အမှောင်ထဲတွင် နေထိုင်သောလူများ

ကောင်းမင်သည် မြေအောက် ရေနုတ်မြောင်းကွန်ရက်အတွင်းသို့ ပိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာလေလေ သူ့စိတ်အခြေအနေမှာ ပို၍ ပုံမှန်မဟုတ်လာလေလေ ဖြစ်လာသည်။ ပိုထူးဆန်းသည်မှာ သူသည် အရာအားလုံး ပုံမှန်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ မည်သည့်အရာ မှားယွင်းနေကြောင်း သတိမထားမိချေ။

ညွှန်ကြားချက်များ ရေးသားထားသော သစ်သားပြားများကို နင်းဖြတ်လာရင်း သူတို့၏ ဘောင်းဘီအောက်နားမှ မိလ္လာရေများ တစက်စက် စီးကျနေခဲ့သည်။ ကောင်းမင်နှင့် ဒရိုင်ဘာတို့သည် ဤညစ်ညမ်းနေသော ကမ္ဘာကြီးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်လာပုံရသည်။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် မြေအောက်မြစ်ပေါ် မျောပါနေသော အမှိုက်သရိုက်များသည် လူတို့၏ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များကို သယ်ဆောင်ထားသည့် အသားနှင့် အသွေးများအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ နံရံအက်ကြောင်းများမှ ထွက်ပေါ်လာသော သေးငယ်သည့် အမြစ်လေးများသည် ကြွက်မြီးရှည်ကြီးများကဲ့သို့ လှုပ်ခါနေပြီး ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။

သံဇကာနောက်ကွယ်ရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ အလင်းရောင် ကင်းမဲ့နေပြီး လက်တွေ့လောကနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနေရာသည် အမှောင်ထုအတွက်သာ ဖြစ်ပြီး အရာရာတိုင်းမှာ အမှောင်ထုနှင့်သာ သက်ဆိုင်နေသည်။

ကလေးပါးစပ်နှင့်တူသော ပန်းပွင့်များသည် ထူထပ်သော ရေညှိများပေါ်တွင် ပွင့်လန်းနေကြသည်။ လူမျက်နှာနှင့်တူသော ငါးများက ရေထဲတွင် ကူးခတ်နေကြသည်။ လေထုမှာ စေးကပ်လာပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း တစ်စုံတစ်ခုကို မျိုချနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့အဆုတ်ထဲတွင် အလွန်မသက်မသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ကောင်းမင်၏ တိုက်တွန်းမှုမပါဘဲ ဒရိုင်ဘာသည် ကောင်းမင်နှင့် ပြတ်ကျန်ခဲ့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကြိုးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သို့သော်လည်း မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သေးသည်။

ဒရိုင်ဘာသည် ခြေချော်လဲသွားရာ သူ့လက်ချောင်းများက ဟိုစမ်းဒီစမ်း လုပ်မိစဉ်အတွင်း စိုစွတ်စေးကပ်သော ပလတ်စတစ်ဖြင့် ပတ်ထားသည့် ပေါင်တစ်ခုကို ထိတွေ့မိသွားသည်။

“အလောင်းကြီး၊ ဒီမှာ လူသေတစ်ယောက် ရှိနေတယ်”

ဒရိုင်ဘာ၏ လက်ကို ကိုင်ထားရင်း ကောင်းမင်သည် ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။သူက နံရံထောင့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အကာအကွယ် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော သန့်ရှင်းရေး ဝန်ထမ်းတစ်ဦးသည် နံရံကို မှီလျက် သေဆုံးနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ အလုပ်ကတ်ပြားပေါ်တွင် တံဆိပ်တုံးခုနစ်ခု ထုထားရာ ၎င်းမှာ သူသည် သန့်ရှင်းရေးကုမ္ပဏီတွင် အချိန်အတော်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးပြီး တားမြစ်နယ်မြေခုနစ်ခုကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခဲ့ဖူးသော ဝါရင့်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ သို့သော် ဤမျှ အတွေ့အကြုံရှိသူပင်လျှင် ရေနုတ်မြောင်းထဲ၌ သေဆုံးခဲ့ရရှာသည်။

အကာအကွယ်ဝတ်စုံမှာ ဆိုးဆိုးရွားရွား ပျက်စီးနေခြင်း မရှိပေ။ ထိုလူ၏ ရုပ်အလောင်းသည်လည်း ပုံမပျက် ရှိနေသေးပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် သေဆုံးသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်သာ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

အေးချမ်းပြီး နူးညံ့နေကာ သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့နေပုံမရဘဲ မိခင်ဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

ထိုလူကိုင်ဆောင်ထားသော လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနှင့် စကားပြောစက်ကို ကောက်ယူပြီးနောက် ကောင်းမင်သည် စကားပြောစက်၏ ခလုတ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လျှပ်စစ်စီးကြောင်း ပဲ့တင်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကပ္ပတိန်၊ ကပ္ပတိန်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကပ္ပတိန် လွတ်သွားပြီပဲ... နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ဖို့ ပြန်လာပြီပေါ့”

ထိုလူသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေလေသည်။

“ရေနုတ်မြောင်းကွန်ရက်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ တခြား အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေ ရှိသေးတာလား”

ကောင်းမင်က စကားပြောစက်ထဲသို့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဘယ်မှာလဲ၊ မင်းတို့ရှိတဲ့ နေရာကို ပြောစမ်း”

“ကပ္ပတိန်လား၊ မင်းက ကပ္ပတိန်မဟုတ်ဘူးလား၊ မင်း ဘယ်သူလဲ၊ မင်း ဘယ်သူလဲ”

“ငါက မင်းတို့ကို ကယ်ဖို့ အထက်က လွှတ်လိုက်တဲ့သူပဲ”

“ဟားဟားဟား၊ အထက်ကလူတွေက ငါတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ကယ်မှာလဲ၊ မင်း ကပ္ပတိန်ကို သတ်လိုက်ပြီပဲ၊ မင်းက မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ပဲ၊ သရဲတစ်ကောင်ပဲ၊ ငါ့နေရာကို သိအောင် လှည့်စားမေးပြီး လာသတ်မလို့ မဟုတ်လား၊ ***…”

ဆဲဆိုသံများနှင့် ရူးသွပ်သော အော်ဟစ်သံများ ရောထွေးနေပြီး စကားပြောစက်၏ အခြားတစ်ဖက်မှ လူမှာ ပြိုလဲသွားပုံရသည်။

“မင်း ကပ္ပတိန်ကို သတ်လိုက်ပြီ၊ ကပ္ပတိန် သေသွားပြီ၊ မင်းတို့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ”

ဤဂိုဏ်းစတားမြို့တော်သို့ ရောက်ကတည်းက ကောင်းမင်သည် သရဲ သို့မဟုတ် မကောင်းဆိုးဝါးများအကြောင်း ကောလာဟလများကို ကြားရခဲလှသည်။ တစ္ဆေသရဲများထက် စိတ်ဝေဒနာရှင်များက ပိုမို အန္တရာယ်များပုံရသည်။

“မင်းက သရဲကို မြင်ဖူးလို့လား”

“ငါ ဒီထောင်ချောက်ထဲ ကျမှာ မဟုတ်ဘူးကွ၊ တခြားလူတွေလို မင်းကို ယုံမှာမဟုတ်ဘူးကွ၊ ဟန်ဆောင်မနေနဲ့စမ်း၊ အဲ့ဒီ နံစော်နေတဲ့ အမှောင်မြောင်းထဲမှာပဲ ထာဝရသွားနေလိုက်၊ ငါတို့ဆီက နေရောင်ခြည်အစအနလေးတောင် လုယူဖို့ မစဉ်းစားနဲ့”

ဆက်သွယ်ရေး ပြတ်တောက်သွားသော်လည်း ကောင်းမင်က ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ဒရိုင်ဘာကို ရှေ့သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားရာ မကြာမီ ဒုတိယမြောက် အလောင်းကို တွေ့ရပြန်သည်။

၎င်းမှာ ဆေးရုံရေခဲတိုက်မှ သယ်ဆောင်လာခဲ့ပုံရသည်။ သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်တွင် အထောက်အထားများနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာအချက်အလက်များကို တပ်ဆင်ထားသည်။ ၎င်းခန္ဓာကိုယ်တွင် ဓားဒဏ်ရာများ ရှိနေပြီး သူ့အသားစိုင်များထဲမှ တွန့်လိမ်နေသော ပြွန်ပိုက်များ ထွက်ပေါ်နေကာ စည်းချက်ကျကျ တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေကြသည်။

“အတွင်းကလီစာတွေ ထုတ်ခံထားတာပဲ၊ မြေကြီးပေါ်မှာလည်း သွေးကွက်တွေ ရှိနေတုန်းပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ အတွင်းကလီစာစားတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးနဲ့ တွေ့နေရတာလား”

ဒရိုင်ဘာသည် အလောင်းများကို မြင်တွေ့ရခြင်းအား တဖြည်းဖြည်း ကျင့်သားရလာလေသည်။

သွေးစက်များအတိုင်း လိုက်လာခဲ့ရာ မြေအောက်မြစ်မှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး ရေစီးမှာ နှေးကွေးလာသည်။ လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် စုတ်ပြဲနေသော ဂွမ်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထူးဆန်းသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် အမည်းရောင်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး ခြေထောက်များကို ပလတ်စတစ်အိတ်များဖြင့် ပတ်ထားသည်။ သူ့ဘေးတွင် ဘီးတစ်ဖက် ပြုတ်နေသော အမှိုက်မျိုးစုံ ပြည့်နေသည့် လက်တွန်းလှည်းလေးတစ်စီး ရှိနေသည်။

ထိုထူးဆန်းသောလူသည် လက်ထဲတွင် ကြိုးမျှင်လေး တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး သူ့ခြေရင်းတွင် နံစော်နေသော လူသားအတွင်းကလီစာများ ရှိနေလေသည်။

“ဒီမှာ ငါးမျှားနေတဲ့လူ ရှိနေသေးတာလား”

ဒရိုင်ဘာသည် ထိုအတွင်းကလီစာများကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ သူသည် အော့အန်ချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရသည်။

ခဏအကြာတွင် ထိုထူးဆန်းသောလူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားပုံရပြီး ရုတ်တရက် အားစိုက်ကာ ကြိုးကို ရေထဲမှ ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ကြိုးအဆုံးရှိ သံချိတ်တွင် ထူးဆန်းသော ငါးတစ်ကောင် ပါလာသည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသော ပန်းရောင်ဖြစ်ပြီး ဦးခေါင်းနှစ်လုံး ရှိနေသည်။ ခေါင်းတစ်လုံးမှာ သာမန်ငါးခေါင်း ဖြစ်သော်လည်း ပါးဟက်အနီးရှိ ခေါင်းအသေးလေးမှာမူ လူမျက်နှာနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေလေသည်။ သို့သော် မျက်နှာအင်္ဂါရပ် အားလုံးကို အမြှေးပါးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ဆံပင်လည်း မရှိပေ။

ရယ်မောလိုက်ရင်း ထိုထူးဆန်းသောလူသည် သွားရည်တမြားမြားကျလျက် ငါးကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

သူသည် တွန်းလှည်းပေါ်တွင် ဖုံးအုပ်ထားသော အဝတ်စုတ်ကို လှန်လိုက်ရာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် တူသော ပုလင်းခွံမျိုးစုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့မှာ မြင်ရုံနှင့်ပင် မြည်းစမ်းကြည့်ရန် အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

သူသည် ငါးကို တွန်းလှည်းထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး အသုံးမပြုတော့သော “ငါးစာ” များကို မြစ်ထဲသို့ ကန်ချလိုက်သည်။ သူသည် ဖိနပ်ပေါ်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ငါးမျှားကြိုးကို အသာအယာ သိမ်းရင်း ကောင်းမင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“အပြင်လူတွေလား၊ ဝရမ်းပြေးတွေလား၊ အကြွေးမဆပ်ဘဲ ပြေးလာတဲ့သူတွေလား၊ လူနာတွေလား”

ထိုထူးဆန်းသောလူက ခေါင်းမော့လိုက်ရာ စုတ်ပြဲနေသော ဦးထုပ်အောက်ရှိ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် တက်တူးများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ တက်တူးများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထပ်နေသဖြင့် သူ၏ မူလရုပ်ရည်မှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကြည့်မကောင်းသော အသားစိုင်များအဖြစ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

“ငါနဲ့ အခုလို စောစောစီးစီးတွေ့တာ မင်းတို့ ကံကောင်းတာပဲ၊ ငါ့ကို ထမင်းချက်လို့ ခေါ်လို့ရတယ်၊ ငါက အမှိုက်ပဲ စားတာ၊ လူတွေကို မစားဘူး”

“ဒီရေနုတ်မြောင်းထဲမှာ လူသားစားတဲ့သူတွေ ရှိလို့လား”

“ဟဲဟဲ... ငါတို့က အကုန်စားတယ်လေ”

ထိုထူးဆန်းသောလူသည် တွန်းလှည်းကို တွန်း၍ တစ်ဖက်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။သူက ကောင်းမင်တို့ အဖွဲ့ကို မောင်းထုတ်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားပေ။

လမ်းညွှန်ပိုက်လုံးကြီးများနှင့် အမှိုက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရေပေါ်တံတားတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ထိုလူသည် ကောင်းမင်တို့ကို စွန့်ပစ်ထားသော မိလ္လာစမ်းသပ်ရေး စခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ရှိနေသော စက်ကိရိယာများက ပျက်စီးနေပြီး စခန်းအနီးရှိ ရေလမ်းလွှဲရန် အသုံးပြုထားသော ကမ်းပါးယံများတွင် အမှိုက်များ စုပုံနေသည်။ ဤနေရာရှိ နေရာလွတ်သည် အခြားနေရာများထက် ပိုမိုကျယ်ဝန်းပေသည်။ အမှိုက်တောင်ကြီး၏ အလယ်တွင် ကြီးမားသော တွင်းအနည်းငယ်ကို တူးထားကြသည်။ ၎င်းမှာ အခြားထူးဆန်းသောလူများ နေထိုင်သည့် နေရာဖြစ်ပုံရသည်။

“လတိုင်း လူတွေ ဒီကို ထွက်ပြေးလာကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ပတ်ထက် ပိုပြီး အသက်ရှင်တဲ့သူကတော့ အရမ်းနည်းပါတယ်”

ထမင်းချက်က စခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဆူညံသံကြောင့် အမှိုက်တွင်းများထဲမှ ကလေးအချို့ တွားထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ကြိုးများဖြင့် အချည်ခံထားရသည်။ ၎င်းမှာ အိပ်ပျော်နေစဉ် အမှိုက်တောင် ပြိုကျ၍ မြှုပ်နှံခံရခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် သို့မဟုတ် မြစ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျစဉ် မျောပါမသွားရန် ဖြစ်ပုံရသည်။

ထမင်းချက်သည် ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူ၍ အစောပိုင်းက ဖမ်းလာသော ငါးကို စဉ်းတီတုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။ ငါးသည် အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ချက်ချင်း ဗိုက်ခွဲလိုက်ပြီး ဆီဖြင့် အပူပေးစရာမလိုဘဲ အသင့်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တွန်းလှည်းထဲမှ ပုလင်းများကို ဖွင့်ကာ ထူးဆန်းသော ဟင်းခတ်မှုန့်များကို ဖြူးလိုက်သည်။

“အစိမ်းစားမှာလား၊ ဒီရေထဲက ငါးတွေကို အစိမ်းစားမှာလား”

ဒရိုင်ဘာမှာ ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဂိုဏ်းစတားမြို့တော်တွင် အသက်ရှင်ရန် ခက်ခဲလှပြီဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မြေအောက် ရေနုတ်မြောင်းကွန်ရက်အတွင်း၌ ဤမျှအထိ အမေ့လျော့ခံထားရသော လူတစ်စု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“ဘာတွေ ညည်းညူနေတာလဲ၊ မင်းက ဒီငါးလောက်တောင် သန့်ချင်မှ သန့်မှာ”

ထမင်းချက်က အနည်းငယ်စိတ်ဆိုးသွားပြီး ကောင်းမင်နှင့် ဒရိုင်ဘာကို ပေးရန်ပြင်ထားသော ပန်းကန်များကို ပြန်ယူ၍ အပြင်တွင် ပြန်ထားလိုက်သည်။

အနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရလိုက်ရသည့်အလား တွင်းထဲမှ ထွက်လာသော ကလေးငယ်များသည် အမှိုက်ပုံများကို ဖြတ်ပြေးလာကြပြီး ငါးအသားများကို လုယူကာ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ကြတော့သည်။

ထိုကလေးများကို ကြည့်ရင်း သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကံကြမ္မာပန်း၏ ပျံ့နှံ့နေသော အမြစ်များနှင့်တူသည့် တက်တူးကဲ့သို့ အမာရွတ်များကို ကောင်းမင် သတိပြုမိလိုက်သည်။