှိကြီး ဖြစ်နေသလို၊ ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိထားသဖြင့် ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် လူအများရှေ့၌ မိမိကို မည်သို့မျှ မလုပ်ဝံ့ကြောင်း သူ ယုံကြည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“အရှင်ဧကရာဇ်က ကျွန်တော်မျိုးကို အလွန်ပဲ အရေးပေးနေတာပါ။ ဒီပွဲတော်ကြီးကလည်း ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အောင်ပွဲအတွက် ကျင်းပပေးတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ အခြေအနေကတော့ သိပ်မဟန်လှဘူးနော်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က အရှင့်အပေါ် မကျေနပ်မှုတွေ ရှိနေတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ဝမ်မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဟာ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမျက်တော်နဲ့ တွေ့ရင် ဘယ်လို ဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုး တကယ်ပဲ သိချင်မိပါတယ်”

ထိုခိုက်အတန့်၌ အချိန်များပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ အန်းယာလုရှန်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ကြားရသော်လည်း ဝမ်ချောင်ကမူ ပြုံးလိုက်မိသည်။ “ကောင်းပြီ! နောက်ဆုံးတော့ မင်းရဲ့ စကားအစစ်အမှန်ကို ပြောလာပြီပေါ့။ မင်းရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေက ငါ့ရှေ့မှာ ဘာမှ အရာမရောက်ဘူးဆိုတာ အခုတော့ နားလည်သွားပြီ မဟုတ်လား!”

“မင်းက ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကို မြင်ဖူးပါလျက်နဲ့... အရှင်ဧကရာဇ်ရဲ့ အကာအကွယ် ရှိနေရင် ငါ မင်းကို မသတ်ရဲဘူးလို့ ထင်နေတာလား!”

ဝမ်ချောင်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ လက်ဖဝါးကို အန်းယာလုရှန်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရုတ်တရက် တင်လိုက်သည်။ ရှပ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ချွေချန်းယုံ နှင့် ထျန်းချန်းစီတို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ လက်နက်များကို အဆင်သင့် ပြင်လိုက်ကြသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အရှင် ဘာလုပ်ချင်တာလဲ”

“သခင့်ကို လွှတ်စမ်း”

“ဟားဟား... ရှေ့မှာရှိတာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် မဟုတ်လား”

ဝမ်ချောင်၏ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်ကာ အန်းယာလုရှန်းကို တိုက်ခိုက်တော့မည့် အချိန်မှာပင်၊ မြင်းဖြူတစ်ကောင် စီးနင်းလာသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ အစောင့်အကြပ်များစွာ ခြံရံလျက် ရောက်ရှိလာသော ဝန်ကြီးချုပ် လီလင်ဖူပင် ဖြစ်သည်။

“ဝန်ကြီးချုပ်” ချွေချန်းယုံတို့မှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိကြသည်။ ဝမ်ချောင်ကမူ လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ အန်းယာလုရှန်းသည် ဤမြေခွေးအိုကြီးကိုပါ ကြိုတင်ချိတ်ဆက်ထားသည်မှာ သူ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော ပရိယာယ်များကို သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ဝမ်ရယ်နဲ့အန်းယာလုရှန်းတို့ သိကျွမ်းနေကြတာ အံ့ဩစရာပါပဲ။ နန်းတွင်းက ဝန်ကြီးတွေ အများကြီးလည်း အခုလာနေကြပြီမို့၊ ဝမ်ရယ်လည်း ငါတို့နဲ့အတူ စားသောက်ပွဲကို လိုက်ခဲ့ပါဦးလား” လီလင်ဖူက ဆိုလိုက်သည်။

“ချွန်း”

စူးရှလှသော ဓားသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ဝမ်ချောင်၏ဓားချက်သည် လျှပ်စီးအလား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အန်းယာလုရှန်း၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသော်လည်း ဓားချက်မှာ သူ့ကို မထိဘဲ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ယိုးကျိုးစစ်သည်တစ်ဦးကို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားအောင် သတ်ဖြတ်လိုက်တော့သည်။

“ဝမ်ချောင် မင်း ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းတာလဲ” ချွေချန်းယုံ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ ဝမ်ချောင်ကမူ သွေးစွန်းနေသော ဓားကို အေးဆေးစွာ ပြန်သိမ်းရင်း လှောင်ပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပြသနေတော့သည်။

******

အခန်း ၁၉၉၂ လူသတ်ခြင်း၊ မင်းတို့ ငါ့ကို ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လား

ဝမ်ချောင်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရန်သူ၏ဓားကို လုယူ၍ မြို့တော်သို့ အတူရောက်ရှိလာသော ယိုးကျိုးစစ်သည်တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်တော့သည်။ လူအများရှေ့မှောက်၌ ပြုလုပ်လိုက်သော ဤရဲတင်းလှသည့် လုပ်ရပ်ကြောင့် ဝန်ကြီးချုပ် လီလင်ဖူပင်လျှင် ဆွံ့အသွားရပြီး “မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... မင်း...” ဟုသာ မပီမသ ဆိုနိုင်တော့သည်။ “ဒါဟာ မင်းအတွက် သတိပေးချက် သေးသေးလေးပဲ။ မြို့တော်ထဲမှာ မင်းကို ဘယ်သူမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါသတ်ချင်ရင် ဘယ်သူ့မျက်နှာမှ ကြည့်မှာမဟုတ်ဘူး” ဝမ်ချောင်ကမူ အေးစက်စွာဖြင့် ကြုံးဝါးကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

လီလင်ဖူသည် ဝမ်ချောင်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဝမ်ချောင်၏နောက်ဆုံးစကားမှာ သူ့ကို ရည်ရွယ်ပြောဆိုသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အန်းယာလုရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလိုက်နီလိုက် ဖြစ်နေပြီး၊ အင်္ကျီလက်အတွင်းရှိ သူ၏လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက် လွှတ်လိုက်ဖြင့် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်နေရသည်။ သို့သော် သူသည် ဝမ်ချောင်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ဘာမှ ပြန်လည်မပြောဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အန်းယာလုရှန်း၏ လက်အောက်ခံ ဗိုလ်ချုပ် ထျန်းချန်စီက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “ဝန်ကြီးချုပ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က တကယ်ကို လွန်လွန်းပါတယ်။ မြို့တံခါးမှာတင် လူအများရှေ့ လူသတ်ရဲတယ်ဆိုတာ အင်ပါယာရဲ့ ဥပဒေကို စော်ကားတာပဲ။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်မျိုးတို့ သေချာပေါက် တိုင်တန်းရပါမယ်!”

သို့သော် လီလင်ဖူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ တားဆီးလိုက်ကာ အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“အရင်ကဆိုရင်တော့ ဒီကိစ္စကို ငါ ကူညီပေးနိုင်ပေမဲ့၊ အခုတော့ မေ့လိုက်ကြပါတော့”

လီလင်ဖူက ဆက်လက်၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အခု သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်တောင် နန်းတွင်းထဲမှာ လူသတ်နေတာကို၊ ဝမ်ချောင် လူသတ်တာနဲ့ ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါဟာ အရှင်မင်းကြီးကို ကိုယ်တိုင် ပါးရိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်” အန်းယာလုရှန်းသည် သတိပြန်ဝင်လာကာ လီလင်ဖူကို အလွန်ပင် ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “အခုလို ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးကြီးလှပါတယ် ဝန်ကြီးချုပ် နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီကျေးဇူးကို သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်”

လီလင်ဖူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဗိုလ်ချုပ်ထျန်းချန်စီက မေးလိုက်သည်။ “သခင်... လီလင်ဖူက စာပေဝန်ကြီးတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။ ငါတို့က ကျန်းရှို့ကွေးကိုတောင် ဖြုတ်ချနိုင်ခဲ့တာပဲ၊ သူ့ကို ဒီလောက်အထိ ရိုသေနေဖို့ လိုလို့လား” အန်းယာလုရှန်းက မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ သတိပေးလိုက်တော့သည်။ “မင်း မှားသွားပြီ။ မဟာထန်တစ်ပြည်လုံးမှာ ဘယ်သူ့ကိုပဲ စော်ကားစော်ကား၊ ဒီ ဝန်ကြီးချုပ်ကိုတော့ လုံးဝ မစော်ကားမိအောင် သတိထားရမယ်”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ချောင် ထွက်လာရာ လမ်းဘေး၌ ခန့်ညားသော ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးက သူနှင့်အတူ ပူးပေါင်းလိုက်ကြသည်။ ဘယ်ဘက်တွင် ဝတ်ရုံနီဆင်ယင်ထားသော စုန့်ဘုရင်နှင့် ညာဘက်တွင် စစ်ဘက်အရှိန်အဝါ ပြည့်နှက်နေသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ကြီး ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးတို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် အန်းယာလုရှန်းအပေါ် ဤမျှအထိ ပြင်းထန်သော ရန်လိုမှု ပြသနေခြင်းမှာ အနည်းငယ် လွန်ကဲနေသည်ဟု ယူဆနေကြသည်။

“အရှင်ကျန်းချိုး.. အရှင်လည်း ဒါကို လွန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား” ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးက ခေတ္တတွေဝေသွားပြီးမှ သူ၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အမြင်ကို ပြောပြလိုက်သည်။ “ဒီလူက တကယ်တော့ မရိုးရှင်းဘူး။ သူ့ရဲ့တပ်ဖွဲ့တွေက စည်းကမ်းရှိလှသလို၊ ကျန်းရှို့ကွေး မရှိတော့တာတောင် ယိုးကျိုးကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်တယ်ဆိုတာ သာမန်လူ လုပ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး”

ဝမ်ချောင်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “စုန့်ဘုရင်... အရှင်ကျန်းချိုး ... အရှင်တို့ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ရဲ့လား။ အကယ်၍ ကျွန်တော်က အန်းယာလုရှန်းကို ဘယ်လို အဖိုးအခမျိုးပဲ ပေးရပါစေ၊ သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားရင် အရှင့်တို့ ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လား” သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဝမ်ချောင်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ကတိပေးလိုက်ကြသည်။ “သေချာပေါက် ကူညီမှာပေါ့!” ဝမ်ချောင်က ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရင်း အေးစက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြုံးဝါးလိုက်တော့သည်။ “ဒီလူဟာ အနာဂတ်မှာ အာရပ်ထက်တောင် ပိုပြီး အန္တရာယ်ကြီးမားတဲ့ ရန်သူ ဖြစ်လာမှာမို့၊ ကျွန်တော်မျိုး သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်ရပါလိမ့်မယ်”

******

အခန်း ၁၉၉၃ မျက်လှည့်ပြကွက်

“ဝမ်ချောင် ... မင်းပြောတာ တကယ်ပဲလား” ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးက လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်” ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် လိမ်လည်ပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အာရပ်အင်ပါယာ၏ ဘေးအန္တရာယ်မှာ မည်မျှပင်ကြီးမားပါစေ၊ အလွန်ဆုံးဖြစ်လျှင် မဟာထန်အင်ပါယာပျက်သုဉ်းရုံသာရှိမည်။ သို့သော် အန်းယာလုရှန်းမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူ ခေါ်ဆောင်လာမည့် ပြင်ပလောကမှ ကျူးကျော်သူများသည် ဤကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဖြစ်ရာ ကိုးပြည်နယ်မြေထုနှင့် ပြည်သူလူထုအားလုံးမှာ အစအနပင် ကျန်ရစ်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းရသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

“ကောင်းပြီ” ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကတိပေးလိုက်သည်။ “ဝမ်ချောင် ... မင်းရဲ့ဒီစကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ အန်းယာလုရှန်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဘယ်ကိစ္စမှာမဆို ငါ့ရဲ့အကူအညီလိုရင်သာ အမိန့်ပေးလိုက်ပါ။ ငါ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးမယ်”

စုန့်ဘုရင်နှင့်ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် အခြားအရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ မှောင်ရိပ်အတွင်းမှနေ၍ သန်မာထွားကျိုင်းသော ပုံရိပ်အချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ဦးမှာ သိန်းငှက်အိုကြီးဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ သာမန်လူထက် ကိုယ်တစ်ပိုင်းခန့် ပို၍ရှည်လျားလှသည့် ဘီလူးသတ္တဝါကြီးအလား ခံ့ညားလှသော လီစီယီပင် ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ် အန်းယာလုရှန်းကို ကြိုဆိုခြင်း၌ မြို့တံခါးဝတွင် ရွှီခဲ့ယွီ၊ စုရွှတ်ရွှမ်းနှင့် အိမ်တော်စောင့်စစ်သည် ၁၀၀ သာ ရှိခဲ့သော်လည်း သိန်းငှက်အိုကြီးနှင့် လီစီယီတို့ ပေါ်ထွက်လာပုံအရ သူတို့သည်လည်း နောက်ကွယ်မှ ပါဝင်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

“အရှင် ... ဘာလို့ လှုပ်ရှားမှုမလုပ်ခဲ့တာလဲ။ အန်းယာလုရှန်းကို တွေ့လိုက်ရပြီ မဟုတ်လား” လီစီယီက သူ၏ကြီးမားလှသောဓားကြီးကို မြေကြီးပေါ်ထောက်လျက် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခွဲခန့်က မိုးသည်းထန်သောညတွင် သူတို့သည် ဝမ်ချောင်၏ အန်းယာလုရှန်းအပေါ်ထားရှိသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့သည် ဝမ်ချောင်၏ အမိန့်တစ်ချက်ရသည်နှင့် အန်းယာလုရှန်းနှင့် ယိုးကျိုးစစ်သည်များကို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားအောင် သတ်ဖြတ်ရန် အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခြေအနေက မပြည့်စုံသေးလို့ပဲ။ အန်းယာလုရှန်းက အခုထိ ပေါ်မလာသေးဘူး” ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဟင်” ဝမ်ချောင်၏ စကားကြောင့် လီစီယီနှင့် သိန်းငှက်အိုကြီးတို့မှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။ အရှေ့ဘက်မြို့တံခါးဝတွင် ချွေချန်းယုံနှင့် ထျန်းချန်းစီတို့ ဝန်းရံကာကွယ်ပေးထားသော အန်းယာလုရှန်းကို သူတို့ ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ ဝမ်ချောင်သည်ပင် ထိုသူနှင့် အကြာကြီး စကားပြောခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

“အဲဒီလူဟာ အန်းယာလုရှန်းအစစ် မဟုတ်ဘူး” ဝမ်ချောင်က ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်ရာ သူတို့၏ရင်ထဲ၌ လှိုင်းတံပိုးများ ထန်သွားတော့သည်။ မြို့တံခါးဝတွင် ရှိနေသူမှာ လူအတုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် မယုံကြည်နိုင်စရာပင်။

“သူ ဘယ်လိုနည်းလမ်း သုံးခဲ့လဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့၊ အဲဒါဟာ အန်းယာလုရှန်း လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ သူဟာ အထူးနည်းလမ်းတစ်ခုကို သုံးပြီး သူ၏အငွေ့အသက်တွေကို တခြားသူဆီ လွှဲပြောင်းထားတာ ဖြစ်ရမယ်” ဝမ်ချောင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မြို့တံခါးဝတွင် ရှိစဉ်ကပင် အစစ်အမှန်ကမ္ဘာစွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း အန်းယာလုရှန်း၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရာတစ်ခုက ထိုစွမ်းအားကို ခုခံနေခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်ကို အသေအချာ ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်သည်မှာ ကံကြမ္မာကျောက်တုံးပင် ဖြစ်သည်။ အန်းယာလုရှန်းကဲ့သို့ ကမ္ဘာပျက်ကိန်းကို ဖန်တီးမည့် “ကံကြမ္မာ၏ ရန်သူတော်ကြီး”ကို ဝမ်ချောင်က ပခုံးပေါ်လက်တင်လိုက်ချိန်တွင် ကံကြမ္မာကျောက်တုံးထံမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခြင်းမှာ ထိုသူသည် အစစ်အမှန်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်။

“တကယ်လို့ အဲဒါ လူအတုဆိုရင် သူက ဘာလို့ ဝန်ကြီးချုပ်နဲ့ တခြားအရာရှိတွေကိုပါ ဖိတ်ခေါ်ထားရတာလဲ။ လူအတုကို သုံးပြီး ဧကရာဇ်ကို လှည့်စားတာက ကြီးမားတဲ့ အပြစ်ကြီး မဟုတ်ဘူးလား။ အကယ်၍ အရှင်ကသာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်လို့ လူအတုမှန်း ပေါ်သွားရင် သူ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” သိန်းငှက်အိုကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

အန်းယာလုရှန်းသည် ကျန်းရှို့ကွေးကို ဖယ်ရှားပြီးမှ ရရှိထားသော အန်းတုံကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်ရာထူးကို ဤကဲ့သို့ စွန့်စားလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူက ယူဆနေသည်။

“သူ့ဘေးက ပညာရှိကို သတိထားမိလား” ဝမ်ချောင် က မေးလိုက်သည်။

“အရှင် ပြောတာ ကောင်းရှန်းကို ဆိုလိုတာလား” သိန်းငှက်အိုကြီးက ပြန်ဖြေသည်။ အန်းယာလုရှန်းနားသို့ ကောင်းရှန်း ရောက်ရှိသွားခြင်းမှာ ဝမ်ချောင်အတွက် အကြီးမားဆုံး အဟန့်အတားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“အန်းယာလုရှန်းက ငါ့ကို တမင် လှုံ့ဆော်နေတာပဲ။ သူက ငါ့ကို သူ့အပေါ် လက်ပါအောင် လုပ်ချင်နေတာ။ ဝန်ကြီးချုပ် လီလင်ဖူကို ခေါ်ထားတာကလည်း ငါ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ချိန်မှာ သက်သေအဖြစ် ထားချင်လို့ပဲ။ ငါသာ လူအတုကို တိုက်ခိုက်လိုက်ရင် သူကိုယ်တိုင်က အချိန်ကိုက် ပေါ်လာပြီး ငါ့ကို ဧကရာဇ်ရဲ့အမိန့်ကို ဖီဆန်တဲ့အပြစ်နဲ့ ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားခံရအောင် လုပ်လိမ့်မယ်” ဝမ်ချောင်က သူ၏ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

“အခုကစပြီး အဲဒီ ကောင်းရှန်းကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ကြ။ အန်းယာလုရှန်းက ကျားတစ်ကောင်ဆိုရင် ကောင်းရှန်းက အဲဒီကျားရဲ့အတောင်ပံတွေပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းမိသွားတာဟာ ငါတို့အတွက် တကယ့်ပြိုင်ဘက်စစ်စစ်ကို ရင်ဆိုင်ရတာပဲ” ဝမ်ချောင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လီစီယီနှင့် သိန်းငှက်အိုကြီးတို့မှာ မြို့တံခါးဝမှ ရိုးရှင်းသော ကြိုဆိုပွဲ၏ နောက်ကွယ်၌ ဤမျှအထိ နက်နဲလှသော အားပြိုင်မှုများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။ ဝမ်ချောင်သည် ကျန်းချွယ်နှင့် ရွှီခဲ့ယွီတို့ကို ဆက်လက်ခေါ်ယူကာ နောက်ထပ်ခြေလှမ်းများအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

******

အခန်း ၁၉၉၄ အန်းယာလုရှန်းနှင့် ဆက်သွယ်သူမှန်သမျှ သေစေ

“အမိန့်ပေးလိုက်စမ်း... တစ်မြို့လုံးမှာ အန်းယာလုရှန်းတို့ ဘယ်မှာ ခြေကုပ်ယူထားသလဲဆိုတာကို ရှာဖွေကြစမ်း။ ဒါ့အပြင် မြို့ထဲက လူလေလူလွင့်တွေနဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုတွေက သခင်လေးတွေကိုပါ စုစည်းလိုက်။ ယိုးကျိုးလေယူလေသိမ်း ရှိသူမှန်သမျှနဲ့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မြို့ထဲကို ဝင်လာတဲ့ သံသယဖြစ်ဖွယ် သေတ္တာတွေကိုပါ ရှာခိုင်းလိုက်ပါ။ ဒီကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားဖို့နဲ့ အလုပ်ပြီးမြောက်ရင် ငါက ဆုလာဘ်တွေ အကြီးအကျယ် ချီးမြှင့်မယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ”

ဝမ်ချောင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း အသက် ၁၆ နှစ်မတိုင်မီက လူလေလူလွင့်ဘဝဖြင့် ကျင်လည်ခဲ့သူဖြစ်ရာ၊ မြို့တော်ရှိ လူလေလူလွင့် သခင်လေးများမှာ သူ့ကို စံပြပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် အကြွင်းမဲ့ ကိုးကွယ်ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤသူများမှာ သတင်းစုံစမ်းရာတွင် သာမန်လူများထက်ပင် ပို၍ ကျွမ်းကျင်ကြပေသည်။

“အရှင်... ကျန်တဲ့ စုံစမ်းမှုတွေကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သေတ္တာတွေဆိုတာက...” ကျန်းချွယ်က တွေဝေစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က ကျန်းချွယ် ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ “မြို့တံခါးမှာတုန်းက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာကို မင်း သတိမပြုမိဘူးလား။ ၆၀၀၊ ၇၀၀ ရှိတဲ့ စစ်တပ်တစ်ခုမှာ ခရီးဆောင်သေတ္တာ နှစ်လုံးပဲ ပါတယ်ဆိုတာ... သာမန်ကုန်သည်တစ်ယောက်ထက်တောင် နည်းနေသေးတယ်။ ယိုးကျိုးက ချမ်းသာတဲ့ နယ်မြေဖြစ်သလို၊ အခုဟာက ဧကရာဇ်ကို ဖူးမြော်ဖို့ လာတာလေ။ အဝတ်အစား လဲဖို့လောက်ပဲ ပါလာတယ်ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား”

“မင်း အဲဒီသေတ္တာတွေ တင်လာတဲ့ လှည်းဘီးတွေ မြေကြီးထဲ စိမ့်ဝင်နေတာကို သတိမထားမိဘူးလား။ ၎င်းမှာ အထဲမှာ အလွန်လေးလံတဲ့ အရာတွေ ပါနေတာကို ပြနေတာပဲ။ အန်းယာလုရှန်းဟာ အခွင့်အရေးသမား ဖြစ်သလို မြှောက်ပင့်တတ်သူလည်း ဖြစ်တယ်။ အရင်က မိန်းမလှတွေ ဆက်သခဲ့သလို၊ အခုလို ပွဲတော်ကြီးမှာ သူ ဘာလက်ဆောင်မှ မပါဘဲ လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒီသေတ္တာတွေဟာ အရှေ့ဘက်တံခါးကနေ ဝင်မလာခဲ့တာ သေချာတယ်။ တစ်ခုခုတော့ မရိုးရှင်းဘူး” ဝမ်ချောင်က ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ လက်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ကျန်းချွယ်သည် သူ၏ပေါ့ဆမှုကို နောင်တရလျက် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားကာ ပြန်ဖြေရင်း အမြန်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ “အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါ့မယ် အရှင်”ဝမ်ချောင်သည် ကျန်ရှိနေသော ဖုန်းလင်ဟော့ရှန်းအဖွဲ့ဝင်များကိုလည်း ယိုးကျိုး၏ လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ရန် ထပ်မံ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးရန်အတွက် ရွှီချီချင်ရှိရာသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့တော်၏တောင်ဘက်ဂိတ်တံခါး၌ ရထားလုံးများအကြား ရောနှောလျက် ကြေးဝါမြင်းရထားတစ်စီး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ရထားလုံးအတွင်း၌ အန်းယာလုရှန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

“နှမြောစရာပဲ... သူက အရမ်း သတိကြီးလွန်းတော့ နောက်ဆုံးထိ လက်မပါခဲ့ဘူး” ဘေးနားရှိ ကောင်းရှန်းက နှမြောတသစွာ ဆိုလိုက်သည်။ သူတို့သည် နတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်းဆီမှ ရရှိထားသော ကိုယ်စားပြုရုပ်တုကို သုံး၍ ဝမ်ချောင်ကို လှည့်စားရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ အဝေးမှနေ၍ ရုပ်တုကို ထိန်းချုပ်ခြင်းမှာ အန်းယာလုရှန်းအတွက်လည်း အင်အားများစွာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။

“ဒီလူက ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲမယ်ဆိုတာ ငါ မင်းကို ပြောသားပဲ” အန်းယာလုရှန်းက ဆိုလိုက်သည်။ ကောင်းရှန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။ “ငါ သူ့ကို လျှော့တွက်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်အစစ်အမှန်ကို သူ မသိသေးသရွေ့ ငါတို့ မရှုံးသေးပါဘူး။ သေတ္တာ ၃၆ လုံးစလုံးကို တောင်ဘက်နဲ့ အနောက်ဘက် တံခါးတွေကနေ အောင်အောင်မြင်မြင် သွင်းနိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ ရှေ့ဆက်ဖို့ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်”

မြို့တံခါးဝ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဝမ်ချောင်နှင့်အန်းယာလုရှန်းတို့၏အားပြိုင်မှုမှာ နိုင်ငံအသီးသီးမှ သံတမန်များကြား၌ ဂယက်ထသွားတော့သည်။ “မဟာထန်ရဲ့ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတွေ အချင်းချင်း မသင့်မမြတ် ဖြစ်နေတာဟာ ငါတို့အတွက် သတင်းကောင်းပဲ” သူတို့က ယူဆနေကြသည်။ အနောက်တာ့ခ်ခါဂန်နိတ်မှ ဝူနိုရှီပိသည်လည်း ဤအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူရန်အတွက် အန်းယာလုရှန်းကို သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် ဝူနိုရှီပိ အမိန့်ပေးလိုက်စဉ်မှာပင် ဝမ်ဘုရင်အိမ်တော်မှ စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုစာထဲ၌ ရေးသားထားသော စကားလုံး ၈ လုံးမှာ - “အန်းယာလုရှန်းနှင့် ဆက်သွယ်သူမှန်သမျှ သေစေ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဗြောင်ကျကျ ခြိမ်းခြောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝူနိုရှီပိသည် ဒေါသထွက်သော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ လက်ရှိ ဩဇာအာဏာကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် “အမိန့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်။ မြို့တော်မှာ ရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ အန်းယာလုရှန်းနားကို မကပ်စေနဲ့”ဟု အမိန့်ပေးလိုက်ရတော့သည်။ ဝမ်ချောင်၏စာတစ်စောင်တည်းဖြင့် နိုင်ငံပေါင်းစုံ၏ အတွေးစများကို ရိုက်ချိုးလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်တော့သည်။

******

အခန်း ၁၉၉၅ နိုင်ငံပေါင်းဆိုင်ရာ တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲကြီး

အချိန်များမှာ မြားတစ်စင်အလား လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး "ဒိုင်း... ဒိုင်း..." ဟူသော မြည်ဟည်းသံများနှင့်အတူ မီးရှူးမီးပန်း သိန်းနှင့်ချီ၍ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြသည်။ ထိုတောက်ပလှသော အလင်းတန်းများသည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံကို နေ့ခင်းဘက်အလား လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် တစ်လောကလုံး ဟိန်းထွက်သွားသော အောင်ပွဲခံသံများနှင့်အတူ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော နိုင်ငံပေါင်းဆိုင်ရာ တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲတော်ကြီးသည် စတင်ခဲ့လေပြီ။ ဝမ်ချောင်သည် နန်းသုံးဝတ်စုံကို ဆင်ယင်လျက် အိမ်တော်အပြင်ဘက်၌ ရပ်ကာ ညကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ လေပြင်းများကြောင့် သူ၏ဆံနွယ်များနှင့် ဝတ်ရုံများမှာ လွင့်ပျံနေသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲ၌မူ အေးစက်တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

နန်းတွင်းအဖွဲ့မှ ထုတ်ပြန်ထားသော အစီအစဉ်များအရ ဤပွဲတော်ကြီးကို လေးရက်တိုင်တိုင် ကျင်းပမည် ဖြစ်သည်။ ပထမနေ့တွင် စစ်သည်နှစ်သိန်းကျော် ပါဝင်သော ခမ်းနားသည့် စစ်ရေးပြအခမ်းအနားကို ကျင်းပမည်ဖြစ်ပြီး၊ နန်းတွင်းအစောင့်တပ်များသည် ချင်လုံလမ်းမှစ၍ နန်းတော်ကို ဖြတ်ကာ ကျူးချွဲလမ်းအထိ တပ်ခွဲအလိုက် ချီတက်ကြမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် မြို့ရိုးထက်သို့ ကြွမြန်း၍ စစ်ဆေးမည် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယနေ့တွင်မူ နန်းတွင်းအဖွဲ့နှင့် တိုင်းပြည်ပေါင်းစုံမှ အသင်းများ ပါဝင်သော ချူးကျွီ (ရှေးဟောင်း ခြေကန်ဘော ကစားနည်း) ဘောလုံးပြိုင်ပွဲကြီးကို ကျင်းပမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တစ်ပြည်လုံး ပါဝင်ဆင်နွှဲရမည့် ပွဲတော်ဖြစ်ရာ၊ မြို့တော်အတွင်းရှိ ပြည်သူများကပင် အသင်းဖွဲ့၍ ပါဝင်နိုင်ကြသည်။ ဝမ်ချောင်ရရှိထားသော သတင်းများအရ အသင်းပေါင်း ၁၆၀ ကျော် ဖွဲ့စည်းထားပြီးဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ မကြုံစဖူးသော ထူးခြားဖြစ်စဉ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

တတိယနေ့တွင်မူ မြို့တော်အတွင်းရှိ ညမထွက်ရအမိန့်ကို ရုပ်သိမ်းပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပြည်သူအားလုံး တစ်ရက်လုံး အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ ဆင်နွှဲကြမည် ဖြစ်သည်။ ရောင်စုံမီးပုံးများနှင့် ပွဲတော်များမှာ နေဝင်ချိန်မှ နေထွက်ချိန်အထိ စည်ကားနေမည်ဖြစ်ကာ၊ စားသောက်ဖွယ်ရာများလည်း ပြည့်နှက်နေပေလိမ့်မည်။ သမိုင်းအစဉ်အလာအရ မြို့တော်ပြည်သူ သိန်းနှင့်ချီ၍ ပါဝင်ဆင်နွှဲကြမည် ဖြစ်သည်။ သုံးရက်မြောက်နေ့ ကျော်လွန်ပြီးနောက် စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင်မူ နိုင်ငံပေါင်းဆိုင်ရာ တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲကြီး၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့တွင် နိုင်ငံပေါင်းစုံမှ သံတမန်များသည် နန်းတော်အတွင်းရှိ ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး မျှော်စင်သို့ ဝင်ရောက်ကာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်နှင့်အတူ ညစာစားပွဲကို ဆင်နွှဲကြမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော အထွတ်အထိပ် အခိုက်အတန့်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျပြောရလျှင် ဤပွဲတော်ကြီးသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း တွေ့ရခဲသော စည်ကားမှုမျိုးဖြစ်သည်။ အတိတ်ကဆိုလျှင် ဝန်ကြီးများက ကန့်ကွက်ကြပေလိမ့်မည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ မဟာထန်၏ ကြွယ်ဝလှသော အင်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ အပြောပမာဏမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဤပျော်ရွှင်မှုကို မကန့်ကွက်သော်လည်း... နန်းတော်အတွင်းရှိ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို တွေးမိတိုင်း သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ ကြုတ်သွားရသည်။

“အရာအားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား” ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။

“အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးပါပြီ” နောက်ကွယ်မှ ကျန်းချွယ်က အမှောင်ရိပ်ထဲမှနေ၍ တရိုတသေ ပြန်လည်တင်ပြလိုက်သည်။

သုံးရက်တိုင်တိုင် မြို့တော်ကြီးမှာ ချူးကျွီပြိုင်ပွဲ၊ ပန်းဈေးနှင့် မီးပုံးပွဲတော်များဖြင့် အလွန်ပင် စည်ကားနေခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်ကမူ ပါဝင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် စတုတ္ထမြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ညဉ့်မှောင်လာသည်နှင့်အမျှ မြို့တော်အတွင်းရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိသည့်အပြင် ပို၍ပင်စည်ကားလာခဲ့သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏အမိန့်အရ စစ်မှန်သော နိုင်ငံပေါင်းဆိုင်ရာ တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲကြီးကို ညဘက်တွင် ကျင်းပခြင်း ဖြစ်သည်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အိမ်တော်အတွင်း၌လည်း မီးပုံးနီများ ထွန်းညှိထားကာ အစေခံများနှင့် စစ်သည်များမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ဝတ်စုံသစ်များဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ညဦးပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ နန်းတွင်းတံဆိပ်ပါသော ရထားလုံးတစ်စီးသည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်ရှေ့သို့ ဆိုက်ရောက်လာသည်။ မိန်းမစိုးငယ်လေးတစ်ဦးသည် နန်းတွင်းမီးအိမ်ကို ကိုင်လျက် ရထားပေါ်မှ ဆင်းကာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အခမ်းအနား စတင်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးလိုက်သည်။

စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌ ဝမ်ချောင်သည် ခရမ်းရွှေရောင် မြွေနဂါးဝတ်ရုံကို ဆင်ယင်လျက်၊ ဦးခေါင်း၌ အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းမင်းဦးရစ်ကို ဆောင်းထားကာ၊ ခါး၌ လေးပေရှည်သော နတ်ဘုရားဓားကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သူ၏ ဘေးနားတွင်မူ လောက၌ တွေ့ရခဲသော အလှပဂေး ရွှီချီချင်သည် ဝမ်ချောင်၏အင်္ကျီလည်ပင်းအနားကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ပေးနေခဲ့သည်။

“အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ ဖော်ထုတ်ခံရတော့မလို့ပဲ” ရွှီချီချင်က ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်ကမူ ပြန်လည်နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ “ဖော်ထုတ်ခံရတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းက ငါကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားတဲ့ ကြင်ယာဖော်ပဲ၊ ဘယ်သူက လှောင်ရဲမှာလဲ”

ခန်းမတံခါး ပွင့်သွားပြီး ဝမ်ချောင်သည် ရွှီချီချင်၏ နူးညံ့လှသော လက်ကလေးကို တွဲလျက် ထွက်လာချိန်တွင် အိမ်တော်အတွင်းရှိ အစေခံများနှင့် စစ်သည်များမှာ ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးက ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် ပြည့်စုံသော သူရဲကောင်း၊ တစ်ဦးက ဉာဏ်ပညာနှင့် အလှအပ ပြည့်စုံသော မိန်းမလှ ဖြစ်ရာ၊ ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်ဆင်းပေးလိုက်သော စုံတွဲအလား ကြည့်မဝအောင် ခန့်ညားလှပေသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ရွှီချီချင်ကို ရထားလုံးပေါ်သို့ ကူညီတင်ပေးလိုက်ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဘေးနားတွင် ထိုင်ကာ နန်းတော် ရှိရာသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ရထားလုံးအတွင်းမှနေ၍ ဝမ်ချောင်သည် လိုက်ကာကို အနည်းငယ် ဖယ်ကာ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မြို့တော်ကြီးမှာ မီးရောင်စုံများဖြင့် လင်းထိန်နေပြီး ပြည်သူများမှာ ပျော်ရွှင်စွာလှုပ်ရှားနေကြသည်။ သုံးနှစ်အရွယ်ကလေးငယ်ကို ပုခုံးပေါ်တင်ကာ မီးပုံးပေါ်မှ ပုံများကို ပြသနေသော ဖခင်တစ်ဦး၊ သွားများပင် ကျိုးနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဇနီးအိုကြီးနှင့်အတူ သကြားလုံးစားကာ ပြုံးနေသော အဖိုးအိုတစ်ဦး စသည့် မြင်ကွင်းများကို ဝမ်ချောင်မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသာမန် ပြည်သူတို့၏ အေးချမ်းလှသော ပြုံးရယ်သံများမှာ သူ အမြဲတမ်း ကာကွယ်လိုသော အရာများပင် မဟုတ်ပါလော။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ရွှီချီချင်က မေးမြန်းလိုက်သောအခါ ဝမ်ချောင်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဆိုလိုက်သည်။ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီညရဲ့နိုင်ငံပေါင်းဆိုင်ရာ တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲကြီးကို တွေးမိသွားလို့ပါ။ အန်းယာလုရှန်းက ဒီရက်ပိုင်း ငြိမ်နေပေမဲ့ ဒီညမှာတော့ သူ ဘာတွေကြံစည်ထားလဲဆိုတာ သေချာပေါက် ပေါ်လာတော့မှာပါ” သူသည် အန်းယာလုရှန်းဟူသော ထိုကမ္ဘာဖျက်မည့် ရန်သူအား မြို့တော်အတွင်းမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားခွင့်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ရှေ့မှာ နန်းတော်တံခါးကို ရောက်ပါပြီ” အပြင်ဘက်မှ ရထားလုံးမောင်းသူ၏အသံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။