အခန်း (၂၂-၂၄)

အခန်း ၂၂ - စစ်မှန်သောနတ်ဘုရား၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ

သန့်စင်သော လေအလျဉ်တစ်ချက်နှင့်အတူ ဝှိုက်ယွမ်ဓားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ ဝှိုက်ယွမ်ဓားဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အဆောက်အဦးအားလုံးသည် ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ စစ်မှန်သောနတ်ဘုရား၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာစွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။ ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်ရှိ အစွမ်းထက်ဆုံး တာအိုနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် ဤသို့သော သန့်စင်သည့် လေအလျဉ်အောက်၌ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။ စစ်မှန်သောနတ်ဘုရား၏အောက်၌ သက်ရှိအားလုံးသည် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ပင် အရေးမပါကြချေ။

“...”

“ဒါက ဘာလို့များ ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံနေကြတာလဲ...”

ရီယွင်သည် ဂရုမစိုက်သလို ပြုံးလိုက်သည်။ ဤလောဘသားများ ပေးဆပ်လိုက်ရသည့် တန်ဖိုးအတွက် သူသည် အနည်းငယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေမိသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ လူသားတို့၏ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ စည်းစိမ်ဥစ္စာသည် စိတ်နှလုံးကို လှုပ်ခတ်စေသည်။ ရတနာများနှင့် တွေ့သည့်အခါ လူတို့သည် သူတို့၏ မွေးရာပါလောဘကို ထိန်းချုပ်ရန် ရုန်းကန်ကြရသည်။ မည်မျှပင် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ရှိပါစေ ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် လောဘဟူသော စကားလုံး၏ ကျော့ကွင်းထဲ၌ ပိတ်မိနေကြသည်သာ ဖြစ်သည်။ ဤသဘောတရားမှာ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ ရောက်နေသူများအတွက်ပင် မှန်ကန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“...”

“မြင်းကလေး... သွားကြစို့... ရှေ့ကတိုက်ပွဲ ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲ သွားကြည့်ရအောင်...”

ရီယွင်သည် ရထားလုံးထဲသို့ ဝင်ရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်...”

မြင်းနက်ကြီးသည် စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွသွားပြီး ခွာသံများနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားသည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကြာ၌ မြင်းနက်ကြီး၏ခွာများသည် မြေပြင်မှ ကြွတက်သွားသည်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို နင်းလျှောက်ပြီး အနက်ရောင်ရထားလုံးကို ဆွဲခေါ်သွားရာ ကောင်းကင်ယံ၌ အနက်ရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

...

ဝှိုက်ယွမ်ဓားဂိုဏ်း၏ အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေးသည် အရှိန်အကုန်တင်ပြီး ထွက်ပြေးနေသည်။ သို့သော် သူတွေ့လိုက်ရသည်မှာ...

ထို ထက်ရှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည့် လူငယ်သည် သူ၏နောက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ်လိုက်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သို့မျှ ခြေရာဖျောက်ပစ်၍ မရနိုင်ချေ။ ဤသည်မှာ သူ့ကို ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာစေသည်။ ယနေ့တိုက်ပွဲ၏ အခြေအနေများမှာ လုံးဝကို မထင်မှတ်ထားသည့်ဘက်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်နှစ်ယောက်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် သန်မာလွန်းလှသည်။ သူတို့၏ ဧကရာဇ်အဆင့်ဝတ်စုံများသည် ကြောက်စရာကောင်းသော ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားများ ရှိနေသည်။

နတ်ဘုရားအာရုံနယ်ပယ် အဆင့် ၉ ၏ တိုက်ခိုက်မှုနှင့်တောင် သူသည် သူတို့၏ ကာကွယ်ရေးကို မထိုးဖောက်နိုင်ချေ။ ကူယွဲ့အင်ပါယာ၌ လေးစားခြင်းခံရသည့် ဝှိုက်ယွမ်ဓားဂိုဏ်း၏ စီနီယာတစ်ယောက်ဖြစ်သော သူကိုယ်တိုင်မှာပင် ကောင်းကင်အဆင့်ဝတ်စုံသာ ရှိသည်ဖြစ်ရာ ဘုရင်အဆင့်ဝတ်စုံဆိုသည်မှာ ကူယွဲ့အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၌ပင် အလွန်ရှားပါးလှသည်။ ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်အဆင့်ဆိုလျှင်တော့ ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ချေ။

‘ငါသာ ဒီလူငယ်နှစ်ယောက်ကို အစွမ်းချင်းယှဉ်ပြီး အနိုင်ယူနိုင်ရင် ဒီဧကရာဇ်အဆင့်ဝတ်စုံနှစ်ထည်ကို သေချာပေါက် လုယူမိမှာပဲ...’

အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေးက တွေးနေမိသည်။ ကံဆိုးသည်မှာ သူသည် ယခုလောလောဆယ်၌ ထိုသို့ လုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ခြင်းပင်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်က ဤနှစ်ယောက်ထက် မြင့်မားနေပြီး သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ပို၍ နက်နဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ပို၍ အကြာကြီး တောင့်ခံထားနိုင်သည်။

လေးနာရီ ကြာပြီးနောက်...

အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေးသည် အမောတကော အသက်ရှူရင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများသည် မျက်တွင်းထဲမှ ပြူးထွက်လာလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ထိုလူငယ်သည် ဘာမှမပြောင်းလဲဘဲ သူနှင့် တကယ့်ကို အကွာအဝေးတစ်ခုတည်းမှာပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

‘ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်အထိ သန်မာနေရတာလဲ...’

အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေးသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အဝေးတစ်နေရာ၌ အဝါရောင် အစက်လေးတစ်စက်သည် အရှိန်နှင့် ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ သေချာကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဤသည်မှာ ထိုလှပသော မိန်းကလေးပင် ဖြစ်သည်။

‘ဒါက ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခံနိုင်ရည်ရှိနေတာတဲ့လား... တကယ်ကို စိတ်ကူးကြည့်လို့တောင် မရဘူး...’

“ဒါက တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ...”

အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာသည် ညိုမှောင်သွားသည်။ သူသည် အချိန်မဆွဲရဲတော့ဘဲ အသေအလဲ ဆက်လက် ထွက်ပြေးနေတော့သည်။ သူ၏နောက်၌တော့ ဂျွန်မော့ရှောင်သည် အေးစက်သော အမူအရာနှင့်အတူ မဆုတ်မနစ် လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်။ သူသည် နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေး နှစ်စက်ကို စုပ်ယူထားသည်ဖြစ်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အမင်း သန်မာနေပြီး သူ၏ခံနိုင်ရည်မှာလည်း သူနှင့်ရွယ်တူများထက် များစွာသာလွန်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေးနောက်သို့ အချိန်အကြာကြီး လိုက်နိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လော့လီသည် အနည်းငယ် အားနည်းသော်လည်း သူမသည်လည်း မမောမပန်းဘဲ နောက်မှ ကပ်လိုက်လာနိုင်သည်။

“ရှူး...”

ကောင်းကင်ယံသည် ရုတ်တရက် မှောင်သွားသည်။ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် သူတို့ခေါင်းပေါ်မှ ပျံသန်းသွားပြီး ရှေ့၌ ဆင်းသက်လိုက်ကာ သူတို့လမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထွက်ပြေးနေသော အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေးသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

‘ဒါက ဘာလို့ ဒီအနက်ရောင်ရထားလုံး ဖြစ်နေရတာလဲ... ဝှိုက်ယွမ်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ရင်ပြင်မှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ ဒီရထားလုံးက အဲ့ဒီလူငယ်ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ရမယ်... ဒါက ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ပျံသန်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဒါက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ နတ်ဘုရားသားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ရမယ်...’

“မပြေးနဲ့တော့... မင်း လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

အနက်ရောင်ရထားလုံးထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

‘ဟင်... ဒါက အထဲမှာ လူရှိနေတာတဲ့လား...’

အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေးသည် မှင်တက်မိသွားသည်။ သူသည် အရင်က ဤအနက်ရောင်ရထားလုံးကို စစ်ဆေးကြည့်စဉ်က အထဲ၌ မည်သူမျှ မရှိခဲ့ချေ။ အခုမှ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် လူပေါ်လာရသနည်း။ သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာသည် ယခုတော့ အလွန်အမင်း ဖြူလျော်နေသည်။ အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေးသည် ရုတ်တရက် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးမိသွားသည်။

‘တကယ်တော့ ဒါက ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ သန်မာသူကြီးက ဒီရထားလုံးထဲမှာ အစကတည်းက ရှိနေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်က နိမ့်လွန်းနေလို့ သူ ရှိနေတာကို ငါက မသိနိုင်ခဲ့တာပဲနေမှာ...’

ဤသည်ကို သိလိုက်ရသည့်အခါ အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေးသည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ ရှင်သန်ချင်သော အသေအလဲဆန္ဒကြောင့် သူသည် ကိုယ်ကိုလှည့်ပြီး တခြားဘက်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်သည် ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း...”

အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေးသည် မမြင်ရသော အတားအဆီးတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိပြီး နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။

‘ဒါက သွားပြီ... ဒီနေရာကို ဒီသန်မာသူကြီးက တကယ်ကြီး ချိပ်ပိတ်ထားတာပဲ... ငါ ဖောက်ထွက်လို့ မရဘူး...’

အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေး၏ ရင်ထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရပ်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာသည် ဖြူလိုက်၊ နီလိုက်နှင့် ခက်ခဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချနေပုံရသည်။

“လူငယ်လေး...”

ရီယွင်သည် သူ့ကိုကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ မင်းကို အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်... ပြောစမ်း... ဝမ်ပေါင်ဂေဟာမှာ အဲ့ဒီတာဝန်ကို ပေးဖို့ မင်းကို ဘယ်သူက ခိုင်းတာလဲ... အရေးမပါတဲ့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ မင်းကို ဘယ်သူက ပြောတာလဲ...”

အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေးသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောချေ။ ဤကဲ့သို့ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော သန်မာသူကြီး၏ ဖိအားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း သူသည် အရှုံးပေးမည့် အရိပ်အယောင် မပြချေ။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဂျွန်မော့ရှောင်သည် အမြန် ရောက်လာသည်။ အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေးကို မြင်သောအခါ သူက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား.... ပြေးလေ... အခု ဘယ်ကို ထပ်ပြေးဦးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့...”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဓားနှင့် ရှေ့သို့ ထိုးလိုက်သည်။ အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေးသည် ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဂျွန်မော့ရှောင်ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ငါ သေရင်သေပါစေ... ဘာမှ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး... လက်လျှော့လိုက်တော့...”

ရုတ်တရက် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရှိန်အဝါများသည် အလွန်အမင်း သန်မာလာခဲ့သည်။

‘ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးတော့မှာတဲ့လား...’

ဂျွန်မော့ရှောင်သည် မကောင်းသော ကြိုတင်နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် နဂါးနတ်ဘုရား အသွင်ကိုးပါး ပုံရိပ်ယောင်နဂါးခြေလှမ်းသိုင်းကို အသုံးပြုပြီး ဓားကို ပြန်ရုပ်ကာ အမြန် ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုလှိုင်းများသည် အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မမြင်ရသော အတားအဆီးနှင့် တွေ့သည့်အခါမှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ဂျွန်မော့ရှောင်သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နဂါးနတ်ဘုရား အသွင်ကိုးပါးစွမ်းရည်သည် အလွန်တရာနက်နဲလှပြီး ဧကရာဇ်အဆင့်ဝတ်စုံ၏ ကာကွယ်မှုလည်း ရှိနေသဖြင့် သူသည် မည်သည့်ထိခိုက်မှုမှ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

အဝေး၌ရှိနေသော လော့လီ ရောက်လာသည့်အခါမှာတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးမှုသည် ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဂျွန်မော့ရှောင်၏ ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီလူအိုကြီးက တကယ်ကြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... သူက တကယ့်ကို ကိုင်တွယ်ရခက်တဲ့လူပဲ...”

“ဒါက ဟုတ်တယ် စီနီယာအစ်မ... အခုတော့ သဲလွန်စက ပျောက်သွားပြီ...”

ဂျွန်မော့ရှောင်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ပြောလိုက်သည်။ လော့လီသည် သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားသည်။ သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးသည် တည်ကြည်နေပြီး ဘာမှ မပြောချေ။ ရုတ်တရက် သူမသည် ဟင်းလင်းပြင်၌ ရပ်ထားသော အနက်ရောင်ရထားလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပြူးသွားခဲ့သည်။

“ဒါ... ဒါက ဂျူနီယာမောင်လေး... အမြန်ကြည့်စမ်း... ဘာလို့ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ရထားလုံးက ကောင်းကင်ယံမှာ ရပ်နေတာလဲ...”

“ဒါက... ဒါက တကယ်ပဲ ဘိုးဘေးကြီးပဲ...”

သူသည် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်သည်။ ဂျွန်မော့ရှောင်၏ အာရုံသည် အစက အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေးဆီမှာပင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အခုမှ သူသည် အနက်ရောင်ရထားလုံးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏မျက်နှာ၌ ထိတ်လန့်သော အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုခဏ၌ ရီယွင်သည် ရထားလုံးထဲမှ ထွက်လာပြီး အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးသွားသည့် နေရာ၌ ပေါ်လာသည်။

ဂျွန်မော့ရှောင်နှင့် လော့လီသည် ချက်ချင်းပင် အနားသို့ ပျံသွားကြသည်။

“ဒါက ဘိုးဘေးကြီး... သဲလွန်စ ပျောက်သွားပြီ...”

ဂျွန်မော့ရှောင်သည် သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း နောင်တရသော အမူအရာနှင့် ပြောလိုက်သည်။ ရီယွင်သည် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး...”

ရီယွင်၏ အေးဆေးသော ပုံစံကို မြင်သည့်အခါ ဂျွန်မော့ရှောင်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားသည်။

“ဟို... ဘိုးဘေးကြီး... သဲလွန်စ ရှာဖို့ တခြားနည်းလမ်း ရှိနေတာလား...”

သူ့ဘေး၌ ရှိနေသော လော့လီသည် ဘိုးဘေးကြီး ယခင်က ချင်းဓားဂိုဏ်းမှ လူများကို ကိုင်တွယ်ခဲ့သည့် နည်းလမ်းများကို သတိရသွားပြီး ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ သူမသည် ဂျွန်မော့ရှောင်၏ နဖူးကို သူမ၏လက်နှင့် တောက်လိုက်ပြီး တခိခိ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဘိုးဘေးကြီးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ နင် စဉ်းစားကြည့်ဦး... သူက စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားလေ... ဒီလို သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးက သူ့ကို အခက်တွေ့စေလိမ့်မယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား...”

“ဒါက ဟားဟား... စီနီယာအစ်မ ပြောတာ မှန်တယ်...”

ဂျွန်မော့ရှောင်သည် သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်၌ ရီယွင်သည် သူ၏လက်နှင့် ညွှန်လိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပင် ဟင်းလင်းပြင်၌ ဝိညာဉ်တစ်ခု ပေါ်လာရာ ဤသည်မှာ အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေးပင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်ထိပ်များသည် အလင်းများဖြင့် ဝင်းလက်သွားပြီး ဝိညာဉ်ကို တစ်ခုခု လုပ်နေပုံရသည်။ ဂျွန်မော့ရှောင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ရင်တထိတ်ထိတ်နှင့် ကြည့်နေပြီး လော့လီကတော့ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေသည်။ ခဏကြာသောအခါ ရီယွင်သည် သူ၏လက်ချောင်းကို ထပ်၍ တောက်လိုက်သည်။ အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေး၏ ဝိညာဉ်သည် ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ဒါက... ဘိုးဘေးကြီး... ဒါတွေအားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အမှန်တကယ်ရှိနေတာက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရပြီလား...”

လော့လီသည် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများနှင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

အခန်း ၂၂ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၂၃ - ဓားသူတော်စင်အိုကြီးနှင့် နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူ

“ဓားနတ်ဘုရားဂိုဏ်း... အဲ့ဒီထဲမှာ ဓားသူတော်စင်အိုကြီးလို့ လူသိများတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိလား...”

ရီယွင်သည် လော့လီကိုကြည့်ပြီး အသာအယာ ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

“ဓားသူတော်စင်အိုကြီး... ဟုတ်လား...”

လော့လီသည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားနေမိသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဘိုးဘေးကြီး... တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလိုလူ ရှိခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီဓားသူတော်စင်အိုကြီးက သီးသန့်ကျင့်ကြံနေတာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် ရှိနေပါပြီ... အခု ဓားနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကိုတော့ ဓားသူတော်စင်အသစ်ကပဲ စီမံခန့်ခွဲနေတာပါ...”

ရီယွင်သည် ဆက်လက်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဓားနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက အမှန်တကယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်အထိ အင်အားကြီးတာလဲ...”

လော့လီသည် အလောတကြီး ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဘိုးဘေးကြီး... ဓားနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ကူယွဲ့အင်ပါယာရဲ့ ထိပ်သီးအင်အားကြီးဆယ်ဂိုဏ်းထဲမှာ နံပါတ်တစ်ဂိုဏ်း ဖြစ်ပါတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက ဓားသူတော်စင်အိုကြီး ရှီးမန်က အုပ်ချုပ်ခဲ့တာပေါ့... ဒီရှီးမန်က အံ့မခန်း ပါရမီရှိပြီး ကူယွဲ့အင်ပါယာရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားသူတော်စင်အဖြစ် ချီးကျူးခံခဲ့ရတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပါ... ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ သူနဲ့ ယှဉ်နိုင်သူ မရှိခဲ့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက ဒီဓားသူတော်စင်အိုကြီးက သူ့ရဲ့ဓားကို ချိတ်ဆွဲပြီး တောင်ပေါ်မှာ သီးသန့်ကျင့်ကြံဖို့ အနားယူသွားခဲ့တယ်... ကြားတာတော့ နတ်ဘုရားတံတားနယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလို့ ပြောကြတာပဲ...”

“ဒီလိုကိုး...”

ရီယွင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသတင်းသည် သူ့အား အထူးတလည် နှောင့်ယှက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအား နှိပ်စက်နေသော နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူသည် အလွန်ပင် ပါးနပ်လှသည်။ ၎င်းတို့သည် ခြေရာများကို လုံးဝမကျန်အောင် ဖုံးကွယ်ထားပြီး အမှားအယွင်း တစ်ချက်မျှပင် မရှိစေရချေ။ ဤသည်မှာ ဝှိုက်ယွမ်ဓားဂိုဏ်းမှ အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေးကို ကြည့်လျှင် သိနိုင်ပေသည်။ ဤ ဓားသူတော်စင်အိုကြီးသည်လည်း နောက်ထပ် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်မျှသာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိပြီး ၎င်း၏ထက် ပိုမိုကြီးမားသော အင်အားစုတစ်ခုက အမှောင်ထဲမှနေ၍ ကြိုးကိုင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ရပေမည်။

ရီယွင်သည် တကယ့်ကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။ ထိုသူမှာ ဘယ်သူများ ဖြစ်နေမည်နည်း။ အရေးမပါသော နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို ကိုင်တွယ်ရန် ဤမျှအထိ စိတ်ရှည်ပြီး ရက်စက်နေရသနည်း။ မျိုးဆက်ပေါင်း ၅၀ နီးပါးတိုင်အောင် မဆုတ်မနစ် လိုက်လံနှောင့်ယှက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၂၅၀ ဆက်မြောက် ဂိုဏ်းချုပ်သည် ဘယ်သူ့ကိုများ သွားရောက်စော်ကားမိခဲ့သနည်း။

ဤမျှကြီးမားသော အမုန်းတရားများ ဖြစ်ပေါ်လာအောင်၊ မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို နှိပ်စက်နေအောင် ဘာတွေလုပ်ခဲ့သနည်း။ ထိုသူသည် ဂိုဏ်းအား ချက်ချင်း အဆုံးသတ်ပေးလိုက်မည့်အစား ကြောင်နှင့်ကြွက် ကစားသကဲ့သို့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို အဆုံးမရှိ နှိပ်စက်နေခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ သူတို့သည် မျိုးဆက် ၅၀ အထိ၊ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ စာ နှိပ်စက်မှုများကို အဆုံးသတ်ရန်များ စီစဉ်နေတာတဲ့လား... ဤမျှ ယုတ်ညံ့သော စိတ်ဓာတ်မျိုးသည် ရီယွင်ကို တကယ်ပင် ရွံရှာစေသည်။

တစ်နေ့တွင် သူသည် ဤအစီအစဉ်ကို ဖော်ထုတ်ပြီး အမှောင်ထဲ၌ ပုန်းအောင်းနေသော ကြိုးကိုင်သူကို ရှာတွေ့သွားလျှင် ထိုသူအား ဘဝဆက်တိုင်း ဘဝဆက်တိုင်း နည်းလမ်းမျိုးစုံနှင့် နှိပ်စက်ခံရအောင် ထာဝရ ချိပ်ပိတ်ပစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်သည်။

ယခုရရှိထားသော သဲလွန်စသည် ကူယွဲ့အင်ပါယာ၏ ထိပ်သီးအင်အားစုဖြစ်သော ဓားနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ဓားသူတော်စင်အိုကြီးထံသို့ ညွှန်ပြနေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကူယွဲ့အင်ပါယာအတွင်း၌ ဤအရာများကို စီစဉ်နေသော အမြင့်ဆုံးအာဏာပိုင်သည် ဤဓားသူတော်စင်အိုကြီးသာ ဖြစ်ရပေမည်။ လော့လီ၏ ပြောပြချက်အရ ဤပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားသူတော်စင်အိုကြီးသည် ကူယွဲ့အင်ပါယာ၌ အမြဲတမ်း အသန်မာဆုံး ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကတည်းက သူသည် နတ်ဘုရားတံတားနယ်ပယ် တစ်ဝက်ခန့်သို့ ရောက်ရှိနေသော အစွမ်းထက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခု သူ သီးသန့်ကျင့်ကြံနေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ မည်မျှအထိ တိုးတက်နေသည်ကို သတင်းမရှိသော်လည်း သူသည် နတ်ဘုရားတံတားနယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်နိုင်ရန် အခြေအနေ၌ ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် လော့လီနှင့် ဂျွန်မော့ရှောင်သည် နတ်ဘုရားအာရုံနယ်ပယ်၌သာ ရှိနေသေးသည်။ နတ်ဘုရားတံတားနယ်ပယ် တစ်ဝက်ခန့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူကိုတောင် မယှဉ်နိုင်ရာ နတ်ဘုရားတံတားနယ်ပယ်ဆိုလျှင်တော့ အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိပေ။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးအတွက် အချိန်အကြာကြီး လေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

ဤအချက်ကို သိလိုက်ရသည့်အခါ ရီယွင်သည် ကြိုတင်စီမံကိန်းတစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်သည်။ ကြိုးကိုင်သူကို ရှာဖွေရန်မှာ ယခုလောလောဆယ်၌ မလောသေးပေ။ အဓိကမှာ လော့လီနှင့် ဂျွန်မော့ရှောင်ကို နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ နောင်အနာဂတ် ပြိုင်ဘက်ကင်း သန်မာသူများဖြစ်အောင် လေ့ကျင့်ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။ ပြီးနောက် တစ်နေ့တွင် သူသည် ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးမှ ထွက်ခွာသွားရမည်မှာ သေချာလှသည်။ ထို့ကြောင့် ရီယွင်သည် ၎င်းတို့နှစ်ယောက်ကို နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဆက်ခံသူများအဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်သည်။

ရီယွင်သည် လော့လီကိုကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ ဓားနတ်ဘုရားဂိုဏ်းဆီကို အခုချက်ချင်း သွားဖို့ မလိုသေးပါဘူး... အဲ့ဒီအစား လမ်းခရီးတစ်လျှောက် လည်ပတ်ရင်းနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကို မြှင့်တင်ဖို့ ကြိုးစားကြပေါ့...”

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် ရီယွင်သည် သူ၏အင်္ကျီအတွင်းမှ ပုလင်းငယ်နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အဲ့ဒီနောက် ၎င်းတို့နှစ်ယောက်ကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

“ဘိုးဘေးကြီး... ဒါက ဘာလဲဟင်...”

လော့လီသည် ပုလင်းငယ်ကို သူမ၏နှာခေါင်းနားသို့ ကပ်ကြည့်လိုက်ရာ တကယ့်ကို နေလို့ကောင်းသော ထူးခြားသည့် အနံ့လေးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒါက ကျားနဂါးဆေးလုံးပဲ...”

ရီယွင်သည် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အခု မင်းတို့က နတ်ဘုရားအာရုံနယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဒီကျားနဂါးဆေးလုံးတွေကို သုံးပြီး မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကို မြှင့်တင်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ...”

ဂျွန်မော့ရှောင်နှင့် လော့လီသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဤကျားနဂါးဆေးလုံးအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ သို့သော် ဒါက ဘိုးဘေးကြီး ပေးအပ်သည့်အရာ ဖြစ်သောကြောင့် သေချာပေါက် ထူးခြားမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ပုလင်းငယ်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆေးလုံးများ၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဘိုးဘေးကြီး... ဒါက နတ်ဘုရားအဆင့် အရည်အသွေးများလား...”

ဂျွန်မော့ရှောင်သည် တုန်ရီနေသော အသံနှင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရီယွင်သည် ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဂျွန်မော့ရှောင်နှင့် လော့လီသည် ခဏမျှ မှင်တက်မိသွားပြီး အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် သူတို့၏ သိစိတ်အာရုံကို အမြန်ထုတ်ပြီး ပုလင်းငယ်အတွင်းရှိ အရာများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ကြသည်။ ပုလင်းငယ်တစ်လုံးစီတိုင်း၌ ကျားနဂါးဆေးလုံးပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ၎င်းတို့ တကယ့်ကို ဝမ်းသာသွားကြသည်။

“ဘုရားရေ... နတ်ဘုရားအဆင့် ဆေးလုံးတွေ အများကြီးပဲ... ဘိုးဘေးကြီးက ကျွန်မတို့အပေါ် တကယ်ကို ကောင်းလွန်းပါတယ်...”

လော့လီသည် ပုလင်းငယ်လေးကို သူမ၏ရင်ခွင်ထဲ၌ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိုက်ထားသည်။ သူမသည် ထိတ်လန့်ဝမ်းသာဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ရူးသွပ်သွားပုံရသည်။

“ဟားဟားဟား...”

ရီယွင်သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှေ့မှ လူငယ်နှစ်ယောက်ကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့က နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်ခဲ့တဲ့ တပည့်တွေပဲ... ငါသာ မင်းတို့တွေကို ကောင်းကောင်း ပြုစုပျိုးထောင်မပေးရင် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေကို ငါ ဘယ်လို မျက်နှာပြရမှာလဲ...”

ဤစကားများကြောင့် လော့လီနှင့် ဂျွန်မော့ရှောင်တို့ နှစ်ဦးလုံး ရှက်ပြီး မျက်နှာလေးများ နီမြန်းသွားကြသည်။

“ဒီ ကျားနဂါးဆေးလုံးတွေက အရမ်းပြင်းတယ်၊ ဒါကြောင့် တစ်လကို တစ်လုံးပဲ သောက်ရမယ်...”

ရီယွင်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး လေးနက်စွာ မှာကြားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံး၌ လော့လီနှင့် ဂျွန်မော့ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် နတ်ဘုရားအဆင့် ကျားနဂါးဆေးလုံး၏ ပြင်းထန်သော အာနိသင်ကို တောင့်ခံနိုင်ရန် အားမကောင်းသေးပေ။

ဝှိုက်ယွမ်ဓားဂိုဏ်းသို့ သွားခဲ့သည့် လမ်းခရီးမှ ၎င်းတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကိုမူ ရီယွင်က အောင်မှတ်ပေးရုံမျှသာ သတ်မှတ်ထားသည်။ ဤနှစ်ယောက်သည် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ မရှိသေးချေ။ စိတ်ထားသည်လည်း အလွန် နုနယ်လွန်းလှသည်။ ထို့ပြင် ပြတ်သားသော ရက်စက်မှုမျိုးလည်း မရှိကြသေးချေ။

ရီယွင်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ရာ စီမံကိန်းတစ်ခုသည် သူ၏စိတ်ထဲ၌ ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံး၌ ဓားနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ သွားရန်မှာ အဝေးကြီး ကျန်သေးသည်။ ထိပ်သီးဆယ်ဂိုဏ်းထဲတွင် ရှစ်ဂိုဏ်း ကျန်သေးသည်။ ထို့ပြင် အခြား အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းများလည်း ရှိနေသေးသည်။ ဤလူငယ်နှစ်ယောက်ကို ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ရန်အတွက် ထိုဂိုဏ်းများကို တစ်ခုချင်းစီ သွားရောက်ပြီး စိန်ခေါ်ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

ဤစီမံကိန်းကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် ရီယွင်သည် ပြုံးပြီး ၎င်းတို့နှစ်ယောက်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

“ကဲ... သွားကြစို့...”

ရီယွင်သည် အနက်ရောင်ရထားလုံးထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ရထားလုံးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ဂျွန်မော့ရှောင်နှင့် လော့လီသည် အမြန်ပင် လက်ခံလိုက်ကြပြီး ရထားလုံး၏ အရှေ့ဘက်၌ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

“ဟီး...”

မြင်းနက်ကြီးသည် ဟီးလိုက်ပြီး သူ၏ခွာသံများနှင့်အတူ ကြမ်းတမ်းသော တောင်ပတ်လမ်းအတိုင်း အရှိန်နှင့် ပြေးထွက်သွားသည်။

“ဘိုးဘေးကြီး... ဝှိုက်ယွမ်ဓားဂိုဏ်းမှာ ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်ခဲ့သေးလဲ...”

ဂျွန်မော့ရှောင်သည် ရထားမောင်းနေစဉ် လော့လီသည် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ရသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီ ပုရွက်ဆိတ်တွေက ဒီရထားလုံးကို တကယ်ကြီး လောဘတက်ဝံ့ကြတယ်လေ...”

ရီယွင်သည် အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

“အဲ့ဒီလူတွေက သေသင့်တာပဲ...”

ဂျွန်မော့ရှောင်သည် ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ လော့လီ၏ မျက်လုံးလေးများသည် ခဏမျှ စဉ်းစားသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်၌ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ဂျွန်မော့ရှောင်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး တခိခိ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒါက ပြောနေစရာတောင် လိုဦးမလား... အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီပေါ့...”

ဂျွန်မော့ရှောင်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားပြီး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

အနက်ရောင်ရထားလုံးသည် ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ တောင်တန်းဒေသမှ ထွက်လာပြီးသည့်နောက်တွင် လွင်ပြင်ဒေသအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ မိုင်တစ်ရာကျော်ခန့် ဝေးသောနေရာ၌တော့ ခန့်ညားထည်ဝါသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ တည်ရှိနေသည်။

ရီယွင်၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အနက်ရောင်ရထားလုံးသည် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဘိုးဘေးကြီး...”

ဂျွန်မော့ရှောင်သည် အံ့ဩသွားပြီး ရထားလုံးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မှန်မှန်လေး ပြေးနေသော မြင်းနက်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ရပ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဘိုးဘေးကြီး ခိုင်းစေသောကြောင့်သာ ဖြစ်ရပေမည်။ မဟုတ်လျှင် သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ဤမြင်းနက်ကြီးကို ရပ်အောင် မလုပ်နိုင်သည်မှာ သူ သိပေသည်။

ရီယွင်သည် ရထားလုံးအတွင်းမှ ထွက်လာသည်။ သူသည် ဂျွန်မော့ရှောင်နှင့် လော့လီကို သူ၏လက်ညှိုးနှင့် အသာအယာ တောက်လိုက်ရာ ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်များသည် နတ်ဘုရားအာရုံနယ်ပယ်မှ မူလပင်လယ်နယ်ပယ်အထိ ချက်ချင်းပင် ကျဆင်းသွားသည်။

ဂျွန်မော့ရှောင်၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်သည် မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၄ အထိ ကျဆင်းသွားသည်။ လော့လီသည်လည်း မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁ အထိ ကျဆင်းသွားသည်။ ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်များသည် ဤမျှအထိ အဆမတန် ကျဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ ၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံး တကယ့်ကို ထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်။

အခန်း ၂၃ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၂၄ - ချိပ်ပိတ်ခြင်း၊ အဆင့်လျှော့ချခြင်းနှင့် လမ်းစရှာဖွေခြင်း

လော့လီ၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ဘိုးဘေးကြီးသည် အဘယ်ကြောင့် ၎င်းတို့အပေါ် ဤမျှအထိ ရက်စက်ရသနည်းဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေရသည်။

၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်မှာ နယ်ပယ်ကြီးတစ်ခုစာ အောက်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။ နတ်ဘုရားအာရုံနယ်ပယ်မှနေ၍ မူလပင်လယ်နယ်ပယ်အထိ တိုက်ရိုက်ကျဆင်းသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရီယွင်သည် ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏လက်ချောင်းကို အသာအယာ တောက်လိုက်သည်။

ထိုအခါ ဧကရာဇ်အဆင့်ဝတ်စုံနှစ်ထည်၏ အဆင့်မှာလည်း မြေကမ္ဘာအဆင့်သို့ ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ ဆက်လက်၍ ၎င်းတို့လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားဓားနှစ်စင်း၏ အဆင့်မှာလည်း မြေကမ္ဘာအဆင့်သို့ အဆမတန် ကျဆင်းသွားခဲ့ကြသည်။ အရာအားလုံးမှာ အဆင့်လျှော့ချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

လော့လီနှင့် ဂျွန်မော့ရှောင်သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဝိညာဉ်ပင် လွင့်စင်မတတ် ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဂျွန်မော့ရှောင်သည် မျက်ရည်တစ်စကို သုတ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ဘိုးဘေးကြီး... ဘိုးဘေးကြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ...”

ရီယွင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးအနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ကို ပိုပြီးတော့ သန်မာလာစေဖို့ပေါ့...”

၎င်းတို့၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာများကို မြင်သောအခါ ရီယွင်က တိုးညင်းစွာ ရှင်းပြသည်။

“စစ်မှန်တဲ့ ဓားတာအိုပါရမီရှင်တွေဆိုတာ ပြင်ပပစ္စည်းတွေအပေါ်မှာ အားမကိုးကြဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အခုအချိန်မှာ ပြင်ပအကူအညီတွေအပေါ် အရမ်းမှီခိုနေကြတယ်... တကယ်လို့ မင်းတို့က ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်မှာ အနှိုင်းမဲ့ဓားကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒါကို မှတ်ထားပါ... မင်းတို့ရဲ့ ဓားနှလုံးသားကို တတ်နိုင်သမျှ ပိုပြီးတော့ အစွမ်းကုန် လေ့ကျင့်ပေးရမယ်...”

“ဓားနှလုံးသားဆိုတာ ပြင်ပပစ္စည်းတွေအပေါ်မှာ အားကိုးမှု နည်းလေလေ၊ အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်မှုတွေ လုပ်လေလေ ပိုပြီးတော့ ကြည်လင်သန့်စင်လာလေဖြစ်ပြီး ပိုပြီးတော့လည်း သန်မာလာမှာပဲ...”

“အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့ရဲ့ ဓားတစ်ချက်နဲ့ မသတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့ အရာဆိုတာ ရှိမှာမဟုတ်တော့ဘူး...”

ဘိုးဘေးကြီး၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ဂျွန်မော့ရှောင်နှင့် လော့လီသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မျက်တောင်များ တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေကြသည်။ ဤ ဓားနှလုံးသားကို လေ့ကျင့်ခြင်းဆိုသည်မှာ ၎င်းတို့၏ ကာလရှည်ကြာ လက်ခံထားသော အယူအဆများကို အသစ်တစ်ဖန် ပြောင်းလဲပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရီယွင်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ အတွေ့အကြုံမရှိသေးသော ဤကလေးနှစ်ယောက်အနေနှင့် သူ၏စကားများကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အချိန်ပို၍ လိုအပ်မည်မှာ သိသာလှသည်။

ဤသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ ရီယွင်အနေနှင့် လမ်းခရီးတစ်လျှောက် သေချာစွာ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့် ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားလျှင် ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားသွားတတ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကတည်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းမှုကို ရရှိခဲ့သော ထိုဓားသူတော်စင်အိုကြီးသည် ဓားတာအိုတွင် ထူးကဲသော စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ပို၍ အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခုမှာ ထို ဓားသူတော်စင်အိုကြီး၏ ဓားနှလုံးသားမှာ လောကီဖုန်မှုန့်များ မကပ်ငြိဘဲ ကြည်လင်သန့်စင်နေသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော သူမျိုးသည် နတ်ဘုရားလက်နက် မရှိလျှင်တောင်မှ သာမန်သစ်သားချောင်းလေးတစ်ချောင်းနှင့်ပင် အထွတ်အထိပ် ဓားသိုင်းပညာကို ထုတ်ဖော်နိုင်သည်။

ရီယွင်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်မှာ ဓားတာအို၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နှစ်မြုပ်ထားသော ထိုဓားသူတော်စင်အိုကြီးသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းလုနီးပါး ကြည်လင်သော ဓားနှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ လော့လီနှင့် ဂျွန်မော့ရှောင်တို့သည် နတ်ဘုရားလက်နက်များ အကူအညီ ရထားလျှင်တောင်မှ ထိုဓားသူတော်စင်အိုကြီး၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ရန်မှာ ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

၎င်းတို့အား လျင်မြန်စွာ သန်မာလာစေရန်အတွက် ရီယွင်သည် ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်များကို ချိပ်ပိတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ၎င်းတို့၏ ဧကရာဇ်အဆင့်ဝတ်စုံများနှင့် နတ်ဘုရားဓားများကိုလည်း ချိပ်ပိတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ၎င်းတို့၏ နောက်ဆုတ်လမ်းကို ထိရောက်စွာ ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤအရာမှာ ၎င်းတို့အား စိတ်အာရုံလွင့်ပျံ့ခြင်း မရှိစေဘဲ ဓားတာအိုကျင့်စဉ်အပေါ်တွင်သာ ပို၍ အာရုံစိုက်စေပြီး ကြည်လင်သော ဓားနှလုံးသားကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ရန် တွန်းအားပေးပေလိမ့်မည်။

ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်များကို လျှော့ချလိုက်ခြင်းမှာလည်း ၎င်းတို့အား ပို၍ကြီးမားသော ဖိအားများကို ခံစားရစေမည် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဖိအားများအောက်တွင် ရရှိသော ထိုးဖောက်တိုးတက်မှုများသည် နတ်ဘုရားအာရုံနယ်ပယ်၌ သာမန်ကျင့်ကြံမှု ပြုလုပ်ခြင်းထက်ပင် ပို၍ မြန်ဆန်ပေလိမ့်မည်။

မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကို ဖိနှိပ်ထားသည့် ဤနည်းလမ်းကို ယခင်က ရီယွင်၏ ဆရာကလည်း ရီယွင်အပေါ် အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ဆရာ အသုံးပြုခဲ့သော နည်းစနစ်မှာ ယခု ရီယွင်လုပ်ဆောင်နေသော နည်းလမ်းနှင့် ထပ်တူပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ရီယွင်သည် ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော တာအိုနယ်ပယ်အထိ ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင် ထိုအဆင့်တူသူများထဲ၌ မည်သူမျှ သူ၏ပြိုင်ဘက် မဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရီယွင်သည် စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသော အရင်းအမြစ် အမြောက်အမြားကို ရရှိထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အစောပိုင်း အတွေးမှာ ဂျွန်မော့ရှောင်နှင့် လော့လီတို့အား ထိုအရင်းအမြစ်များ စုပုံပေးပြီး အဆင့်မြှင့်တင်ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဓားနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ဓားသူတော်စင်အိုကြီး ပေါ်ထွက်လာခြင်းကြောင့် ဤကဲ့သို့ တွေးတောခြင်းမှာ အားနည်းချက်များ ရှိနေသည်ကို ရီယွင် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

အရင်းအမြစ်များကို သင့်လျော်သည့်အချိန်တွင် အသုံးပြုရမည်မှာ မှန်သော်လည်း ထိုကလေးနှစ်ယောက်အပေါ် အချို့သော ကန့်သတ်ချက်များ ထားရှိကာ ဖိအားများအောက်တွင် တိုးတက်လာစေရန် တွန်းအားပေးရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ နောင်အနာဂတ်တွင် ပို၍ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက် နားလည်သွားကြပြီလား...”

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးချိန်အထိ ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင် ၎င်းတို့၏ အမူအရာများ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရီယွင်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ လော့လီက ပထမဆုံး စတင်ပြောဆိုသည်။

“ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်မ အခုတော့ နားလည်သွားပြီ ထင်ပါတယ်...”

ရီယွင်က သူ၏အကြည့်ကို ဂျွန်မော့ရှောင်ထံသို့ ပြန်လည်လှည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“မင်းကော ဘယ်လိုလဲ...”

ဂျွန်မော့ရှောင်၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားပြီး သူသည်လည်း အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ရီယွင်က ပုခုံးတွန့်လိုက်ရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းပြီ... နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့ ခရီးထွက်ကြပြီး ဂိုဏ်းကြီးအားလုံးက ပါရမီရှင်တပည့်တွေကို သွားပြီး စိန်ခေါ်ကြမယ်... မင်းတို့ကို ဖိအားတွေအောက်မှာ ထိုးဖောက်တိုးတက်ရတဲ့ အရသာကို ခံစားစေရမယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘိုးဘေးကြီး...”

လော့လီသည် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားခဲ့သည်။ အင်အားကြီးဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ပါရမီရှင်တပည့်များကို သွားရောက်စိန်ခေါ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ယခင်က သူမ အိပ်မက်ပင် မမက်ဝံ့ခဲ့သော အရာ ဖြစ်သည်။

လော့လီ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရီယွင်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူမ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

“လော့လီ... နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ လက်ရှိဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ နောင်အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် တစ်ခါလောက် စဉ်းစားဖူးရဲ့လား...”

လော့လီမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်မိသွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကလေးဘဝတွင် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်က ဂိုဏ်းတွင် စုစုပေါင်း လူ ၄ ယောက်သာ ရှိခဲ့သည်။ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်အသစ်တစ်ယောက်အနေနှင့် ဂိုဏ်းကို မည်သို့ ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်မည်ဆိုသည်ကို သူမ တကယ့်ကို မစဉ်းစားခဲ့ဖူးချေ။ ထို့နောက် ရီယွင်က ဘေးတွင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော ဂျွန်မော့ရှောင်ထံသို့ အကြည့်ကို လှည့်လိုက်သည်။

“ဂျွန်မော့ရှောင်... မင်းကော ဘယ်လိုထင်လဲ...”

“ဘိုးဘေးကြီး...”

ဂျွန်မော့ရှောင်က ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နှင့် ပြန်မေးသည်။

“ဒါက... တကယ်လို့ ဘိုးဘေးကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို အခုကတည်းက ဂိုဏ်းသားသစ်တွေ စုဆောင်းစေချင်တာလားခင်ဗျ...”

ရီယွင်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ယောက်ကို စဉ်းစားရန် မိနစ်အနည်းငယ် အချိန်ပေးလိုက်သည်။ နောက်ထပ် အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးချိန်အထိ ကြာမြင့်ပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ယောက်လုံးထံမှ အဖြေ မရရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ရီယွင်သည် စိတ်ပျက်ခြင်း မရှိပေ။ သူက ၎င်းတို့အား ကြည့်ကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ... ဘယ်ဂိုဏ်းမဆို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့အတွက် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ ခွဲခြားလို့ မရဘူး... တကယ်လို့ မင်းတို့က အခုကတည်းက ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေကို စတင်စုဆောင်းထားမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့မှာ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး တပည့်တွေကို အနှံ့အပြား စုဆောင်းတဲ့အခါ မင်းတို့ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး...”

လော့လီ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ဝင်းလက်သွားသည်။ သူမသည် တခိခိ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးကာ မေးလိုက်သည်။

“ဘိုးဘေးကြီး... ဘိုးဘေးကြီး ဆိုလိုတာက... ကျွန်မတို့က ဂိုဏ်းကြီးတွေကို သွားပြီး စိန်ခေါ်နေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ဆီက အရင်းအမြစ်တွေကို စတင်ပြီး လုယူစေချင်တာမလား...”

ရီယွင်က ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေခဲ့သည်။ ဘေးရှိ ဂျွန်မော့ရှောင်မှာမူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသော အမူအရာ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အားကိုးရာမဲ့သော အမူအရာနှင့် ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်မ... ကျွန်တော်တို့က နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ သိက္ခာရှိတဲ့ ဆက်ခံသူတွေလေ... ကျွန်တော်တို့က တကယ်ကြီး သူများတွေရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို လုယူကြမှာလား...”

“ဟွန့်...”

လော့လီက သူမ၏ လက်ကလေးများကို ခါးထောက်လိုက်ပြီး ရဲရင့်သော အမူအရာနှင့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့ မလုယူရမှာလဲ... ကျင့်ကြံခြင်း လောကဆိုတာ အမြဲတမ်း သန်မာသူက အားနည်းသူကို အနိုင်ယူစတမ်းပဲ... တကယ်လို့ ငါတို့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက နောင်အနာဂတ်မှာ ကြီးထွားစည်ပင်ချင်တယ်ဆိုရင် အရင်းအမြစ်တွေက မရှိလို့ မဖြစ်ဘူး... ဘိုးဘေးကြီးက ငါတို့ကို ထာဝရ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ မောင်နှမတွေက တစ်နေ့မှာ ပြင်းထန်တဲ့ မုန်တိုင်းတွေကို မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ကြရမှာပဲ... ဒါကြောင့် ငါတို့က အခုကတည်းက စတင်ပြင်ဆင်ထားရမယ်...”

လော့လီ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ ဂျွန်မော့ရှောင်သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး နားလည်သွားဟန် ရှိသည်။ လော့လီက သူမ၏ လက်သီးငယ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဂျူနီယာမောင်လေး... ဘိုးဘေးကြီးက အခုဆိုရင် စစ်မှန်တဲ့နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီ... သူက ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးကနေ ဘယ်အချိန်မဆို ထွက်ခွာသွားနိုင်တယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အရာအားလုံးက ငါတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့မှာ... ဒါကြောင့် ဘိုးဘေးကြီး ငါတို့နဲ့ ရှိနေတုန်းမှာ ငါတို့က အခွင့်အရေးကို အမိအရဆုပ်ကိုင်ပြီး အရင်းအမြစ်တွေကို တတ်နိုင်သမျှ များများ စုဆောင်းထားရမယ်...”

လော့လီက သူမ၏ အတွေးများကို ဤမျှ တိတိကျကျ ပြောပြနိုင်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရီယွင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယခင်က သူသည် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းတွင် ကျင့်ကြံနေစဉ်က သူကိုယ်တိုင်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော ဂိုဏ်းများထံမှ အရင်းအမြစ်များကို လုယူခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းမှာ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအား နောက်ဆုံးတွင် အနှိုင်းမဲ့ဂိုဏ်းအဖြစ်သို့ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရန်အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ် ချပေးခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အခုတော့ ဤတာဝန်မှာ ဤမောင်နှမနှစ်ယောက်အပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၂၄ ပြီးပါပြီ။