အခန်း (၅၅၅-၅၅၆)

အပိုင်း ၅၅၅ - သေမင်းက တံခါးလာခေါက်ခြင်း

“မင်းက တကယ်ကြောက်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်နေတာလား”

ကျောက်တန်မင်က အေးစက်သောအပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယွမ်ရှောင်က သူတို့ကိုကြည့်၍ ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေသည်။

“ငါ တကယ်ကြောက်တာပါ။ ဒီလောကကြီးက အန္တရာယ်များတယ်။ ငါက သာမန်အရပ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ အဆင့် ၉ စီရင်သူ အလုပ်သင်လေးပါ။ အချိန်မရွေး ဒုက္ခရောက်နိုင်တဲ့ အိုမင်းမစွမ်း အမေအိုကြီးလည်း ရှိသေးတယ်။ မင်းတို့လို အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးရဲ့ သားတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဆန့်ကျင်ရဲမှာလဲ။ စိတ်ချပါ၊ အခုကစပြီး ငါ အဲဒီညီအစ်မနှစ်ယောက်နဲ့ ဝေးဝေးနေပါ့မယ်”

ကျောက်တန်မင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ယွမ်ရှောင်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ အစ်မေးလိုက်ပြန်၏။

"ကောင်းပြီ။ စောစောက ပြောတာတွေက နောက်ပြောင်ရုံသက်သက်ပါ။ စိတ်ထဲမထားနဲ့။ ဒါနဲ့ မင်းဆီမှာ ပုံရိပ်ဖမ်း အလင်းလုံးတွေ ဘာတွေတော့ မပါဘူး မဟုတ်လား"

"မပါပါဘူး"

သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဘာမှမရှိကြောင်း ပြလိုက်သည်။

ကျောက်တန်မင်သည် ချန်ယွီနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကာ ကျေနပ်သွားပုံပေါ်သည်။

"အခြေအနေကို နားလည်တတ်တာက မင်းအတွက် ပြဿနာတော်တော်များများကို ရှောင်လွှဲနိုင်စေတယ်"

ချန်ယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် အနောက်ကလူဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုယုံ၊ ထပ်ပြောစရာ ရှိသေးလား"

"မလိုတော့ဘူး"

တုန်ဖန်ယုံက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ယွမ်ရှောင်ကို အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက် ပေးကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"မင်းတို့ သွားနားလိုက်တော့၊ ပြီးရင် အင်မော်တယ် ပြိုင်ပွဲ ရွေးချယ်မှုအတွက် ပြင်ဆင်ထားလိုက်"

" မိုးကြိုး ခုန်ပျံတာက တော်တော်ပြင်းထန်တယ်။ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းကို ပြန်ပြီး စိတ်ရှင်းအောင် လှဲနေလိုက်ဦးမယ်"

ကျောက်တန်မင်၊ ချန်ယု နှင့် တုန်ဖန်ယုံ တို့ ထွက်သွားကြပြီး ယွမ်ရှောင်မှာမူ မည်သည်မှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ သူ၏အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

အဝေးရှိ အဆောက်အဦးမြင့်တစ်ခုမှနေ၍ ကျန်းဟိုင်ယန်သည် ဖြစ်ပျက်နေသည့် မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဖေက များသောအားဖြင့် လူကဲခတ်တော်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူမှားသွားပြီ။"

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက် ကျောက်တန်မင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း အပြင်ဘက်တွင် တံခါးခေါက်သံပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူလဲ"

သူက အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ ထွက်ခွာရမည့်အချိန် မရောက်သေးပေ။ ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ကောင်းကင်ရုံးတော်မှ ဆေးလုံး တစ်လုံးကို သောက်သုံးထားစဉ် အနှောင့်အယှက် ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကျောက်၊ လုယောင်ပါ"

အပြင်ဘက်မှ ရှင်းလင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ"

ကျောက်တန်မင်၏ လေသံက အေးစက်သွားသည်။

"ရွေးချယ်မှု စတော့မယ်။ ငါ့မှာ တစ်ခုခု လိုအပ်နေလို့ မင်းဆီကနေ နည်းနည်းလောက် လာငှားတာပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားကာ စိတ်ထဲမှ အဆက်မပြတ် ကျိန်ဆဲနေ၏။

“ဒီကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် အသိဉာဏ်မဲ့ရတာလဲ။ သူကိုယ်သူ ငါတို့အဆင့်နဲ့ တန်းတူလို့ တကယ်ကြီး မှတ်ယူထားတာလား။ အခုတောင် သူက တစ်ခုခု လာငှားချင်နေသေးတယ်”

"ဘာငှားမှာလဲ"

သူက ကျောက်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို ပါးရိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရွှစ်

မိုးပြာရောင်ဓားတစ်လက်သည် ဟနေသော တံခါးအကြားမှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး ကျောက်တန်မင်၏ ပွင့်နေသော ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် ဝင်ကာ ခေါင်းအနောက်ဘက်မှ ဖောက်ထွက်သွားသည်။ သွေးများနှင့် ဦးနှောက်အစအနများသည် ပါးစပ်မှ ပန်းထွက်လာပြီး အတားအဆီးမရှိ စီးကျလာသောအခါ မျက်လုံးများမှာ တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားကာ မျက်လုံးအိမ်ထဲမှ ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွား၏။ နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည့်အရာမှာ အဟပေါက်ကြားတွင် ရပ်နေသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးဖြစ်ကာ အန္တရာယ်ကင်းပုံပေါ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသည်။

"ဪ၊ သိပ်များများစားစား မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးပါပဲ"

ထို့နောက် အရာအားလုံး အမှောင်ကျသွားကာ ယွမ်ရှောင်သည် ကောင်းကင်မြုပ်နှံခြင်း ဓားဝိညာဉ်ကို ပြန်နုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်တန်မင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနောက်သို့ လဲကျသွားသည်။ မြေကြီးပေါ်သို့ မကျမီ သူက ခြေထောက်ဖြင့် ဖမ်းကာ ညင်သာစွာ ချ၍ သိုလှောင်အိတ်ကို ယူလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ်လို့ တကယ်ထင်ခဲ့တာလား။ အခုတော့ မင်း ပေးဆပ်လိုက်ရပြီ"

သူက ကျောက်တန်မင်၏ အလောင်းကို ဘေးခန်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ တံခါး ခေါက်လိုက်ပြန်သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

ချန်ယုက အထဲမှ မေးလိုက်သည်။

"ငါပါ လုယောင်။ ပြီးတော့ အစ်ကိုကျောက်လည်း ဒီမှာရှိတယ်"

"မင်းနဲ့ ကျောက်တန်မင်လား"

သူက နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ တံခါးလာဖွင့်သောအခါ ကျောက်တန်မင်၏ အလောင်းသည် အထဲသို့ ရောက်လာကာ သူ့အပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။

"ကျောက်တန်မင်၊ မင်း ရူးနေလား"

သူက ကျောက်တန်မင်ကို တွန်းထုတ်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်ဖက်လူ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်နေပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ သွေးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရကာ မျက်နှာသည် အကြောက်တရားကြောင့် တောင့်တင်းနေခဲ့သည်။

"ဟင်"

ချန်ယု၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရကာ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဤနေရာသည် မိုးကြိုးဌာန၏ အလယ်ဗဟို ဖြစ်ကာ အဆင့် ၈ စီရင်သူ တပ်မှူးများအနေဖြင့် အင်မော်တယ် ပြိုင်ပွဲ ရွေးချယ်မှုတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ကြတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် လူသတ်မှု လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ ထိတ်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယွမ်ရှောင်၏ မိုးပြာရောင်ဓားသည် လျှပ်စီးပမာ မြန်ဆန်စွာ လေကို ခွဲထွက်လာပြီး နဖူးကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဖောက်ဝင်သွားသည်။

"မင်း... မင်း..."

သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို အားနည်းစွာ ဆန့်ထုတ်ပြီး ယွမ်ရှောင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ မျက်လုံးများတွင် အကြောက်တရားနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီးနောက် လောကကြီး မှောင်မိုက်သွားကာ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျပြီး သေဆုံးချိန်တွင် ကျောက်တန်မင်ကို ပွေ့ဖက်ထားလျက်သား ဖြစ်သွား၏။

"ချန်ယု၊ မင်း ကြည့်ရတာ လူကောင်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်းက လူတစ်ယောက်ကို အမေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ခြိမ်းခြောက်နိုင်ရတာလဲ"

ယွမ်ရှောင်က သက်ပြင်းချကာ မှတ်ချက်ချ၍ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သိမ်းဆည်းပြီး ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း ဓားဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားအောက်တွင် ထိုနှစ်ဦး၏ အသား၊ အရိုး နှင့် အရေပြားများကို ပြာနှင့် အခိုးအငွေ့အဖြစ် လောင်ကျွမ်းပစ်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ စီရင်သူ တပ်မှူးနှစ်ဦး သေဆုံးသွားခဲ့ကာ အဆင့် ၆ ကောင်းကင် အရာရှိကြီးများ၏ သားများ ဖြစ်ကြ၍ ကျောက်စိမ်း ရုံးတော်၏ မှတ်တမ်းများတွင် ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသည်။

"တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက ဝိညာဉ်ပုံဖော်ခြင်းအဆင့် အထက်မှာ ရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် ရှင်းရတာ နည်းနည်း ပိုခက်လိမ့်မယ်"

ယွမ်ရှောင်သည် တတိယမြောက် ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း၏ တံခါးသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သော်လည်း တံခါးခေါက်ကာနီးတွင် တည်းခိုဆောင်အဝင်ဝတွင် အစွမ်းထက်သော လူတစ်စု ဝင်ရောက်လာ၏။ လျူမူသည် သူတို့ကို ကြိုဆိုရန် အသင့်ရှိနေပြီး ၎င်းတို့မှာ ကျန်းထိုက်ပင်းနှင့် တုန်ဖန်ရှန်းတို့ ဖြစ်ကြကာ ဆူညံသံများကို ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားထားသဖြင့် အသံများသည် စင်္ကြံလမ်းများတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

“တကယ်လို့ ဒီလူတွေသာ ငါ့ကို မိသွားရင် နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်တွေ ခန့်မှန်းမရနိုင်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ လုယောင်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေတာတွေ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်”

ဤသည်မှာ မမျှော်လင့်ထားသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုနောက်မှ ပေါ်ပေါက်လာသော အန္တရာယ်ကြီးမားသည့် အခိုက်အတန့်ပင် ဖြစ်၍ ယွမ်ရှောင်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ အခြားဦးတည်ရာသို့ လှည့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အနောက်ဘက်ဆောင်သို့ ဖြစ်၏။ ထိုနေရာသည် ကျန်းဟိုင်ယန်နှင့် ကျန်းဟယ်ချင်းတို့၏ ယာယီတည်းခိုရာ ဖြစ်ပြီး ယွမ်ရှောင်နှင့် ရွယ်တူများကို နေရာချထားပေးသော ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းထက် များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်သည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ၊ ယွမ်ရှောင်၏ အမူအရာမှာ တင်းမာနေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတင်းဝင်သွားခဲ့သည်။

အထဲတွင် ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် စီရင်သူ စစ်ဝတ်တန်ဆာများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်နေကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အနံ့များ လွှမ်းခြုံနေသည်။

"အာ"

ကျန်းဟယ်ချင်းသည် မျက်နှာနီရဲသွားကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျန်းဟိုင်ယန်သည် ယွမ်ရှောင်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ပြီး လက်တစ်ချက်ယမ်းလိုက်ရာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် စီရင်သူ ချပ်ဝတ်တန်ဆာက သူတို့၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်များကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"မင်း သေချင်နေတာလား"

ယွမ်ရှောင်သည် သူတို့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ ပြင်းထန်နေကာ တစ်လုံးချင်းပြောလိုက်၏။

"ငါ ခုလေးတင် ကျောက်တန်မင် နဲ့ ချန်ယွီ တို့ကို သတ်လိုက်တယ်"

"ဘာ"

ကျန်းဟယ်ချင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် မည်သည်မှမရှိတော့ဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်။ ကျန်းဟိုင်ယန်လည်း တုန်လှုပ်သွားကာ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သောအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

ယွမ်ရှောင်က သူတို့ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အကြည့်များဖြင့် ခပ်ပြတ်ပြတ် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့က ငါ့အတွက် ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေ အလီဘိုင် ဖြစ်ပေးရမယ်”

အပိုင်း ၅၅၆ - ကျောက်စိမ်းရုံးတော် လူသတ်မှု

ယွမ်ရှောင်က ထိုစကားများကို ပြောလိုက်သောအခါ ကျန်းဟယ်ချင်းမှာ လုံးဝ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ ဒေါသများ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လုယောင်၊ နင် ရူးသွားပြီလား"

လူသတ်မှု သို့မဟုတ် သက်သေအထောက်အထား၊ မည်သည့်အရာဖြစ်စေ ညီအစ်မနှစ်ဦးအတွက် လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကိစ္စပင်ဖြစ်သည်။

"ဒီကောင်က တကယ့်ကို အတိုင်းအတာ နားမလည်တဲ့ အရူးတစ်ယောက်ပဲ"

ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် တစ်ဖက်လူအပေါ် သူမ ထားရှိခဲ့မိသည့် နှစ်သက်မှုဟူသမျှမှာ သုညအောက်သို့ ထိုးဆင်းသွားခဲ့ရာ ကျောက်တံခါးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးကာ ရေခဲတမျှ အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ထွက်သွား"

"ငါက မထွက်သွားရင်ကော"

ယွမ်ရှောင်က စိန်ခေါ်လိုက်သဖြင့် ကျန်းဟိုင်ယန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သက်တူရွယ်တူများထဲတွင် ဤမျှ ရဲတင်းသူကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပေ။ သူမက အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း ယွမ်ရှောင်၏ နဖူးကို ရိုက်ချရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သောအခါ လက်ဝါးသည် ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဟိန်းသံများပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယွမ်ရှောင်သည် သူမကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ အမည်းရောင် သားရဲငယ်လေးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာကာ ခေါင်းတလားတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ ကျန်းဟိုင်ယန်ကို အထဲတွင် ပိတ်လှောင်လိုက်၏။

လက်ဝါးချက်သည် ခေါင်းတလားကို ရိုက်မိသွားပြီး ထူးဆန်းသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း လုံးဝ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုပမာ ရပ်တည်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ဒါက ဓားမြှောင်ကို တားဆီးခဲ့တဲ့ ရတနာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သေချာပေါက် ထူးခြားတဲ့ အသုံးအဆောင်တစ်ခုပဲ"

ကျန်းဟိုင်ယန်က တွေးလိုက်မိပြီး ၎င်းသည် ဖခင် ပြောခဲ့ဖူးသော ကံကြမ္မာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသော်လည်း ယွမ်ရှောင်၏ ရဲတင်းသော လုပ်ရပ်က ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်။

"သူက ပြန်ချရဲရုံတင်မကဘူး၊ ငါ့ကိုပါ ပိတ်လှောင်ထားရဲတယ်ပေါ့လေ"

"အစ်မ"

ကျန်းဟိုင်ယန် မာနကြီးနေချိန်မှာပင် ကျန်းဟယ်ချင်း၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်သံက နှလုံးသားကို တစ်ချက် ခုန်တက်သွားစေ၍ ထိုအခါမှသာ ယွမ်ရှောင်၏ ပစ်မှတ်သည် သူမ၏ ညီမဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"လုယောင်၊ သူမရဲ့ ဆံပင်တစ်ပင်ကိုများ ထိခိုက်အောင်လုပ်ရင် မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်မယ်။ ဘယ်တော့မှ ပြန်လည်မွေးဖွားခွင့် မရစေရဘူး"

မှောင်မိုက်နေသော ခေါင်းတလားထဲမှနေ၍ ကျန်းဟိုင်ယန်က အေးစက်စွာ သတိပေးနေစဉ်မှာပင် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အခေါင်းဖုံး ပွင့်သွားသည်။

"မလှုပ်နဲ့"

ယွမ်ရှောင်သည် ကျန်းဟယ်ချင်း၏ အနောက်တည့်တည့်တွင် ရပ်နေကာ လက်တစ်ဖက်က သွယ်လျသော ခါးလေးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က မိုးပြာရောင် ဓားဝိညာဉ်ဖြင့် နားထင်သို့ ထောက်ထားသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟနေပြီး မျက်နှာ ဖြူရော်ကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်၍ နီရဲကာ မျက်ရည်များဝဲနေသော မျက်လုံးများ ကျန်းဟိုင်ယန်နှင့် ဆုံမိသွား၏။

"အစ်မ… အစ်မ စိတ်အေးအေးထားပါ၊ သူက ဘာမှ ဆုံးရှုံးစရာမရှိတဲ့သူ"

ကျန်းဟိုင်ယန်သည် အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည့် ဒေါသများကို ဖိနှိပ်ထားပြီး ယွမ်ရှောင်ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ကောင်းကင်ရုံးတော်၊ အဆင့် ၄ ကောင်းကင်အရာရှိကြီးရဲ့ သမီးကို ပြန်ပေးဆွဲရဲတယ်။ ဘယ်လိုတောင် ရူးသွပ်နေတာလဲ"

" ငါ့အတွက် သက်သေအထောက်အထား ဖြစ်ပေးဖို့ မင်းတို့ကို လိုအပ်တယ်"

ယွမ်ရှောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

ကျန်းဟယ်ချင်း၏ အသံများ တုန်ယင်ပြီး ကျောချမ်းသွားသည်။

"အစ်မ၊ သူ့စကားအရ ကျောက်တန်မင် နဲ့ ချန်ယုကို တကယ် သတ်ပစ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သဘောပဲ"

ကျန်းဟိုင်ယန်လည်း ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်သွားကာ အကယ်၍ သူသာ လူမသတ်ခဲ့လျှင် ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

"သူတို့က သတိပေးခဲ့တာကို မင်းက ကလဲ့စားချေတဲ့အနေနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်တယ်ပေါ့"

"ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို စုံစမ်းဖို့ သူတို့ကို အသုံးချခဲ့တာ မင်း မဟုတ်လား။ ကျန်းဟိုင်ယန်၊ ငါ့ရှေ့မှာ ဉာဏ်များဖို့ မကြိုးစားနဲ့"

တစ်ဖက်လူ၏ ရက်စက်မှုနှင့် ရူးသွပ်မှုတို့ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ သူမသည် မိုးပြာရောင် ဓားဝိညာဉ်ကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ကံကောင်းစွာ မွေးဖွားလာသူများသည် ဆုံးရှုံးစရာမရှိသော လူများကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

"အစ်မ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူနဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်ပါ။ ညီမ မသေချင်ဘူး"

ကျန်းဟယ်ချင်း၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် အားပျော့ကာ ယွမ်ရှောင်၏ အပေါ်သို့ လဲကျမတတ်ပင်။

"လုယောင်၊ မင်းက ငါတို့ကို ဘယ်လို ပူးပေါင်းစေချင်တာလဲ"

"ငါ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို အတိအကျ လိုက်နာရုံပါပဲ။ အမှားတစ်ချက်လုပ်တာနဲ့ သေမယ်"

ယွမ်ရှောင်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒါပေမယ့် အလွန်အကျွံတော့ မလုပ်နဲ့"

ကျန်းဟိုင်ယန်က သတိပေးသည်။

"ငါက အလွန်အကျွံ လုပ်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ငါ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်က အကျိုးဆက် မခံစားရဘဲ လူသတ်ချင်တာပဲ။ ပြီးတော့ ငါက အင်မော်တယ် သိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ဆက်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ စီစဉ်ထားတုန်းပဲ။ မင်းတို့နဲ့ ရန်သူဖြစ်တာက ငါ့အတွက် ဘာအကျိုးမှ မရှိဘူး"

"ကောင်းပြီ။"

ကျန်းဟိုင်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ လုံးဝ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အဆင့် ၉ စီရင်သူ အလုပ်သင်လေး တစ်ယောက်က ကျောက်စိမ်း ရုံးတော်၏ ခန်းမထဲမှာ အဆင့် ၈ စီရင်သူ တပ်မှူးနှစ်ယောက်ကို ပေါ်ပေါ်တင်တင် သတ်ဖြတ်ပြီးသည့်တိုင်အောင် အင်မော်တယ် ပြိုင်ပွဲကို ဆက်လက်ပါဝင်ရန် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စီစဉ်နေသေးသဖြင့် မိုးကြိုးဌာနတစ်ခုလုံး၏ အာဏာနှင့် တရားဥပဒေစိုးမိုးမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။ ဤမျှ ရူးသွပ်နေသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ကျန်းဟိုင်ယန်၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသာ ရှိနေတော့သည်။

သဘောတူညီမှု ရရှိပြီးနောက် ယွမ်ရှောင်သည် ညီအစ်မနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ သတိပေးသည်။

"မင်းတို့ အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းတာ ပိုကောင်းမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးနည်းတဲ့ အသက်ကို မင်းညီမလေးရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ အသက်နဲ့ လဲရရင်တောင် အမြတ်ပဲ"

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ကျန်းဟယ်ချင်းက ရှိုက်ငိုရင်း သဘောတူလိုက်ရသည်။

တည်းခိုဆောင်အတွင်း ကျန်းထိုက်ပင်း ကိုယ်တိုင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အဖော်ပြုပေးနေကာ ရင့်ကျက်သော ဆွဲဆောင်မှုကို ပိုမို ကြော့ရှင်းလှပစေသည့် တန်ဖိုးကြီး ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၍ အဟိုက်အကွဲများက ရှည်လျားပြီး တောက်ပနေသည့် သူမ၏ ခြေတံများကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူမ၏ ခါးသည် မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သွယ်လျပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းသည် နတ်ဆိုးမတစ်ပါးကဲ့သို့ အလွန် လှပလွန်းကာ အနည်းငယ် ကောက်ကွေးနေသော လှိုင်းတွန့် ဆံပင်များက တောက်ပ၍ လျှပ်စီးများဖြင့် အသက်ဝင်နေသော မျက်လုံးများတွင် ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်းများ ကိန်းအောင်းနေသည်။ စစ်သူကြီးချောင်နည်းတူ သူမ၏ နားရွက်များတွင် ခရမ်းရောင် မြွေနှစ်ကောင် ရစ်ပတ်နေပြီး အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးများကဲ့သို့ ဆံပင်များအကြား ဝင်ချည်ထွက်ချည် လုပ်နေကာ မြွေနတ်ဆိုးမ တစ်ကောင်၏ အသွင်ကို ဆောင်စေသည်။ ကျန်းထိုက်ပင်း ကိုယ်တိုင် ဘေးတွင် ရပ်နေရခြင်းက ဤအမျိုးသမီး၏ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြနေသည်။

လျူမူသည်လည်း ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ရိုသေလေးစားသော အမူအရာဖြင့် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မိုးကြိုး တမန်တော်"

ဤအမျိုးသမီးသည် အဆင့် ၄ ကောင်းကင်အရာရှိ၊ မိုးကြိုး တမန်တော်ဖြစ်ကာ ကျန်းထိုက်ပင်းသည်လည်း ထိုရာထူးသို့ တိုးမြှင့်ခံရရန် လျာထားသော်လည်း သူမက အများကြီး ပို၍ငယ်ရွယ်သည်။

အမျိုးသမီးက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး မည်သူမှ လျစ်လျူမရှုရဲသော ယုံကြည်ချက်မျိုး ဖြာထွက်နေသည်။

"ရှင်တို့ရဲ့ ကောင်းကင်ပျံသန်းမြို့က လူငယ် ပါရမီရှင်တွေကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ပါ"

"ချက်ချင်း ဖြစ်စေရပါမယ်"

လျူမူက ခေါင်းညိတ်ပြီး အပြင်ဘက် ခြံဝင်းသို့ ထွက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အချိန်စေ့ပြီ၊ စုပြီး ထွက်လာခဲ့ကြစမ်း"

ကျောက်တံခါးများအနက် တစ်ခု ချက်ချင်း ပွင့်သွားပြီး တုန်ဖန်ယုံသည် စီရင်သူ ချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ကာ မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် ထွက်လာသော်လည်း လုယောင်၊ ကျောက်တန်မင် နှင့် ချန်ယု တို့၏ အခန်း တံခါးများ ပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းများသို့ လျှောက်သွားရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

တုန်ဖန်ယုံမှာ "ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေကြတာလဲ"

နောက်လာမည့်အရာမှာ သူတို့ဘဝ၏ အရေးကြီးဆုံး အခါသမယပင် ဖြစ်သည်။

"ကျောက်တန်မင်"

သူက ကျောက်တံခါးကို အားဖြင့် တွန်းဖွင့်ရင်း အထဲသို့ ကြည့်ကာ ဟောက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား"

များများစားစား မတွေးတော့ဘဲ ချန်ယု၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းသို့ သူ ရွှေ့သွားလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်။ အပြင်မှာ မိုးကြိုး တမန်တော် စောင့်နေတယ်"

လျူမူကလည်း အပေါက်ဝမှ တိုက်တွန်းလိုက်၏။

"အစ်မ၊ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူမ အပြေးရောက်လာ၍ အထဲသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သွေးနံ့ ခပ်သင်းသင်း ရလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် အဝတ်အစား နှစ်စုံကို သတိထားမိခဲ့သည်။

"ဒါတွေက ကျောက်တန်မင် နဲ့ ချန်ယုတို့ဟာတွေပဲ"

တုန်ဖန်ယုံ၏ မျက်နှာ ဖြူရော်သွားပြီး အသံ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အပြင်က ပြန်ရောက်ပြီးတဲ့နောက် မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်ခဲ့ကြလဲ"

"ဘာမှမလုပ်ပါဘူး၊ အနားယူဖို့ ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ပြန်လာခဲ့ကြတာပဲ။ အစ်မ၊ သူတို့က ဒီတိုင်းတော့ ထွက်ပြေးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခုခုများ ဖြစ်သွားလို့လား"

မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တုန်ယင်နေသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သေဆုံးနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတွေကို ငါ အာရုံခံမိတယ်။ ဒီမှာ လူသေသွားခဲ့တယ်"

" ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

တုန်ဖန်ယုံ၏ စိတ်များ ချာချာလည်သွားကာ ကလေးဘဝကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့သူများဖြစ်သည့် အပြင် ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤနေရာသည် ကောင်းကင်ရုံးတော် လက်အောက်ရှိ တရားဥပဒေစိုးမိုးသော ကျောက်စိမ်း ရုံးတော် ဖြစ်နေသည်။

"သူတို့ ဘယ်မှာလဲ"

ကျန်းတိုက်ပင်းသည် မိုးကြိုး တမန်တော်နှင့် စကားပြောကာ ရယ်မောနေစဉ် လျူမူ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွား၏။

"မြို့စားကျန်း၊ ကျောက်တန်မင် နဲ့ ချန်ယွီ တို့ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းတွေထဲမှာ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ"

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့ပြီးနောက် လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်ကာ နှလုံးခုန်နှုန်းများ မြန်သထက် မြန်ဆန်လာသည်။

"ဘာ"

ကျန်းထိုက်ပင်း၊ တုန်ဖန်ရှန်း နှင့် ကောင်းကင်ပျံသန်းမြို့မှ အခြား ကောင်းကင်အရာရှိကြီးများမှာ နားကြားမှားသည်ဟုပင် ထင်လိုက်ကြသည်။

"ခဏလောက် ခွင့်ပြုပါဦး၊ မိုးကြိုး တမန်တော်"

"မိုးကြိုးခန်းမမှာ လူသတ်မှုတဲ့လား။ ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက် ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

မိုးကြိုး တမန်တော်က ရေရွတ်ပြီး စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် မျက်လုံးများ အရောင်လက်ကာ သူတို့ အနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျန်းထိုက်ပင်းနှင့် အခြားသူများ ချန်ယု၏ တံခါးရှေ့တွင် စုရုံးနေကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းနေသည်ကို တွေ့နိုင်၏။

"အတည်ပြုလို့ ရပါပြီ။ သူတို့ သေသွားကြပြီ"

တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံပင် မရှိသေးသော ကောင်းကင်ပျံသန်းမြို့မှ သူ အယုံကြည်ရဆုံး အရိုက်အရာဆက်ခံမည့် တပည့်ကျော်များ အသတ်ခံလိုက်ရကာ ကျောက်တန်မင်နှင့် ချန်ယုတို့၏ မိသားစုများကို ပြစရာမျက်နှာ မရှိတော့ပေ။

"တုန်ဖန်ရှန်း၊ အဆောင်ကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့ပြီး အဝင်အထွက်တွေအတွက် အစီအရင် မှတ်တမ်းတွေကို စစ်ဆေးလိုက်"

ကျန်းထိုက်ပင်းက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

တုန်ဖန်ရှန်းသည် သူ၏သား တုန်ဖန်ယုံ ဘေးကင်းသည်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် အပြေးအလွှား ထွက်သွားသည်။

မိုးကြိုး တမန်တော်သည် ကျော့ရှင်းစွာ ရှေ့ထွက်လာရာ မြင်ကွင်းကို မြင်ရစေရန် လူအုပ်ကြီးက လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။

"ဒါက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မိုးကြိုးခန်းမမှာ လူသတ်မှု ကျူးလွန်တာဆိုတော့ ဒီအမှုကိုသာ မဖြေရှင်းနိုင်ရင် မိုးကြိုးဌာနရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ကျဆင်းရလိမ့်မယ်"

ထိုအချိန်မှာပင် သိသိသာသာ ဒေါသထွက်နေသော တုန်ဖန်ယုံသည် အခြား ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း တစ်ခု အတွင်းသို့ အတင်းဝင်သွားသည်။

"ငါထင်တဲ့အတိုင်း ဒီမှာမရှိဘူး"

သူက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ပြီး အခြားသူများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက လုယောင် လုပ်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား"

ကျန်းထိုက်ပင်း၏ မျက်နှာထား မည်းနက်သွား၏။

"အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကျန်း၊ မိုးကြိုး တမန်တော် ရာနှုန်းပြည့် သေချာပါတယ်။ သူတို့ကို သတ်တာ လုယောင် ပါပဲ"

တုန်ဖန်ယုံက ရုတ်တရက် သူတို့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အကြောင်းပြချက် ပြောစမ်း"

"တည်းခိုဆောင်ကို ပြန်ရောက်တော့ ကျောက်တန်မင် နဲ့ ချန်ယုက သူ့ကို တံခါးဝမှာ ရင်ဆိုင်ပြီး ကျန်းဟိုင်ယန် နဲ့ ကျန်းဟယ်ချင်းတို့ အနား မကပ်ဖို့ သတိပေးခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က လုယောင်ကို မိသားစုနဲ့တောင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သေးတယ်"

သူက သေဆုံးသူများ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြကာ အတင်းကာရော တိုက်တွန်းနေခဲ့လေသည်။

"သူက လူသတ်မှု ကျူးလွန်ထားတာဆိုတော့ သေချာပေါက် ထွက်ပြေးနေလောက်ပြီ။ ငါတို့တွေ ကျောက်စိမ်း ရုံးတော်ကို ပိတ်ဆို့ပြီး သူ့ကို ဖမ်းရမယ်”