အခန်း (၅၅၇-၅၅၈)

အပိုင်း ၅၅၇ - ခွေးရူး

ကျောက်စိမ်းရုံးတော် ကို ပိတ်ဆို့ခြင်းသည် သာမန်ကိစ္စငယ်တစ်ခု မဟုတ်သောကြောင့် တုန်ဖန်ယုံ၏ အဆိုပြုချက်ကို မည်သူကမျှ ထောက်ခံခြင်း မရှိသည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် တုန်ဖန်ရှန်းသည် ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။

"မိုးကြိုး တမန်တော်၊ မြို့စားကျန်း၊ ပြီးခဲ့တဲ့ နာရီဝက်အတွင်း အဆောင်ကနေ ဘယ်သူမှ ထွက်မသွားပါဘူး"

"သူ မထွက်ပြေးဘူးလား။ ဒါဆိုရင် ဟိုင်ယန် နဲ့ ဟယ်ချင်းတို့ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်"

တုန်ဖန်ယုံ ပြောစရာပင် မလိုဘဲ မြို့စားကျန်း နှင့် အခြားသူများသည် ထိုအတိုင်း တွေးမိပြီးသား ဖြစ်ကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့အားလုံးသည် အနောက်ဘက် အဆောင်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

"သွားကြစို့"

တုန်ဖန်ရှန်းက သူ၏သားကို ဆွဲကိုင်ပြီး တည်ငြိမ်လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဥပဒေတွေကို ဒီလိုဆန့်ကျင်တာ၊ သူ့နောက်ခံ ဘယ်လောက်ပဲ တောင့်တင်းပါစေ၊ ကောင်းကင်ရုံးတော် တစ်ခုလုံးက သူ့ကို ကွပ်မျက်လိမ့်မယ်"

တုန်ဖန်ယုံက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းညီအစ်မနှစ်ယောက် အဆင်ပြေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့..."

တုန်ဖန်ရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အနောက်ဘက်အဆောင်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားကြသည်။

သူတို့ နီးကပ်လာသောအခါ တုန်ဖန်ယုံ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ကျော့ရှင်းလှပသော အခန်းတစ်ခုဆီသို့ စိုးရိမ်တကြီး လက်ညှိုးထိုးပြကာ အော်ဟစ်နေခဲ့၏။

"အော်သံတွေ ကြားရတယ်။ အဲဒါ တိုက်ပွဲဖြစ်နေတာပဲ၊ မြန်မြန်လုပ်"

"သူက ခွေးရူးတစ်ကောင်လား"

မြို့စားကျန်း မှာ အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ ဆုံးဖြတ်ချက်လွဲမှားမှုအပေါ် အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်လေးကို အစကတည်းက သတ်ပစ်ခဲ့လျှင် ကောင်းမည်ဟု သူ နောင်တရနေကာ ဒေါသများ သမုဒ္ဒရာတစ်ခုကဲ့သို့ လှိုင်းထန်လာပြီး အခန်း၏ တံခါးသို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဝုန်း

ကျောက်တံခါးမှာ အမှုန့်များအဖြစ် ချက်ချင်းပင် တစ်စစီ ကြေမွသွားသည်။

"လုယောင်"

အစီအရင်စာလုံးများဖြင့် ကာကွယ်ထားသော အခန်းမှာ ချက်ချင်း ပြိုကျသွားပြီး အထဲရှိ အရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုနေသူများ ရှေ့တွင် ပေါ်လွင်သွားစေသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အဝတ်အစားများနှင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ပြန့်ကျဲနေပြီး ၎င်းတို့အထဲတွင် အတွင်းခံများလည်း ပါဝင်သည်။ သို့သော် အကြည့်အားလုံးသည် ကုတင်ကြီးဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားကာ စောင်များအောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းနေသည့် လူငယ်တစ်ယောက် ပေါ်လာ၍ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အလှလေးတစ်ဦးစီကို ဖက်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အများစုမှာ စောင်များအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသဖြင့် မည်သို့ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မသိနိုင်ပေ။ တံခါးကို ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ထိုလူငယ်သည် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေပုံရပြီး မိန်းကလေးများထံမှ အိပ်မက်ဆန်ဆန် အော်ညည်းသံများကို ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်မှုကြောင့် သုံးဦးလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အရှက်ကို ကာကွယ်ရန် စောင်များဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အလျင်အမြန် ရစ်ပတ်လိုက်ကြ၏။

"အဖေ"

ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ကျန်းဟိုင်ယန် နှင့် ကျန်းဟယ်ချင်းတို့သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အလျင်အမြန် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

"သမီးတို့ ဘာမှ မလုပ်ရပါဘူး"

"..."

ကျန်းဟိုင်ယန်မှာမူ တိတ်ဆိတ်နေကာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီမြန်းနေသကဲ့သို့ မျက်နှာထားမှာ အရှက်ကွဲသော အသွင်သဏ္ဌာန် အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။

ယွမ်ရှောင်က ဘေးတွင် အနေခက်စွာ ရပ်နေရင်း ဆွံ့အလျက်ရှိသော မြို့စားကျန်း ကို လှမ်းကြည့်ကာ စကားများ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ရှင်းပြ၏။

"မြို့စားကျန်း၊ ဒါက မြင်ရတဲ့အတိုင်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးနေရုံပါပဲ"

"မင်း..."

တုန်ဖန်ရှန်းက မြေကြီးပေါ်တွင် အရုပ်ကြိုးပြတ် ထိုင်နေသော သူ၏သား တုန်ဖန်ယုံကို ငေါက်ငမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲပြီး မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက ကျန်းဟိုင်ယန်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် အသည်းကွဲနေ၍ ရာဇဝတ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီးရမည့်ကိစ္စတွင် နှလုံးသားကို ဓားပေါင်း ထောင်သောင်းမက ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

"အဖေ၊ အစ်မနဲ့ သမီးက နှစ်ယောက်လုံး သူ့ကို ဂရုစိုက်ကြတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့မှာ ရှေးဟောင်း မိုးကြိုးမျိုးစေ့ မရှိပေမယ့် အလားအလာရှိတယ်လို့ သမီးတို့ ယုံကြည်တယ်"

"တိတ်စမ်း"

မြို့စားကျန်း က တင်းမာစွာ ပြောကာ သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းဟိုင်ယန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ကြည့်စမ်း"

ကျန်းဟိုင်ယန်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လာကာ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေသဖြင့် အမူအရာသည် အရှက်ကွဲခြင်းလား သို့မဟုတ် ရှက်ရွံ့ခြင်းလား ဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲနေသည်။

"လုယောင် မင်းတို့နဲ့ အတူရှိနေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

ကျန်းဟိုင်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားကာ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ညီမဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲရှိ မှေးမှိန်သော ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းလေးကို သတိထားမိရန် ခက်ခဲသော်လည်း မြင်လိုက်ရသည်။

"အဖေ၊ နာရီဝက်ရှိပါပြီ"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူက ကျောက်တန်မင် နဲ့ ချန်ယုကို သတ်ပြီး မင်းတို့ဆီမှာ လာပုန်းနေတာမလား"

တုန်ဖန်ယုံက ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကျန်းဟိုင်ယန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ ဟောက်လိုက်သည်။

"တုန်ဖန်ယုံ၊ နင် ဘာရူးကြောင်ကြောင်တွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

"ကျန်းဟိုင်ယန်၊ သူက ကျောက်တန်မင် နဲ့ ချန်ယုကို သတ်လိုက်တာလို့ ငါပြောနေတာ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းဟိုင်ယန်သည် ကျန်းထိုက်ပင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ အတည်ပြုချက် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"အဖေ၊ သူက ဘာအရူးစကားတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဒါက ကျောက်စိမ်း ရုံတော်လေ"

"သူတို့ တကယ် သေသွားပြီ"

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

သူမက မယုံကြည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဖေ၊ သူတို့ကို ဘယ်သူ သတ်လိုက်တာလဲ"

ကျန်းဟယ်ချင်းက တွေဝေစွာ မေးလိုက်သည်။

"လုယောင်"

ယွမ်ရှောင်က ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခဏ တန့်သွားပြီး တုန်ဖန်ယုံအား စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း နောက်နေတာလား"

" မိုးကြိုးဌာနရဲ့ သံမဏိဥပဒေတွေက တင်းကျပ်တယ်။ မင်း ဒီမှာ ရူးချင်ယောင်ဆောင်နေရင်တောင် လူသတ်မှုအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

တုန်ဖန်ယုံသည် ယခု မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်ထိခိုက်ကာ ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေသည်။

"လုယောင်က လူသတ်သမားဆိုတာကို ငါတို့ သက်သေပြနိုင်ရင် စောစောက မြင်ကွင်းက လှည့်စားမှုတစ်ခုဆိုတာ ထင်ရှားတယ်"

"တော်လိုက်စမ်း၊ တုန်ဖန်ယုံ။ မိုးကြိုး ခုန်ပျံခြင်းကနေ ပြန်ရောက်ကတည်းက လုယောင်က ငါတို့နဲ့ အတူရှိနေခဲ့တာ။ သူ့ကို စွပ်စွဲတာက ငါတို့ကိုပါ စွပ်စွဲနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့ကိုပါ လူသတ်သမားလို့ ပြောချင်တာလား"

တုန်ဖန်ယုံက သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး လုံးဝ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွား၍ ပြိုလဲလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

"ကျန်းဟိုင်ယန်၊ ဒီလူသတ်သမားကို နင် ဘာလို့ ကာကွယ်ပေးနေရတာလဲ။ နင့်အဖေက အဆင့် ၄ ကောင်းကင်အရာရှိကြီး၊ ပြီးတော့ နင့်နောက်မှာ ကောင်းကင်ရုံးတော် ရဲ့ မိုးကြိုးဌာနရှိတယ်။ နင်က ဘာကို ကြောက်နေရတာလဲ"

"ဦးလေးတုန်ဖန်၊ သူ ရူးသွားပြီ"

ကျန်းဟိုင်ယန်က ဝမ်းနည်းစွာ ခေါင်းခါပြီး တုန်ဖန်ရှန်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"တော်ပါတော့"

တုန်ဖန်ရှန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး သားဖြစ်သူကို ဖက်ထားလိုက်သည်။

"အဖေ၊ ဒီမှာ အချိန်မဖြုန်းနဲ့။ တကယ့် လူသတ်သမားကို မြန်မြန်ရှာပြီး ကျောက် နဲ့ ချန် မိသားစုတွေကို ရှင်းပြဖို့ လိုတယ်"

"နာရီဝက်အတွင်းမှာ အဆောင်ကနေ ဘယ်သူမှ ထွက်မသွားဘူးဆိုတော့ လူသတ်သမားက မင်းတို့ထဲမှာပဲ ရှိတယ်"

ကျန်းထိုက်ပင်းက ကောက်ချက်ချသည်။

"ခစ် ခစ်"

အနောက်ဘက်မှ သာယာသော ရယ်မောသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်လာသဖြင့် လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိုးကြိုး တမန်တော်ချောင် ကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေသည်။

သူမက ယွမ်ရှောင်ကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စတင် လက်ခုပ်တီးလာသည်။

"တော်လိုက်တာ၊ တကယ်ကို ပြောင်မြောက်ပါတယ်။ ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုး လူငယ်တွေကြားမှာ တွေ့ရခဲတယ်။ ဒီရုပ်ချောချောကောင်လေးက၊ ငါ့အစ်ကို မွေးစားထားတဲ့ အသစ်လေး မဟုတ်လား"

"သူပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် မွေးစားသားကိစ္စက နားလည်မှုလွဲနေတာပါ။"

"သူက တကယ်ကို ရုပ်ချောတာပဲ၊ ညီအစ်မနှစ်ယောက်က သူ့ကို မျှဝေခံစားဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ဘူး။ အမျိုးသမီးတွေကို အောင်နိုင်ခြင်းက တခြားကဏ္ဍတွေမှာလည်း သူ အရည်အချင်းရှိတယ်ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ"

သူမ၏ မှတ်ချက်ကြောင့် ကျန်းထိုက်ပင်းက တွန့်ဆုတ်သွားကာ ဆက်လက်၍ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။

"လူသတ်သမားက လုယောင် မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား"

မိုးကြိုး တမန်တော်က အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဲဒီလို မပြောပါဘူး၊ ဒါပေမယ့်"

ထိုအခိုက်တွင် သူမသည် တုန်ဖန်ယုံအား နောက်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်ပြီး ထူးထူးဆန်းဆန်း ရေရွတ်လိုက်၏။

"မိုးကြိုးဌာနမှာ ငါ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံအရဆိုရင် ရာဇဝတ်မှုတော်တော်များများက မနာလိုဝန်တိုမှုတွေ၊ ချစ်သူပြိုင်ဘက်တွေကို ရှင်းထုတ်ဖို့ တခြားသူတွေကို အသုံးချမှုတွေ ပါဝင်တတ်တယ်လေ။ ငါက ဘာကိုမှ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှုထောင့်အသစ်တစ်မျိုးကို ပေးရုံပါပဲ"

ထိုစကား ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ တုန်ဖန်ရှန်းသည် နေရာတွင်ပင် အရုပ်ကြိုးပြတ် ကျသွားသည်။

ယွမ်ရှောင်သည်လည်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး တုန်ဖန်ယုံဘက် လှည့်ကာ ချောက်ချပေးလိုက်၏။

"စောစောက ငါ ပြန်လာတုန်းက ကျောက်တန်မင် နဲ့ ချန်ယု ငါ့ကို သတိပေးဖို့ သွေးထိုးခဲ့တာ မင်းပဲ မဟုတ်လား။ ငါ့ကို အပြစ်ပုံချချင်လွန်းလို့ ရင်းနှီးတဲ့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကိုတောင် သတ်ပစ်ဖို့ မင်း ဝန်မလေးဘူး။ တော်တော် ဆိုးရွားတာပဲ၊ တုန်ဖန်ယုံ"

တုန်ဖန်ယုံ တုန်လှုပ်သွားပြီး အလိုအလျောက် ဘေးဘီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိရာ အရာရှိများအားလုံး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် ကြောက်ရွံ့သွားစေသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အဖေ၊ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ လုယောင်က ကျန်းဟိုင်ယန်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို အကွက်ဆင်တာပဲ"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

တုန်ဖန်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီး မြို့စားကျန်း အရှေ့တွင် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဒူးထောက်ကာ အားကိုးတကြီး ခေါ်လိုက်သည်။ သူ တစ်ကြိမ်သာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထပ်မပြောတော့သော်လည်း တောင်းပန်မှုများအားလုံး ဒူးထောက်ခြင်းတွင် ပါဝင်နေသည်။

"အချိန်မစောတော့ဘူး။ ပထမဆုံး ပြိုင်ပွဲကွင်းကို သွားကြစို့။ မင်းတို့လေးယောက် ရွေးချယ်ပွဲမှာ ဝင်ပါကြ။ ဒီအမှုကို နောက်မှ စုံစမ်းစစ်ဆေးမယ်"

ထိုစကားနှင့်အတူ ကျန်းထိုက်ပင်းက ပြဿနာကို ပြတ်ပြတ်သားသား အဆုံးသတ်ပေးလိုက်၏။

တုန်ဖန်ယုံသည် သူ၏နားကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

"လူသတ်သမားက သိသာနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

ယွမ်ရှောင်က တစ်သက်တာလုံး ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည် မဟုတ်သော အပြုံးမျိုးဖြင့် သူ့ကို စိန်ခေါ်နေကာ တုန်ဖန်ယုံ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ သွေးများ တဟုန်ထိုး ဆောင့်တက်သွားစေသည်။

ခံစားချက်များကြောင့် အသံများ ဆို့နင့်စွာဖြင့် သူ အော်ဟစ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာကြောင့်လဲ။ သူက ကျောက်တန်မင်နဲ့ ချန်ယုကို သတ်တာတင် မကဘူး။ စီရင်သူ ဆယ့်သုံးယောက်ကိုပါ သတ်ခဲ့တာ။ သူ လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ အားလုံးသိကြတယ်။ သူက ဘာလို့ အပြစ်မရှိရတာလဲ။ ဘာကြောင့်လဲ"

"တော်စမ်း"

တုန်ဖန်ရှန်းက သူ့ကို ပါးဖြတ်ရိုက်လိုက်ပြီး အတင်းဆွဲခေါ်သွားသည်။

"ကျန်းဟိုင်ယန်၊ အဲဒီနှစ်ယောက်က နင်နဲ့ နင့်ညီမအတွက် သေပေးခဲ့ရတာ။ သူတို့ သေတာတောင် မျက်စိမမှိတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတာကို နင် ဘယ်လိုလုပ် ကြည့်နေရတာလဲ"

ဆွဲခေါ်သွားခံရပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ တုန်ဖန်ယုံ၏ သနားစရာကောင်းသော အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ သားအဖနှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီးနောက် မြို့စားကျန်းသည် မိုးကြိုး တမန်တော်ချောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည်။

"ဒီလို ရှုပ်ထွေးမှုအတွက် ကျွန်တော် တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်"

"ဒါက အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးပါ"

မိုးကြိုး တမန်တော်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးပြီး ယွမ်ရှောင်ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောကြတာပေါ့။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ တူလေးကို အနိုင်မကျင့်သင့်ဘူးဆိုတာ သိတယ်မလား"

သူမ၏ စကားများက ကျန်းထိုက်ပင်းကို ပို၍ပင် အနေခက်သွားစေကာ ချောင် မောင်နှမသည် အချင်းချင်း မျက်မုန်းကျိုး ကြည့်မရဖြစ်နေသည်ကို သိထားသောကြောင့်ပင်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ တကယ့် တရားခံက တခြားတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ ရွေးချယ်ပွဲ ပြီးတာနဲ့ ဒါကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပါ့မယ်။ မိုးကြိုးဌာနရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ရှင် ပြောတာမှန်ပါတယ်။ တကယ့် တရားခံက တခြားတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ လုယောင်၊ ဒီကောင်လေးက တော်တော်ကို ဖြူစင်ပြီး ဖြောင့်မတ်မယ့်ပုံပဲ"

သူမ၏ မျက်လုံးများ ခနတာ တောက်ပသွားပြီးနောက် ကျော့ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

မြို့စားကျန်း က အခြား ကောင်းကင်အရာရှိများကိုပါ ထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သဖြင့် ယွမ်ရှောင် နှင့် ကျန်း မိသားစုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"မြို့စားကျန်း၊ စိတ်ချပါ။ ကျုပ် ခင်ဗျားအပေါ် ဘာအမုန်းတရားမှ မရှိပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျုပ် အသက်ရှင်နေသရွေ့ ကျန်းဟယ်ချင့် သေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ယွမ်ရှောင်၏ဘေးတွင် ကျန်းဟယ်ချင်းမှာ မျက်လုံးများ ခရမ်းရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေပြီး အနည်းငယ် ပြုံးပြလာသည်။

" ကျောက်စိမ်း ရုံးတော် မှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စဖြစ်သွားတာဆိုတော့ အမှုကိုပိတ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်တော့ သေရမယ်"

မြို့စားကျန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ သမီးကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် တုန်ဖန်ယုံ သေရတာ တန်ပါတယ်"

ယွမ်ရှောင်က တစ်ချက်ပြုံး၍ တရားခံ အဖြစ် တုန်ဖုန်ယုံကို လမ်းကြောင်းပေးလိုက်လေသည်။

အပိုင်း ၅၅၈ - လမ်းဆုံး

ကျောက်တန်မင်နှင့် ချန်ယုတို့ သေဆုံးသွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ပျံသန်းရေးမြို့တော်မှ ကျန်ရှိနေသော စီရင်သူ လေးဦးသည် ပြိုင်ပွဲကွင်းသို့ အတူတကွ မသွားကြတော့ပေ။

မြို့စားကျန်းသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ယွမ်ရှောင်ကို ကမ်းလှမ်း၍ သမီးများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"မင်းဆီမှာ ကြီးမားတဲ့ အလားအလာတွေကို ငါတကယ် မြင်နေတယ်။ ငါတို့အားလုံး ရှေ့ဆက်ပြီး တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျူမူသည် အနောက်ဘက်ဆောင်၏ အဝင်ဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရင်း အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ယွမ်ရှောင် စီရင်သူ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ပြင်ဆင်နေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ကျန်းဟယ်ချင်းကို မင်း ဘာတွေ ကျွေးလိုက်တာလဲ"

"စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ခဏလောက် စကားနားထောင်အောင် လုပ်လိုက်ရုံပါပဲ။ သူ မသေပါဘူး။ မြို့စားကျန်း ပြောတာကို မကြားလိုက်ဘူးလား။ သူတို့မိသားစုက ငါတို့နဲ့အတူ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုဆီကို သွားကြမှာလေ"

"မင်းက သူ့အကြောင်းကို နည်းနည်းလေးတောင် နားမလည်ဘူး။ သူ့သမီးကို သွားပတ်သက်တာက ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်တာပဲ။ သူ့ရဲ့ အဓိက အကျိုးစီးပွား ခြိမ်းခြောက်ခံရတဲ့အခါ သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ လက်စားချေလိမ့်မယ်။ ဒီနေ့ သူ ငြိမ်နေတာက မိုးကြိုး တမန်တော် ရှိနေလို့နဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ထိန်းသိမ်းချင်လို့ သက်သက် ဖြစ်မယ်"

" သိပါတယ်"

ယွမ်ရှောင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ မီးနဲ့ ကစားနေရတာလဲ"

သူမက စိုးရိမ်တကြီး ဆက်ပြောသည်။

"မင်းမှာ ပါရမီရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့က မင်းကို ခြိမ်းခြောက်လာရင်တောင် သည်းခံပြီး ပိုသန်မာလာအောင် အာရုံစိုက်ထားလို့ မရဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေရတာလဲ"

"ဆရာ၊ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး။ များများ ကယ်တင်ဖို့အတွက် သတ်ဖြတ်ရလိမ့်မယ်။ ကျုပ်လမ်းကို ဝင်ရှုပ်မယ့်သူ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်သေရမယ်"

"မင်း"

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဆရာ၊ လုအန်း အကြောင်း ပြောပြမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတယ်"

ယွမ်ရှောင်က ပြောရင်းဆိုရင်း သူမကို ကျော်ဖြတ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ကြယ်ပြာသည် ဝတ်ရုံ ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ ငါတို့က သူ့ရဲ့ သမီးငယ်လေးကို ဖမ်းထားတာတောင် ဒီအဘိုးကြီးက အရမ်းစိုးရိမ်နေတာမလား။ ဘာလို့ နယ်နိမိတ် သတ်မှတ်ခြင်း နတ်အပ်ကို တိုက်ရိုက် မတောင်းလိုက်တာလဲ"

ယွမ်ရှောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"လူတိုင်းမှာ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိတယ်။ အထူးသဖြင့် အခုချိန်မှာ ခိုင်မာတဲ့ နောက်ခံမရှိဘဲ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေရတဲ့ ငါ့လိုလူမျိုးအတွက်ပေါ့။ လောလောဆယ် တုန်ဖန်ယုံကို စွန့်လွှတ်လိုက်အောင် ငါ လုပ်နေတာကို သူ သည်းခံနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ကန့်သတ်ချက်ကို ငါတို့ ကျော်လွန်သွားရင်တော့ နားလည်မှု ပြိုကွဲသွားနိုင်တယ်။ ဒီအဘိုးကြီးက သူ့သမီးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ငါ့ကို သေချာပေါက် သတ်လိမ့်မယ်"

ကန့်သတ်ချက် မျဉ်းကို ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် အစွယ်များ ထွက်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ကာ ဤအရာသည် တောအုပ်ထဲရှိ သားရဲများအကြားမှ မာန်ဖီမှုများ၊ အကွက်ဆင်မှုများနှင့် တူညီနေသည်။

" မင်း ဘာဆက်လုပ်မလဲ"

"ကျန်းထိုက်ပင်း ငါ့ကို ပိုပြီး သည်းခံလာအောင်၊ သူ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ပိုနိမ့်အောင် ဖိနှိပ်ပစ်ဖို့ လိုတယ်။ ဒါကို အောင်မြင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ဖို့ပဲ။ ဒါမှ သူက ငါ့ကို သာမန် ဝရမ်းပြေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မမြင်တော့မှာ"

အင်မော်တယ် ပြိုင်ပွဲ ရွေးချယ်မှုသည် ယွမ်ရှောင်အတွက် သူ၏ အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကို ဆောင်ယူလာပေလိမ့်မည်။

တည်းခိုဆောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် မြို့စားကျန်းသည် သမီးများကို မိုးကြိုးခန်းမရှိ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုသို့ အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့၏။

"အဖေ၊ သူက အသက်တံဆိပ် သုံးပြီး နဖူးပေါ်က မျက်လုံးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ချင်းချင်းက အဲဒီမျက်လုံးရဲ့ ဖမ်းစားတာကို ခံလိုက်ရပြီး လုံးဝ ပြုစားခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားတာ"

ကျန်းဟိုင်ယန်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်။

"နဖူးပေါ်က မျက်လုံး ဟုတ်လား။ လုချန် နဲ့ စွန်းရှောင်ချီ တို့လည်း ဝိညာဉ်ကို သက်ရောက် ခံခဲ့ရပုံပေါ်တယ်"

မြို့စားကျန်းက မှတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကျန်းဟယ်ချင်းကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"သူတို့ ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

"လူတစ်ယောက်ကို သွားစစ်ဆေးခိုင်းလိုက်မယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့လည်း လုယောင်ကို အရာအားလုံးထက် ပိုလေးစားနေကြပြီး နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေအပေါ် ဘာသက်ရောက်မှုမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက အသက်စား ဂူပိုးကောင်ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိန်းချုပ်မှုနဲ့ ဆင်တူတယ်"

" သမီး အဲဒီအကြောင်း မကြားဖူးဘူး"

"ဒီစကားလုံးကို အပြင်ဘက်မှာ မပြောနဲ့။ အဲဒါက မိုးကြိုးဌာနမှာ တားမြစ်ထားတဲ့ စကားလုံးတွေပဲ"

"နားလည်ပါပြီ"

ကျန်းဟိုင်ယန်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီထိန်းချုပ်မှုကို ချိုးဖျက်ဖို့ နည်းလမ်းရှိမရှိ ငါ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

မြို့စားကျန်းက သမီးဖြစ်သူထံ ချဉ်းကပ်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ၊ မြန်မြန်လုပ်ရမယ်၊ ရွေးချယ်ပွဲ စတော့မယ်"

"မလောပါနဲ့၊ ပြိုင်ပွဲဝင် ထောင်ပေါင်းများစွာရှိတော့ တိုက်ခိုက်မယ့် အစီအစဉ်က ကျပန်းဆုံးဖြတ်တာလေ။ ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ သမီး တိုက်ခိုက်ရဖို့ မသေချာဘူး"

မြို့စားကျန်းက သူမကို အရင်ထွက်သွားရန် အကြံပြုကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ"

တံခါးပွင့်လာသောအခါ ကျန်းဟိုင်ယန်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

မြို့စားကျန်းက ခေါင်းခါပြီး စဉ်းစားနေဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးရဲ့ အရည်အချင်းတွေက သာမန် မဟုတ်ဘူး"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းဟိုင်ယန်၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ထပ်မံ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"မိုးကြိုး အင်မော်တယ် အစီအရင်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စက တကယ်ပဲ လုယောင်နဲ့ ပတ်သက်နေတာများလား"

"ငါမြင်ရသလောက်တော့ ဖြစ်နိုင်ချေ အရမ်းများတယ်။ တော်တော်ကို ရယ်စရာကောင်းတယ်။ လူတိုင်းက စစ်သူကြီးချောင်ရဲ့ အမှားကို တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြောင်နေကြတာပဲ"

"ဒီကောင်လေးက ဒီလောက်တောင် အလွန်အကျွံ လုပ်ရဲတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး"

အိပ်ရာပေါ်က မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ ကျန်းဟိုင်ယန်က စိတ်မသက်မသာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူ့မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ နောက်ခံမရှိဘူးလို့ ငါ ထင်ပေမယ့် ထူးခြားတဲ့ ကံကြမ္မာတစ်ခုတော့ ရှိတယ်"

ကျန်းထိုက်ပင်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုသာဆိုရင် သူ့ကို သတ်ပြီး ရတနာတွေကို ဘာလို့ မယူလိုက်တာလဲ"

"ဒီလူငယ်လေးက ရက်စက်တယ်။ ငါတို့ သူ့ကို အစကတည်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ရှင်းပစ်ခဲ့သင့်တာ။ အခုတော့ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ မလွယ်ကူတော့ဘူး"

"အဖေ၊ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။ မိုးကြိုးခန်းမမှာ စီရင်သူ နှစ်ယောက် သေသွားပြီ။ ဒီအမှုကို မြန်မြန်ပိတ်ဖို့ လိုတယ်"

သူမက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"သမီးလေးကို ကာကွယ်ဖို့နဲ့ စစ်သူကြီးချောင်ကို ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ဆယ်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးဖို့ဆိုရင် တုန်ဖန်ရှန်းရဲ့ သားကို တကယ် စတေးရလိမ့်မယ်"

ကျန်းဟိုင်ယန်က တုန်ဖုန်ယုံအကြောင်း တွေးမိသောအခါ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး တစ်ဖက်လူမှာ ကလေးဘဝကတည်းက သူမနောက်သို့ အရိပ်တစ်ခုပမာ အမြဲလိုက်ပြီး သူမအပေါ် မည်မျှ မြတ်နိုးချစ်ခင်ကြောင်းကို သိထားသည်။

"အဖေ၊ တုန်ဖန်ရှန်းမှာ သားတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ။ သူက ဒီစတေးမှုကို သဘောတူပါ့မလား"

"သူ ရောက်နေပြီ"

မြို့စားကျန်းက ပြန်မဖြေဘဲ အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သောအခါ အဖြူနှင့် အမည်း ရောစပ်ထားသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် တုန်ဖန်ရှန်းသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ညီမလေးကို ခေါ်ပြီး ဘေးခန်းမှာ သွားစောင့်နေ"

"ဟုတ်ကဲ့"

ကျန်းဟိုင်ယန်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး တုန်ဖန်ရှန်း၏ မျက်လုံးများကိုပင် မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။

ညီအစ်မနှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီးနောက် တုန်ဖန်ရှန်းက မြို့စားကျန်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ သူ၏နဖူးဖြင့် ဆောင့်နေခဲ့ရာ ထိခိုက်မှုများကြောင့် သွေးထွက်လာခဲ့သည်။

"အချိန်အခါက ငါတို့ကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေတယ်၊ မင်းရဲ့ တောင်းပန်မှုက အရေးမပါတော့ဘူး။ တုန်ဖန်၊ အင်မော်တယ် လမ်းစဉ်မှာ ငါတို့က ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို မဖန်တီးနိုင်တာ များတယ်။ မင်း ဒါကို နားလည်သင့်တယ်"

မြို့စားကျန်းက တုန်ဖန်ရှန်းကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး မျက်လုံးချင်း ဆုံကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မြို့စားကြီး၊ ကျွန်တော့်သားကို အသက်ရှင်ခွင့်လေး တစ်ကြိမ်လောက် ပေးဖို့ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်"

တုန်ဖန်ရှန်း၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။

"ငါက ဘယ်လို လုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ"

"စစ်သူကြီးချောင်က ပြိုင်ပွဲတွေကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်။ ပထမအချီမှာ ကျွန်တော့်သားနဲ့ လုယောင် ရင်ဆိုင်ရဖို့ စီစဉ်ပေးပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် သေရမှာပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော့်သားကို သူ့အသက်အတွက် တိုက်ခိုက်ခွင့်လေး ပေးနိုင်မှာပါ"

ထိုတောင်းဆိုမှုကို ကြားပြီးနောက် မြို့စားကျန်းသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"လုယောင်က တစ်ယောက်တည်းပါ၊ ပြိုင်ပွဲတွေကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်လို့ရတယ်ဆိုတာကို သူ သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကို တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို့ပဲ ထင်ပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်သားက သူ့ကို ချက်ချင်းသတ်ပစ်ဖို့ အခွင့်အရေးယူနိုင်ရင် ချင်းချင်းလည်း ဘေးကင်းသွားမှာပါ"

မြို့စားကျန်းက သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"တုန်ဖန်၊ ယှဉ်ပြိုင်မယ့် စီရင်သူ တစ်သောင်းနီးပါး ရှိတယ်။ ပထမအချီမှာတင် ပြိုင်ပွဲ ငါးထောင်လောက် ရှိတာ။ သူတို့အချင်းချင်း ရင်ဆိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ဘယ်လောက်နည်းတယ်ဆိုတာ မင်း သဘောပေါက်လား။ လုယောင်က အရူးလို့ မင်း ထင်နေရင် မှားသွားမယ်"

တုန်ဖန်ရှန်း နောက်ဆုတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားကာ မြို့စားကျန်းကို မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မြို့စားကြီးနောက်ကို လိုက်လာတာ နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ ရှိပြီ၊ မြို့စားကြီးကို အလုပ်အကျွေးပြုလာတာ နှစ်ပေါင်း ၂၀၀..."

"ငါ သိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီအခြေအနေက ထွက်ပေါက်မရှိတဲ့ လမ်းဆုံး ရောက်နေပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ”

မြို့စားကျန်းက တုန်ဖန်ရှန်း၏ ပခုံးများပေါ်သို့ လက်တင်၍ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဒီနေ့၊ စစ်သူကြီးချောင် လက်အောက်မှာ ငါတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို သေချာစေဖို့အတွက် သားတစ်ယောက်ကို စတေးလိုက်ပါ။ ငါ အနားယူတဲ့အခါ မင်းလည်း မိုးကြိုး တမန်တော် ရာထူးရဖို့ ငါ အာမခံတယ်။ သွားတော့၊ သူနဲ့အတူ အချိန်ဖြုန်းပေးလိုက်ပါ။ ဒီနေ့ ပထမအချီ ရွေးချယ်ပွဲတွေပြီးရင် အမှုကို ငါ ပိတ်လိုက်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

တုန်ဖန်ရှန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

မိုးကြိုးခန်းမ အပြင်ဘက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ် လူငယ်တစ်ဦးသည် မျှော်လင့်တကြီး ရပ်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

"သား"

"အဖေ၊ ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ။ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေးသာ ပေးလိုက်။ သူ စကားပြောဖို့ အချိန်တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို သတ်ပြီးရင် ချင်းချင်းလည်း ဘေးကင်းသွားမယ်။ အဖေလည်း ဒီအမှုကို ပိတ်လို့ရသွားပြီ"

တုန်ဖန်ရှန်းသည် တုန်ဖန်ယုံ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်၊

"မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို အဖေ ယုံကြည်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ ပါရမီက ကောင်းကင်ပျံသန်းရေးမြို့တော်မှာ အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံးဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သိတယ်။ မင်း ငယ်ငယ်ကတည်းက ပြိုင်ပွဲတိုင်းမှာ မြို့စားကျန်းရဲ့ သမီး ကျေနပ်စေဖို့၊ မျက်နှာသာပေးတာကို ရဖို့အတွက် တမင်တကာ အရှုံးပေးခဲ့တယ်။ မင်း အနှစ် ၂၀ လောက် ငြိမ်နေခဲ့တာက ဒီနေ့ မိုးကြိုးဌာနမှာ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းရည်ကို ပြသဖို့နဲ့ အမြဲတမ်း မင်းပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ တောက်ပမှုကို ထုတ်လွှတ်ပြသဖို့ပဲ"

သူသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ နိမ့်ကျသူတစ်ဦးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့ရပြီး မကျေနပ်ခဲ့သော်လည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။ သူ၏ ဖခင်က ဒုတိယ အကြီးအကဲ ဖြစ်နေသောအခါ မြို့စားရဲ့သမီးထက် သူက ပိုပြီး တောက်ပခွင့် မရပေ။

"ဒါပေမယ့် အမှုကို ပိတ်ဖို့အတွက် သား စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။ လုယောင်နဲ့ သေမတတ် တိုက်ခိုက်ဖို့လည်း မလိုတော့ဘူး"

"ဘာကြောင့်လဲ"

အဖေဖြစ်သူ ရယ်မောနေသည်ကို မြင်သောအခါ တုန်ဖန်ယုံမှာ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။