အမှောင်ထုက ငါလား

ရီကော်ဒါစက်ထဲတွင်သာ ပေါ်ခဲ့သော မျက်နှာသည် စောင့်ကြည့်ရေးစခန်းအတွင်းရှိ မော်နီတာ စခရင်အားလုံးပေါ်တွင် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွား၏။ ဒရိုင်ဘာသည် မည်သည့်နေရာကို ကြည့်ကြည့် ထိုမျက်နှာနှင့်သာ သွားဆုံနေရသည်။

“ရူးသွပ်မှု... သူတို့ပြောနေကြတဲ့ ရူးသွပ်မှုကြီး ရောက်လာပြီ၊ ကယ်ကြပါ၊ ကယ်ကြပါဦး”

သူသည် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သလို ခံစားနေရသည်။ အစောပိုင်းက သူသည် ဘာမှမမြင်ရ၍ အမှောင်ထုကို ကြောက်ခဲ့သော်လည်း ယခု သူမြင်နေရပြန်သောအခါ မြင်ရသည်ကိုပင် အကြီးအကျယ် နောင်တရမိသွားသည်။ သူသည် ဘာမှမသိဘဲ သေသွားရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။ သို့မှသာ ယခုလောက် ဝေဒနာ မခံစားရမည် ဖြစ်သည်။

စောင့်ကြည့်ရေးစခန်းသည် သိပ်မကျယ်လှပေ။ စွန့်ပစ်ထားပြီး ဖြစ်သင့်သော စက်ပစ္စည်းအားလုံး အလိုအလျောက် ပွင့်လာကြသည်။ အချက်ပြမီးများ၏ အနီရောင်အလင်းကြောင့် အမျိုးသမီး၏ ရုပ်သွင်မှာ ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းနေလေသည်။ ထိုတွန့်လိမ်ပုံပျက်နေသော မျက်နှာသည် စခရင်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း တိုးထွက်လာနေပုံရသည်။

ဒရိုင်ဘာသည် နောက်ဆုံးတွင် ဗီဒီယိုထဲရှိ သန့်ရှင်းရေးသမားများ ခံစားခဲ့ရသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ကောင်းစွာ နားလည်သွား၏။ များစွာသော မျက်နှာများက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ တိုးဝင်လာနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက... ငါ့မျက်လုံးတွေကို ငါကိုယ်တိုင် ဖောက်ထုတ်ပစ်လိုက်ရင် ပိုကောင်းမလား”

ဒရိုင်ဘာ၏ စိတ်ဓာတ်များ အားလုံး ပြိုလဲသွားချေပြီ။ သူသည် တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် သူ့မျက်လုံးများကို ထိုးဖောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ငါသာ မမြင်ရတော့ဘူးဆိုရင် သူ့ကို ငါမတွေ့နိုင်တော့ဘူး၊ ငါလည်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားမှာ”

ပူးကပ်ခံထားရသကဲ့သို့ ဒရိုင်ဘာ၏ လက်ချောင်းများက မျက်လုံးသို့ ထိခါနီးတွင် ကောင်းမင်က သူ့ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“မင်းမျက်လုံးတွေကို ဖောက်ထုတ်လိုက်ရင်တောင် အဒေါ်ကြီးက မင်းဦးနှောက်ထဲမှာ ဆက်နေနေဦးမှာပဲ၊ မင်း သူ့လက်ထဲကို ထာဝရကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်”

ကောင်းမင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒရိုင်ဘာသည် အသက်ကယ်ကြိုးတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း ကောင်းမင်၏ မော့ထားသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်မိသောအခါ သူ့မျက်နှာသည် သေလူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

“အစ်ကို့မျက်နှာက”

ကောင်းမင်၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းသည် လီဆန်းစီဖြစ်နေပြီး ကျန်တစ်ခြမ်းမှာမူ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရုပ်သွင်အဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲနေလေသည်။ ထိုမလိုက်ဖက်မှုကြီးသည် ထူးဆန်းသော ခြောက်ခြားမှုအမျိုးအစားတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ တက်တူးမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာ၏။ လီဆန်းစီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသော ဆိုးယုတ်မှုသည် ပြင်ပအားတစ်ခုကြောင့် နိုးထလာပြီး ကောင်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် တွားသွားနေသော အနက်ရောင်နာ့ဗ်ကြောများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော မှတ်ဉာဏ်များသည် လှိုင်းလုံးကြီးများကြောင့် တက်လာသည့် ရွှံ့နွံများကဲ့သို့ ကောင်းမင်စိတ်ထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်လာတော့သည်။

ထိုမှတ်ဉာဏ်များ အားလုံးသည် လီဆန်းစီ၏ အဒေါ်နှင့် ပတ်သက်နေပြီး လုံးဝချိပ်ပိတ်ထားသော မှတ်ဉာဏ်များ ဖြစ်သည်။ လီဆန်းစီက ယင်းကို မေ့ပစ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရှင်းလင်းပေသည်။ ကောင်းမင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ဤအရာသည် အင်မတန် ရက်စက်လွန်းသည်ကို သိရှိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီဆန်းစီ၏ အဒေါ်သည် မျိုးရိုးလိုက်သော စိတ်ဝေဒနာကို ခံစားနေရသူ ဖြစ်သည်။သူမသည် ဆေးကုသမှု ခံယူပြီးနောက်တွင် ကောင်းမွန်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ အရူးဖြစ်နေသည်ဟူသော အချက်ကို လက်ခံလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ပိုမိုလွတ်လပ်ခွင့် ရရန်အတွက် သူမသည် အခြားလူများရှေ့တွင် ဟန်ဆောင်နေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လီဆန်းစီ၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ကလေးကို သူမထံတွင် အပ်နှံထားခဲ့သည်။ နေ့ခင်းဘက်တွင် အရာအားလုံး ပုံမှန်ဖြစ်သော်လည်း ညဘက်ရောက်သောအခါ ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမကိုယ်သူမ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

သူမသည် လီဆန်းစီအတွက် ပြင်ဆင်ပေးသော အစားအသောက်များထဲတွင် ထူးဆန်းသော ပစ္စည်းများကို ရောထည့်လေ့ရှိသည်။ သူမသည် ကလေးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိခိုက်စေလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမကိုယ်တိုင် ဤသို့စားနေခြင်းဖြစ်၍ လီဆန်းစီလည်း ယင်းကို လက်ခံနိုင်ရမည်ဟု ယူဆနေခြင်းဖြစ်သည်။

ကလေးအပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ စိတ်ထားသည်လည်း ထူးဆန်းသည်။ ဆရာဝန်က သူမ၏ရောဂါသည် မျိုးရိုးလိုက်သည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း လီဆန်းစီတွင်မူ ထိုလက္ခဏာများ မတွေ့ရပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူမနှင့်လီဆန်းစီကြားရှိ ကွာခြားချက်များကို စတင် စူးစမ်းတော့သည်။ ထူးဆန်းသော မေးခွန်းများ မေးခြင်းမှအစပြု၍ သူမ စိတ်ဖောက်ပြန်သည့် အခါတိုင်းတွင် လီဆန်းစီကို ထူးထူးဆန်းဆန်း အရာများ လုပ်ဆောင်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူမသည် လီဆန်းစီကို မှတ်မိသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ မေ့လျော့သွားတတ်သည်။ သူမ စိတ်ဖောက်ပြန်သည့် အချိန်တွင် သူမသည် လီဆန်းစီအား ဝက်၊ ခွေး၊ နွား၊ သိုး စသည်ဖြင့် မှတ်ယူလေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း လူဆိုးများ၊ တဏှာရူးများ၊ သူမ၏ သမီး၊ ဆရာဝန် စသဖြင့် မြင်ယောင်တတ်သည်။ သူမသည် ရိုက်နှက်ခြင်း၊ ဆဲဆိုခြင်း၊ ကိုက်ခြင်း၊ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခြင်း တို့ကို လုပ်ဆောင်တတ်သလို တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း သံယောဇဉ်များ ပြခြင်း၊ ဂရုစိုက်ခြင်း၊ နောင်တရခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းတို့ကို ပြသတတ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုမျိုးစုံသည် လီဆန်းစီ၏ အပေါ် သက်ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်လာပြီးနောက်တွင် လီဆန်းစီသည် သူ့အဒေါ်ကို အလွန်ထူးခြားသော နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုနေရာမှာ သူ့ကို မွေးစားခဲ့သော ရေပိုက်ပြင်သမား အဖေက သူ့မွေးစားအမေကို တစ်ခါ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ဖူးသော နေရာပင် ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင်လိုင်းများနှင့် အာရုံကြောများသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ တွားသွားနေ၏။ သွေးမြို့တော်သရဲတက်တူးကလည်း အရှုံးမပေးချေ။ ၎င်း၏ တောက်ပသော အနီရောင်လိုင်းများသည် ၎င်းတို့နှင့် ရောယှက်နေခဲ့သည်။ နှစ်ဖက်လုံးသည် တစ်ဖက်ကိုတစ်ဖက် ဝါးမြိုရန်နှင့် အရာအားလုံးကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

အရိုးနှင့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီများ စုပ်ထုတ်ခံနေရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခုခံနေရင်း ကောင်းမင်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဝါယာကြိုးမျှင်လေးများ တွန့်လိမ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူ့မျက်နှာသည် လီဆန်းစီနှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ ရုပ်သွင်ကြားတွင် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲလျက်ရှိနေသည်။

စခရင်ပေါ်မှ အမျိုးသမီးသည် အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လာပုံရသည်။ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုက အမှောင်ထုထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး လီဆန်းစီကို ပွေ့ဖက်လိုသည့်အလား တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာလေသည်။

“ဒိုင်း”

ကောင်းမင်သည် သူ၏ အနက်ရောင် သေနတ်ကို ထုတ်၍ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး ခလုတ်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။

သေနတ်ပစ်လိုက်သော အလင်းတန်းကြောင့် စောင့်ကြည့်ရေးစခန်းသည် ခဏတာ လင်းလက်သွားပြီး အရာအားလုံးမှာ စွန့်ပစ်ထားသည့် အခြေအနေအတိုင်း ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်နေသော အချက်ပြမီးများလည်း မရှိသလို အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာများလည်း မရှိချေ။ အရာအားလုံးသည် ကောင်းမင်၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသာ ဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော်လည်း ထိုစိတ်ကူးယဉ်မှုက လက်တွေ့လောကကို တွန့်လိမ်ပုံပျက်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့သည်။

စောင့်ကြည့်ရေးစခန်းမှ ပြေးထွက်လာပြီးနောက်တွင် ကောင်းမင်သည် နာကျင်မှုကို ခုခံရင်း ဒရိုင်ဘာကို ဆွဲ၍ မြေအောက်အတွင်းပိုင်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

လေးလံလှသော သူ့ခြေသံများသည် အချိန်များကို နောက်ပြန်လှည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယင်းက သူ့နှလုံးသား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး၌ ကွယ်ဝှက်ထားသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုဖြင့် သွားတိုက်ဆိုင်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက လီဆန်းစီသည် သူ၏ ရူးသွပ်နေသော အဒေါ်ဖြစ်သူကို ယခုကဲ့သို့ မြေအောက်ရေနုတ်မြောင်းထဲသို့ ခေါ်လာခဲ့ဖူးသည်။

ဤနေရာတွင် ရေချိုးကန်ထဲမှ စကားပြောတတ်သော ဆီလီကွန်အရုပ်များ မရှိသလို၊ ရေသူမများလည်း မရှိချေ။ ကြောက်မက်ဖွယ် ပိုက်လိုင်းများလည်း မရှိဘဲ အနံ့ဆိုးများနှင့် အမှောင်ထုသာ ရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် အမှောင်ထုထဲသို့ ဆက်လက်တိုးဝင်သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပြင်ပအသံများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိလ္လာရေ စီးဆင်းသံတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ကောင်းမင်နှင့် သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ လီဆန်းစီတို့သည် မျက်လုံးများကို တပြိုင်နက် ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် ရေနုတ်မြောင်းကွန်ရက်၏ အလယ်ဗဟို၌ နက်ရှိုင်းသည့် မိလ္လာရေကန်ကြီး တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

မြို့ကြီး၏ မိလ္လာရေအားလုံးသည် ဤနေရာသို့ စီးဝင်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနေရာသည် များပြားလှသော မဖော်ပြသင့်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် မခံမရပ်နိုင်အောင် ညစ်ညမ်းသော အညစ်အကြေးများကို မြှုပ်နှံထားသည့် နေရာဖြစ်သည်။ ယင်းသည်မှာ မြို့တစ်မြို့လုံးတွင် အညစ်ညမ်းဆုံး နေရာပင် ဖြစ်တော့သည်။

မွေးစားဖခင်သည် မွေးစားမိခင်ကို သူမ၏ ဝှီးချဲနှင့်အတူ ဤရေကန်ထဲသို့ တွန်းချခဲ့သည်။ လီဆန်းစီကလည်း သူ၏ ရူးသွပ်နေသော အဒေါ်ဖြစ်သူကို ဤနေရာတွင်ပင် တွန်းချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အမှိုက်များကြား နစ်မြုပ်နေသော သူ့အဒေါ်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ အေးစက်နံစော်နေသော မိလ္လာရေထဲတွင် သူမလက်ကို ဆန့်တန်းထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီဆန်းစီသည် ဗီဇအရ ရေကန်ထဲသို့ လက်လှမ်းမိလိုက်သည်။

သူ့ဝိညာဉ်နှင့် ကိုယ်ကျင့်စရိုက်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုသည် သူ့အဒေါ်နှင့်အတူ ရေအောက်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့ဦးခေါင်းက အကြီးအကျယ်ကိုက်ခဲလာ၏။ သူ့အဒေါ်သည် ရေကန်ထဲသို့ နစ်မြှုပ်သွားသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲသို့ပါ နစ်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထိုရူးသွပ်နေသော ပုံရိပ်သည် သူ့ထံမှ ထွက်မသွားတော့ဘဲ သူမ၏ ရူးသွပ်မှုက သူ့ကို ကူးစက်သွားပုံရသည်။

“ဟားဟားဟားဟား”

မိလ္လာကန်ကြီး၏ ဘေးတွင် လဲလျောင်းနေရင်း လီဆန်းစီသည် မူမမှန် ဖြစ်လာတော့သည်။ သူ့အဒေါ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှောင်ထုထဲ ပျော်ဝင်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အလင်းမရှိသော နေရာတိုင်းတွင် သူမ၏ ပုံရိပ်များ ရှိ၏။ သူမသည် ထောင့်တိုင်းတွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင် အမှောင်ထုကြီး ဖြစ်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

“အားးးးး”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီဆန်းစီသည် အမှောင်ထုထဲသို့ လုံးဝကျဆင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုမှတ်ဉာဏ်သည် ကောင်းမင်၏ ဦးခေါင်းကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်အောင် ဆွဲဖြဲနေသကဲ့သို့ပင်။ သွေးမြို့တော်သရဲတက်တူးနှင့် လီဆန်းစီ၏ နှလုံးသားထဲမှ အမှောင်ထုသည် အသွေးအသား တစ်လက်မချင်းစီတိုင်းအတွက် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ကောင်းမင် ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သွေးမြို့တော်တက်တူးက လီဆန်းစီ၏ ဆိုးယုတ်မှုကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤမြေအောက် ရေကန်နက်ကြီး၏ ဘေးတွင်မူ အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထုများသည် ကောင်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်နေခဲ့သည်။ မှောင်မိုက်သော အတွေးများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာနေ၏။ လီဆန်းစီ၏ မျက်နှာသည် သူ့အဒေါ်၏ မျက်နှာနှင့် တဆင့်ချင်း အစားထိုးခံနေရချေပြီ။

“ဒါဆို... အဒေါ်အစစ်ကလည်း လီဆန်းစီ၏ လက်ထဲမှာ အသတ်ခံခဲ့ရတာပေါ့၊ အိပ်မက်ဆိုးတွေနှင့် အမှောင်ထု အရင်းအမြစ်အားလုံးက လီဆန်းစီကိုယ်တိုင်ဆီကပဲ”

ဆိုးယုတ်မှုများနှင့် အမှောင်ထုသည် ကောင်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပိုမို စီးဝင်လာပြီး သူ့မျက်လုံးများက မိလ္လာရေများပြည့်နေသည့် အနက်ရောင်ရေကန်ကြီးကဲ့သို့ လုံးဝ မည်းနက်သွား၏။ လီဆန်းစီ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် ထိုတည်ငြိမ်နေသော ရေကန်ကြီးထဲတွင် အရာအချို့ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သူ့ညီငယ်လေး၏ ပြတ်တောက်နေသော လက်မောင်း၊ သူ့မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပစ္စည်းများ၊ လူသတ်သမား၊ မွေးစားမိခင်၏ ဝှီးချဲ စသည်တို့ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရာအားလုံးသည် သူ့အဒေါ်၏ မျက်နှာအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။

မဖြစ်လာသေးသော အရာကို ကြိုတင်ခံစားရခြင်းသည် ကြောက်ရွံ့မှု ဖြစ်သည်။ အမှောင်ထဲ၌ မည်သည့်အရာရှိကြောင်း ဘယ်သူမှ မသိသောကြောင့် အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့်အရာကို သင်စိတ်ကူးယဉ်လိုက်သည်နှင့် ထိုအရာသည် အမှောင်ထဲ၌ လက်တွေ့ပေါ်ပေါက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

“အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်မှာ ဘယ်လို စွမ်းရည်တွေရှိသလဲဆိုတာကို ငါသိပြီထင်တယ်”