နဂါးနန်းတော်၏ စစ်သူကြီးနှင့် တိုက်ပွဲ

မြို့တော်ကြီးနှစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ပြီး ချင်လွမ်မသေမျိုးစစ်သည်များကို ရယူနိုင်သော လျိုရှီချန်း ကဲ့သို့သောပုဂ္ဂိုလ်များသည် နန်ဟုန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် တည်ရှိမှုများသာမက၊ ဟုန်ကျယ်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း ရှားပါးလှသော ပုဂ္ဂိုလ်များအနက်မှ တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်ပေသည်။

သာမန်နတ်ဆိုးများသည် သူတို့၏ ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါကို ရန်စရန် မရဲဝံ့ကြပေ။

ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသူ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပြီး၊ တစ်ဦးစီတိုင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နာမည်သတင်းများ ရှိကြ၏။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဤမျှစွမ်းအားကြီးမားသော နတ်ဆိုးများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း ငါးကောင်တိုင်တိုင် ရှိနေလေသည်။

မသေမျိုးဂိုဏ်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့် ထိပ်တန်းအင်အားစုမဆို ဤကဲ့သို့သော အင်အားစုရှေ့တွင် မိမိတို့၏ပျက်စီးကိန်း ဆိုက်ရောက်လာသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ရပ်ကြည့်နေရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် မသေမျိုးဂူအတွင်း၌ စုရုံးနေကြ၏။

၎င်းက ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို အနည်းငယ် ကျဉ်းကြပ်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရစေသည်။

ဝူကျွင်း၏ ရူးသွပ်နေသော ရယ်မောသံများသည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင် အဆုံးအစမဲ့ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူ၏ ကြီးမားလှသော ရှေ့လက်သည်းကြီးဖြင့် အားပါပါထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ စိုစွတ်နေသော အကြေးခွံများဖုံးလွှမ်းနေသည့် နှာမောင်းရှည် ရေဆင်ကြီးမှာ လွင့်စင်ထွက်သွားတော့သည်။

ဝုန်း

ထိုရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုသည် မသေမျိုးဂူအတွင်း ခေတ္တမျှကြီးစိုးနေခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ချက်ချင်း ပျက်ပြားသွားစေခဲ့၏။

မူလက နဂါးနန်းတော်ဘက်မှ သုံးယောက်နှင့် တစ်ယောက်ယှဉ်ပြိုင်နေရခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ အခြေအနေမှာ ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လျိုရှီချန်းပင်လျှင် သူ၏ ရင်ထဲမှ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများကို ယာယီ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး၊ သူ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အကြီးအကဲ၏ စိတ်အခြေအနေသည် အပြင်ပန်းတွင်ပေါ်လွင်နေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မနေကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ သိသာစွာပင် သူသည် ယခင် ရင်ဆိုင်မှုမှ အောင့်အည်းထားရသော ဒေါသများ ရှိနေခဲ့သည်။

သူ့ထံသို့ ဦးတည်လာနေသော ကြီးမားလှသည့် ပုံရိပ်ကြီးကို သူ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ လခြမ်းကွေးဓားသည် လက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် လှည့်ပတ်သွား၏။

ဓားသွားသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

အလွန်သန့်စင်သော ထိုအလင်းရောင်သည် စုဟုန်ရှို့တစ်ခါက လွှဲယမ်းခဲ့ဖူးသော ဓားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ထိုမြင်ကွင်း၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုမျိုး မရှိဘဲ အနည်းငယ် သာမန်ဆန်ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း၊ ၎င်းအတွင်း ပါဝင်နေသော စူးရှထက်မြက်မှုမှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်အရာကိုမဆို ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်းရှိသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

"ရွှီး...ရွှီး"

ခေါင်းသုံးလုံး စပါးအုံးနတ်ဆိုး၏ ဒေါင်လိုက်သူငယ်အိမ်များသည် မသေချာမရေရာမှုများဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားနေ၏။

လူအင်အား မမျှတသော်လည်း ၊ လျိုရှီချန်း၏ အခြေအနေမှာ သိသာစွာပင် အင်အားဆုတ်ယုတ်နေပြီး၊ မနည်းမီအောင် လိုက်နေရသည့်သဘောသာ ရှိသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ၊ ၎င်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် သုံးယောက်နှင့် သုံးယောက် တိုက်ခိုက်နေရသည်နှင့် တူညီသွားသည်။

အောင်ပွဲရရန် ခက်ခဲသော်လည်း၊ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်မှာမူ ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။

ဤအတွေးဖြင့် ၎င်းသည် နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

၎င်း၏ လည်ပင်းများသည် ရုတ်တရက် ထိုးထွက်လာပြီး၊ အဘက်ဘက်မှ လျိုရှီချန်းကို တိုက်ခိုက်လာသောကြမ်းကြုတ်သည့် နဂါးသုံးကောင်နှင့် တူနေလေသည်။

သွေးမျိုးဆက် နတ်စွမ်းရည်များ အပြင်၊ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်သည် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် နှင့် တန်းတူဖြစ်သည်ဟု သတ်မှတ်ခံရရန် အရေးကြီးသောစံနှုန်းတစ်ခုမှာ သူတို့၏ နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်သည် မြို့တော်ကြီးများမှ ရယူထားသော တာအိုလက်နက်များကို ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိ ဆိုသည့်အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤနဂါးနန်းတော်မှ စစ်သူကြီးသုံးဦးသည် ယခင်က လျိုရှီချန်းအား ထိခိုက်မှုတစ်ခုမျှမရှိဘဲ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်းက သူတို့၏ နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်များ၏ စွမ်းအားကို လုံလောက်စွာ သက်သေပြနေသည်။

ယခုအချိန်တွင်၊ စပါးအုံးနတ်ဆိုးသည် နေရာတွင် ရပ်နေကာ သူ၏ပခုံးများမှ လည်ပင်းသုံးခု ထိုးထွက်လာပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် လျိုရှီချန်း၏ ဘေးဘက်များသို့ ရောက်ရှိလာကာ သူ၏ လွတ်မြောက်ရာ လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

နောက်ဆုံးလည်ပင်းတစ်ခုကမူ နှာမောင်းရှည် ရေဆင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ ပြန်လည်ဆွဲယူရန် ကြိုးစားနေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုကြီးမားသော ပါးစပ်ကြီးသည် လူအိုကြီးလျိုကို မျိုချဖို့ကြိုးစားလိုက်ပေ၏။

ချီယန်သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် သံမဏိအမိန့်တော်တိုကင်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ချင်လွမ်မသေမျိုးစစ်သည် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမြောက် ချီမင်မြို့တော်မှ ထုတ်လွှတ်သော နို့နှစ်ရောင် အလင်းတန်းမှာမူ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်သည့် နှလုံးသားအကာအကွယ်ကြေးဝါကြေးမုံ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ လှုပ်ရှားတော့မည့်ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏ နားအနီးတွင် ကြမ်းတမ်းသောအော်ဟစ်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ နာကျင်စွာ အူဟစ်လိုက်သည့်အသံနှင့် တူနေပေသည်။

ကြီးမားလှသော စပါးအုံးခေါင်းကြီးနှစ်လုံးသည် လျိုရှီချန်း၏ အနီး သုံးမီတာအကွာသို့ပင် မရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့ကို ချွန်ထက်သော လက်သည်းတစ်စုံက ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းကနဲ ဆောင့်ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံး စပါးအုံးခေါင်းသည် မလိုလားစွာဖြင့်ပင် နှာမောင်းရှည်ရေဆင်ကြီးကို လွှတ်ပေးလိုက်ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရုပ်ဆိုးပြီး သွားများ အပြည့်ပါကာနံစော်နေသော ပါးစပ်ပေါက်ကြီးတစ်ခုသည် သာမန်မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် လူတိုင်းကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး နောက်ဆုံး စပါးအုံးခေါင်းကို ကြမ်းကြုတ်စွာ မျိုချလိုက်သောကြောင့်ပင်။

"ဂါး"

ခေါင်းသုံးလုံး စပါးအုံးနတ်ဆိုးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသားတောင်ပံပိုးကောင်၏ တောင်ပံနှစ်ဖက်က ဖိချထားလိုက်သည်။

လက်တစ်ဖက်က စပါးအုံးခေါင်းတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊စပါးအုံးနတ်ဆိုး၏ ဦးနှောက်များကို လောဘတကြီး ဝါးစားနေတော့သည်။

တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ မြင့်မားစွာမတ်တတ်ရပ်နေသော တည်ရှိမှုကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင်၊ တစ်ချိန်က ကြီးမားလှသော စပါးအုံးနတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် သေးငယ်သွားပုံရပြီး၊ ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

သံမဏိဖြင့်သွန်းလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ၎င်း၏အမြီးသည် အသားတောင်ပံပိုးကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်တိုက် ရိုက်နှက်နေသည်။

ပြိုင်ဘက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်ရာ၊ ကြွေကျလာသော အပိုင်းအစများသည် ကျောက်ခဲများကဲ့သို့ မိုးရွာချလာ၏။

"ဟီး ဟီး ဟီး"

သို့သော်လည်း၊ အသားတောင်ပံပိုးကောင်သည် နာကျင်မှုကို မခံစားရသည့်အလား ထူးဆန်းပြီး အကျဉ်းတန်သော ရယ်မောသံကိုသာ ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

စပါးအုံးနတ်ဆိုး တစ်ကောင်လုံးကို ကျေနပ်အားရစွာမျိုချရန် ကြိုးစားနေပြီး၊ ၎င်း၏ သွားရည်များသည်စိုစွတ်နေပြီးသား စပါးအုံးနတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပို၍ပင် ချောကျိကျိ ဖြစ်သွားစေသည်။

ဖျပ်

ယခင်က ဝူကျွင်း၏ လက်ဝါးနှင့် ရွှေရောင်အစင်းများဖြင့်ချုပ်နှောင်ခံထားရသော နှာမောင်းရှည် ရေဆင်ကြီးသည်၊ စပါးအုံးနတ်ဆိုး၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် လျိုရှီချန်း၏ ဓားနှင့် တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

အစိမ်းရောင်အလင်းတန်း လင်းလက်သွားမှုနှင့်အတူ၊ ၎င်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ နှာမောင်းတစ်ခုလုံးနှင့်အတူ အသားကြီးတစ်ခုပါ ပြတ်ထွက်သွားပြီး၊ နံစော်နေသော နတ်ဆိုးသွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု အောင်မြင်သွားသော်လည်း၊ လျိုရှီချန်းသည် များစွာ ဝမ်းသာသည့်ဟန် မပြခဲ့ပေ။

ယင်းအစား သူသည် အဝေးမှ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်လူးလှိမ့်နေသော ပုံရိပ်နှစ်ခုဆီသို့ သူ၏ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော အကြည့်ကို အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။

အသားတောင်ပံပိုးကောင်၏ စူးရှသော ရယ်မောသံသည် ခေါင်းသုံးလုံး စပါးအုံးနတ်ဆိုး၏ အော်ဟစ်သံများကို ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

၎င်းသည် လူဆိုးတစ်ယောက်က လူကောင်းကို အနိုင်ကျင့်နေသကဲ့သို့ပင်။ အခြား စပါးအုံးခေါင်းနှစ်ခုကို တင်းကျပ်စွာဖိထားရင်း၊ ၎င်း၏ အသံမှာ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ မပီမသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အော်လေ ဟီး ဟီး ဟီး ဆက်အော်စမ်း"

နတ်ဆိုးမူလ၏ လက်ဆောင်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်၊ ဤနတ်ဆိုးကျောက်တိုင်များသည် ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော ပြင်းထန်သည့် နာကြည်းချက်များကို စုဆောင်းမိခဲ့ကြသည်။

ရှန်းယီနှင့်အတူ နတ်ဆိုးများကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းသည် ၎င်းတို့အတွက် ဒေါသဖြေဖျောက်ရန် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ပါးစပ်ကိုနည်းနည်းလောက် ပိတ်ထားစမ်းပါ။"

ဝူကျွင်းက မထီမဲ့မြင်ဖြင့် ဆူပူလိုက်၏။ အနာဂတ်တွင် သခင်၏ မသေမျိုးဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်စေနိုင်သည့် ဤအရာကို ခေါ်မလာသင့်ကြောင်း သူ၏ သခင်အား အကြံပြုသင့်မသင့်ကို သူ စဉ်းစားနေမိသည်။

အလွန်အမင်းနာကျင်နေသော နှာမောင်းရှည် ရေဆင်ကြီးသည် ရွှေရောင်အစင်းများအားလုံးကို ချိုးဖျက်တော့မည်ကို ခံစားသိရှိလိုက်ရသဖြင့်၊ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး ထိုရေဆင်ကြီးကိုလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျစေလိုက်သည်။

ကြီးမားလှသော နတ်ဆိုးကြီးလေးကောင်သည် ရုတ်တရက်အရှုပ်အထွေး တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွင်းသို့ ထိုးဆင်းသွားကြ၏။ အားလုံးမှာ ကြက်သီးထဖွယ် ကြီးမားသော တည်ရှိမှုကြီးများဖြစ်ကြပြီး၊ သွေးစီးကြောင်းများထဲတွင် လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေကြတော့သည်။

ဟိန်းဟောက်သံများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ နတ်ဆိုးသွေးများသည်လည်း အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ စီးဆင်းသွားတော့သည်။