အခန်း (၁၁၈၀-၁၁၈၂)

အခန်း (၁၁၈၀) - ဟယ်ချွင်းထိုင် ရုတ်တရက် သေဆုံးခြင်းနှင့် တစ်ကိုယ်တော် တိုက်ခိုက်ခြင်း

ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ ရွှယ်အန်း၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း ကြောင်အသွားကြသည်။

သူ... ငြင်းလိုက်တာလား၊ ဘုရားရေ၊ ဒီလူငယ်လေး ရူးသွားပြီလား...

ယန်မေ့ရှုသည်လည်း တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်ပူလွန်းသဖြင့် ချီယု၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ ရုန်းထွက်ကာ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုရွှယ်"

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ရွှယ်အန်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမကို အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ယန်မေ့ရှု ပြောချင်သော စကားများကို ပြန်မျိုချလိုက်မိစေသည်မှာ ဤအပြုံးပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှယ်အန်း ဘာမှ မပြောသော်လည်း ဤအပြုံးက အဓိပ္ပာယ်များစွာ သက်ရောက်နေကြောင်း ယန်မေ့ရှု ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအပြုံးကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ယန်မေ့ရှုသည် သူမ၏ တုန်လှုပ်နေသော နှလုံးသား ငြိမ်သက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ယန်မေ့ရှု၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြမပြနိုင်သော ယုံကြည်မှုတစ်ခုကိုပင် ကိန်းအောင်းသွားစေသည်။ သူမရှေ့ရှိ အစ်ကိုရွှယ်အတွက် လောကကြီးတွင် ဒုက္ခပေးနိုင်သည့်အရာ မရှိသကဲ့သို့ပင်ထင်ရသည်။

သူမဘက်က ကန့်ကွက်စရာ မရှိသော်လည်း ဟယ်ချွင်းထိုင်မှာမူ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပထမဆုံး ခုန်ထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့နေပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရွှယ်မျိုးရိုး... နတ်ဘုရား စစ်သူကြီးက မင်းကို လွှတ်ပေးမယ် ပြောတာတောင် မင်းက တန်ဖိုးကို နားမလည်ဘူးလား၊ မင်းက ငါတို့အားလုံးကို သတ်ချင်နေတာလား၊ ငါမင်းကို ပြောလိုက်မယ်၊ မင်းသေချင်ရင် သေလိုက်၊ ဒါပေမယ့် ငါနဲ့ ငါ့ညီမဝမ်းကွဲကို ဒီကိစ္စထဲ ဆွဲမထည့်နဲ့"

ဟယ်ချွင်းထိုင်၏ စကားများသည် အလွန် နှလုံးနာစရာကောင်းပြီး သူ၏ ယုတ္တိဗေဒမှာ အစွန်းရောက်အောင် လွဲချော်နေသည်။ ယန်မေ့ရှု၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြန်လည် ချေပရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက လက်ကာပြပြီး သူမကို ငြိမ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟယ်ချွင်းထိုင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

"မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ ငါ ကောင်းကောင်း မကြားလိုက်ရဘူး၊ မင်း ထပ်ပြောပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ရွှယ်အန်း၏ စကားထဲမှ အေးစက်မှုက ဟယ်ချွင်းထိုင်ကို ကြောက်လန့်သွားစေပြီး တံတွေးကို အလိုအလျောက် မျိုချမိသွားစေသည်။ သို့သော် မကြာမီ အဝေးမှ နတ်ဘုရား စစ်သူကြီး ချီယု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သဘောတူသည့် အရိပ်အယောင်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ ဟယ်ချွင်းထိုင် လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် အချိန်တွင်ပင် ချီယုက သူ့ကို အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဤအချက်က ဟယ်ချွင်းထိုင်၏ ယုံကြည်မှုကို အကြီးအကျယ် မြှင့်တင်ပေးလိုက်သဖြင့် သူပြောဆိုပုံက ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရွှယ်မျိုးရိုး... ငါ အခါတစ်ရာတောင် ထပ်ပြောနိုင်တယ်၊ မင်း နတ်ဘုရား စစ်သူကြီးကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်ရုံနဲ့ ဘာမဆို လုပ်နိုင်ပြီလို့ မထင်နဲ့၊ သခင်ကြီးက အာရုံလွင့်သွားလို့ မင်းက အခွင့်ကောင်း ယူလိုက်နိုင်တာပါ၊ ဒါကြောင့် မင်းသာ အကောင်းအဆိုး နားလည်မယ်ဆိုရင် နတ်ဘုရား စစ်သူကြီးရဲ့ နှလုံးကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးပြီး မင်းအမှားကို ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"

"အဲဒါဆိုရင် အားလုံး ပြီးပြီးပျောက်ပျောက် ဖြစ်သွားပြီး ပျော်ကြရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဟယ်ချွင်းထိုင်သည် သူ့စကားများက မှန်ကန်ပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ထင်မြင်နေပြီး ကျေနပ်အားရနေမိသည်။ သို့သော် သူ၏ ကျေနပ်မှုသည် အသက်တစ်ရှိုက်စာ အချိန်မျှပင် မခံလိုက်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းက အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒီထဲကို မဝင်ခင် ငါ မင်းကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို မှတ်မိလား"

"ဘာစကားလဲ"

ဟယ်ချွင်းထိုင် လန့်သွားသည်။

"မင်း ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေး လိမ့်ထွက်သွားတာ ကောင်းမယ်၊ မဟုတ်ရင် ကြောက်လွန်းလို့ ငိုရတဲ့အထိ ဖြစ်လာတဲ့အခါ ငါသတိမပေးဘူးလို့ မပြောနဲ့လို့ ငါပြောခဲ့တယ်လေ"

ဟယ်ချွင်းထိုင်သည် ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

"အေး... မင်း ပြောခဲ့တယ်၊ အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ အခုရော ဘာလဲ... မင်းက ငါ့ကို ငိုအောင် လုပ်ချင်နေတုန်းပဲလား"

သူပြောနေစဉ်တွင် သူ၏ မျက်နှာသည် အထင်အမြင်သေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း၊ ငါက အဲဒီစကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီလို့ မင်းကို ပြောချင်ရုံပါ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မင်းက..."

"ဘာကြောင့်လဲ"

ဟယ်ချွင်းထိုင်က ဂရုမစိုက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့... မင်း အခု သွားသေသင့်ပြီ"

ရွှယ်အန်း၏ ပါးစပ်မှ သေ ဟူသော စကားလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် အကြွင်းမဲ့ အာဏာရှင်တစ်ဦးက အမိန့်ချမှတ်လိုက်သကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်များသည် ဟယ်ချွင်းထိုင်အပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားသည်။ ဟယ်ချွင်းထိုင်သည် အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သူ၏ ခေါင်းသည် တိတ်တဆိတ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

အမှန်ပင်။ ဖရဲသီးတစ်လုံး အနှေးပြကွက်ဖြင့် ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ပင် ဟယ်ချွင်းထိုင်၏ ခေါင်းသည် လေထဲတွင် သွေးမြူမှုန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ အစပျိုးခြင်းသာ ရှိသေးသည်။ ဟယ်ချွင်းထိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း တစ်စစီ ပြိုကွဲစ ပြုလာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ကောင်းမွန်စွာ ရပ်နေခဲ့သော ဟယ်ချွင်းထိုင်သည် သွေးမြူမှုန် အစုအဝေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့သော် ထိုမျှနှင့် မပြီးဆုံးသေးပေ။ သွေးမြူမှုန်များသည် ဆက်လက် ကွဲထွက်ပြီး ပြိုကျပျက်စီးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အတွင်း၌ စူးရှပြီး အကန့်အသတ်မရှိ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သော အော်သံတစ်ခု လေဟာနယ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထို့နောက် သွေးမြူမှုန်များသည် ဘာမှမကျန်အောင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဟယ်ချွင်းထိုင် ရှိခဲ့ဖူးသည့် ခြေရာလက်ရာ တစ်ခုမျှပင် မကျန်ရစ်တော့ပေ။

ရက်စက်သော အလှတရားဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဤမြင်ကွင်းသည် မြင်တွေ့လိုက်ရသူတိုင်းကို ကြောက်လန့်သွားစေသည်။ အစောက အော်သံက ဘာကို ဆိုလိုသလဲ ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြသည်။ ထိုအသံသည် ဟယ်ချွင်းထိုင်၏ ဝိညာဉ် ပျက်စီးသွားစဉ် မကျေမနပ် အော်ဟစ်လိုက်သော အသံ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဟယ်ချွင်းထိုင်သည် ယခုအခါ အပြီးတိုင်သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်တွင် ရှိနေသူ အများစုသည် ဟယ်ချွင်းထိုင်ကဲ့သို့ လူမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ကြသည်။ သို့သော် အဓိကအချက်မှာ အစမှအဆုံး ရွှယ်အန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားအရှိန်အဝါ အတက်အကျ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မျက်လှည့်ပြလိုက်သကဲ့သို့ပင် မဆိုးလှသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိသည့် ဟယ်ချွင်းထိုင်ကို တိုက်ရိုက် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုးက ရှိနေသူ အားလုံးကို မည်သို့ မတုန်လှုပ်စေဘဲ နေမည်နည်း။

နတ်ဘုရား စစ်သူကြီး ချီယုပင်လျှင် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မျက်ခွံများ ဆက်တိုက် လှုပ်ရှားနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှယ်အန်း ယခုလေးတင် အသုံးပြုလိုက်သည့် နည်းလမ်းကို သူလည်း ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မသိနားမလည်သော အရာသည် အမြဲတမ်း ကြောက်စရာကောင်းသည်။ အထူးသဖြင့် မည်သူမည်ဝါမှန်း မသိရသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသောအခါ ပို၍ ဆိုးသည်။ ချီယုသည် အစောက သူ အလွန် မာနကြီးခဲ့မိသည်ကို ရုတ်တရက် နောင်တရမိသွားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ နှလုံးသားကို ဂရုမစိုက်သလို ချိန်ဆကြည့်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဟာကို... မင်း တကယ် လိုချင်တာလား"

ရွှယ်အန်း၏ အကြည့်နှင့် ထိတွေ့လိုက်ရသောအခါ ချီယုသည် တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာသွားပြီး ဧရာမ နဂါးကြီးတစ်ကောင်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ ကြီးမားသော အန္တရာယ် အချက်ပေးသံကို ရင်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"လို... လိုချင်တာပေါ့"

ချီယုသည် အနည်းငယ် ထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံနှင့် သဘောထားသည် ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး များစွာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသွားသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိထားမိချင်မှ ထားမိပေလိမ့်မည်။

ရွှယ်အန်းသည် ထိုအချက်ကို သဘာဝကျစွာ သတိပြုမိသော်လည်း ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဘုန်း...

မပီသသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပြင်းထန်သော နတ်ဘုရား စွမ်းအား လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ခုန်လှုပ်နေသော နှလုံးသားသည် ရွှယ်အန်း၏ ချေမွခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကြောင့် သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းအရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း နှလုံးသား ချေမွခံလိုက်ရသည့် အချိန်တွင် ချီယုသည် သူ၏ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက သူ၏ လက်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခါလိုက်သည်။

"ဆောရီး... တကယ်တော့ ငါက မင်းကို ပြန်ပေးချင်တာပါ၊ ဒါပေမယ့် မတော်တဆ အားနည်းနည်း များသွားတယ်၊ မင်းရဲ့ နှလုံးသားက ဒီလောက် ကျိုးပဲ့လွယ်မှန်း မသိလို့ ပေါက်ကွဲသွားတာ၊ မင်း ငါ့ကို အပြစ်မတင်ဘူး မဟုတ်လား"

ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ကြည့်ရင်း၊ ချီယုသည် ဤလူငယ်၏ အတွင်း၌ နှိုင်းယှဉ်၍မရအောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဧရာမ နဂါးကြီးတစ်ကောင် နိုးထလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအချက်က သူ့ကို တုန်လှုပ်စေသလို ဒေါသလည်း ထွက်စေသဖြင့် မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ငါက မင်းကို တကယ် ကြောက်တယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ အားလုံး... ငါ့အမိန့်နဲ့ သူ့ကို သတ်ကြစမ်း"

ချီယု၏ အမိန့်ပေးသံအဆုံးတွင် ကြီးမားသော ဧည့်ခံပွဲ ခန်းမကြီး ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။ ထို့နောက် ဘေးပတ်လည်ရှိ နံရံများ ပြိုကျလာပြီး ပြိုကျလာသော ခေါင်မိုးမှ ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်ကာ ရွှယ်အန်းထံသို့ တည့်တည့် ဦးတည်လာကြသည်။

လှုပ်ခတ်သွားသော စွမ်းအားများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဟာနယ်ကိုပင် လှိုင်းဂယက်များ ထသွားစေသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့... ငါ့စိတ်တိုင်းကျ တိုက်ခိုက်တော့မယ်”

အခန်း (၁၁၈၁) - အနီရောင် မီးတောက် ငရဲဘုံသို့ ပြောင်းလဲခြင်း လွယ်ကူစွာ ချေမှုန်းခြင်း

ရွှယ်အန်းသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ဝင်ရောက်လာသော တိုက်ခိုက်မှုများကို တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အနေအထားက ရှိနေသူ အားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး ရွှယ်အန်း ဤတစ်ခါတော့ လွတ်မြောက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု တွေးကာ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ ချီယုက အောင်နိုင်သူအလား ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်... မင်း တကယ် သန်မာတာကိုတော့ ငါဝန်ခံတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်း မေ့နေတာ တစ်ခုရှိတယ်... ဒီနေရာက ငါ့ပိုင်နက်ကွ၊ အစွမ်းထက်တဲ့ နဂါးတောင် ဒေသခံ မြွေကို မဖိနှိပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မင်း..."

သူ့စကား မဆုံးလိုက်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူ့ကို လုံးဝ မှင်သက်သွားစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်းသည် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ဝင်ရောက်လာသော တောက်ပသည့် အလင်းတန်းများကို ဂရုမစိုက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရင်ဆိုင်နေပြီး မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ အလင်းတန်းများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေစီးကြောင်းများက သူ၏ နားထင်မှ ဆံနွယ်များကို လွင့်ပျံသွားစေသည့်တိုင် သူသည် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

ထိုတိုက်ခိုက်လာသော အလင်းတန်းများ သူ့အနားသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်လာမှသာ ရွှယ်အန်းသည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နတ်ဘုရား အလင်းရောင်များ တောက်လောင်နေပြီး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် လက်ကို မြှောက်ကာ အားကုန် ဖိချလိုက်သည်။

ဘုန်း...

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ဝင်ရောက်လာသော အလင်းတန်းသည် ရွှယ်အန်း၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် အောက်သို့ ဖိချခံလိုက်ရသည်။ လူတိုင်း မြေကြီး တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန်မာကျောသော မြေပြင်သည် အက်ကြောင်းများ ဖြာထွက်ကာ ကွဲအက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အက်ကြောင်းများ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ တွင်းနက်ကြီးထဲတွင် နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်မှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးသည် ဒွာရပေါက်များ အားလုံးမှ သွေးများ စီးကျလျက် သတိလစ်မေ့မြောနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ အစပျိုးခြင်းသာ ရှိသေးသည်။ ထို့နောက် ရွှယ်အန်းသည် တွင်းအောင်းသတ္တဝါလေးများကို ခေါင်းလိုက်ရိုက်သည့် ကစားနည်းကစားနေသကဲ့သို့ သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ဆက်တိုက် လျင်မြန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်တိုင်းတွင် သူသည် ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းတစ်ခုကို မြေကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားစေသည်။

အဆုံးတွင် တိုက်ခိုက်လာသော အလင်းတန်းများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများစွာ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထိုအက်ကြောင်းများထဲတွင် တွင်းကြီး ဆယ်တွင်းကျော်ကို ညီညာစွာ စီတန်းလျက် တွေ့ရသည်။ တွင်းများထဲတွင် ရွှယ်အန်း၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သော နတ်ဘုရားမျိုးနွယ် စစ်သည်များ ရှိနေကြသည်။

ဤရလဒ်သည် နေရာရှိ လူတိုင်းကို အာမေဋိတ် ရသွားစေသည်။ ချီယု ပင်လျှင် သူ ခက်ခက်ခဲခဲ စုစည်းထားသော လက်အောက်ငယ်သားများက ဤသို့ ဇာတ်သိမ်းသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ရွှယ်အန်း၏ လွယ်ကူသက်သာပြီး ကစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချီယု သံသယ ဝင်လာမိသည်။

သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကပဲ အရမ်း အားနည်းလွန်းနေလို့များလား၊ သူတို့က ပြန်တောင် မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘဲ တွင်းထဲင ကောင်လေးတွေလို ခေါင်းရိုက်ခံဖို့ သက်သက် လာပေးနေကြသလို ဖြစ်နေပြီး အားလုံး ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရသွားကြတာကိုး...

ချီယု၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အတွေးများ ပြည့်နှက်နေစဉ် ရွှယ်အန်းက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရှုပ်ပွနေသော အခြေအနေကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ထုရတာ တော်တော် ကောင်းသားပဲ"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ချီယုကို နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် လှည့်ကွက်တွေ ရှိသေးလား၊ အကုန် ထုတ်သုံးလိုက်လေ... ဒီနေ့ ငါစိတ်ပါနေတုန်း ကောင်းကောင်း ပျော်ကြတာပေါ့"

ဤစကားများသည် ချီယုကို ဒေါသထွက်စေသော်လည်း ရွှယ်အန်း ပြသလိုက်သော အင်အားကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူ သတိထား ဆက်ဆံရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ယုတ်မာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်... မင်းက ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်အောင် တွန်းအားပေးလိုက်တာပဲ"

သူသည် ရုတ်တရက်ပင် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တွင်းပေါင်း ဒါဇင်ကျော်ထဲရှိ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ် စစ်သည်များအားလုံး တုန်ခါသွားပြီးနောက် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြသည်။

သူတို့ထဲတွင် ပါဝင်သော အနှစ်သာရ သွေးများသည် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချီယု၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပေါင်းစပ် ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထိုအလင်းတန်းများ ပေါင်းစပ်သွားသည်နှင့်အမျှ ချီယု၏ အရှိန်အဝါသည် ပိုမို ကြမ်းတမ်းလာပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှတဆင့် မူလက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ရင်ဘတ်ထဲတွင် သက်တံ့ရောင် အလင်းတန်းများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

ထိုသက်တံ့ရောင် အလင်းတန်းများသည် တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် နှလုံးသားငယ် တစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားသည်။ စတင် ဖွဲ့စည်းခါစတွင် ဤနှလုံးသားသည် မြေပဲစေ့ အရွယ်အစားသာ ရှိသည်။ သို့သော် ၎င်းက ခုန်လှုပ်လိုက်သောအခါ အနီးနားရှိ လေဟာနယ်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ထို့အပြင် နှလုံးခုန်သံ အနည်းငယ် ကြားရပြီးနောက် နှလုံးသားသည် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် ကြီးထွားလာပြီး အဆုံးတွင် ပုံမှန် အရွယ်အစားသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

ထို့နောက် ချီယု၏ ရင်ဘတ်မှ အရှေ့နှင့် အနောက်ရှိ ဒဏ်ရာများလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော ချီယုသည် လုံးဝ ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါသည် ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို အားကောင်းလာသည်။ သို့သော် သူ့ကိုယ်သူ ကုသရန်အတွက် လက်အောက်ငယ်သားများကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမျိုလိုက်သော လုပ်ရပ်က ရှိနေသူ အားလုံး၏ မျက်နှာများကို အရုပ်ဆိုးသွားစေသည်။

သို့သော် ချီယုသည် ဤအချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ ခုနက ပေါ့ဆသွားတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို သင်ခန်းစာ ပေးရမယ်"

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် ချီယု၏ ပုံရိပ် ရုတ်တရက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကောင်းကင်ထက်တွင် ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အရှိန်အဝါ ကျယ်ပြန့်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးနှင့် မြေကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ မြင့်မားသော အစွမ်းထက်သည့် အရှိန်အဝါက မိုးနှင့် မြေကို အရောင်ပြောင်းသွားစေသည်။ ထိုအရှိန်အဝါ အားလုံးသည် ကွင်းပြင် အလယ်တွင် ရပ်နေသော ရွှယ်အန်းထံသို့ တည့်တည့် ဦးတည်နေသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် ချီယုကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များပင် တောက်ပနေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... လာစမ်းပါ၊ ငါ မရွေ့ဘဲ နေပေးမယ်၊ မင်းရဲ့ ဒီတိုက်ကွက်က ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ အရင် ကြည့်ကြတာပေါ့"

ရွှယ်အန်းသည် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ချီယုကို လက်ညှိုးကွေးကာ ရန်စလိုက်သည်။ ထိုအခါ ချီယုသည် သူ၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တောက်လောင်နေသော မီးတောက်တွေ... ငရဲဘုံ"

သူ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ချီယု၏ နောက်တွင် ဝဲပျံနေသော မီးခိုးရောင် မြူခိုးများသည် ရုတ်တရက် တောက်လောင်နေသော အနီရောင် မီးတောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ရွှယ်အန်းအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ မီးတောက်များ ဆူပွက်နေပြီး ပြင်းထန်သော မီးများသည် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ကမ္ဘာလောက တစ်ခုလုံးကို အဆုံးမရှိသော ဤမီးတောက်များ ဝါးမျိုလိုက်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော ရွှယ်အန်းမှာမူ အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်တော့ပေ။

လူများစွာသည် ရွှယ်အန်း သေသွားပြီဟု သေချာပေါက် ယူဆကာ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ချီယုသည်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူသည် အလွန် ဆိုးရွားသော အခြေအနေ မဟုတ်လျှင် ဤတိုက်ကွက်ကို သုံးလေ့ မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငရဲဘုံကို အသုံးပြုရန်အတွက် သူ၏ မူလစွမ်းအားကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပြီး တစ်ကြိမ် အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် စွမ်းအားများစွာ ကုန်ဆုံးသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု အခြေအနေ၏ တွန်းအားပေးမှုကြောင့် သူ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ ဤအမည်မသိ လူငယ်လေးသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ငရဲဘုံမီးတောက်အောက်တွင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအတွေး ဝင်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်အားရသော အမူအရာ မပေါ်လာမီမှာပင် မီးတောက်နယ်ပယ်အတွင်းမှ ရွှယ်အန်း၏ ပေါ့ပါးသော ရယ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ့ကို တိုက်ဖို့ မီးကို သုံးတယ်ပေါ့... တကယ်ပါပဲကွာ၊ မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"

သူ၏ စကားသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များကြားတွင် ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ့ထံ၌ မီးလောင်ဖြစ်သည့် လက္ခဏာ တစ်စက်မျှ မတွေ့ရပေ။ သူ၏ အဝတ်အစားများသည် ငြင်သာစွာ လွင့်ပျံနေပြီး မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။ သူ၏ နားထင်မှ ဆံနွယ်များပင်လျှင် မီးတောက်များ၏ လောင်ကျွမ်းမှုကို မခံရပေ။ မီးတောက် ငရဲဘုံထဲတွင် ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ နေသာသော နေ့လည်ခင်းတစ်ခု၌ ကမ်းခြေတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ထင်ရသည်။

ထို့အပြင် သူလမ်းလျှောက်လာသည်နှင့်အမျှ မူလက ပူပြင်းစွာ တောက်လောင်နေသော အနီရောင် မီးတောက်များသည် ကြောင်ကို မြင်လိုက်ရသော ကြွက်တစ်ကောင်ပမာ အနားမကပ်ရဲဘဲ နောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤငရဲဘုံအတွင်း၌ ထိုကဲ့သို့ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ရွှယ်အန်းသည် ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေသော မီးများသည် ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်သွားပြီး မီးတောက်များသည် တစ်လှမ်းချင်းစီ နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ရွှယ်အန်းသည် တချိန်က မောက်မာပြီး လွှမ်းမိုးထားသော မီးနဂါးကြီးတစ်ကောင်ကို မညှာမတာ မောင်းထုတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဤအခြေအနေဖြင့် ရွှယ်အန်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် တောက်လောင်နေသော မီးတောက် ငရဲဘုံထဲမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

အခန်း (၁၁၈၂) - မိုးခြိမ်းသံပမာ အစွမ်းအစ၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစရာများ

သူ မြေကြီးပေါ် ခြေချလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ကောင်းကင်အပြည့် အနီရောင် မီးတောက်များသည် အသက်ရှူမှားလောက်သော အရှိန်ဖြင့် ကျုံ့သွားသည်။ မီးလုံးအရွယ်အစားထိ ရောက်သောအခါ ရွှီအန်၏ လက်ဝါးထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်ရောက်လာသည်။ ရွှယ်အန်း၏ လက်ဝါးအလယ်တွင် အားနည်းသော အနီရောင် မီးတောက်လေး တစ်ခုသည် ငြင်သာစွာ တုန်ခါနေသည်။

ထို့နောက် ရွှယ်အန်းသည် ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေပြီး မှင်သက်နေပြီဖြစ်သော ချီယုကို မော့ကြည့်ကာ ဖျော့တော့သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မီးတောက်အတွက် ကျေးဇူးပဲ မိတ်ဆွေကြီး"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် များပြားလှသော ကြည့်ရှုသူများ၏ အံ့သြထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ရွှယ်အန်းသည် အနီရောင် မီးတောက်ကို တစ်လုပ်တည်း မျိုချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အရသာ မဆိုးဘူးပဲ၊ နောက်ထပ် ရှိသေးလား"

ထိုစကားသည် ချီယုကို ဟန်ချက်ပျက်သွားစေပြီး ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှယ်အန်းကဲ့သို့ လူမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ အနီရောင် ငရဲမီးတောက်ထဲမှ ခြစ်ရာမထင်ဘဲ ထွက်လာနိုင်ခြင်းက ကိစ္စတစ်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း ချီယု၏ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော အနီရောင် မီးတောက်ကို သကြားလုံး စားသလိုမျိုး လွယ်ကူစွာ မျိုချလိုက်ခြင်းက အလွန် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသည်။

ဤပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေများက ချီယု၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားစေပြီး၊ ဤရှုပ်ထွေးသော ကိစ္စများထဲသို့ ဝင်ပါမိသည့်အတွက် နောင်တရသွားစေသည်။ သို့သော် ဤအခြေအနေ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် သွားကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး အားနည်းစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်... ငါ မင်းကို လျှော့တွက်မိခဲ့တာတော့ ဝန်ခံတယ်၊ မင်းမှာ တကယ်ပဲ စွမ်းရည်အချို့ ရှိတာပဲ ဒါပေမယ့် ဒီလောက်နဲ့ လုံလောက်ပြီလို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား"

"မင်း သိထားသင့်တာက... ဒီနေရာက ငါ့ပိုင်နက်ကွ၊ ငါ..."

ရွှယ်အန်းက စိတ်မရှည်စွာ လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ သဘောပေါက်ပါပြီ၊ မင်း ပြောချင်တာက အစွမ်းထက်တဲ့ နဂါးတောင် အသိုက်ထဲမှာရှိတဲ့ မြွေကို မဖိနှိပ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ မဟုတ်လား၊ ဒါပေမယ့် အဓိကအချက်က..."

ရွှယ်အန်းက ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလောက်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါက နဂါး မဟုတ်သလို၊ မင်းကလည်း မြွေမဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းမှာ သုံးစရာ လှည့်ကွက်အသစ် မရှိတော့ဘူး ဆိုရင်တော့ ငါ့ဘက်က မညှာဘူးလို့ အပြစ်မတင်နဲ"

သူ၏ စကားလုံးများက ရိုးရှင်းသော်လည်း ချီယု၏ နားထဲတွင်မူ ဆူးခင်းလမ်းပေါ် ထိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှယ်အန်း၏ ဂရုမစိုက်သော လေသံအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို သူ ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအတွေးဖြင့် ချီယုသည် အဆုံးတွင် စိတ်ကို တင်းလိုက်ပြီး မြို့စားအိမ်တော်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း အခု မထွက်လာရင် ဘယ်တော့မှ ထွက်လာမှာလဲ"

သို့သော် ချီယု၏ အမိန့်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်မြဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လူတစ်ယောက်မှ ပေါ်မလာသလို အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရပေ။ ဤအချိန်တွင် လူတိုင်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကုန်ကြပြီး ချီယု မည်သည့်အရာ စီစဉ်ထားသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ရွှယ်အန်း၏ ဦးခေါင်းအနောက်ဘက်ရှိ လေဟာနယ်တွင် လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကတ္တီပါကဲ့သို့ မည်းနက်သော ဓားမြှောင်တစ်လက်သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ထိုးစိုက်ကျလာသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အရှိန်အဟုန်နှင့် တိုတောင်းသော အကွာအဝေးကြောင့် အချိန်မီ တုံ့ပြန်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ကြည့်ရှုသူ အများစုပင်လျှင် ဘာဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို လိုက်မမီလိုက်ကြပေ။

သို့သော် ထိုဆံခြည်တစ်မျှင်စာ အချိန်လေးအတွင်းတွင် ဓားမြှောင်သည် လေဟာနယ်ကိုသာ ထိုးစိုက်မိသွားပြီး ဓားသွားသည် လေကိုသာ ဖောက်ထွင်းသွားသည်။

ဤအလှည့်အပြောင်းက ဓားကိုင်ဆောင်ထားသူကို လန့်သွားစေပြီး သူ၏ ပုန်းကွယ်မှု ပျက်ပြားသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤလူသည် သာမန်လူ မဟုတ်ပေ။ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူသည် ဓားမြှောင်ကို လှည့်ကာ သူ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုသည်လည်း လွဲချော်သွားပြန်သည်။ မကြာမီမှာပင် ဘေးဘက်မှ ရွှယ်အန်း၏ ချီးကျူးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဓားရေးက မဆိုးဘူးပဲ၊ တော်တော်လည်း မြန်တယ်၊ ငါနဲ့ လာမတွေ့ဘဲ တခြားသူသာ ဆိုရင် မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်ကို ခံလိုက်ရလောက်ပြီ"

ရွှယ်အန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဓားကိုင်ဆောင်သူသည် အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ဘဲ လှည့်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူတို့၏ လုပ်ကြံမှု လုံးဝ ကျရှုံးသွားကြောင်း သိရှိသဖြင့် ဆက်မနေရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ ထွက်ပြေးရန် မည်မျှပင် ကောင်းမွန်စွာ စီစဉ်ထားပါစေ ရွှယ်အန်းက သူတို့ကို လွှတ်ပေးရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

"ဟက်... မင်းက ဒီတိုင်း ထွက်သွားလို့ ရမယ် ထင်နေတာလား"

ရွှယ်အန်းသည် လေဟာနယ်ထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ပြင်နေသူကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အပြင်သို့ တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ရိုက်ချရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရွှယ်အန်း အံ့ဩသွားမိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသော ပုံရိပ်သည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် ရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်က ထူးဆန်းသည် မဟုတ်သော်လည်း အဓိကအချက်မှာ ဤအဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ထံမှ ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်ကို ရွှယ်အန်း ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအချက်က သူ၏ မျက်နှာထားကို ပြောင်းလဲသွားစေပြီး ရိုက်ချရန် ရွယ်ထားသော လက်သည်လည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်း ဖမ်းဆီးထားသော လူငယ်သည် သေရတော့မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ရွှယ်အန်းက မလှုပ်ရှားသေးပေ။

ဤအချက်က လူငယ်ကို အနည်းငယ် အံ့သြသွားစေသည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရွှယ်အန်းက သူ့ကို တုန်လှုပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤအစွမ်းထက်သော လူငယ်က အဘယ်ကြောင့် သူ့အား ချက်ချင်း မသတ်လဲ ဆိုတာ နားမလည်သော်လည်း အသက်ရှင်သန်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသော ထိုလူသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စူးရှသော အော်သံတစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအသံလှိုင်းများသည် ရွှယ်အန်းထံသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားပြီး အစွမ်းထက်သူများ၏ ဝိညာဉ်များကိုပင် ချေမှုန်းနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အခွင့်ကောင်းယူကာ လက်ကိုမြှောက်ပြီး ဓားမြှောင်ဖြင့် ရွှယ်အန်း၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်ချိန်ကာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ သေချာပေါက် ထိမှန်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသော တိုက်ခိုက်မှုသည် နောက်တစ်ကြိမ် လွဲချော်သွားပြန်သည်။ လေမုန်တိုင်းကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာသော ဓားမြှောင်သည် လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့ဆက် မတိုးနိုင်တော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိသော ရွှယ်အန်း၏ လက်သည် သူ့ရှေ့တွင် ရောက်ရှိနေပြီး ဓားမြှောင်ကို လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြားတွင် ညှပ်ဖမ်းထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှု အမြန်နှုန်းသည် အစောက အသံလှိုင်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လုံးဝ ထိခိုက်ခြင်း မရှိသည့်ပုံပင်။

ယခုအခါ ထိုလူငယ် အမှန်တကယ် စိတ်ပျက်အားလျော့သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလူငယ်၏ စွမ်းအားသည် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခု သူလုပ်နိုင်သည်မှာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး သေခြင်းတရားကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ရှိတော့သည်။

သို့သော် သူ၏ အံ့သြသွားရသည်မှာ ရွှယ်အန်းသည် မလှုပ်ရှားသေးဘဲ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"မင်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားတဲ့အခါ ဒီမှတ်ဉာဏ်ကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်မလဲ ဆိုတာ ငါတကယ် မသိတော့ဘူး"

ဤစကားများသည် လူများစွာကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေသည်။ ထိုလူငယ်သည်လည်း အတူတူပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေပြီး ရွှယ်အန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ရွှယ်အန်းက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးထဲတွင် ကရုဏာများစွာ ပါနေပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့ စိတ်ခံစားချက်ကို မထိန်းနိုင်လိုက်တာပါပဲ"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ရွှယ်အန်း လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ချောင်းများသည် ထိုလူ၏ မျက်နှာထံသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားသည်။ ထိုလူသည် သူသေရတော့မည်ကို သိသဖြင့် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခုခံခြင်း မပြုတော့ဘဲ ငြိမ်းချမ်းစွာ မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဝေးမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့..."

ထိုဝမ်းနည်းစရာမှာ အသံသည် အလွန်ဝေးကွာနေသဖြင့် အချိန်မီ မရောက်နိုင်ပေ။ ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုလူ၏ နှလုံးသားများ တုန်ခါသွားသည်။ သူသည် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ချင်သော်လည်း အံ့ကိုတင်းတင်းစေ့ကာ မကြည့်တော့ပေ။

မိန်းကလေးကျန်း... ကံတရားကသာ အခွင့်အရေး ပေးမယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ နောက်ဘဝမှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့...

ထိုလူသည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ့အနားသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ရွှယ်အန်း၏ လက်ချောင်းသည် ထင်ထားသလို ထိုလူ၏ အသက်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် နှုတ်ယူလိုက်ခြင်း မရှိပေ။ ထိုအစား လက်ချောင်းသည် ထိုလူ၏ နဖူးကို အသာအယာ တောက်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထိုလူမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားကာ ကြွက်သားတစ်စမျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ ထို့နောက် သူ မျက်လုံးဖွင့်ကာ ရွှယ်အန်းကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူ၏ မေးခွန်းထုတ်နေသော အကြည့်ကို တုံ့ပြန်သည့် အနေဖြင့် ရွှယ်အန်းက ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သေချာသာ စောင့်ကြည့်နေ... မကြာခင် ဒီလူယုတ်မာတွေကို ငါ ဘယ်လို သတ်မယ်ဆိုတာကိုပေါ့"

သူ၏ လေသံသည် ပို၍ပင် ထူးဆန်းလာသည်။ ထိုလူသည် သူ့ကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သဖြင့် အဆုံးတွင် မေးလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ မသတ်တာလဲ"

"သတ်မယ် ဟုတ်လား၊ ငါက မင်းကို ဘာကိစ္စ သတ်ရမှာလဲ"

ရွှယ်အန်းက ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"မေးဖို့ မေ့နေတာ... မင်း နာမည်က ဘယ်သူလဲ"

ထိုလူ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အဆုံးတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

"'ရှောင်ထျန်ပါ”