ထိတ်လန့်သွားကြသော အကြီးအကဲများ

သာယာလှပသော ရှုခင်းများအကြား ဖြတ်သန်းလာပြီးနောက် ထန်ထျန်းတို့ သုံးဦးက ဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေ၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဤနေရာရှိ ဝင်ပေါက်မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလှသော အဖြူရောင် တံခါးကြီး မဟုတ်တော့ဘဲ အရောင်အသွေး စုံလင်လှပသော ဟင်းလင်းပြင် တံခါးကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေကာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားလှသည်။

၎င်းမှာ မိုကျွင်း၏ စိတ်ကြိုက်ပုံစံအတိုင်း အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မိုရှောင်းရှောင်းသာ ဆိုလျှင်မူ ဤတံခါးမှာ အမည်းရောင် နတ်ဆိုး တံခါးကြီး ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါ ပန်းနတ်သမီးလေး နှစ်ပါးမှာ မိုရှောင်းရှောင်းနှင့် မိုကျွင်းတို့ ရှေ့မှောက်သို့ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

"လေးစားရတဲ့ သခင်... ကျွန်မကတော့ ဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေမှာ သခင်တို့ကို လမ်းညွှန်ပေးမယ့် ရှောင်းလင် ပါ။"

"ဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေထဲက ခရီးစဉ်အတွင်းမှာ ဘာမေးခွန်းပဲ ရှိရှိ ရှောင်းလင်က အကုန် ဖြေပေးနိုင်ပါတယ်။"

"အခု သခင်တို့ရဲ့ သရုပ်နဲ့ ရုပ်သွင်ကို ရွေးချယ်ပေးပါရှင့်။"

ပန်းနတ်သမီးလေးက ချစ်စဖွယ် အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤလမ်းညွှန်စနစ်မှာ ဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေကို စတင် ထိတွေ့သူများအတွက် အဆင်ပြေစေရန် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော လုပ်ဆောင်ချက် ဖြစ်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။"

မိုကျွင်းက စိတ်ဝင်တစားနှင့် ပန်းနတ်သမီးလေးကို တို့ထိကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းက တခိခိ ရယ်မောနေတော့သည်။ အပြင်လောကက သဘာဝ နတ်သူငယ်လေးများထက်ပင် ပို၍ တက်ကြွနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးက သူတို့၏ ပုံရိပ်ယောင် သရုပ်ကို စတင် ရွေးချယ်ကြသည်။

များပြားလှသော ပုံစံများနှင့် အသေးစိတ် ပြုပြင်နိုင်သော လုပ်ဆောင်ချက်များကြောင့် သူတို့မှာ အလွန်ပင် အံ့သြနေကြသည်။

အထူးသဖြင့် မိုကျွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် စွဲလန်းသွားကာ အတော်ကြာအောင် ပြုပြင်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မိုရှောင်းရှောင်း၏ ပုံစံတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

"ဟားဟား... ရှောင်းရှောင်း၊ ငါ့ကို ပါရမီရှင်လို့ မြန်မြန် ချီးကျူးလိုက်စမ်းပါ"

သူက အကျယ်ကြီး ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

မိုရှောင်းရှောင်းကတော့ သူ့ကို စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ကြည့်ကာ သူမ၏ အကြည့်မှာ ဉာဏ်နည်းသော လူငယ်တစ်ယောက်ကို သနားဂရုဏာ သက်နေသည့် အကြည့်မျိုး ဖြစ်နေသည်။

ထန်ထျန်းကလည်း စိတ်ထဲမှ ရယ်နေမိသည်။ ဤကောင်မှာ ညီမလေးကို အစွဲအလန်းကြီးသူ များ ဖြစ်နေမလားပဲ။

သို့သော် မိုကျွင်း၏ အနုပညာ စွမ်းရည် မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှသည်။ သူ ဖန်တီးလိုက်သော မိုရှောင်းရှောင်း ပုံရိပ်မှာ လူကိုယ်တိုင်ထက်ပင် ပို၍ တင့်တယ် ဂုဏ်သရေ ရှိနေသည်။

မိုရှောင်းရှောင်းသည်လည်း သူ့ကိုယ်ကိုယ် ပုံသွင်းနေသော်လည်း နောက်ဆုံး ရလဒ်မှာမူ...

"ကျေးဇူးပဲ အစ်ကိုကြီး"

"ဒါကိုပဲ ကျွန်မ ယူလိုက်တော့မယ်၊ အစ်ကိုကြီးကတော့ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် အသစ် ပြန်လုပ်လိုက်တော့"

မိုရှောင်းရှောင်းက သူမ ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားသော ပုံရိပ်ကို ချက်ချင်း ဖျက်ပစ်ကာ မိုကျွင်း လုပ်ထားသော ပုံရိပ်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်လေသည်။

အာဏာရှင်ဆန်သော ညီမလေးကြောင့် မိုကျွင်းမှာ အသစ် ပြန်လုပ်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

မကြာမီမှာပင် ပို၍ ခန့်ညားသော မိုကျွင်း ပုံရိပ်တစ်ခု သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထန်ထျန်းက သူတို့ကို ပြုံးကြည့်နေမိသည်။ ပထမအဆင့် စမ်းသပ်မှုများအရ ကျင့်ကြံသူများက ဤအရာကို စတင် ထိတွေ့ချိန်တွင် အတော်လေး ရှေးရိုးဆန်ကြပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်၏ ပုံရိပ် သို့မဟုတ် သူတို့နှင့် ပတ်သက်သူများ၏ ပုံရိပ်ကိုသာ ဖန်တီးလေ့ ရှိကြသည်။

သို့သော် သူတို့ ကျွမ်းကျင်သွားသည့် အခါတွင်မူ အကုန်လုံးမှာ လွတ်လပ်သွားကြပြီး ပုံစံမျိုးစုံ ကစားကြတော့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ဆိုလျှင် ရုပ်ရည် ချောမောသော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက အလွန်ပင် ရွံစရာကောင်းသော အဖိုးကြီး ပုံစံကို ဖန်တီးထားသည်ကို ထန်ထျန်း ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရသည်။ သူမ ဘာကို စိတ်ကူးပေါက်သည်တော့ မသိပေ။

ဤအခြေအနေများကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားကာ ထန်ထျန်းက လူတိုင်းအတွက် အခြေခံ ပုံစံနှစ်မျိုးကို ထည့်ပေးထားပြီး လူများအတွက် ပိုမို လျင်မြန်စွာ လက်ခံနိုင်အောင် စီစဉ်ထားသည်။

မိုရှောင်းရှောင်းနှင့် မိုကျွင်းတို့ ပုံရိပ်များ သတ်မှတ်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက သူတို့ကို ခေါ်ကာ ဟင်းလင်းပြင် တံခါးကြီးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူကိုယ်တိုင်မှာမူ သူ့၏ မူလ ပုံရိပ်အတိုင်းသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ "ယွဲ့ရှန်း" ဆိုသည့် ပုံစံကိုမူ နောက်ပိုင်းတွင် "မကောင်းမှု" လုပ်သည့် အခါမှသာ အသုံးပြုရန် ချန်ထားလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ထန်ထျန်းတို့ သုံးဦးက တကယ့် ဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေထဲသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် မိုရှောင်းရှောင်းနှင့် မိုကျွင်းတို့မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

ကြီးမားလှသော လမင်းကြီး တစ်စင်းမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ဆွဲထားသကဲ့သို့ ရှိနေကာ လက်နှင့် လှမ်းတို့၍ ရနိုင်လုနီးပါး ခံစားရသည်။

သာယာလှပသော လရောင်အောက်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ကောင်းကင်မြို့တော် တစ်ခု ရှိနေသည်။

ကောင်းကင်မြို့တော်မှ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် ကြီးမားသော ရေတံခွန်များစွာ ကောင်းကင်ထက်မှ စီးကျနေသည်။ ထိုရေတံခွန်များသည် မြေပြင်သို့ မကျမီမှာပင် အဖြူရောင် ရေငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်မျောနေကြသည်။

ကောင်းကင်မြို့တော်၏ အောက်တွင်မူ လှိုင်းတံပိုးထနေသော တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများ ရှိနေသည်။

တောအုပ်အတွင်း ငှက်များနှင့် သားရဲများ ပြေးလွှားနေကြကာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော တော တောင်ရေမြေ ပန်းချီကား တစ်ချပ်ကဲ့သို့ သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

မိုကျွင်းက ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ညီလေး ထန်... ဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေက အရင်က ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာနဲ့ မတူဘူးလို့ မင်း ဘာလို့ ပြောတာလဲဆိုတာ အခုမှ ငါ တကယ် နားလည်တော့တယ်။"

"ခုနက နေရာက အဆုံးစွန်ပဲလို့ ထင်ထားတာ၊ တကယ့် အကြီးကြီးက နောက်မှာ ရှိနေတာကိုး။"

သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှေ့ရှိ ကမ္ဘာမှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူရုံတင်မကဘဲ လက်တွေ့ကမ္ဘာထက်ပင် သာလွန်ကာ အိပ်မက်ဆန်လှသော မြင်ကွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

ဤရှုခင်း တစ်ခုတည်းနှင့်တင် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည်မှာ သေချာသည်ဟု မိုကျွင်း ယုံကြည်မိသည်။

သူတောင်မှ ထိတ်လန့်နေရလျှင် တစ်သက်လုံး ကီလိုမီတာ ထောင်ဂဏန်းထက် ပိုမခရီးမသွားဖူးသော ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဤသည်မှာ အိပ်မက်ထဲက နတ်ဘုံနတ်နန်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် အံ့သြနေသော မိုကျွင်းကို ကြည့်ကာ ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ မင်းတို့ မြင်နေရတဲ့ ဒီမြင်ကွင်းက အပေါ်ယံပဲ ရှိပါသေးတယ်။"

"ပိုပြီး ကြီးကျယ်တာတွေက နောက်မှာ ရှိနေသေးတယ်"

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ မှင်တက်သွားကြပြီး ထန်ထျန်းကို မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ ကြည့်နေကြသည်။

ဒီထက် ပိုပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းတာ ရှိသေးတယ် ဟုတ်လား။

ထန်ထျန်းက ထပ်ပြီး ရှင်းမပြတော့ဘဲ ရှောင်ကျိ၏ ကိုယ်ပွား ဖြစ်သော ပန်းနတ်သမီးလေးကို အမိန့်ပေးကာ မိုရှောင်းရှောင်းနှင့် မိုကျွင်း မောင်နှမနှစ်ဦးကို ဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေ၏ တကယ့် ခရီးစဉ်ကို စတင်စေခဲ့သည်။

အမျိုးမျိုးသော ကဏ္ဍများ၊ အမျိုးမျိုးသော အဆောက်အအုံများကြောင့် သူတို့မှာ မျက်စိလည် လမ်းမှား ဖြစ်နေကြကာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

အသစ်အဆန်း တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက သူတို့၏ ကမ္ဘာအမြင်ကို အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

ကြည့်ပြီးတိုင်း "ဒါမျိုးတောင် ကစားလို့ ရတာလား" ဟု မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

ထန်ထျန်းက သူတို့နှင့်အတူ အချို့သော ကဏ္ဍများကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသော အချိန်များကို သူတို့အတွက်သာ ထားပေးခဲ့သည်။

ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို သူတို့ဘာသာ သီးသန့် ခံစားကြည့်မှသာ ပို၍ ထိမိမည် ဖြစ်သည်။

မိုမိသားစု မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ၏ မှော်ဆန်မှုအတွင်း နစ်မြုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ထန်ထျန်းက ရှောင်ကျိကို ခေါ်ကာ ယနေ့ ဖိတ်ကြားထားသော အခြား အရေးကြီးသည့် ဧည့်သည် သုံးဦးကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်၊ မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် နှင့် ရှင်းဟယ်အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် တို့ ဖြစ်သည်။

ဤကြီးကျယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်များက လျှို့ဝှက်ချက် လုံခြုံမှုကို ပို၍ အလေးထားသဖြင့် ထန်ထျန်းက သူတို့နှင့်အတူ မသွားဘဲ အစီအရင်ပြားကိုသာ ပေးပို့ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုဆိုလျှင် သူတို့အားလုံးမှာ အခြေခံအားဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီး ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။

အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်လှသော လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်မှာ လက်ခံနိုင်စွမ်း အတော်လေး မြင့်မားသည်။

ဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေအပေါ် သူက အကြီးအကျယ် ချီးကျူးခဲ့ပြီး ထန်ထျန်း၏ ပြောစကားကို လုံးဝ ထောက်ခံကာ ၎င်းမှာ ခေတ်သစ်တစ်ခု၏ ရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ် ပြုခဲ့သည်။

သူ အနှစ်သက်ဆုံး အချက်မှာ ဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေ၏ ကျင့်ကြံခြင်း၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ လက်နက် သွန်းလုပ်ခြင်းနှင့် တာအိုကျင့်စဉ် များကို ပုံတူ စမ်းသပ်နိုင်စွမ်း ပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျိ၏ အစွမ်းထက်လှသော တွက်ချက်မှုအောက်တွင် ထိုစမ်းသပ်ချက်များ၏ ရလဒ်မှာ လက်တွေ့နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည်။

ဒါက တကယ့်ကို ထူးကဲလှသော စွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး တပည့်များကို လေ့ကျင့်ပေးရာတွင် အလွန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။

ဥပမာ ကျင့်ကြံရန် အန္တရာယ်များသော ကျင့်စဉ်များကို ဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေတွင် အရင် စမ်းသပ် ကျင့်ကြံကြည့်နိုင်ပြီး အတွေ့အကြုံ အလုံအလောက် ရမှသာ လက်တွေ့တွင် ကြိုးစားခြင်းက ပို၍ သေချာစေသည်။

ဆေးဖော်စပ်ရာတွင်လည်း လက်တွေ့လောကတွင် အမှားခံရန် ကုန်ကျစရိတ်မှာ အလွန် မြင့်မားသည်။ အဖိုးတန် ဆေးလုံးများ ဖြစ်လေလေ ပို၍ ကုန်ကျလေလေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေက ထောက်ပံ့ပေးသော အကန့်အသတ်မဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များဖြင့် မည်မျှပင် စမ်းသပ်သော်လည်း ရသဖြင့် လက်တွေ့တွင် အောင်မြင်ရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများသွားစေသည်။

"ထန်ထျန်း... မင်း အချိန်တစ်ခု ပေးပါ၊ ငါတို့ ဒါကို အသေးစိတ် ဆွေးနွေးကြရအောင်။"

"ဒီကိစ္စက လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ တကယ့်ကို ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စပဲ"

"ကောင်းကင်ထက်တောင် ပိုကြီးသေးတယ်"

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းကလည်း ပြုံးလျက် သဘောတူလိုက်ပြီး လုံးဝ ပြဿနာမရှိကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ လိုအပ်သည်မှာ လူ ၊ လူ အမြောက်အမြား ဖြစ်သည်။

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်နှင့် စကားပြောပြီးနောက် ထန်ထျန်းက မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင်ကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ မထင်မှတ်ထားသော အချက်မှာ အမြဲတမ်း ရှေးရိုးဆန်ပြီး တည်ငြိမ်လှသော မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင်က လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်ထက်ပင် ပို၍ တုံ့ပြန်မှု ပြင်းထန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ထန်ထျန်း"

"ပြောစမ်း ဒီအစီအရင်ပြားကို ရဖို့ ဘာလုပ်ရမလဲ"

"ငါ ဒါကို အရမ်း လိုအပ်နေတယ်"

"တကယ့်ကို လိုအပ်နေတာ"

သူက ဟိန်းဟောက်၍ ပြောလိုက်တော့သည်။