အခန်း (၁၁၇၇-၁၁၇၉)

အခန်း (၁၁၇၇) - လူတိုင်း၏ အသည်းကျော်၊ လောဘတက်မိခြင်း

ရွှယ်အန်း၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသော်လည်း သူသည် အပြင်ပန်းတွင် အရိပ်အယောင်မျှ မပြသခဲ့ပေ။ သူ၏ နတ်ဘုရား စိတ်အာရုံတွင်လည်း လှုပ်ရှားမှု တစ်စက်မျှ မရှိဘဲ နတ်ဘုရား စစ်သူကြီးကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ကာ ဆက်လက် စားသောက်နေခဲ့သည်။

ထိုအခြေအနေအောက်တွင် ချီယု နတ်ဘုရား စစ်သူကြီးသည် သဘာဝကျစွာပင် မည်သည့်အရာကိုမျှ သိရှိခြင်း မရှိပေ။ အမှန်တော့ သူ၏ အာရုံများသည် ယခုအခါ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ယန်မေ့ရှုထံတွင်သာ အပြည့်အဝ ဖမ်းစားခံထားရသည်။

သူမသည် မြို့စားအိမ်တော်ရှိ ကိုယ်ကျင့်တရား ပေါ့ပျက်သော အမျိုးသမီးများနှင့် မတူဘဲ၊ ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုမှ အမျိုးသမီး ဖြစ်သော ယန်မေ့ရှုသည် မွေးရာပါ ကျက်သရေရှိပြီး သိမ်မွေ့သော တင့်တယ်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ၎င်းက ချီယု နတ်ဘုရား စစ်သူကြီးကို သွားရည်ကျစေပြီး လောဘစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ တစ်ခဏမျှပင် အကြည့်မလွှဲလိုတော့ပေ။

ဤကဲ့သို့ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဖုံးကွယ်ခြင်းမရှိဘဲ လောဘတကြီး ကြည့်နေသော အကြည့်များက ယန်မေ့ရှုကို ကြက်သီးထစေပြီး အလွန် နေရခက်စေသည်။ သို့သော် ဒုတိယသခင်မ ဇွေ့မန် ရှိနေသဖြင့် သူမသည် သွားကို စေ့ထားပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ရသည်။

"ဒုတိယသခင်မကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်ရှင်"

ယန်မေ့ရှုသည် ကောင်းမွန်သော အမူအရာဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ ဇွေ့မန်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ အခြားအရာများကို မဆိုထားနှင့် ဤအမူအရာ တစ်ခုတည်းကပင် သာမန် ရိုင်းစိုင်းသူ အများစုကို လွှမ်းမိုးသွားစေနိုင်သည်။ ဇွေ့မန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်ပင် လေးစားအားကျသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မိန်းကလေးယန်က သိပ်ကို ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ၊ ယန်မိသားစုက ဒီနယ်စပ်မြို့မှာ ကုန်သွယ်မှု ပြုလုပ်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီပဲ ပြီးတော့ ငါနဲ့ ညည်းအဖေနဲ့ကလည်း ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်၊ မိသားစု မိတ်ဆွေတွေလို့တောင် ခေါ်လို့ရတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ဒီလို တခမ်းတနားတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး"

ထိုစကားများမှာ ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောလိုက်မှန်း သိသော်လည်း ယန်မေ့ရှု တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ ဤသခင်မ ဇွေ့မန်နှင့် ယခင်က အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဖူးသော်လည်း ထိုစဉ်က ယန်မေ့ရှုသည် လောကကြီးကို လေ့လာရန် ထွက်လာသည့် မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး ဒုတိယသခင်မ ဇွေ့မန်ကဲ့သို့ လူမျိုးနှင့် စကားပြောခွင့် မရှိခဲ့ပေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်လာရသဖြင့် ဒုတိယသခင်မ ဇွေ့မန်၏ လေးစားမှု ပေးခြင်းကို သူမ အလွန် ကျေးဇူးတင်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟယ်ချွင်းထိုင်သည်လည်း မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

"ယန်မိသားစုရဲ့ ဆွေမျိုး၊ ဟယ်ချွင်းထိုင်က ဒုတိယသခင်မကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်"

သူ၏ မိတ်ဆက်ပုံက အတော်လေး ထူးခြားနေသဖြင့် ဇွေ့မန်ကိုပင် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားစေပြီးနောက် တခစ်ခစ်ရယ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေးဟယ် ဖြစ်နေတာကိုး... ရှင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်၊ မလေးမစား ဖြစ်သွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါရှင်"

ထိုစကားလုံးများက ယဉ်ကျေးသော်လည်း သူမ၏ လေသံတွင် မသိမသာ လှောင်ပြောင်မှု အမြဲ ပါဝင်နေသည်။ ကံဆိုးစွာပင် ဟယ်ချွင်းထိုင်သည် ဇွေ့မန်ထံမှ ချီးကျူးစကားများကို ကြားရသဖြင့် မူမမှန်သည့် အရာများကို သတိမထားမိပေ။ သူ့အမြင်တွင် ဇွေ့မန်သည် လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံ တစ်ခုလုံးတွင် အရေးအပါဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လီဟန်သခင်၏ ဇနီးလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ ထင်ရှားကျော်ကြားသူ တစ်ဦးထံမှ ချီးကျူးခံရသဖြင့် ဟယ်ချွင်းထိုင်သည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟား... ဒုတိယသခင်မက နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီဗျာ၊ ကျွန်တော်က အမြဲတမ်း..."

ထိုအချိန်တွင် ချီယု နတ်ဘုရား စစ်သူကြီးသည် ခေါင်းညိတ်ခါးညွှတ် လုပ်နေသော ဟယ်ချွင်းထိုင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တွန်းဖယ်လိုက်ကာ ဇွေ့မန်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ လျှောက်လာသည်။ ထို့နောက် ယန်မေ့ရှုကို ကြည့်ကာ ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်သည်။

"ဒါက ယန်မိသားစုရဲ့ တန်ဖိုးထားရတဲ့ သမီးပျိုလေး ဖြစ်ရမယ်၊ တကယ်ကို လှပတာပဲ"

ထိုသို့ ပြောကာ ချီယု၏ မျက်လုံးများသည် ဟိုဟိုဒီဒီ ရောက်လာပြီး ယန်မေ့ရှု၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မရှက်မကြောက် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးနေသည်။ ယန်မေ့ရှု၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး ဒေါသထွက်သွားသည်။ သို့သော် သူမသည် ဤချီယုကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ဇွေ့မန်နှင့်အတူ တွဲပေါ်လာခြင်း အချက်များအရ သူသည်လည်း အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။

ထို့ကြောင့် အကျိုးအပြစ်များကို ချိန်ဆပြီးနောက် သူမသည် အတွင်းစိတ်မှ မကျေနပ်မှုကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ချီယုကို အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ချီယုသည် သူမကို ထိုသို့ လုပ်ခွင့် မပေးပေ။ ထိုအစား သူသည် ရန်လိုသော ပုံစံဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ယန်မေ့ရှုနှင့် အနီးကပ် နေရာယူလိုက်ကာ ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်တယ် ဟုတ်လား၊ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ"

ချီယု၏ ဤရိုင်းစိုင်းသော အပြုအမူကြောင့် ယန်မေ့ရှု ဒေါသ အလိပ်လိုက် ထွက်လာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ယခုအခါ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နီးကပ်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူစကားပြောလိုက်သောအခါ လေစီးကြောင်းကိုပင် အာရုံခံမိလောက်အောင် နီးကပ်လွန်းနေသည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက စည်းကမ်းတကျ သင်ကြားခံခဲ့ရသော ယန်မေ့ရှုအတွက် ဤအရာက သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးစေသည်။ ထို့ကြောင့် ယန်မေ့ရှုသည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ကျယ်ကျယ်ဆုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား တင်းမာသွားကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်... ဒါ ဘာသဘောလဲ"

သူမ ပြောနေစဉ်တွင် သူမ၏ အကြည့်များကို သခင်မ ဇွေ့မန်ထံသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ဒုတိယသခင်မ အနေဖြင့် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ပြီး ဤအမျိုးသား၏ ရိုင်းစိုင်းသော အပြုအမူကို တားဆီးပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မိသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဇွေ့မန်သည် အနီးနားရှိ လူအများအပြားနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားလက်ဆုံ ကျနေပြီး ဤဘက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို လုံးဝ မသိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ယန်မေ့ရှု အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချီယုက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဘာသဘောလဲ ဟုတ်လား၊ ဟားဟား... ငါက စကားကို ဝေ့ဝိုက်ပြောတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဒဲ့ပဲ ပြောလိုက်မယ်... ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်၊ ပြီးတော့ အရေးကြီးတာက မင်းက အပျိုစင် ဖြစ်နေသေးတယ်၊ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါလားထ ငါအာမခံပါတယ်၊ မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပေးပါ့မယ်"

"ရှင်... ရှင်က တော်တော် အရှက်မရှိတာပဲ"

အစောပိုင်းက ယန်မေ့ရှုသည် အတွင်းမှ ဒေါသကို မနည်း ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရသော်လည်း ချီယု၏ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ တည်ငြိမ်မှု လုံးဝ ပျက်ပြားသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်မေ့ရှုသာမက ချီယု၏ အတင်းအဓမ္မ တွန်းဖယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော ဟယ်ချွင်းထိုင်သည်လည်း ယခုအခါ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဤချီယုကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလို သူ့အဆင့်အတန်းကိုလည်း နားမလည်ပေ။ သို့သော် ချီယုက ဇွေ့မန်၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သက်တော်စောင့် တစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

သက်တော်စောင့် တစ်ယောက်က ဤမျှလောက် မာန်တက်နေခြင်းက ဟယ်ချွင်းထိုင်ကို ဒေါသထွက်စေသည်။ ထို့အပြင် သူသည် ယန်မေ့ရှု အထင်ကြီးစေရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုသဖြင့် အေးစက်သော ရယ်သံဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာလိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်... မင်း စကားမပြောခင် ခွင့်မတောင်းတတ်ဘူးလား၊ ငါ့ညီမဝမ်းကွဲကို လာပြီး ရိသဲ့သဲ့ လုပ်ရဲတယ်ပေါ့၊ ငါ..."

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ချီယုက သူ့ကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပါးရိုက်လိုက်သည်။

ဟယ်ချွင်းထိုင်သည် မီတာပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ် ကျပြီးနောက် ပြန်မထနိုင်ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ရုန်းကန်နေရသည်။ ဤပါးရိုက်ချက်သည် အလွန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ဟယ်ချွင်းထိုင်ကို စက္ကန့်အတော်ကြာ ကြောင်သွားစေပြီး သတိပြန်ဝင်လာမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့၊ ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား"

ချီယုသည် မျက်နှာပေါ်တွင် မာနကြီးသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ ငါဘယ်သူလဲ ဆိုတာရော မင်းသိရဲ့လား"

အစပိုင်းတွင် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဟယ်ချွင်းထိုင်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အံ့သြသွားပြီး အနည်းငယ် ကြောက်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

"ငါက ချီယုပဲ၊ ဒီမိန်းကလေးကို ငါ သဘောကျလို့ လိုချင်တာ... ဘာလဲ မင်းမှာ ပြဿနာ ရှိလို့လား"

ချီယု!

ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟယ်ချွင်းထိုင်ရော ယန်မေ့ရှုပါ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနာမည်သည် သူတို့နှင့် အလွန် ရင်းနှီးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံ တစ်ခုလုံးတွင် ချီယုနတ်ဘုရား စစ်သူကြီးကို မသိသူ အလွန် ရှားပါးသည်။

လီဟန်သခင်၏ လက်အောက်ရှိ အကြီးအကဲ နတ်ဘုရား စစ်သူကြီး ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အပြင် ကြမ်းတမ်းမှုနှင့် သွေးဆာမှုတို့တွင် ထိပ်တန်းဟု ကျော်ကြားသူ ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုး၏ ရှေ့တွင် ယန်မေ့ရှု မဆိုထားနှင့် ယန်မိသားစု ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော သူမ၏ ဖခင်ပင်လျှင် ခေါင်းငုံ့ရပေလိမ့်မည်။ ချီယုသည် သခင်မ ဇွေ့မန်လောက် အဆင့်အတန်း မမြင့်မြတ်သော်လည်း သူ၏ အင်အားနှင့် ဂုဏ်သတင်းသည် သူမထက် များစွာ သာလွန်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ ဖြစ်လေလေ ယန်မေ့ရှု၏ စိတ်နှလုံး ပို၍ လေးလံလေလေ ဖြစ်သည်။

တကယ်ပဲ သူလား၊ ဒီလို ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ မြို့မှာ သူက ဘာလို့ ပေါ်လာရတာလဲ၊ ပြီးတော့ သခင်မ ဇွေ့မန်နဲ့ အတူတူ ဘာလို့ ရောက်လာရတာလဲ...

ယန်မေ့ရှု တွေးတော နေမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟယ်ချွင်းထိုင်သည်လည်း ကြောင်အနေရာမှ တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။

အခန်း (၁၁၇၈) - အပြစ်မဲ့သူ တစ်ယောက်မှာ အပြစ်မရှိပေမယ့် ရတနာကို သယ်ဆောင်သူက အပြစ်ရှိတယ်

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဟယ်ချွင်းထိုင်၌ အရင်ကရှိခဲ့သော ရဲရင့်မှုများ မရှိတော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာသည် စာရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် ချီယု၏ အကြည့်ကို တည့်တည့်ပင် မကြည့်ရဲတော့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားပြီး တိတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြင့် ဟန်ဆောင်နေသည်။ ဤသဘောထားသည် အခြေခံအားဖြင့် အရှုံးပေးကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချီယုသည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းများကို အကြိမ်များစွာ ကြုံတွေ့ဖူးပြီး ဖြစ်သည်။ ပုံမှန် အခြေအနေများတွင် ဆိုလျှင် ဟယ်ချွင်းထိုင်အနေဖြင့် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကာမရာဂစိတ် ပြင်းပြနေသော ချီယုသည် ဟယ်ချွင်းထိုင်ကို အရေးစိုက် ဖြေရှင်းနေရန် စိတ်မပါတော့ပေ။

သူသည် ဟယ်ချွင်းထိုင်ကဲ့သို့ပင် ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာရှိသည့် ယန်မေ့ရှုဘက်သို့ လှည့်ကာ မထီမဲ့မြင် ရယ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးယန်... ခုနက ငါ့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ဘယ်လို သဘောရလဲ၊ မင်းမှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူးဆိုရင် ငါတို့ အတူတူ သွားပျော်ပါးကြရအောင်၊ ပြီးမှ ဧည့်ခံပွဲကို ပြန်လာကြတာပေါ့... ဘယ်လိုလဲ"

ဤသည်မှာ စနောက်နေခြင်း မဟုတ်တော့ပဲ ယန်မေ့ရှု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို နှုတ်ဖြင့် စော်ကားတိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအခြေအနေကို ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဝင်ရောက်ပြောဆိုရဲခြင်း မရှိပေ။ လူများစွာသည် တစ်ပါးသူ ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ယန်မေ့ရှုသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို သွေးထွက်သည်အထိ ကိုက်ထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပါက ဒေါသ ပေါက်ကွဲထွက်လာမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေသည်။ သူမသည် အခြေအနေကို ပိုဆိုးမသွားစေချင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချီယု၏ အဆင့်အတန်းသည် အလွန်မြင့်မားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဒုတိယသခင်မ ဇွေ့မန်က သူမအတွက် ဝင်ရောက် ပြောဆိုပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ ဇွေ့မန်အပေါ် မျှော်လင့်ချက် အားလုံး ပုံအပ်ထားလိုက်သည်။

သို့သော် ယန်မေ့ရှု၏ အသနားခံသော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဇွေ့မန်သည် မည်သို့မျှ မခံစားရသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးယန်... နတ်ဘုရား စစ်သူကြီးက ဒီလိုပြောမှတော့ မင်းကို တကယ် သဘောကျလို့ နေမှာပေါ့၊ ဒါကို ကောင်းတဲ့အရာလို့လည်း မြင်လို့ရပါတယ်၊ ဘာလို့ လက်မခံလိုက်တာလဲ"

ယန်မေ့ရှုအတွက် ဇွေ့မန်၏ စကားများသည် ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ အရာရာကို နားလည်သွားသည်။ ဒုတိယသခင်မက သူမကို ဧည့်ခံပွဲသို့ ဘာကြောင့် ဖိတ်ကြားခဲ့ရသနည်း။ ထို့အပြင် သူမကိုယ်တိုင် ဘာကြောင့် ပေါ်လာခဲ့ရသနည်း။

အစပိုင်းတွင် ယန်မေ့ရှုသည် သူမ၏ အဆင့်အတန်းကို အသိအမှတ်ပြု၍ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူမ နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ညှိနှိုင်းစရာ အပေါင်ပစ္စည်း တစ်ခုထက် မပိုချေ။

ဇွေ့မန်သည် ယန်မိသားစုကို သတိပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တမင်သက်သက် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။ အကြောင်းပြချက်သည် ယန်မေ့ရှု၏ ဖခင် တစ်ခါက ပြောဖူးသော စကားကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

"အပြစ်မဲ့သူ တစ်ယောက်မှာ အပြစ်မရှိပေမယ့် ရတနာကို သယ်ဆောင်ထားသူက အပြစ်ရှိတယ်"

ယခုအခါ ယန်မိသားစု စုဆောင်းထားသော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုသည် အလွန်များပြားလွန်းနေပြီ ဖြစ်ပြီး ထိုအရာက ယန်မိသားစု၏ အပြစ်ပင်ဖြစ်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ယန်မေ့ရှုသည် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားသည်။ သို့သော် ဤအရာက သူမ၏ လက်ရှိ အကျပ်အတည်းအတွက် မည်သို့မျှ အထောက်အကူ မဖြစ်စေဘဲ သူမကို ပို၍သာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်စေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဇွေ့မန်ကဲ့သို့ အင်အားကြီးသူ တစ်ဦးသည် သေချာပေါက် နိုင်မည်ဟု မသေချာဘဲ မည်သည့်အရာကိုမျှ လုပ်ဆောင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ တွေးကြည့်လျှင် ယနေ့ သူမ တကယ်ပဲ ဤနေရာမှာ အသက်ဆုံးရှုံးရတော့မည်လား။

ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများမှာ ယန်မေ့ရှု၏ ရင်ထဲတွင် ပြည့်လျှံလာပြီး သူမသည် အလိုအလျောက်ပင် ဟယ်ချွင်းထိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤဟယ်ချွင်းထိုင်သည် ကုန်သည်အဖွဲ့၏ လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီး သူမတို့ မထွက်ခွာမီ ဟယ်ချွင်းထိုင်၏ ဦးလေးလည်းဖြစ်သော ယန်မေ့ရှု၏ ဖခင်က အလွန် ရှင်းလင်းစွာ မှာကြားထားခဲ့သည်။

ဤကုန်သွယ်ရေး ခရီးစဉ်အတွင်း ဟယ်ချွင်းထိုင်သည် ယန်မေ့ရှုကို ကာကွယ်ရမည်။ သို့သော် ယန်မေ့ရှု၏ အကြည့် ဟယ်ချွင်းထိုင်အပေါ် ကျရောက်သွားသောအခါ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့၏ စွမ်းရည်နှင့် သတ္တိကို ကြွားဝါလေ့ရှိသော ဝမ်းကွဲအစ်ကိုသည် ယခုအခါ ခေါင်းကို အလွန်အမင်း ငုံ့ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အာရုံစိုက်မခံရစေရန် ကျောကုန်းမှာ အလွန်ကွေးညွှတ်နေသဖြင့် ပြုတ်ထားသော ပုစွန်တစ်ကောင်နှင့် တူနေကာ ရယ်စရာလည်းကောင်း၊ လှောင်ချင်စရာလည်း ကောင်းနေသည်။

ထိုကဲ့သို့ အရှက်ရဖွယ် မြင်ကွင်းက ယန်မေ့ရှု၏ နှလုံးသားထဲရှိ နောက်ဆုံး လက်ကျန် မျှော်လင့်ချက်လေးကို ရက်စက်စွာ ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။

သူမ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဇွေ့မန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယသခင်မ... ရှင့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ကုန်သည်အများစုရဲ့ စိတ်ကို အေးစက်သွားစေလိမ့်မယ်လို့ မကြောက်ဘူးလား"

"အေးစက်သွားမယ် ဟုတ်လား"

ဇွေ့မန်က လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"နင်တို့ ကုန်သည်တွေမှာ နှလုံးသားဆိုတာ ရှိလို့လား၊ အမြတ်အစွန်း ရနိုင်သရွေ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကုန်သည်တွေက အုံနဲ့ကျင်းနဲ့ ရောက်လာကြဦးမှာပဲ၊ ပြီးတော့ နင်တို့ ယန်မိသားစု... ဟားဟား၊ အခုထိ နင်တို့ကို ဆက်လက် ရပ်တည်ခွင့် ပေးထားတာ ငါ့ဘက်က ကျေးဇူး‌ကြောင့်ပဲ၊ ဝက်တစ်ကောင် ဆူဖြိုးလာပြီဆိုရင် သတ်စားရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီဆိုတာ သဘာဝပဲ မဟုတ်လား"

"ရှင်..."

ယန်မေ့ရှု စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ဇွေ့မန်၏ စကားများကို မည်သို့ ပြန်လည် ချေပရမည်ကို သူမ မစဉ်းစားတတ်တော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ချီယုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ပွတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒုတိယသခင်မ... ကျွန်တော် ဒီကောင်မလေးကို အခု ယူလို့ ရပြီလား"

ဇွေ့မန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရတယ်... ရှင် ကြိုက်သလိုသာ လုပ်၊ ဒါပေမယ့် သူမကို မသတ်လိုက်နဲ့ဦး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ပိုင်း သူမကို သုံးစရာ လိုသေးတယ်"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီလို ကောင်မလေးမျိုးနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့အခါ ကျွန်တော့်မှာ အမြဲတမ်း သည်းခံနိုင်စွမ်း အများကြီး ရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း အရသာခံပါ့မယ်"

ချီယုက ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဤအခြေအနေသို့ ရောက်သောအခါ အခြေအနေကို ပြန်လည်ကယ်တင်၍ မရတော့ကြောင်း ယန်မေ့ရှု သိလိုက်သည်။ ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် သူမသည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား အားလုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ ယန်မေ့ရှု ဝတ်ဆင်ထားသော မှော်သင်္ကေတ အစီအရင် အမျိုးမျိုးမှ ဖြစ်သည်။ အခြားအရာများကို မဆိုထားနှင့် ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအားပြသမှုမျိုးသည် သာမန် အားကောင်းသူများကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။ သို့သော် ချီယုအတွက်မူ ကလေးကစားစရာကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် နေရာတွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ယန်မေ့ရှုသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေရာလွတ်များ ကျောက်တုံးကဲ့သို့ ခိုင်မာသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ဆုတ်ခွာရာ လမ်းကြောင်းအားလုံး ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။

ဘုန်း!

အလင်းရောင်များ ကွဲသွားပြီးနောက် ယန်မေ့ရှု၏ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။ ချီယုသည် ကျယ်လောင်စွာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ပြေးလေ ကောင်မလေး၊ ပြေးစမ်း... မင်း ပြေးလေ ငါက ပိုစိတ်လှုပ်ရှားလေပဲ"

ယန်မေ့ရှုသည် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် သူမ သေခြင်းတရားကို လက်ခံရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှ သက်ပြင်းချသံ တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါ ဗိုက်ဝတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ တိုက်လို့ မရကြဘူးလား"

ဤဂရုမစိုက်ဟန် ရင်းနှီးသော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်မေ့ရှုသည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စကားပြောသူကို သူမ မှတ်မိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူတိုင်း ပြိုင်တူပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရွှယ်အန်းသည် စားပွဲရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် အစားအစာများကို ဝါးနေကာ ခေါင်းပင်မမော့ဘဲ စကားပြောနေသည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည်။

"လောမနေပါနဲ့၊ ငါ့ကို ဒီကိတ်မုန့်လေး ကုန်အောင် စားခွင့်ပေးပါဦး"

အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ လူတိုင်းသည် အရသာရှိရှိ စားသောက်နေသော ရွှယ်အန်းကို မတူညီသော မျက်နှာထားများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ယန်မေ့ရှုသည် ဤအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းက ရုတ်တရက် ထပြောလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ နွေးထွေးသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခု စီးဆင်းသွားစေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအချိန်မှာ ဝင်ပြောသည်မှာ သူ၏သတ္တိကို ကိုယ်စားပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထို့နောက် သူမ၏ နှလုံးသား ပြန်လည် လေးလံသွားပြန်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှယ်အန်း၌ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မရှိသည်ကို သူမ အလွန် ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မရှိသော သာမန်လူတစ်ယောက်က အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော အင်အားကွာခြားချက်ကြောင့် သတ္တိရှိခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားစေသည်။

ယန်မေ့ရှု တစ်ယောက်တည်း ထိုသို့ တွေးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှိနေသူ အားလုံး အတူတူပင် ထင်မြင်ယူဆထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။

"ဘာလဲဟ၊ သူင နတ်ဘုရား စစ်သူကြီး ချီယုကို ရန်စရဲတယ်ပေါ့၊ ဒီကောင်လေး ဦးနှောက်များ ပျက်နေတာလား"

"ဦးနှောက် မပျက်ရင် စိတ်မနှံ့တာပဲ နေမှာ"

ထိုဆူညံသော ဆွေးနွေးသံများကြားတွင် ချီယုသည် ရွှယ်အန်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် အကဲခတ်ပြီးနောက် သူ့နှုတ်ခမ်းတွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု မပေါ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တစ်စက်မှ မရှိဘဲနဲ့ ငါ့ကို အာခံရဲတယ်ပေါ့၊ မင်းရဲ့ သတ္တိကို ချီးကျူးရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းက သေလမ်းရှာနေတာလို့ ပြောရမလား"

"မင်းကြိုက်သလို ပြောလို့ ရပါတယ်၊ ငါက အဆင်ပြေတယ်"

ရွှယ်အန်းသည် ပြောရင်းဖြင့် ကိတ်မုန့်၏ နောက်ဆုံးတစ်ကိုက်ကို စားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပန်းကန်ပြားကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ပါးစပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ချီယုကို အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မင်း ဘာပဲပြောပြော... မင်းက သေလူ ဖြစ်နေပြီပဲ”

အခန်း (၁၁၇၉) - လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် နှလုံးသားကို ဆွဲထုတ်ခြင်းနှင့် ပထမဆုံး လက်စားချေခြင်း တိုက်ပွဲ

ကနဦးတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ခန်းမတစ်ခုလုံးသည် ရုတ်ခြည်း ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။

"ဘုရားရေ၊ ဒီကောင် ရူးသွားပြီလား"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အံသြသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူ မရူးရင်တောင် ရူးဖို့ နီးစပ်နေပြီပဲ၊ သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို စကားမျိုး ပြောရဲတာလဲ၊ နတ်ဘုရား စစ်သူကြီးရဲ့ စိတ်ကို သူ မသိဘူးလား"

တစ်စုံတစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ဤတီးတိုးပြောဆိုသံများကြားတွင် လူများစွာသည် ရွှယ်အန်း သေလမ်းသွားပြီဟု သေချာပေါက် ယူဆထားကြသဖြင့် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ ယန်မေ့ရှုမှာမူ နေရာတွင်ပင် ပို၍ မှင်သက်သွားသည်။ ရွှယ်အန်းက ဤမျှလောက်ထိ မောက်မာဝံ့ကြွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် မကြာမီ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြည့်လျှံလာသည်။ ထို့နောက် သူမ စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ချီယုက တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘာမျှ မကြားသလို ဟန်ဆောင်နေသော ဟယ်ချွင်းထိုင်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး အံ့သြမှင်သက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရွှယ်အန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် လျင်မြန်စွာပင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်ပါးသူ ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သော အရိပ်အယောင်များ လက်သွားခဲ့သည်။

ဒီအရူးကောင်... သခင်ကြီး ချီယုကို ဒီလို အာခံရဲတယ်ပေါ့၊ စောင့်ကြည့်နေလိုက်... နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်ကို မင်းသိရလိမ့်မယ်

ဟယ်ချွင်းထိုင်အတွက်မူ နတ်ဘုရား စစ်သူကြီး ချီယုသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် မစရဲသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် လုံးဝမရှိသော ဤရွှယ်အန်းက ထိုမျှ မောက်မာဝံ့ကြွားနေခြင်းသည် ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးခြင်းမှလွဲ၍ အခြား ရှင်းပြစရာ မရှိပေ။

အမှန်ပင်။ သို့သော် ချီယုသည် အနည်းငယ် ကြောင်အသွားရာမှ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အေးစက်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဟေ့ကောင်... ဘယ်သူမှ ငါ့ကို ဒီလို မပြောရဲဖူးဘူး မင်းက ပထမဆုံးပဲ၊ မင်းကို ဆုချတဲ့အနေနဲ့ ငါ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း နှိပ်စက်ပေးမယ်၊ ပြီးမှ အဆုံးမရှိတဲ့ ဝေဒနာတွေနဲ့ သေဆုံးစေရမယ်..."

သူ့စကား မဆုံးခင်မှာပင် ချီယုသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အေးခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထို့နောက် သူသည် နေရာတွင်ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ရပ်တန့်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ရင်ဘတ်အရှေ့၌ စိမ်းဖန့်ဖန့် ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့သော လက်ဝါးတစ်ဖက် ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤလက်ဝါးသည် သွယ်လျနူးညံ့သော လက်ချောင်းများ၊ ထင်ရှားသော အဆစ်အမြစ်များ ရှိပြီး ကြည့်ရှုရန် လှပသည်။

သေချာသည်မှာ ထိုလက်က တောက်ပြောင်နေသော အနီရောင် နှလုံးသားတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်မထားဘူး ဆိုလျှင် ပို၍ လှပပေလိမ့်မည်။

ချီယုသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်လာသော လက်ဝါးကို ဗလာသက်သက် စိုက်ကြည့်နေမိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ထိတ်လန့်ကာ တောင့်တင်းသွားသည်။

သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ဧည့်ခံပွဲ ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး လူတိုင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကာ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာများ ဖြစ်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချီယု၏ အနောက်တွင် ရပ်လျက် ကျောဘက်မှနေ၍ ရင်ဘတ်အထိ လက်ဖြင့် ဖောက်ထွင်းထားသူမှာ လူတိုင်းက သေခါနီးပြီဟု သတ်မှတ်ထားသော ရွှယ်အန်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် မှော်ဆန်လောက်အောင်ပင် ကမောက်ကမ နိုင်လှသည်။ လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကပင် လူတိုင်းက သူ့ကို သေလူဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သည်။ လူတိုင်း သဘာဝကျစွာပင် သူတို့၏ မျက်လုံးကို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှယ်အန်းသည် ချီယု၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ သူ့လက်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီးနောက် ချီယုသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ယိုင်နဲ့သွားသော်လည်း လဲကျမသွားခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူသည် ရင်ဘတ်မှ ကြီးမားသော ဒဏ်ရာကို ဖိအုပ်လျက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာသည်။ ထိတ်လန့်မှုနှင့် မုန်းတီးမှုများ ရောပြွမ်းနေသော အကြည့်ဖြင့် ရွှယ်အန်းကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အကြည့်ဖြင့်သာ လူသတ်နိုင်လျှင် ချီယုသည် ရွှယ်အန်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သတ်ပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ရွှယ်အန်းသည် မျက်တောင်ပင် မခတ်ဘဲ ဖျော့တော့သော အပြုံးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်သော နှလုံးသားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချိန်ဆကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးသားလား၊ ကြည့်ရတာ တော်တော် နီတာပဲ၊ ဆိုးတာက အတွင်းထဲမှာ ပုပ်သိုးနေတာ"

ရွှယ်အန်း၏ အသံသည် ဂရုမစိုက်ဟန်နှင့် အေးစက်နေပြီး အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရား တစ်ပါး၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုအကြောင်း ပြောနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဈေးထဲမှ ငါးယွမ်တန် တိရစ္ဆာန် နှလုံးသား တစ်ခုကို ဝေဖန်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤခံစားချက်က ချီယု၏ ဒေါသကို ပိုမို ဆူပွက်လာစေပြီး ယုတ်မာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်... မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ နှလုံးကို ငါ့ဆီ အခု ပြန်ပေးစမ်း၊ ဒါဆိုရင် အခြေအနေကို ပြန်လှည့်ပြောင်းဖို့ လမ်းစ ရှိသေးတယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်းကို သေချင်ဇော ပေါက်လာအောင်၊ အသနားခံလာအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်"

သူ့စကားထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်းပင် ပေါ်လွင်နေသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားလောက်နဲ့ ကျွန်တော်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိခွင့်မရှိပါဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီအခြေအနေ ရောက်နေတာတောင် ကျွန်တော့်ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ စဉ်းစားနေသေးတယ်၊ ခင်ဗျား ဘယ်လောက်တောင် တုံးအတာလဲ"

"မင်း..."

ချီယုသည် ဒေါသကြောင့် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နှလုံးသားသည် ဤလူငယ်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသေးသည်။

သူသည် နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်သည့်အတွက် နှလုံးသား မဆိုထားနှင့် ခေါင်းပြတ်သွားလျှင်ပင် နောက်တစ်လုံး ပြန်ပေါက်လာနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ ပြန်ပေါက်လာရန်အတွက် စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးရမည်ဖြစ်ပြီး အသစ် ပြန်ပေါက်လာသော အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုသည် ယခင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အနည်းဆုံး လပေါင်းများစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဤအရာသည် နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ်တွင် ခေါင်းပြီးလျှင် ဒုတိယ အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ပို၍ အရေးကြီးသည်။

ထို့ကြောင့် ချီယုသည် ယခုအချိန်တွင် အခြေအနေကို အရင် လျှော့ချလိုပြီး နှလုံးကို ပြန်ရမှသာ ဤလူငယ်နှင့် စာရင်းရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရင်ထဲမှ ဒေါသကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်... မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ပြောစမ်း၊ ငါ့နှလုံးကို ပြန်ပေး၊ မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ"

ရွှယ်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံး ပိုကျယ်လာသည်။

"အဲဒါက ခင်ဗျား ဘယ်လို အခြေအနေမျိုး ပေးနိုင်မလဲ ဆိုတာပေါ် မူတည်တယ်၊ ခင်ဗျားပဲ အရင် ပြောကြည့်ပါလား၊ ကျွန်တော် သဘောကျမကျ ကြည့်ရတာပေါ့"

လူအုပ်ကြီးထဲတွင် နောက်ထပ် တီးတိုး ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ လူတိုင်းသည် ကနဦး တုန်လှုပ်မှုမှ သက်သာလာကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရွှယ်အန်း၏ စကားကြောင့် ထပ်မံ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။

"သခင်ကြီး ချီယုနဲ့ တကယ်ကြီး ညှိနှိုင်းနေတာပဲ၊ ဒီလူငယ်လေးမှာ ဘယ်လို နောက်ခံမျိုး ရှိနေတာလဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ သူ ခုနက ပြလိုက်တဲ့ အင်အားက သာမန်မဟုတ်တာ သေချာတယ် ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက်ပဲ အားကြီးတဲ့သူ ဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာက လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပိုင်နက်လေ၊ သခင်ကြီး ချီယုက ကောင်းကင်ဘုံသခင် လက်အောက်က ထိပ်တန်း နတ်ဘုရား စစ်သူကြီးပဲ၊ အဲဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အာဏာရှိတာကို ဒီလူငယ်လေးက လစ်လျူရှုရဲတယ်ပေါ့"

"ဟဲဟဲ... ဒီလူငယ်လေးက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းရည်မှာ အားကောင်းတဲ့ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လောက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ အဓိကအချက်က သူ့မှာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မရှိဘူးလေ၊ အခုတော့ ပွဲကောင်း ကြည့်ရတော့မယ်"

ထိုတီးတိုးသံများကြားတွင် ချီယု၏ မျက်နှာထား ပိုမို အေးစက်လာသော်လည်း လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... မင်းက တကယ်ပဲ စွမ်းအားကြီးပြီး ငါနဲ့ ညှိနှိုင်းဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီပါတယ်၊ ဒီလိုလုပ်ကြမလား... နှလုံးကို ငါ့ဆီ ပြန်ပေး၊ ဒါဆိုရင် မင်းနဲ့ ဒီမိန်းမကို ဒီကနေ ထွက်သွားခွင့် ပြုမယ်၊ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို ဆက်ပြီး အပြစ်မယူဘူးလို့ ငါကတိပေးတယ်၊ မင်း ဘယ်လိုသဘောရလဲ..."

ဤစည်းကမ်းချက်များကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်မေ့ရှု၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်ရှိ အခြေအနေအောက်တွင် အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းနည်း ဖြစ်ပုံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မျှော်လင့်ချက် ပြည့်ဝသော အကြည့်ဖြင့် ရွှယ်အန်းကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်ရှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒါက ခင်ဗျား ပေးတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်လား"

ချီယုက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မင်း ဘယ်လို သဘောရလဲ"

ချီယုသည် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။ ရွှယ်အန်း အနေဖြင့် ဤအခြေအနေကို သေချာပေါက် လက်ခံလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။ လူတိုင်းလည်း ထိုအတိုင်း တွေးထင်ထားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသည် နတ်ဘုရား စစ်သူကြီး ချီယုပေးသော အကြီးမားဆုံး လိုက်လျောမှု ဖြစ်သည်ဟု လူတိုင်း ခံစားမိကြသည်။

ရွှယ်အန်း ရူးမနေသရွေ့ သူ သေချာပေါက် သဘောတူလိမ့်မည်။ ဟယ်ချွင်းထိုင်ပင်လျှင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤကိစ္စမှာ ထိုမျှနှင့်ပြီးသွားခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ့အသက်တောင် လွတ်ချင်မှ လွတ်မှာဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ဒီကမ်းလှမ်းချက်ကို သိပ်သဘောမကျဘုး"

သူ့ဘက်က အသာစီးရနေပြီဟု ထင်မှတ်ထားသော ချီယုသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ဟုတ်လား"

ရွှယ်အန်းသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက.... သဘော... မတူ... နိုင်ဘူး၊ ကဲ နားလည်ပြီလား”