အခန်း (၁၉၉၆-၂၀၀၀)

အခန်း (၁၉၉၆) ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး နန်းဆောင်

ရထားလုံးအတွင်း၌ ဝမ်ချောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပင် သတိပြန်ဝင်လာကာ ခါးကို မတ်မတ်ဆန့်လိုက်ရင်း တုန့်ပြန်လိုက်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သတိမထားမိသည်မှာ ဘေးနားရှိ ရွှီချင်ချင်သည် သူ၏ ပြတ်သားလှသော မျက်နှာအမူအရာနှင့် အတွေးများစွာ နစ်မြောနေပုံကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေရသည့် အရာများစွာ ရှိနေသကဲ့သို့ သူ ထမ်းပိုးထားရသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများမှာလည်း အလွန်အမင်း များပြားနေသည်ကို ရွှီချင်ချင်ခံစားနေရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဝမ်ချောင်အား သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နေထိုင်စေချင်ပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာလည်း သာမန်စုံတွဲများကဲ့သို့ ယခုကဲ့သို့ စည်ကားလှသော ပွဲတော်ရက်များတွင် လှပသော မီးပုံးများကို လိုက်လံကြည့်ရှုကာ အလှအပများကို ခံစားစေချင်မိသည်။ သို့သော် ဤအရာများမှာ မဖြစ်နိုင်မှန်းကိုလည်း ရွှီချင်ချင်သိရှိထားပေသည်။

ဤအင်ပါယာကြီးမှာ ဝမ်ချောင်ကို အလွန်အမင်း လိုအပ်နေပေသည်။ အကယ်၍ ဝမ်ချောင်သာ လဲပြိုသွားပါက ဤအင်ပါယာကြီးနှင့် တိုင်းသူပြည်သားများအတွက် ထမ်းပိုးနိုင်စွမ်းမရှိသော ဆုံးရှုံးမှုကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သူ ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ ပြင်ပမှ လူများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းစွာဖြင့် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများကို ဆင်နွှဲနိုင်ကာ မိသားစုနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် စိတ်ထဲ၌ မကျေနပ်မှု အနည်းငယ် ရှိနေတတ်သော်လည်း သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါက လောကကြီး၏ ဒုက္ခများကို မိမိဒုက္ခကဲ့သို့ ရှေ့တန်းတင် စဉ်းစားတတ်သော ယခုကဲ့သို့သော ဝမ်ချောင်ကိုပင် သူမ မြတ်နိုးနေမိသည် မဟုတ်ပါလား။ ဤသို့တွေးတောမိရင်း ရွှီချင်ချင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ သူမသည် အတွေးများမှ ရုန်းထွက်ကာ ဝမ်ချောင်နှင့်အတူ ရထားလုံးစီးလျက် နန်းတော်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ရထားလုံး ဘီးလိမ့်သံများနှင့်အတူ မြင့်မားလှသော ရွှေရောင်နန်းတော် တံခါးတံတိုင်းဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်"

ဝမ်ချောင်၏ရထားလုံးကို မြင်သည်နှင့် ဝဲယာနှစ်ဖက်ရှိ ကင်းစောင့်နေသော နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့စစ်သည်များမှာ ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားကြပြီး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ခေါင်းငုံ့၍ အလေးပြုကြသည်။ လက်ရှိ နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးတွင် ဝမ်ချောင်ကို မသိသူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ယနေ့ည ကျင်းပမည့် ညစာစားပွဲသို့ တက်ရောက်လာမည့် စစ်ဘက်၊ နယ်ဘက် အရာရှိကြီးများနှင့် တိုင်းတစ်ပါး သံတမန်များအားလုံး၏ ရထားလုံးများမှာ ဤနေရာအထိသာ လာရောက်ခွင့်ရှိသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ရွှီချင်ချင်၏ နူးညံ့လှသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ရထားလုံးတံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ရထားလုံးအပြင်ဘက်တွင် ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးမှာ စောစီးစွာပင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ဝမ်ချောင်၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ"

"ရွှီမိန်းကလေးပါ ပါလာတာကိုး၊ ငါတို့ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းတာ မဆန်းပါဘူးလေ"

စုန့်ဘုရင်နှင့် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးတို့မှာ တစ်ဦးက နန်းတွင်းဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ကျန်တစ်ဦးက စစ်ရေးဝန်ကြီး၏ ရာထူးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မြင့်မားသော တောင်ကြီးနှစ်လုံးကဲ့သို့ ယှဉ်တွဲရပ်နေကြပြီး၊ ဝမ်ချောင်ရထားလုံး တံခါးဖွင့်ထွက်လာသည်နှင့် သူ၏ဘေးမှ နတ်သမီးလေးတစ်မျှ လှပလွန်းသော ရွှီချင်ချင်ကို မြင်တွေ့သွားကြကာ ရယ်မောနောက်ပြောင်လိုက်ကြသည်။

"အမတ်မင်းနှစ်ဦးကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းမိပြီ၊ အရာအားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား"

ဝမ်ချောင်က ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာလည်း နောက်ပြောင်နေမှုကို ရပ်တန့်ကာ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် တုန့်ပြန်လာသည်။

"မင်းကောင်လေး ဒီည ဘယ်လို နာမည်ကျော်မယ့် ကိစ္စကြီးတွေ လုပ်ဦးမလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိပေမယ့်၊ ဒီည မိုးမလင်းခင်အထိတော့ ငါနဲ့ ဝန်ကြီးကျန်းချိုးတို့က မင်းခိုင်းသမျှကို အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ပေးသွားမှာပါ။ ငါ့အိမ်တော်က ထိပ်သီးသိုင်းပညာရှင် အားလုံးကိုလည်း ဖြန့်ကြက်ထားပြီးပြီ၊ မင်းရဲ့ အမိန့်ကိုပဲ စောင့်နေကြတာ"

"မင်း ဘာလုပ်ချင်လုပ်၊ ငါလည်း စုန့်ဘုရင်လိုပဲ မင်းကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံတယ်။ ဒီည မင်း ငါတို့ကို ရှင်းပြနေဖို့ မလိုဘူး၊ စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနဘက်ကိုလည်း ငါ အကြောင်းကြားထားပြီးပြီ။ စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာန အောက်မှာ ရှိသမျှ တပ်ဖွဲ့အားလုံး၊ အခုရက်ပိုင်း မြို့တော်မှာ စစ်ဆေးမှု ခံယူနေတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေအပါအဝင် အားလုံးကို မင်း စိတ်ကြိုက် ကွပ်ကဲနိုင်တယ်" ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးက ဆိုလိုက်သည်။

ချီဘုရင် လဲပြိုသွားပြီးနောက် စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနတစ်ခုလုံးတွင် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးကို ဆန့်ကျင်မည့်သူ မရှိတော့ပေ။ သူ၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ပြောကြားခြင်းမှာ မဟာထန်အင်ပါယာ၏ စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာန လက်အောက်ရှိ သိန်းချီသော စစ်သည်တော်များအားလုံးကို ဝမ်ချောင်အလိုရှိသလို စေခိုင်းနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။ ဤအာဏာမှာ စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဝမ်ချောင်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ယနေ့ည သူ ဘာလုပ်ချင်သည်၊ ဘာတွေလုပ်မည်ကို အသေးစိတ် မပြောသကဲ့သို့၊ စုန့်ဘုရင်နှင့် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးတို့ကလည်း တစ်လုံးတစ်ပါဒမျှ မမေးမြန်းခဲ့ကြပေ။ တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံ ပွဲတော် ကျင်းပနေသည့် ညတွင် စစ်အင်အား လှုပ်ရှားမှု ပြုလုပ်ခြင်းမှာ အမျိုးမျိုးသော တုန့်ပြန်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သကဲ့သို့၊ ပုန်ကန်မှုဟုပင် စွပ်စွဲခံရနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သာ ဖြစ်ပါက မည်သည့်ပြဿနာမျှ ရှိလာမည်မဟုတ်ဟု သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ယုံကြည်ထားကြသည်။

"ဒေါင်..."

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် နန်းတော်ဘက်ဆီမှ ကြည်လင်ပြတ်သားလှသော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် လူတိုင်း စကားပြောရပ်ကာ နန်းတော်အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒါက ဒုတိယအကြိမ် ခေါင်းလောင်းထိုးတာပဲ၊ ပွဲတော် စတင်နေပြီ။ သွားကြစို့"

စုန့်ဘုရင်က ဆိုလိုက်သည်။ ယနေ့ည ပွဲတော်တွင် စုစုပေါင်း ခေါင်းလောင်း သုံးကြိမ် ထိုးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသုံးကြိမ်အတွင်း စစ်ဘက်၊ နယ်ဘက် အရာရှိအားလုံး အခမ်းအနားအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုနောက်တွင်မူ နန်းတော်တံခါးများ ပိတ်သွားမည်ဖြစ်ရာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာခွင့်သာ ရှိပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ချောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့လေးဦးမှာ နန်းတော်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ အတွင်းဘက်သို့ လှမ်းဝင်ခဲ့ကြသည်။ နန်းတော်အတွင်း၌ ကြိုဆိုရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော မိန်းမစိုးများမှာ ဝမ်ချောင်တို့ကို မြင်သည်နှင့် ဝါရင့်မိန်းမစိုးကြီးများမှာ ချက်ချင်းပင် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားကာ အခြားမိန်းမစိုးငယ်များကို ဖယ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ခါးကို ကိုင်း၍ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာကြသည်။

"အရှင်တို့၊ အမတ်မင်းတို့နဲ့ ရွှီသခင်မလေး၊ ဒီဘက်ကို ကြွတော်မူပါ၊ ကျွန်တော်တို့ နေရာတွေ အားလုံး စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ"

ဝါရင့် မိန်းမစိုးကြီး လေးဦးက ရှေ့မှ လမ်းပြပေးခဲ့ရာ ဝမ်ချောင်တို့မှာ ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး နန်းဆောင်ဆီသို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး နန်းဆောင် မှာ မဟာထန်၏ နံပါတ်တစ် မျှော်စင်ဟု ကျော်ကြားလှသည်။ ထိုအမည်မှာ "ရှီးကျင်း" ကျမ်းစာပါ 'ပန်းပွင့်လွှာနှင့် ပွင့်ခံဖတ်တို့ အပြန်အလှန် အမှီသဟဲပြု တောက်ပခြင်း'ဟူသော အနက်မှ ယူထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မဟာထန်၏ အကြီးကျယ်ဆုံးသော အထိမ်းအမှတ် ပွဲတော်များ ကျင်းပရာ နေရာပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို မျှော်စင်ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ နန်းဆောင်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး မဟာထန် နန်းတော်အတွင်း လူဦးရေ အများဆုံး ဆံ့သော နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ ယခင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်လက်ထက်တွင် မဟာထန် စစ်တပ်မှာ အနောက်ဘက်ဒေသကို သိမ်းပိုက်၍ တိုင်းနိုင်ငံများစွာကို အညံ့ခံစေခဲ့သကဲ့သို့၊ ယွီစန်း၊ တာ့ခ်၊ မာန်ရှဲ့ကျောက် နှင့် ဂိုဂူလျောတို့ကို အဆက်မပြတ် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သဖြင့် မဟာထန်၏ စစ်အင်အားမှာ မကြုံစဖူး ထိပ်တန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ပြည်တွင်း၌လည်း ရာသီဥတု သာယာပြီး စီးပွားရေး ထွန်းကားခဲ့ရာ မြို့တော် လူဦးရေမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်သန်း ကျော်လွန်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ဤမျှော်စင်၌ အောင်ပွဲခံ အခမ်းအနား ကျင်းပခဲ့ရာ စစ်ဘက်၊ နယ်ဘက် အရာရှိများနှင့် တိုင်းတစ်ပါး သံတမန်များ အားလုံး တက်ရောက်ခဲ့ကြသဖြင့် အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့ပေသည်။

ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး နန်းဆောင်သည် နန်းတော်၏ အနောက်တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး အလွန်ပင် မြင့်မားခမ်းနားလှရာ၊ မျှော်စင်ပေါ်မှ ကြည့်လျှင် မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို စီးမိုးမြင်တွေ့နိုင်သည်။ ထို့အတူ တံတိုင်းအပြင်ဘက်ရှိ ပြည်သူများကလည်း မျှော်စင်အတွင်းရှိ စည်ကားသိုက်မြိုက်ပုံများနှင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ဘုန်းတော်ကို လှမ်းမြင်နိုင်ကြပေသည်။ ဝမ်ချောင်စိတ်ထဲ၌ သိရှိထားသည်မှာ ယခုလက်ရှိ တတိယမင်းသားရွှမ်းက ယခုပွဲတော်ကို "တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံ ပွဲတော်" ဟု အမည်ပေးကာ ဤမျှော်စင်၌ ကျင်းပခြင်းမှာ ယခင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ထက် သာလွန်လိုသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်တို့အဖွဲ့ မျှော်စင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မျှော်စင်ကြီးမှာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ငှက်ကြီးတစ်ကောင် တောင်ပံဖြန့်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ မျှော်စင်အတွင်း၌ ဝိုင်နံ့များနှင့်အတူ ဂီတသံများ လွှမ်းမိုးနေပြီး၊ ကချေသည်များမှာလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ကပြနေကြသည်။ ထိုစဉ်တွင် ဟိန်းထွက်နေသော ကြေညာသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စုန့်ဘုရင်ကြွရောက်လာပါပြီ"

"စစ်ရေးဝန်ကြီး ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးကြွရောက်လာပါပြီ"

"မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၊ ကိုးပြည်နယ် နယ်စားကြီး၊ နိုင်ငံတော်ကာကွယ်ရေး မဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဝမ်ချောင် ကြွရောက်လာပါပြီ"

ဝမ်ချောင်၏ အမည်ကို ကြားသည်နှင့် တစ်မျှော်စင်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားကာ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ လေးစားကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ဝမ်ချောင်ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အမတ်ချုပ် လီလင်ဖူက လူအုပ်ကြားမှ ထွက်လာကာ ဝမ်ချောင်တို့ကို အပြုံးမျက်နှာဖြင့် ကြိုဆိုလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ အပေါ်ယံ အပြုံးများကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် ဤအမတ်ချုပ်၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသူ မဟုတ်ပါလား။

******

အခန်း (၁၉၉၇) ဝမ်ချောင်၏ အဆင့်အတန်း

“အဟင်း... အမတ်ချုပ် စောင့်နေတာက ကျွန်တော်တို့ကို မဟုတ်ဘူး ထင်ပါရဲ့”

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်က သူ၏ ဝတ်ရုံစကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း လှောင်ပြောင်သရော်သည့် လေသံဖြင့် ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။

“အမတ်ချုပ်က လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်လိမ္မာတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရှေ့မြောက်ဘက် ယိုကျိုးဒေသက လာတဲ့၊ အရင်က ဘယ်သူမှ သိပ်မမြင်ဖူးတဲ့ အန်းတုံအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအသစ်နဲ့တောင် အမတ်ချုပ်ကြီးက ဒီလောက် ရင်းနှီးနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ ငါတို့ လူငယ်တွေ အတုယူရမယ့် စံပြပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပါပဲ။ တကယ်ကို လေးစားမိပါတယ်”

ဝမ်ချောင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလင်ဖူ ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။ လူအများရှေ့တွင် ဝမ်ချောင်က သူ့ကို မျက်နှာသာပေးမည် မဟုတ်သည်ကို လီလင်ဖူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ခဏမျှအတွင်းမှာပင် လီလင်ဖူသည် သတိပြန်ဝင်လာကာ ဝမ်ချောင်၏ စကားနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို မသိနားမလည်ဟန်ဖြင့် ထပ်မံ၍ ပြုံးလိုက်ပြန်သည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက မြို့တံခါးမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စက မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်တစ်ခုခု နားလည်မှု လွဲသွားတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ အန်းလုရှန်းက အင်ပါယာရဲ့ မျိုးဆက်သစ် လူကဲကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်သလို အင်ပါယာအတွက်လည်း အကျိုးပြုထားသူ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက အမတ်ချုပ်တစ်ဦး ဖြစ်တာကြောင့် အင်ပါယာရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို ပြသဖို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ကြိုဆိုခဲ့တာပါ။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နဲ့ အန်းတုံအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအသစ်ကြားမှာ အဆင်မပြေမှုတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး မထင်ထားမိပါဘူး”

လီလင်ဖူ၏ “နှုတ်ချိုသော်လည်း ဗိုက်ထဲတွင် ဓားပါသော” အမူအရာနှင့် အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ထိန်းကျောင်းနိုင်ပုံကို ကြည့်ပြီး ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် အနည်းငယ် ချီးကျူးမိသွားသည်။ ဤမြေခွေးအိုကြီးသည် မည်သည့် မုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်ပါစေ အမတ်ချုပ် ရာထူးတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ မြဲမြံနေခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပေ။

“ဟူး... အမတ်ချုပ်ကြီး၊ အချို့ကိစ္စတွေက ခင်ဗျားရော ကျွန်တော်ရော သိနေတာပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် လိမ်ညာနေတာက ဘာထူးမှာလဲ”

ဝမ်ချောင်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်းကို ဝမ်ချောင်သည် လျှို့ဝှက်အသံလွှင့်ခြင်းအတတ်ဖြင့် လီလင်ဖူ တစ်ဦးတည်း ကြားအောင် ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးတော့... အမတ်ချုပ် လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါ ဘာမှမသိဘူးလို့ မထင်လိုက်ပါနဲ့”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏ၌ လီလင်ဖူ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားတော့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ထိုစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် သူ့ကို နောက်ထပ် အရေးမစိုက်တော့ပေ။

“အရှင်စုန့်၊ ဝန်ကြီးကျန်းချိုး၊ အချိန်လည်း တော်တော် လင့်နေပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ အထဲကို အရင် ဝင်ကြစို့”

ဝမ်ချောင်သည် လီလင်ဖူ ကို မြင်ကွင်းထဲ၌ပင် မရှိသကဲ့သို့ လျစ်လျူရှုကာ ဘေးမှ လှည့်၍ ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ စုန့်ဘုရင်နှင့် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးတို့သည်လည်း လီလင်ဖူကို ယခင်ကကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးပျူငှာခြင်း မရှိတော့ဘဲ လက်ယှက်နှုတ်ဆက်ကာ ကျော်တက်သွားကြသည်။

ယခင်က လီလင်ဖူ၏ လုပ်ရပ်များကို သတိမထားမိခဲ့ခြင်းမှာ ထိုဘက်သို့ အတွေးမရောက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မြို့တံခါးတွင် အန်းယာလုရှန်းကို ကူညီ၍ ဝမ်ချောင်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်ကို သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်ရာ၊ လီလင်ဖူ မည်သို့ပင် ဆင်ခြေပေးပါစေ အပိုပင် ဖြစ်နေတော့သည်။ သူတို့သည် လမ်းစဉ်ချင်း မတူသူများ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် ဆက်လက်၍ ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

လီလင်ဖူသည် မျက်နှာပျက်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ် ရာထူးကို ရယူပြီးကတည်းက သူ့ကို ယခုကဲ့သို့ မျက်နှာမထောက်ဘဲ ဆက်ဆံသူ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ချောင်တို့အဖွဲ့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပါးနပ်သော မိန်းမစိုးငယ်များသည် လျင်မြန်စွာပင် လာရောက် ကြိုဆိုကြသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နဲ့ ရွှီသခင်မလေး၊ အရာအားလုံး စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ၊ ကျွန်တော်မျိုးနောက်ကို ကြွပါ”

ဝမ်ချောင်သည် စုန့်ဘုရင်တို့နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ရွှီချင်ချင်နှင့်အတူ ညာဘက်ခြမ်းဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ နန်းတွင်း စည်းမျဉ်းများမှာ အလွန်တင်းကျပ်လှရာ စစ်ဘက်၊ နယ်ဘက် အရာရှိများ၏ နေရာချထားမှုမှာ ရာထူးအလိုက် ကွဲပြားခြားနားလှသည်။

ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး နန်းဆောင်၏ ခန်းမကြီးမှာ ယူ (U) ပုံသဏ္ဌာန် ရှိပြီး၊ စစ်ဘက်၊ နယ်ဘက် အရာရှိကြီးများနှင့် တိုင်းတစ်ပါး သံတမန်များမှာ ဝဲယာနှစ်ဖက်တွင် စီတန်းထိုင်နေကြသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ရွှီချင်ချင်နှင့်အတူ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ပလ္လင်တော်နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော ညာဘက်ခြမ်း၏ ထိပ်ဆုံးနေရာတွင် အခြေချ ထိုင်လိုက်သည်။

ညာဘက်မှာ အမြင့်ဆုံး နေရာဖြစ်ရာ ဝမ်ချောင်ထိုင်သည့် နေရာမှာ ယခုပွဲတော်တွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးနှင့် အခမ်းနားဆုံးသော နေရာပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အမတ်ချုပ်လီလင်ဖူ နှင့် စုန့်ဘုရင်တို့ထက်ပင် သာလွန်နေပြီး၊ ဝမ်ချောင်၏ ယနေ့ခေတ် အဆင့်အတန်းအရ မည်သူမျှ ငြင်းပယ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ရွှီချင်ချင်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း ဝမ်ချောင်နှင့် သူမတို့၏ ပတ်သက်မှုကို နန်းတွင်း၌ လူတိုင်း သိရှိထားကြပြီး ဖြစ်ရာ၊ ဝန်ကြီးဌာနအရာရှိများက သူမအတွက် နေရာကို ဝမ်ချောင်၏ဘေး၌ပင် စီစဉ်ပေးထားခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် မျှော်စင်တစ်ခုလုံး၏ အငွေ့အသက်မှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ တိုင်းတစ်ပါး သံတမန် အမြောက်အမြားမှာ ဝိုင်ခွက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝမ်ချောင်ထံသို့ အပြေးအလွှား လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြတော့သည်။

“ဆာမာနစ် သံတမန်က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

“ဘူရစ် သံတမန်က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

“ဂါ့ဇ်နဗစ် သံတမန်က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

“ချက်ချန်းရှီး သံတမန်က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

“တာ့ပေါ်လွီ သံတမန်က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

“ကျန်းလားနိုင်ငံ သံတမန်က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သံတမန်များမှာ ဝမ်ချောင်၏ ဘေးသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ဝမ်ချောင်သိမ်းပိုက်ခဲ့သော အနောက်ဘက်ဒေသနိုင်ငံများသာမက၊ ဝေးလံသော ဒေသများမှ နိုင်ငံငယ်လေးများလည်း ပါဝင်သည်။

သံတမန်များ၏ ဝမ်ချောင်အပေါ် ထားရှိသော သဘောထားမှာ သာမန် ယဉ်ကျေးမှုထက် ကျော်လွန်၍ အစွမ်းကုန် ဖားယားနေသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ဝမ်ချောင်က စကားအနည်းငယ် ပြန်ပြောလိုက်ရုံဖြင့် ထိုသံတမန်များမှာ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်ကာ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

“အရာရှိတစ်ဦးအနေနဲ့ တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံရဲ့ ဒီလောက်အထိ ရိုသေလေးစားမှုကို ရရှိတာဟာ ငါတို့ မဟာထန်မှာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်တစ်ယောက်ပဲ ရှိပါလိမ့်မယ်” အရာရှိတစ်ဦးက မနာလိုဝန်တိုစိတ် အနည်းငယ်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်လီလင်ဖူပင်လျှင် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲ၌ မချိတင်ကဲ ဖြစ်နေတော့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏အသက်နှင့် ရင်း၍ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီး တန်ခိုးထွားလှသော အာရပ်အင်ပါယာကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ကို လူတိုင်း သိရှိထားကြသည်။

ထိုစဉ်တွင် အနောက်တာ့ခ်အင်ပါယာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဝူနိုရှီပိနှင့် အီဖီဒီယွန်းတို့သည်လည်း ဝမ်ချောင်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

“အနောက်တာ့ခ်အင်ပါယာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဝူနိုရှီပိက မဟာထန် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

“ယွီစန်း အင်ပါယာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး နန်ရီစုန့်ထျန်းက မဟာထန် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

“တောင်ဘက် မာန်ရှဲ့ကျောက်အင်ပါယာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တွမ်ကော်ချွမ်က မဟာထန် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

ထိုအင်အားကြီး နိုင်ငံများမှ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများသည် ဝမ်ချောင်၏ ရှေတွင် အလွန်ပင် နှိမ့်ချသော အမူအရာဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သူတို့သည် မြို့တံခါးတွင် အန်းယာလုရှန်းနှင့် ပတ်သက်မှု မရှိကြောင်းနှင့် မဟာထန် နှင့် ထာဝစဉ် မိတ်ဆွေဖွဲ့လိုကြောင်းကို အသည်းအသန် ရှင်းပြနေကြတော့သည်။ ဝမ်ချောင်၏ စစ်အင်အားကို သူတို့အားလုံး အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

******

အခန်း (၁၉၉၈)အန်းယာလုရှန်းရောက်ရှိလာခြင်း

ဝူနိုရှီပိ၊ နန်ရီစုန့်ထျန်းနှင့် တွမ်ကော်ချွမ်တို့သည် လောကအနှံ့ အမည်ကျော်ကြားပြီး စစ်သည်တော် သိန်းချီကို ကွပ်ကဲကာ တိုင်းနိုင်ငံများကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်၏ ရှေ့တွင်မူ အလွန်ပင် နှိမ့်ချနေကြတော့သည်။ သူတို့၏ပုံစံမှာ စစ်သည်အပေါင်းကို ကွပ်ကဲနေသည့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများနှင့် မတူဘဲ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာနေကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိုင်းတစ်ပါး သံတမန်များ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် စွဲထင်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မည်သူမျှ သူတို့၏ အမူအရာမှာ မှားယွင်းသည်ဟု မယူဆကြပေ။

ဝူနိုရှီပိတို့မှာ အင်အားကြီး အင်ပါယာများ၏ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ တစ်လောကလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားရသည့် အင်အားအကြီးဆုံး စစ်နတ်ဘုရားနှင့် စစ်သူရဲကောင်းဖြစ်သူ ဝမ်ချောင်နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ သူတို့၏ အရောင်အဝါမှာ မှေးမှိန်သွားရစမြဲပင်။ အကယ်၍ ဝူနိုရှီပိတို့သည် ညကောင်းကင်ယံမှ တောက်ပသော ကြယ်ပွင့်များ ဖြစ်ကြပါက၊ ဝမ်ချောင်မှာမူ ကောင်းကင်ထက်၌ အလင်းဆုံး တောက်ပနေသည့် နေမင်းကြီးနှင့် တူလှပေသည်။

“ဟူး... ထာဝစဉ် မိတ်ဆွေဖွဲ့မယ်၊ ထာဝစဉ် စစ်မတိုက်တော့ဘူး ဟုတ်လား။ မင်းတို့တွေက အဲဒီလို ပြောနိုင်တဲ့ အဆင့်အတန်း ရှိလို့လား”

ဝမ်ချောင်က သူတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဘာတွေ ကြံစည်နေသလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူးလို့ မထင်နဲ့။ ဝူနိုရှီပိ အကယ်၍ မင်းတို့ဘက်က ဆင်ခြင်တုံတရား မရှိဘူးဆိုရင်၊ ငါနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ခါဂန်းဟာ ဆန်းမီတောင်မှာ စစ်ခင်းဖို့ ကြုံလာလိမ့်မယ်”

ဝမ်ချောင်၏ စကားကြောင့် မာနကြီးလှသော ဝူနိုရှီပိပင်လျှင် မျက်နှာ ဖြူလျော်သွားကာ ချွေးစေးများ ထွက်လာတော့သည်။ အခြားသူတစ်ဦးက ဤသို့ ပြောပါက သူ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်သော်လည်း ဝမ်ချောင်ပြောပါက ၎င်းမှာ စကားသက်သက် မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။ အကယ်၍ ဝမ်ချောင်ကို မကြောက်ရွံ့ပါက သူ ယခုကဲ့သို့ လာရောက် ရှင်းပြနေမည် မဟုတ်ပေ။

“နန်ရီစုန့်ထျန်း မင်းတို့ရဲ့အမတ်ချုပ်ကြီးကို သွားပြောလိုက်ပါ၊ မင်းတို့ရဲ့ အကြံအစည်တွေကို ငါ ကောင်းကောင်း သိတယ်။ ယွီစန်း ကုန်းပြင်မြင့်က မင်းတို့အတွက် အကာအကွယ် ပေးနိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့၊ ငါ့ရှေ့မှာ ဘယ်အရာမှ အတားအဆီး မဖြစ်စေရဘူး။ အကယ်၍ အမတ်ချုပ်ကြီးက ဆင်ခြင်မှု မရှိဘူးဆိုရင်၊ သူနဲ့ ငါ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရမယ့် အချိန်ကို ငါ မျှော်လင့်နေပါ့မယ်”

ဝမ်ချောင်သည် ဝူနိုရှီပိကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် နန်ရီစုန့်ထျန်းဆီသို့ အကြည့် ရွှေ့လိုက်သည်။ နန်ရီစုန့်ထျန်းသည် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေသော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် မင်းသား မန်ရီလင်ဒါ နှင့်အတူ ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်ကာ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ သူတို့၏ အမတ်ချုပ်ကြီးအပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်ကြောင့် ယွီစန်း၏ အခြေအနေမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ဆိုးရွားနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိထားကြသည်။

ယခင်က ယွီစန်းအင်ပါယာသည် အလွန်အင်အားကြီးမားခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ မြင်းစီးစစ်သည်များမှာ မဟာထန်၏ခြေလျင်တပ်များကို ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်လက်ထက်တွင်မူ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေးမြားလက်နက်ကြီးများနှင့် သံမဏိခံစစ်ကြောင်းများကြောင့် ကမ္ဘာ့အင်အားအကောင်းဆုံးဟု သတ်မှတ်ထားသည့် သံချပ်ကာမြင်းတပ်များမှာ သာမန်တပ်ဖွဲ့များကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ချေမှုန်းခံခဲ့ရသည်။ လက်ရှိတွင် ယွီစန်း၏ အင်အားမှာ များစွာ လျော့နည်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ မည်သူမျှ မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော ကုန်းပြင်မြင့်၏ အမြင့်ဒဏ်ကိုပင် ဝမ်ချောင်က ဟုန်ကျင်းထျန်း ဆေးမြစ်ဖြင့် အောင်မြင်စွာ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ယွီစန်းသည် မဟာထန် ရှေ့တွင် မာနထောင်လွှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ထို့နောက် ဝမ်ချောင်၏အကြည့်မှာ မာန်ရှဲ့ကျောက်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တွမ်ကော်ချွမ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“တွမ်ကော်ချွမ်၊ မာန်ရှဲ့ကျောက်ဟာ မဟာထန်ကို တစ်ကြိမ် သစ္စာဖောက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မဟာထန်က သဘောထားကြီးစွာနဲ့ မင်းတို့ကို အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ကိစ္စမျိုးက နောက်တစ်ကြိမ် မရှိစေနဲ့။ အကယ်၍ မာန်ရှဲ့ကျောက်သာ ငြိမ်ငြိမ်မနေဘူးဆိုရင်၊ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ မာန်ရှဲ့ကျောက်ဆိုတဲ့ စကားလုံး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဖုန်းကျီယိုင်းက မာန်ရှဲ့ကျောက်ဟာ အာရပ်ထက် ပိုတောင့်တင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား”

“ကျွန်တော်မျိုးတို့ မဝံ့ရဲပါဘူး”

တွမ်ကော်ချွမ်က အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့၍ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ အလွန်ပင် နှိမ့်ချသော အမူအရာ ရှိနေသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး မြို့တော်ကို လာရတာက အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ကိုယ်စား လာခဲ့တာပါ။ အရှင်မင်းမြတ်ဟာ အိမ်ထောင်ပြုမယ့် အရွယ်ကို ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်တာကြောင့်၊ မဟာထန် နဲ့ ထာဝစဉ် မိတ်ဆွေဖွဲ့နိုင်ဖို့အတွက် မဟာထန်ရဲ့ မင်းသမီးတစ်ပါးကို မိဖုရားအဖြစ် တောင်းခံလိုပါတယ်။ နောင်တွင် မွေးဖွားလာမည့် သားမြေးများကိုလည်း အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး မာန်ရှဲ့ကျောက်၏ ထီးနန်းကို ဆက်ခံစေခြင်းဖြင့် မဟာထန်နဲ့ ချစ်ကြည်ရေးကို တည်ဆောက်လိုပါတယ်” တွမ်ကော်ချွမ်က အလွန် နှိမ့်ချစွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

တွမ်ကော်ချွမ်၏ စကားကြောင့် ဝမ်ချောင်အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဝူနိုရှီပိတို့၏ စကားမှာ ဟန်ဆောင်မှုများ ပါဝင်နေသော်လည်း၊ တွမ်ကော်ချွမ်၏ စကားမှာမူ လုံးဝ ထူးခြားနေသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာပင် တုန့်ပြန်လိုက်သည်။

“မဟာထန်ရဲ့မင်းသမီးတွေဟာ ကုန်စည်တွေ မဟုတ်ဘူး။ မဟာထန်ဟာ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် မင်းသမီးတွေကို အသုံးချဖို့ မလိုသလို၊ မာန်ရှဲ့ကျောက်မှာလည်း အဲဒီလို တောင်းဆိုပိုင်ခွင့် မရှိသေးဘူး”

ဝမ်ချောင်၏ စကားမှာ အလွန်ပင် ပြတ်သားလှသည်။ သို့သော် သူက ဆက်လက်၍ ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ငါ့ရဲ့စီရင်ပိုင်ခွင့် မဟုတ်ဘူး၊ နန်းတွင်းက ဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စပဲ။ အကယ်၍ ဖုန်းကျီယိုင်းက မင်းသမီးကို တကယ် တောင်းဆိုချင်တယ်ဆိုရင်၊ သူ့ရဲ့ ရိုးသားမှုကို ပြသရလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့... ဖုန်းကျီယိုင်းကိုယ်တိုင် မြို့တော်ကို လာခဲ့ခိုင်းလိုက်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

တွမ်ကော်ချွမ်က ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိဘဲ နာခံလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်၏ အရှိန်အဝါမှာ ဤမျှအထိ ကြီးမားလှပေသည်။ ထိုစဉ်တွင် ဟိန်းထွက်နေသော ကြေညာသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

“အန်းတုံအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအသစ် အန်းယာလုရှန်းနဲ့ လက်ထောက် ဗိုလ်ချုပ်များ ရောက်ရှိလာပါပြီ”

မျှော်စင်ကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာမှာလည်း လေးနက်သွားတော့သည်။ လူအုပ်ကြားမှ ဝဝဖိုင်ဖိုင်နှင့် လူတစ်ဦးမှာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“သတိပြုရန် အထူးအခြေအနေ ဖြစ်ပေါ်နေပါသည်။ ပိုင်ရှင်သည် ‘ကံကြမ္မာရန်သူနှင့် ဆုံတွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှင်၏ နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ဤကမ္ဘာလောကကို သက်ရောက်မှု ရှိစေနိုင်သဖြင့် ဂရုစိုက်ပါ”

ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏ အေးစက်သော အသံမှာ ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်အတွင်း ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။

ဝမ်ချောင်၏မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ပြတ်သားလှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အန်းယာလုရှန်း

ယခင်က အန်းယာလုရှန်း အစစ်ဟုတ်မဟုတ် ဝမ်ချောင်က စစ်ဆေးရန် ကြံစည်နေခဲ့သော်လည်း၊ ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏ သတိပေးချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ စစ်ဆေးနေရန် မလိုတော့ပေ။ ယခု ရောက်ရှိလာသူမှာ အန်းယာလုရှန်း၏ ကိုယ်ပွား မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန် ကိုယ်ထည်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်၏အကြည့်မှာ အန်းယာလုရှန်း၏ ဘေးရှိ အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူလတ်ပိုင်း ပညာရှိတစ်ဦးထံသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုသူမှာ အန်းယာလုရှန်း၏ ဘေးတွင် အမြဲရှိနေပြီး အကြံပေးနေသူ ကောင်းရှန်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤအကြံအစည်များအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် ထိုသူ ရှိနေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

******

အခန်း (၁၉၉၉) ပွဲတော်ကြီး စတင်ခြင်း၊ တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံမှ ဂါရဝပြုခြင်း

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကောင်းရှန်းသည် အန်းယာလုရှန်း၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါလာစဉ် ရုတ်တရက် ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်ရှလှသော အကြည့်တစ်စုံ မိမိအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အလိုအလျောက် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

တိုင်းတစ်ပါး သံတမန်များကြားတွင် ရှိနေသော ဝမ်ချောင်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကောင်းရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်ခန့်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သိသိသာသာ တုန်ခါသွားကာ ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲရန် အောက်သို့ အမြန် ငုံ့လိုက်တော့သည်။

ဝမ်ချောင်ဆိုသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အယုံအကြည် ပေးရမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူ၏အကြောင်းအရာ မှတ်တမ်းများကို ဖတ်ရှုကတည်းက ကောင်းရှန်းကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်စဉ်က ဝမ်ချောင်ကို ရှောင်လွှဲနိုင်ရန်အတွက် ကိုယ်ပွားကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုကဲ့သို့သော တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံ ပွဲတော်မှာ အလွန် အရေးကြီးလှသဖြင့် ကောင်းရှန်းသည် မည်သို့ပင် ပရိယာယ်များပြားစေကာမူ မိမိ၏ ကိုယ်ထည်အစစ်အမှန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဟူး..."

ဝမ်ချောင်သည် အေးစက်စွာ တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ထိုမျက်နှာကို မှတ်သားထားလိုက်ကာ သူ၏ အကြည့်မှာ အလယ်တွင် ရှိနေသော အန်းယာလုရှန်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

သူသည် မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေကာ စစ်မှန်သော ကမ္ဘာ၏ စွမ်းရည်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ရင်းနှီးနေသော ခံစားချက်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။ ဝမ်ချောင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အန်းယာလုရှန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအင်တစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ခြင်း ခံထားရပြီး သူ၏ အချက်အလက် အားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ မှော်ရတနာ တစ်ခု၏ လှိုင်းအငွေ့အသက်ပင် ဖြစ်သည်။

"မင်း ဘာတွေ လုပ်ချင်နေသလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

ဝမ်ချောင်က စိတ်ထဲမှ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံ ပွဲတော်ဆိုသည်မှာ အထိမ်းအမှတ် ပွဲတော်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ အန်းယာလုရှန်းသည် ပွဲတော်ကို တက်ရောက်ရန် သက်သက်သာ လာခြင်းဖြစ်ပါက ယခုကဲ့သို့ ဖုံးဖုံးဖိဖိ လုပ်နေရန် မလိုအပ်ပေ။ ယခု အခြေအနေမှာ အပြစ်ရှိသူက မိမိကိုယ်မိမိ ပေါ်အောင် လုပ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိပေ။ ယနေ့ သူ ဤနေရာတွင် ထိုင်နေခြင်းမှာ ထိုသူကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။

"မိန်းမစိုးကြီး၊ အလုပ်ရှုပ်သွားပါပြီ"

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အန်းယာလုရှန်းက လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လျက် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်တွင် သူသည် ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်ကို အလိုအလျောက် ရှောင်လွှဲလိုက်ပြီး လမ်းပြပေးနေသော ဝါရင့် မိန်းမစိုးကြီး၏ နောက်မှ လိုက်ပါကာ ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး နန်းဆောင်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်း၊ ဝမ်ချောင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် နေရာသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

"မင်းတို့လည်း နောက်ဆုတ်သွားကြတော့"

ဝမ်ချောင်သည် အဝေးသို့ ပို့ထားသော သူ၏အကြည့်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လက်ကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော တိုင်းတစ်ပါး သံတမန်များမှာ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ဝူနိုရှီပိနှင့် နန်ရီစုန့်ထျန်းတို့မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆက်လက် ပြောဆိုရန် ကြံစည်နေကြသော်လည်း ဝမ်ချောင်က သူတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူတို့၏စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူတို့သည် ဂါရဝပြု နှုတ်ဆက်ကာ မိမိတို့၏ ထိုင်ခုံများဆီသို့ အမြန်ပြန်သွားကြတော့သည်။

"ဒေါင်..."

ခဏအကြာတွင် ကြည်လင်ပြတ်သားလှသော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

၎င်းမှာ တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံ ပွဲတော်၏ တတိယအကြိမ်မြောက်နှင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် ခေါင်းလောင်းထိုးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"တံခါးပိတ်စေ"

"တံခါးပိတ်စေ"

"တံခါးပိတ်စေ"

မိန်းမစိုးများ၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများမှာ နန်းတော်အတွင်းမှသည် နန်းတော်တံခါးဝအထိ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

"ဝုန်း..."

မြေကမ္ဘာ တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသကဲ့သို့သော အသံကြီးနှင့်အတူ ကြီးမားလှသော နန်းတော်တံခါးချပ်ကြီး နှစ်ခုမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပိတ်သွားတော့သည်။ ယခုအခါတွင် ပွဲတော်သို့ တက်ရောက်မည့် ဧည့်သည်တော် အားလုံးမှာ မျှော်စင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ပွဲတော်ကို တရားဝင် စတင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်မှစ၍ အပြင်သို့ ထွက်ခွာခွင့်သာ ရှိပြီး အတွင်းသို့ မည်သူမျှ ဝင်ရောက်ခွင့် ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကြွရောက်လာပါပြီ"

နန်းတော်တံခါးများ ပိတ်ပြီးနောက် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော တေးဂီတသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နန်းတွင်းသူများနှင့် စစ်သည်တော် အမြောက်အမြားမှာ ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး နန်းဆောင် ၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်မှ စီတန်း ဝင်ရောက်လာကြသည်။

နန်းတွင်းသူ တစ်ဦးစီ၏ လက်ထဲတွင် ပန်းခြင်းတစ်ခြင်းစီ ပါရှိပြီး ၎င်းအတွင်း၌ နန်းတွင်းဥယျာဉ်မှ အခုလတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ခူးဆွတ်လာသော ပန်းပွင့်လွှာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဂီတသံများနှင့်အတူ သူတို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ပန်းပွင့်လွှာများကို လေထဲသို့ မြှောက်ကြဲလိုက်ရာ ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး နန်းဆောင် တစ်ခုလုံးမှာ လှပသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ထူးခြားဆန်းပြားစွာ လှပနေတော့သည်။

နန်းတွင်းသူများ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ရွှေရောင် သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှ စစ်နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ ထည်ဝါလှသော ကျင်းဝူစစ်သည်တော် နှစ်တန်းမှာ ဝင်ရောက်လာသည်။ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ တိုက်မိသံများနှင့်အတူ ထိုစစ်သည်တော်များသည် ရှည်လျားလှသော လှံရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခါးတွင်လည်း အဖိုးတန် ဓားရှည်များကို ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။ သူတို့သည် တညီတညွတ်တည်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ယူပုံသဏ္ဌာန် ခန်းမကြီး၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်သို့ လျင်မြန်စွာ နေရာယူလိုက်ကြသည်။

"မိဖုရားများနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်များ ကြွရောက်လာပါပြီ"

ဟိန်းထွက်နေသော ကြေညာသံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ကျင်းဝူစစ်သည်များ၏ နောက်ကွယ်မှ လွင့်ပျံလာသော လေပြေနှင့်အတူ မွှေးပျံ့လှသော ရနံ့များမှာ ခန်းမတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လှပသော နန်းတွင်းဝတ်စုံများကို ဆင်ယင်ထားကြသည့် နတ်သမီးလေးများကဲ့သို့ မိဖုရားနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်များမှာ နှစ်ဖက်စလုံးမှ ဝင်ရောက်လာပြီး သတ်မှတ်ထားသော နေရာများတွင် အခြေချ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး နန်းဆောင် တစ်ခုလုံးကို အဓိက အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲထားရာ တစ်ခုမှာ စစ်ဘက်၊ နယ်ဘက် အရာရှိများနှင့် တိုင်းတစ်ပါး သံတမန်များ ထိုင်သည့် ယူပုံသဏ္ဌာန် ခန်းမကြီးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ ၎င်း၏ အထက်ပိုင်းတွင် ရှိသော မိဖုရားများနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်များ ထိုင်သည့် နေရာဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်မှာ ဤမျှော်စင်၌ ကျင်းပသော ပွဲတော်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တက်ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်ရာ နန်းတွင်းရှိ အမျိုးသမီးများပါ ဤပွဲတော်သို့ တက်ရောက်သည်ကို သိရှိရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

"မြန်မြန် ကြည့်စမ်း"

ဝမ်ချောင်စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရွှီချင်ချင်က ဝမ်ချောင်၏ လက်မောင်းကို အသာအယာ တို့လိုက်ရင်း နေရာတစ်ခုသို့ လက်ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်ဦး"

ဝမ်ချောင်သည် သူမ ညွှန်ပြရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားမိသည်။ မိဖုရားနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်များစွာထဲတွင် ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းကို သူ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိလိုက်သည်။

လက်ရှိ ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းမှာ ယခင်ကဲ့သို့ပင် လှပနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်နှင့် မတူဘဲ မျက်နှာတွင် နွမ်းနယ်မှုများ ရှိနေကာ တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံ ရပေသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့တာဆိုတော့ ကြင်ယာတော်က အဆိုးဆုံး ခံစားနေရသူ ဖြစ်မှာပဲ"

ရွှီချင်ချင်က ကိုယ်ချင်းစာသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် သတိထားမိလား"

ဝမ်ချောင် ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ မကြာသေးမီက ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ကောလာဟလများစွာ ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ နွမ်းနယ်နေသော ပုံစံကို မြင်ရသောအခါ ဝမ်ချောင်မှာ စိတ်အေးသွားမိသည်။

ယခု ဧကရာဇ်မှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ် အစစ်မဟုတ်သဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်း၏ ပုံစံအရ သူ စိုးရိမ်ထားသည့် ကိစ္စများမှာ ဖြစ်မလာသေးကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

ဝမ်ချောင်သည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ထပ်မံ ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း အိမ်ရှေ့စံ လီဟန်နှင့် ဝမ်ကျုံးစစ်တို့ကို မမြင်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။

အရှေ့နန်းဆောင်ကိစ္စ ဖြစ်ပွားပြီးကတည်းက အိမ်ရှေ့စံ လီဟန်မှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို မရရှိတော့ကြောင်း ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုကဲ့သို့သော ပွဲတော်ကြီးတွင်ပင် သူ့ကို တက်ရောက်ခွင့် မပေးလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချောင် မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဝမ်ကျုံးစစ်မှာလည်း အိမ်ရှေ့စံ၏ဆရာအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသဖြင့် ဤပွဲတော်သို့ လာရောက်ခွင့် မရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအကြောင်းများကို တွေးတောမိရင်း ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သို့သော် သူ ကြာရှည်စွာ မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပေ။ တေးဂီတသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး ဝတ်ရုံတော်ကို ဆင်ယင်ထားသည့် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ နန်းတွင်းသူ၊ မိန်းမစိုးများ၏ ခြံရံမှုဖြင့် ခန်းမအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းလာတော့သည်။

"အရှင်မင်းမြတ် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ"

စစ်ဘက်၊ နယ်ဘက် အရာရှိများနှင့် တိုင်းတစ်ပါး သံမန်အားလုံးမှာ မတ်တပ်ရပ်၍ ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။ ဝမ်ချောင်နှင့် ရွှီချင်ချင်တို့မှာလည်း မတ်တပ်ရပ်ကာ အတူတူ ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။

တစ်ခန်းမလုံးမှာ ခဏချင်းအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာမူ ရှေ့တွင် ရှိနေသော တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံမှ လာရောက် ဂါရဝပြုကြသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ရသည်။

"မင်း တွေ့လား။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ငါ မင်းကို ကျော်လွန်သွားနိုင်ခဲ့ပြီ"

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက တုန့်ပြန်လိုက်သကဲ့သို့ သို့မဟုတ် ဘာမှမရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ညာဘက်ခြမ်းတွင် ရှိနေသော ဝါရင့် မိန်းမစိုးကြီး တစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမိန်းမစိုးကြီးက ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး အမိန့်တော်တစ်စောင်ကို ဖြန့်လိုက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ဖတ်ကြားလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်အတိုင်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ် မိန့်ကြားတော်မူသည်"

"ယခုအခါတွင် လောကကြီး ငြိမ်းချမ်းသာယာပြီး တိုင်းနိုင်ငံများအကြား ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှု ရှိနေပေသည်။ တိုင်းတစ်ပါးသားများနှင့် မဟာထန် ပြည်သူများအကြား ခြားနားမှုများ ရှိသော်လည်း စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်နေကြပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် တိုင်းနိုင်ငံအားလုံးမှာ ညီအစ်ကိုများကဲ့သို့ ဖြစ်စေရန် ယခုကဲ့သို့ ပွဲတော်ကြီးကို ကျင်းပရခြင်း ဖြစ်သည်"

"အရှင်မင်းမြတ် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ"

လူတိုင်းက တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်သံမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

ပလ္လင်တော်ပေါ်ရှိ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာမူ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်း အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေတော့သည်။

"အားလုံး ထကြတော့"

"ကျေးဇူးတင်လှပါတယ် အရှင်မင်းမြတ်"

လူတိုင်းက ဂါရဝပြုကာ ပြန်လည် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

"ဒေါင်..."

ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မိန်းမစိုး၏ ကြေညာသံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံမှ သံတမန်များ ဂါရဝပြု ဆက်သခြင်း စတင်စေ"

ထို့နောက်တွင် တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံမှ သံတမန်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ အဖိုးတန် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ဆက်သကြတော့သည်။ သံတမန်တိုင်းမှာ မြေပေါ်တွင် ဝပ်စတွား၍ အလွန်ပင် နှိမ့်ချသော အမူအရာဖြင့် ဂါရဝပြုကြသည်။

ဝမ်ချောင်က ထိုမြင်ကွင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေစဉ် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာမူ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"မျှော်စင်ပေါ်မှာ ပွဲတော်တွေ အရင်ကလည်း ကျင်းပခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်ကျမှ တကယ့်ကို တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံ ပွဲတော်လို့ ခေါ်ဆိုနိုင်တော့မှာပဲ"

ရွှီချင်ချင်က ဝမ်ချောင်၏နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံ လာရောက် ဂါရဝပြုတာက ဘာထူးမှာလဲ။ ရေပေါ်က မှော်ရုံပင်တွေလိုပဲ အပေါ်ယံသက်သက် ဖြစ်နေပြီး ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူး"

ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ တုန့်ပြန်လိုက်သည်။

"အရာရာတိုင်းမှာ ကောင်းကျိုးနဲ့ ဆိုးကျိုး ဒွန်တွဲနေတာပဲ"

ရွှီချင်ချင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် မတွေ့ဘူးလား။ ဒီပွဲတော်ကို ဧကရာဇ်က ကျင်းပတာဆိုပေမဲ့ အပျော်ဆုံးလူတွေက မြို့တော်က ပြည်သူတွေပဲ"

ဝမ်ချောင်သည် မျှော်စင်အပြင်ဘက်ရှိ ပြည်သူများ၏ ပျော်ရွှင်နေသော ပုံစံများကို ကြည့်ရင်း အတွေးများစွာ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

******

အခန်း (၂၀၀၀) အန်းယာလုရှန်း၏ အထူးလက်ဆောင်

"အရှင်မင်းမြတ် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ..."

"မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်..."

အဝေးဆီမှ ပြည်သူအများအပြား၏ ဟစ်အော်သံများကို ကြားနေရဆဲဖြစ်ပြီး၊ လူများစွာက သူ၏အမည်ကို ဟစ်အော်ခေါ်ဆိုနေကြကာ ထိုအသံများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် မြို့တံတိုင်းအပြင်ဘက်၌ ပျော်ရွှင်မှုပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေပြီး၊ အငွေ့အသက်မှာ ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး နန်းဆောင် ထက်ပင် ပိုမိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေမိသည်။

"ဒေါင်..."

ထိုအချိန်တွင် ကြည်လင်ပြတ်သားသော ခေါင်းလောင်းသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံမှ သံတမန်များ ဂါရဝပြုခြင်း ပြီးဆုံးသွားကာ၊ ပွဲတော်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အထွတ်အထိပ်အပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ယနေ့တွင် တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံ စုံညီစွာ ရောက်ရှိနေကြတာဟာ မကြုံစဖူး ထူးကဲတဲ့ အခမ်းအနားကြီးဖြစ်လို့ အချိန်ကို အလဟဿ မကုန်ဆုံးစေသင့်ပါဘူး၊ နိုင်ငံအသီးသီးက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပေါင်းများစွာကတည်းက ကပြဖျော်ဖြေမှုတွေကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြတယ်၊ ဒီနေ့မှာ အားလုံးက တစ်စုတစ်ဝေးတည်း ဆုံစည်းပြီး ကိုးပြည်ထောင်ရဲ့ ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတော်ကြီးကို အတူတူ ဆင်နွှဲကာ ထွန်းကားတဲ့ ခေတ်ကြီးကို အတူတူ ခံစားကြည့်ရှုကြမယ်၊ တိုင်းနိုင်ငံအသီးသီးက သဟဇာတဖြစ်စွာ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ပြီး ထာဝရ ငြိမ်းချမ်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်"

ပလ္လင်တော်ရှေ့တွင် ဝတ်ရုံကောင်းများကို ဆင်ယင်ထားသည့် မိန်းမစိုးတစ်ဦး၏ အသံမှာ ဟိန်းထွက်နေသည်။

"ဝုန်း..."

ထိုအသံနှင့်အတူ မြို့တံတိုင်းအပြင်ဘက်ရှိ မြို့တော်ပြည်သူများထံမှလည်း တောင်ပြိုကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟစ်အော်အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်အတွက် သူတို့သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် မျှော်လင့်စောင့်စားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံ ပွဲတော် တစ်ခုလုံးတွင် ဤကပြဖျော်ဖြေမှုအပိုင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဧကရာဇ်နှင့် ပြည်သူများ အတူတူ ပျော်ရွှင်ကြခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ မြင့်မားလှသော မြို့တံတိုင်းများကို ဖြတ်ကျော်၍ မြို့တော်အတွင်းရှိ ပြည်သူများမှာ ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး နန်းဆောင်အတွင်းမှ ဖျော်ဖြေမှုများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်ပြီး၊ ပလ္လင်တော်ပေါ်ရှိ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်သည်> ၎င်းမှာ မြို့တော်ပြည်သူများအတွက် သူတော်စင်ဧကရာဇ်နှင့် စစ်ဘက်၊ နယ်ဘက် အရာရှိကြီးများနှင့် အနီးကပ်ဆုံး ရှိနေသည့် အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။

ထိုမျှသာမကဘဲ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ တိုင်းနိုင်ငံအသီးသီးမှာ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ဆက်သခြင်းအပြင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်အတွက် တိုင်းတစ်ပါး အငွေ့အသက်များ ပါဝင်သည့် ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်များစွာကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားကြသည်။

မြို့တော်ပြည်သူများအတွက်မူ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ပွဲတော်ကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း..."

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မီးရှူးမီးပန်းများမှာ စူးရှသော အသံများနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြပြီးနောက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ကုချင်း၊ ပိပ(ကြိုး၄ချောင်းပါရှိပြီး ထောင်လိုက်ကိုင်ပြီး တီးရသည့် သစ်တော်သီးပုံစံတူရိယာ)နှင့် ကြေးခေါင်းလောင်းစုံ ဂီတသံများကြားတွင် နန်းတွင်းသူများမှာ စင်မြင့်အလယ်သို့ ဝင်ရောက်ကာ ကပြဖျော်ဖြေကြတော့သည်။ ၎င်းနောက်တွင် တိုင်းနိုင်ငံအသီးသီးမှ ပြင်ဆင်ထားသော ဖျော်ဖြေမှုများမှာလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုလူအားလုံးထဲတွင် အံ့သြစရာအကောင်းဆုံးမှာ ဂိုဂူလျောပင် ဖြစ်သည်။

အနောက်မြောက်တိုက်ပွဲတွင် ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်းက စစ်သည်တော် သိန်းချီကို ဦးဆောင်ကာ ယိုကျိုးကို ကျူးကျော်ခဲ့ခြင်းမှာ မဟာထန် တစ်ခုလုံးတွင် အကြီးအကျယ် ဟိုးဟိုးကျော်ဖြစ်ခဲ့သည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဤတိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံ ပွဲတော်တွင် ဂိုဂူလျောဧကရာဇ် ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်းကလည်း ကိုယ်တိုင် သံတမန်စေလွှတ်၍ စာလွှာဆက်သကာ မဟာထန် အား အရှုံးပေးကြောင်း အသိပေးခဲ့ပြီး၊ မဟာထန်ဧကရာဇ်အတွက် ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်တစ်ခုကိုပါ ပြင်ဆင်စေလွှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"#%#......@@￥# ဝူးလဲလဲဝါး"

လူတိုင်း၏ အကြည့်များအောက်တွင် ပိန်လှီသေးငယ်ပြီး အသားအရေ ညိုမည်းနေသည့် ဂိုဂူလျောသံတမန်တစ်ဦးသည် ခန်းမအလယ်သို့ ဝင်ရောက်လာကာ ပလ္လင်တော်ပေါ်ရှိ သူတော်စင်ဧကရာဇ်အား ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး၊ လူတိုင်း နားမလည်နိုင်သော ဘာသာစကားများစွာကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဂိုဂူလျောသည် မဟာထန်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သလို ကျန်းရှို့ကွေး၏ ရှောင်ဟူတပ်ဖွဲ့ကိုလည်း ဖျက်ဆီးခဲ့သဖြင့် လူတိုင်းမှာ ဤအချိန်တွင် သူ့အား မျက်နှာသာပေးမည် မဟုတ်ပေ။

"သူ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"

ရွှီချင်ချင်က ဘေးနားမှနေ၍ ရုတ်တရက် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူတို့ ပြောတာကတော့ ဂိုဂူလျောဟာ ရှေးဟောင်းရွှေရောင်ကျီးကန်းရဲ့ သားမြေးတွေဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဟာ ရွှေရောင်ကျီးကန်းကို မွေးဖွားပေးတဲ့ နေမင်းကြီး ဖြစ်ပါသတဲ့၊ ဂိုဂူလျောအင်ပါယာဟာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားတာကြောင့် အထူးလက်ဆောင်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားပါတယ်လို့ ပြောနေတာပဲ"

ဝမ်ချောင်က အေးဆေးစွာ ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အင်"

ဝမ်ချောင်၏စကားကို ကြားရသောအခါ ရွှီချင်ချင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အံ့သြမှုများနှင့်အတူ လေးစားမြတ်နိုးမှုများ ထင်ဟပ်သွားတော့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး စစ်ဘက်၊ နယ်ဘက် အရာရှိကြီးများ၏ သားမြေးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အဆင့်အတန်းကို မည်သည့်အခါမျှ ထောင်လွှားခြင်း မရှိပေ၊ သူသည် စာပေဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပြီး ပညာရပ်စုံကို တတ်မြောက်ထားသူဖြစ်ရာ နန်းတွင်းအရာရှိအားလုံးထဲတွင် ဝမ်ချောင်တစ်ဦးတည်းသာ အာရပ်ဘာသာ၊ ယွီစန်းဘာသာ၊ မာန်ရှဲ့ကျောက်ဘာသာ၊ တာ့ခ်ဘာသာ၊ ဂိုဂူလျောဘာသာ စသည့် ဘာသာစကားများစွာကို တတ်မြောက်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူ မသိသော အရာဟူ၍ မရှိသလောက်ဖြစ်ရာ အမှန်တကယ်ပင် စာပေရော လက်နက်ပါ ကျွမ်းကျင်သည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ချောင်က အေးဆေးစွာပင် ပြုံးလိုက်သည်၊ ရန်သူ့အကြောင်းနှင့် မိမိအကြောင်းကို သိရှိမှသာ တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

သူသည် ဘာသာစကားများစွာကို သင်ယူထားခြင်းမှာ ကြွားဝါရန်အတွက် မဟုတ်ဘဲ မဟာထန်၏ ရန်သူများကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ချေမှုန်းနိုင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

"ဟူး..."

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပိန်လှီသော ဂိုဂူလျောသံတမန်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ လူတိုင်း၏ အကြည့်များအောက်တွင် ပါးစပ်မှ မီးတောက်တစ်ခုကို ပြင်းထန်စွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"အိုး"

လူတိုင်း၏ အံ့သြတုန်လှုပ်သံများနှင့်အတူ ဂိုဂူလျောသံတမန်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး နန်းဆောင် ရှေ့တွင် နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော မီးလုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ကာကွယ်ကြ"

ဟစ်အော်သံများနှင့်အတူ ကျင်းဝူစစ်သည်များမှာ လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ ပြေးတက်လာကြသော်လည်း သူတို့ မရောက်ရှိမီမှာပင် စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ကြီးမားသော မီးလုံးကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ၎င်း၏နေရာတွင် ကြီးမားလှသော မီးငှက်ကြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်း၏ တောင်ပံများကို ဖြန့်ထားကာ မီးတောက်များမှာ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေပြီး ဝေဟင်ထက်တွင် ပျံဝဲနေသည်၊ အထင်ရှားဆုံးမှာမူ ၎င်း၏ ဗိုက်အောက်ရှိ ခြေသည်း သုံးချောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ခြေသုံးချောင်း ရွှေရောင်ကျီးကန်း

ဤနတ်ငှက်မှာ ဂိုဂူလျောပြည်သူတို့ ကိုးကွယ်ရာ အထွတ်အမြတ်ထားသည့် သတ္တဝါပင် ဖြစ်သည်။

"မဟာထန် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အား ဂါရဝပြု ဆုတောင်းပါတယ်"

ဝေဟင်ထက်ရှိ ခြေသုံးချောင်း ရွှေရောင်ကျီးကန်းသည် ပလ္လင်တော်ပေါ်ရှိ သူတော်စင်ဧကရာဇ်အား ဦးခေါင်းကို သုံးကြိမ်ညွှတ်၍ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သိပ်မကျွမ်းကျင်လှသော မဟာထန်ဘာသာစကားဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ဖယ်ပေးကြ၊ ငါ့ရှေ့က ဖယ်ပေးကြစမ်း"

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပလ္လင်တော်ပေါ်ရှိ သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာ ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ဝေဟင်ထက်မှ မီးတောက်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဂိုဂူလျောလူသားမှာ အလေးချိန် မရှိသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

"ဒါက မန္တန်သုံးတဲ့သူ(မှော်ဆရာ) ပဲ"

ဝမ်ချောင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေမိသည်။

မန္တန်ဆရာများနှင့် သိုင်းပညာရှင်များမှာ မတူညီကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ရှေးယခင်ကတည်းက တည်ရှိခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး ချွန်းချိုးကျန့်ကော်မှ ရှန်းချင်ခေတ်ကတည်းက ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်ဟု ပြောစမှတ်ပြုကြသည်။ သူတို့သည် ရှန်းကျိုး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထူးခြားသော အနွယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာ အနည်းငယ် တတ်မြောက်ထားသလို လက်နက်များ သွန်းလုပ်ခြင်း၊ ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ခြင်း အတတ်ပညာများကိုလည်း တတ်မြောက်ကြသည်။ ထို့အပြင် မန္တန်အတတ်များနှင့် သူတို့၏ အနွယ်ဝင်များအကြား လျှို့ဝှက်လက်ဆင့်ကမ်းလာသည့် အတတ်ပညာများလည်း ပါဝင်သည်။

သို့သော် ရှန်းချင်ခေတ်နောက်ပိုင်းတွင် မန္တန်ဆရာ များမှာ တိမ်ကောသွားခဲ့ပြီး သိရှိသူမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်၊ ကောလာဟလများအရ ၎င်းပညာရပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဟု ယူဆထားသော်လည်း ဂိုဂူလျောအင်ပါယာတွင် ယခုကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်မန္တန်ဆရာများ ကျန်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ခဏအကြာတွင် ထိုဂိုဂူလျောမန္တန်ဆရာမှာ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီးနောက် တိုင်းနိုင်ငံအသီးသီးမှ ပြင်ဆင်ထားသော အခြားသော ဖျော်ဖြေမှုများမှာလည်း ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မဟာတာ့ခ်အင်ပါယာကမူ သူတော်စင်ဧကရာဇ်အတွက် "ဝံပုလွေများနှင့်အတူ ကကွက်" အစီအစဉ်ကို တင်ဆက်ခဲ့သည်၊ လပြည့်ညတွင် တာ့ခ်လူမျိုးများမှာ ရာနှင့်ချီသော ဝံပုလွေဖြူများကို ထိန်းချုပ်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ လမင်းကြီးအား ကြည့်၍ ဟောင်ခိုင်းခဲ့ရာ မြို့တော်ပြည်သူများအတွက် အလွန်ပင် စွဲထင်ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် အာရပ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် တိုင်းနိုင်ငံများမှ တင်ဆက်သည့် အစီအစဉ်များတွင် လူမျိုးခြားအမျိုးသမီးများမှာ ရေမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခါးကို နွဲ့နှောင်းစွာ လှုပ်ခတ်၍ ကပြခဲ့ကြပြီး သူမတို့၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရွှေထည်ပစ္စည်းများမှာလည်း ဂီတသံများနှင့်အတူ စည်းချက်ကျကျ မြည်ဟီးနေတော့သည်။

ဤဖျော်ဖြေမှုများမှာ အလယ်ပိုင်းဒေသ၏ ကပြမှုများနှင့် လုံးဝ မတူညီဘဲ တိုင်းတစ်ပါး၏ ထူးခြားလှသော အငွေ့အသက်များကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။

"အရှင်မင်းမြတ်၊ ကျွန်တော်မျိုး အန်းယာလုရှန်းမှာ အထူးလက်ဆောင်တစ်ခု ရှိပါတယ်၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ် လက်ခံတော်မူပါ"

ဖျော်ဖြေမှုအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် ဟိန်းထွက်နေသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ အာရုံကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲဆောင်လိုက်တော့သည်။

ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး နန်းဆောင်၏ယူပုံသဏ္ဌာန် ခန်းမကြီး၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော အန်းယာလုရှန်းသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ အကြည့်များအောက်တွင် ပလ္လင်တော်ပေါ်ရှိ သူတော်စင်ဧကရာဇ်အား အလွန်ပင် ရိုသေလေးစားစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

ရှပ်...

အန်းယာလုရှန်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်ရှလှသော အကြည့်များဖြင့် လျင်မြန်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့သည်။

"စနေပြီ"

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့သော ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဝမ်ချောင်၏ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

ပွဲတော်တစ်ခုလုံးတွင် ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခုပြီးတစ်ခု တင်ဆက်နေခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ အာရုံအများစုမှာ အန်းယာလုရှန်းအပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အန်းယာလုရှန်းသည် ဤမျှအထိ ငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီးမှ ယခုအချိန်တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြံစည်နေမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ရွှီချင်ချင်၊ စုန့်ဘုရင်၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးနှင့် လီလင်ဖူတို့အပါအဝင် လူတိုင်း၏အကြည့်များမှာ အန်းယာလုရှန်းဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"ဟားဟား... အန်းယာလုရှန်း၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ?"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပလ္လင်တော်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော အန်းယာလုရှန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာ ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်သည်။

ပွဲတော် စတင်ချိန်မှ ယခုအထိ သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝင်းပနေပြီး အပျော်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့မှာ တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံ ဆုံတွေ့ကြတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်မျိုးကဲ့သို့ လူမိုက်တစ်ယောက်က အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ မျက်နှာတော်ကို ဖူးတွေ့ခွင့်ရတာကြောင့် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုး မထင်မှတ်ဘဲ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခု ရရှိခဲ့တာကြောင့် အရှင်မင်းမြတ်ကို ဆက်သချင်ပါတယ်"

အန်းယာလုရှန်းက လက်ယှက်လျက် ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ဝဝဖိုင်ဖိုင် ပုံစံမှာ မည်သည့်အကြံအစည်မျှ မရှိသူကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

"အို... ဘာပစ္စည်းများလဲ။ ငါတောင် သိချင်လာပြီ"

သူတော်စင်ဧကရာဇ်က စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယခုကဲ့သို့ ဝဝဖိုင်ဖိုင်ရှိသော ဟူလူမျိုးအပေါ်တွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာ အလွန်ပင် သဘောကျနေပေသည်။ သူ၏နန်းတွင်းထဲတွင် ယခုအထိ အန်းယာလုရှန်းဆက်သထားသည့် ဟူလူမျိုးအလှမယ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

"ဟားဟား... အရှင်မင်းမြတ် စိတ်ပျက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

အန်းယာလုရှန်းသည် အခြားသော ဟန်အရာရှိများနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။ သူသည် စကားပြောသည့်အခါ ဝတ်ရုံစကို မတင်ထားတတ်သလို အခြားသော စစ်ဘက်၊ နယ်ဘက် အရာရှိများကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ခြင်းလည်း မရှိပေ၊ အကယ်၍ အခြားသူတစ်ဦးသာ ယခုကဲ့သို့ ပြုမူပါက နန်းတော်အတွင်းမှ နှင်ထုတ်ခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သော်လည်း အန်းယာလုရှန်းက ယခုကဲ့သို့ ပြုမူလေလေ သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာ ပို၍သဘောကျလေလေပင် ဖြစ်သည်။

"ဖြောင်း... ဖြောင်း..."

အန်းယာလုရှန်းက သူ၏ ဝတုတ်သော လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို တီးလိုက်သည်။

"ယူလာခဲ့ကြစမ်း"

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လှေကားအောက်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်ဘက်၊ နယ်ဘက် အရာရှိများနှင့် တိုင်းတစ်ပါး သံတမန်များအားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ ခရမ်းရောင်နှင့် အမည်းရောင် သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ယိုကျိုးစစ်သည်တော် နှစ်ဦးမှာ တိမ်တိုက်ပုံစံများ ပါဝင်သည့် ကြေးညိုရောင် သေတ္တာကြီးတစ်လုံးကို ထမ်း၍ ခန်းမအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချောင်၏မျက်မှောင်မှာ သိသိသာသာ လှုပ်ခတ်သွားတော့သည်။

နန်းတော်အတွင်း၌ စည်းကမ်းချက်များမှာ အလွန်ပင် တင်းကျပ်လှသည်၊ နယ်ခြားစောင့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများမှာ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့များကို နန်းတော်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခွင့် လုံးဝမရှိပေ၊ အထူးသဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင် တက်ရောက်သည့် ယနေ့ကဲ့သို့သော တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံ ပွဲတော်တွင် လူတိုင်းမှာ စိစစ်မှုများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှသာ ဝင်ရောက်ခွင့် ရှိခြင်းဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ကူညီခြင်း မရှိပါက ဤယိုကျိုးစစ်သည်များမှာ နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယိုကျိုးစစ်သည်များနှင့် မဟာထန် နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့မှာ လုံးဝ မတူညီကြပေ၊ ယိုကျိုးစစ်သည်များမှာ နန်းတော်အတွင်း၌ လုံးဝ မရှိသင့်ပေ။

လီလင်ဖူ..

ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည့် မဟာထန်အမတ်ချုပ် ဆီသို့ ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်တော့သည်။

ချီဘုရင်ပြီးနောက် ဝန်ကြီးဌာနတစ်ခုလုံးမှာ လီလင်ဖူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရာ အန်းယာလုရှန်းက သူ၏ ယိုကျိုးစစ်သည်များကို ဤနေရာအထိ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခြင်းမှာ လီလင်ဖူ၏ ခွင့်ပြုချက် မပါဘဲ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသဖြင့် ထိုအချက်ကို သတိထားမိပုံ မရဘဲ လျစ်လျူရှုထားပေသည်။

ယိုကျိုးစစ်သည် နှစ်ဦးမှာ သေတ္တာကြီးကို ထမ်း၍ ခန်းမအလယ်၌ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်၊ ၎င်းမှာ သူတို့ ချဉ်းကပ်နိုင်သည့် အဝေးဆုံး နေရာပင် ဖြစ်သည်။

နန်းစောင့်တပ်ဖွဲ့မှလွဲ၍ မည်သည့် ကိုယ်ပိုင်စစ်သည်မျှ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အနီး ဆယ်ကျန့်အတွင်းသို့ ချဉ်းကပ်ခွင့် မရှိပေ၊ အကယ်၍ ကျော်လွန်သွားပါက ပုန်ကန်မှုဟု သတ်မှတ်ခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ယိုကျိုးစစ်သည် နှစ်ဦးမှာ လှေကားပေါ်သို့ မတက်မီကတည်းက အန်းယာလုရှန်းသည် သူ၏ရှေ့ရှိ စားဖွယ်စုံလင်လှသော စားပွဲကို ကျော်ဖြတ်ကာ သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများထံသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

"ဂျောက်..."

အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ လူတိုင်း၏အကြည့်များအောက်တွင် အန်းယာလုရှန်းသည် ကြီးမားလှသော ကြေးညိုရောင် သေတ္တာကြီးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို နှိုက်၍ ၎င်းအတွင်းမှ ကျောက်ပြင်ကြီးခန့်ရှိသော ရွှေရောင်သေတ္တာငယ်လေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အရှင်"

ရွှီချင်ချင်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ဝမ်ချောင်သည်လည်း ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။