အခန်း (၁၅၇၁-၁၅၇၂)

အခန်း ၁၅၇၁ - ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း

ဒီအချိန်ကာလမှာ ယွီချန်ကျိဟာ သဘာဝလွန်လောကရဲ့ ဝါရင့်တစ်ဦးလို့ ဆိုနိုင်ပေမဲ့ ယန်ကျန့်ရဲ့ ရှေ့မှာတော့ သူဟာ လူသစ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်လေသည်။ သူဟာ ဌာနချုပ်ရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်တာကြောင့် ဒီခေတ်ကြီးမှာ အသက်ရှင်ဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲတယ်ဆိုတာကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားသည်။ နှိုင်းယှဉ်ချက်တွေ ရှိနေတာကြောင့် ယန်ကျန့်ရဲ့ တည်ရှိမှုဟာ ဘယ်လောက်အထိ အရေးပါတယ်ဆိုတာကို သူ ပိုပြီး သိရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဒါကြောင့် ယခုအခါ ယန်ကျန့်ကို ပြန်လည်တွေ့မြင်လိုက်ရချိန်မှာ ယွီချန်ကျိရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာနေမိသည်။

"မင်း တော်တော်လေး လုပ်နိုင်သားပဲ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ရှိသလောက် ဒီမြို့ကို သေချာ စီမံထားနိုင်တယ် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေ ရှိနေရင်တောင် လူအများစုရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို မထိခိုက်စေခဲ့ဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

ယွီချန်ကျိ၏ ရုပ်ဆိုးလှသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို မနည်းညှစ်ထုတ်လိုက်ရင်း ပြန်ပြောလေသည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန် ဒီလိုပြောတာက အားနာစရာကြီးဗျာ ကျွန်တော့်မှာ စွမ်းရည် မပြည့်ဝတော့ ပိုပြီး မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး ဒီမြို့ကို စီမံရတာတောင် အင်အား မလုံလောက်သလို ခံစားနေရတယ် မြို့ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ တစ္ဆေအများကြီးကိုလည်း မဖြေရှင်းနိုင်သေးဘူး တစ်ခါတလေဆိုရင် အပြစ်မဲ့တဲ့ မြို့ခံတွေ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ထဲမှာ သေဆုံးနေရတုန်းပဲ"

"ကျွန်တော်ကတော့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ တာဝန်ခံတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး ကံကောင်းလို့ ဒီနေ့ ခေါင်းဆောင်ယန် ပေါ်လာပြီး အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်ရပ်တွေကို ရှင်းပေးသွားလို့သာပေါ့"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ခြောက်လလောက် ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ် အခု တစ်နိုင်ငံလုံးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေတာ ဒီသဘာဝလွန်ခေတ်မှာ နိုင်ငံရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လို ဖြစ်နေပြီလဲဆိုတာကို သိချင်လို့ပဲ ဒီနေ့က ဒီလမ်းကနေ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြတ်လာရင်းနဲ့ ဒီမြို့က ဖြစ်ရပ်တွေကို လက်စသတ်ပေးခဲ့တာ"

"ဒါဆိုရင် ခေါင်းဆောင်ယန် တစ်လမ်းလုံး လာခဲ့တာ ဘာတွေများ ထူးထူးခြားခြား တွေ့ခဲ့လဲ"

ယွီချန်ကျိက မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

"ထွေထွေထူးထူးတော့ မရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန် ခြိမ်းခြောက်မှုတွေက သာမန်လူတွေအတွက် အရမ်းကြီးမားလွန်းတယ် သာမန် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်လေး တစ်ခုကတောင် လူအမြောက်အမြားကို သေဆုံးစေနိုင်သလို အိုးအိမ်စွန့်ခွာ ထွက်ပြေးအောင်လည်း လုပ်နိုင်တယ် ဒီလိုခေတ်မျိုးမှာ နေထိုင်ရတာက အရမ်းကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့လွန်းတယ် တကယ်လို့ ဒီခေတ်ကြီးက ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင် မကြာခင်မှာ တစ်ကမ္ဘာလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"

"ဒါကြောင့် ငါက ခရီးလှည့်လည်ကြည့်ရှုရင်းနဲ့ ဒီခေတ်ကြီးကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေနေတာ"

ယွီချန်ကျိသည် ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် လေးစားသမှု ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဌာနချုပ်မှာ ခေါင်းဆောင်ယန် ရှိနေတာက တကယ့်ကို ကံကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲ ကျွန်တော်လည်း အနာဂတ်အတွက် အမြဲတွေးနေမိတယ် ဒါပေမဲ့ တွေးလေလေ ပိုပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့လေလေပဲ တာချန်မြို့ကိုပဲ ကြည့်ပါဦး အခု ကျွန်တော် ရှိနေလို့သာ ခဏတဖြုတ် ထိန်းထားနိုင်တာ တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ သေသွားရင် ဆက်ခံမယ့်သူတောင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒီမြို့က ဘယ်လို ဖြစ်သွားမလဲ"

"တာချန်မြို့တောင် ဒီလိုဆိုရင် တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ရှိတဲ့ မြို့တွေကော ဘယ်လိုနေမလဲ ပြီးတော့ မြို့အတော်များများမှာ တာဝန်ခံတောင် မရှိကြတော့ဘူး ဌာနချုပ်က မကြည့်ချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ လူအင်အား မရှိတော့လို့ပဲ

အရင်တုန်းကတော့ ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်တွေ ဘာမှမလုပ်ကြဘူးဆိုပြီး ကျွန်တော် အမြဲ အပြစ်တင်ခဲ့မိတယ် ခေါင်းဆောင် အတော်များများကလည်း အနားယူသွားကြတယ်လေ အခုတော့ ကျွန်တော် နားလည်သွားပါပြီ ခေါင်းဆောင်တွေမှာလည်း လုပ်ရမယ့် အလုပ်တွေ ရှိကြတာပဲ သူတို့က အနာဂတ်အတွက် ပိုပြီး စဉ်းစားနေကြတာ မြို့ တစ်မြို့ နှစ်မြို့ကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်နေကြတာပဲ"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ခေတ်ရဲ့ ရေစီးကြောင်းအောက်မှာ ဘယ်သူမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်တွေလည်း အပါအဝင်ပေါ့ ဒါကြောင့် တစ်ယောက်ယောက်က မလုပ်ချင်ရင်တောင် အခြေအနေအရ တစ်ခုခုတော့ လုပ်ကြရတာပဲ နှမြောစရာကောင်းတာက ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းနဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းက ခေါင်းဆောင်တွေ အကျအဆုံး များသွားတာပဲ မဟုတ်ရင် အခြေအနေက ဒီလောက်ထိ ဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဟုတ်တယ် အဲဒီတစ်ခေါက်က ဌာနချုပ်ကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်သွားစေခဲ့တာ အခုထိ ပြန်မနာလန်ထူနိုင်သေးဘူး"

ယွီချန်ကျိကလည်း ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း ဘယ်လောက် အသက်ရှည်ဦးမလဲ မသိဘူး ကျွန်တော် မသေခင်မှာ ခေါင်းဆောင်ယန် ဒီခေတ်ကြီးကို တိုက်ဖျက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှာတွေ့တာကို မြင်သွားချင်သေးတယ်"

"အရမ်း မျှော်လင့်ချက် မမဲ့စမ်းပါနဲ့ မျှော်လင့်ချက် ဆိုတာ ရှိပါတယ်"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ မင်းလည်း အဲဒီလောက် မြန်မြန် သေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ ခြေအောက်မှ သွေးနီရောင် ရေအိုင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ဖြူဖျော့ဖျော့ လက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလက်ထဲတွင် ဝါကျင်ကျင် စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော အရာတစ်ခု ပါလာပြီး ကြည့်ရသည်မှာ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးထုပ် တစ်ထုပ်နှင့် တူလေသည်။

"ဒါက နောက်ဆုံး ကျန်တဲ့ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးထုပ်ပဲ ဒါကို စားလိုက်ရင် တစ္ဆေနိုးထမှုကို နှောင့်နှေးသွားစေနိုင်တယ် အရင်က အရန်ခေါင်းဆောင် လျိုချီလည်း ဒါကို စားခဲ့ဖူးတယ် ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက သူကတော့ နောက်ဆုံးမှာ သေသွားခဲ့တယ်"

ယန်ကျန့်သည် ထိုဆေးထုပ်ကို ယူကာ ယွီချန်ကျိဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းက ငါ့အတွက် မလိုအပ်တော့ဘူး မင်းကို ပေးလိုက်မယ် မင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆက်ရှင်နေနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ် အဲဒီလောက် မြန်မြန်တော့ မသေစေနဲ့ဦး"

ယွီချန်ကျိသည် တာဝန်ကျေသော တာဝန်ခံတစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဟု ယန်ကျန့် ယူဆသောကြောင့် သူ့ကို ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွီချန်ကျိသည် အလိုအလျောက် လှမ်းဖမ်းလိုက်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ သဘာဝလွန်ပစ္စည်းကို ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဖြုန်းတီးပစ်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေက ဒါကို ပိုပြီး လိုအပ်မှာပါ"

"တခြားလူတွေမှာ ဒါကို သုံးဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး မင်းပဲ ယူထားလိုက် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ငါ့အတွက်တော့ အဲဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

မူလကတော့ ဒီဆေးထုပ်ကို သူ၏ အသင်းသားများအတွက် သုံးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် တစ္ဆေလမ်းမှာ အနီရောင်ခေါင်းတလား ခုနစ်လုံးကို လုယူခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ သူ၏ အသင်းသားများ တောင့်မခံနိုင်တော့ပါက ခေါင်းတလားထဲ ဝင်အိပ်နိုင်သလို တစ္ဆေမှန်ကို အသုံးပြုပြီး တစ်ကြိမ် အသက်ပြန်သွင်းနိုင်သည်။

ထိုအချက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဌာနချုပ်၏ အခြားတာဝန်ခံများမှာ အသက်ရှင်ရန် ပိုမို ခက်ခဲနေကြပြီး အကူအညီ ပိုမို လိုအပ်နေကြသည်။

ထို့အပြင် ဒီနောက်ဆုံး ဆေးထုပ်ကို အသုံးမဝင်ဘဲ လက်ထဲတွင် သိမ်းထားမည့်အစား စောစောစီးစီး ပေးကမ်းလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး တန်ဖိုးကို ဖော်ဆောင်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန် ဒီလိုပြောမှတော့ ကျွန်တော်လည်း အားမနာတမ်း လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်"

ယွီချန်ကျိ ထပ်ပြီး မငြင်းတော့ပေ။ သူ ယခု ဒီပစ္စည်းကို တကယ် လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်ရှင်နိုင်ရင် ဘယ်သူက သေချင်ပါ့မလဲ။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ခရီးဆက်ရဦးမယ် ငါ့မှာ လုပ်စရာ ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်"

"ဒါဆိုရင်တော့ ခေါင်းဆောင်ယန်ရဲ့ ခရီးစဉ် ချောမွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"

ယွီချန်ကျိသည် ယန်ကျန့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေလေသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

တကယ်လို့ ဒီခေတ်ကြီးမှာ မျှော်လင့်ချက် ဆိုတာ ရှိနေသေးရင် အဲဒါဟာ သေချာပေါက် ဒီယန်ကျန့်ပဲ ဖြစ်ရမည်။ အကယ်၍ နောက်ဆုံးမှာ သူတောင်မှ သဘာဝလွန်ခေတ်ကို အဆုံးသတ်မယ့် နည်းလမ်း ရှာမတွေ့ဘူးဆိုရင်တော့ အနာဂတ်မှာ တကယ်ပဲ ပျက်စီးသွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့် မအောင်မြင်ခင်အထိ က ဆက်ပြီး တောင့်ခံထားရမယ် ကြီးမားတဲ့ အကူအညီ မပေးနိုင်ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ တာချန်မြို့ကို တတ်နိုင်သမျှ စောင့်ရှောက်သွားရမယ် နောက်ပိုင်း သေသွားရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ တစ်ဖက်တစ်လမ်းကနေ ကူညီခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့ ရတာပေါ့"

ယွီချန်ကျိသည် လက်ထဲမှ ဆေးထုပ်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် တာချန်မြို့တွင် ခေတ္တမျှ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်ရှိနေသော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ရှင်းလင်းပေးပြီးနောက် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ဒီခရီးစဉ်အပြီးမှာတော့ သူ နားလည်သွားသည်မှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဒီခေတ်ကြီးမှာ တစ်ဖက်တစ်လမ်းကနေ အားတင်းပြီး တောင့်ခံနေတဲ့သူတွေ ရှိနေသေးကြောင်းနှင့် သဘာဝလွန်ခေတ်ရဲ့ လှိုင်းလုံးတွေကို တားဆီးပေးနေကြကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ ယန်ကျန့်သည် နောက်ထပ် မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဒါဟာ အလွန် ရင်းနှီးသော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည့် တာဟန့်မြို့ ဖြစ်လေသည်။

ဘာကြောင့် ရင်းနှီးသလဲဆိုလျှင် တစ္ဆေစာပို့တိုက်သည် တာဟန့်မြို့တွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး တာဝန်ခံ စွန်းရွေ့သည်လည်း ယခုထက်ထိ တစ္ဆေစာပို့တိုက်တွင် လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ္ဆေစာပို့တိုက်သည် လည်ပတ်မှု ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အရင်က ယန်ကျန့် နောက်ဆုံးစာကို ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် တစ္ဆေစာပို့တိုက်၏ အမည်ကို 'ငရဲတိုက်ခန်း' ဟု ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

တာဟန့်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသော ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေစာပို့တိုက်သို့ ချက်ချင်း မသွားဘဲ မြို့ထဲတွင် တစ်ပတ် လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

ဒီမြို့တွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားခြင်း မရှိသော်လည်း မြို့အတွင်းမှာတော့ အလွန် ခြောက်ကပ်နေပြီး လူသူကင်းမဲ့နေကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ တစ္ဆေများ၏ ကျူးကျော်မှုကို ခံခဲ့ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဒီဖြစ်စဉ်မှာ အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် မရှိသော မြို့တွင် လူအများအပြား နေထိုင်သင့်ပြီး အရင်ကထက်ပင် ပိုမို စည်ကားသင့်သော်လည်း လက်တွေ့မှာတော့ မူလသဘောတရားနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ ယန်ကျန့် အနည်းငယ် သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့် တစ္ဆေစာပို့တိုက်သို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စွန်းရွေ့ တစ်ခုခု သိနေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် တစ္ဆေစာပို့တိုက်တွင် အမြဲရှိနေပြီး တာဟန့်မြို့၏ အခြေအနေကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေသူ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ပိတ်ဆို့ထားသော စွန့်ပစ်အဆောက်အအုံဟောင်းကြီး ရှေ့သို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာသည်။

သူ တစ္ဆေမျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ တစ္ဆေနယ်မြေ၏ တိုက်စားမှုနှင့်အတူ မျက်စိရှေ့မှ အဆောက်အအုံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ငါးထပ်ရှိသော ထူးဆန်းသည့် အဆောက်အအုံဟောင်းကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က အဆောက်အအုံဟောင်းကြီး၏ တံခါးဝတွင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော နီယွန်ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိပြီး အပေါ်တွင် 'ငရဲတိုက်ခန်း' ဟု စာလုံးကြီး လေးလုံး ရေးသားထားသည်။

ယန်ကျန့်သည် သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် လက်တွေ့နှင့် သဘာဝလွန်ကြားရှိ နယ်နိမိတ်ကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်သည်။ သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ထိုရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံ ရှေ့သို့ ရောက်သွားတော့သည်။

"အရင်အတိုင်းပဲ ဘာမှ မပြောင်းလဲဘူး"

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ပြောင်းလဲမှုတချို့ ရှိနေတယ်"

ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်များမှာ စူးရှသွားပြီး တံခါးမှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဆောက်အအုံအတွင်း၌ လူအများအပြား စုဝေးနေကြသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူများမှာ အစိမ်းသက်သက် လူများ ဖြစ်ကြပြီး တစ္ဆေဆရာများနှင့် မတူဘဲ သာမန်လူများနှင့် ပိုတူနေလေသည်။

ယန်ကျန့် တံခါးဖွင့် ဝင်သွားသည့်အခါ ပထမထပ် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လူအတော်များများ၏ အကြည့်များမှာ သူ့ဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။

"နောက်ထပ် ကံဆိုးတဲ့ကောင် တစ်ယောက် ရောက်လာပြန်ပြီ ကြည့်ရတာ အရင်လူတွေ အကုန်သေသွားလို့ လူသစ် ထပ်ခေါ်တာ ဖြစ်ရမယ်"

လူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ္ဆေနေရာမှာ တစ်စက္ကန့်တောင် ဆက်မနေချင်တော့ဘူး လူတွေကို သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ထဲ အတင်းဝင်ခိုင်းပြီး အသက်ရှင်အောင် လုပ်ခိုင်းနေတာ ဘယ်လိုလူယုတ်မာက ဒီလိုနေရာမျိုး လုပ်ထားတာလဲ မသိဘူး"

တစ်စုံတစ်ယောက်ကလည်း ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ဟေ့ လူသစ် နင့်နာမည် ဘယ်သူလဲ"

နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်ကလည်း ယန်ကျန့်ကို လှမ်းအော်မေးလေသည်။

ယန်ကျန့် ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဒီတစ္ဆေစာပို့တိုက်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသလဲ ဆိုတာကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားသည်။

"စွန်းရွေ့က စည်းကမ်းအသစ်တွေ ပြန်ချမှတ်ပြီး ဒီငရဲတိုက်ခန်းကို ပြန်လည် လည်ပတ်နေတာလား"

ဒီသာမန်လူတွေ ဒီနေရာမှာ ရှိနေခြင်းက အကောင်းဆုံး သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် အရင်က စွန်းရွေ့ ဒီနေရာကို ဝင်လာစဉ်က ပြတ်သားမှုကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားသည်။ ထိုအချိန်က သူသည် အသက်စွန့်ပြီး တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ပိတ်ပစ်ရန်နှင့် စာပို့သမားတွေ မရှိစေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ အချိန်တွေ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခြောက်လအတွင်းမှာတင် စွန်းရွေ့သည် မူလလမ်းဟောင်းအတိုင်း ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းနေရပြန်သည်။

အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်စရာ ကောင်းသော်လည်း ယန်ကျန့် ခံစားရသည်မှာ မတတ်သာမှု တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒီခေတ်ကြီးမှာ လူ အလွန် ရှားပါးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေဆရာတွေ အလွန် လိုအပ်နေသည်။

သဘာဝလွန်အရာတွေကို တိုက်ခိုက်မယ့် တစ္ဆေဆရာ မရှိရင် အနာဂတ်မှာ ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိတော့ဘူး။ စွန်းရွေ့ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ပြန်ဖွင့်တာက တစ္ဆေဆရာ အသစ်တွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ချင်လို့ ဖြစ်ရမည်။

"ဟေ့ လူသစ် နင့်ကို စကားပြောနေတယ်လေ"

အမျိုးသား တစ်ဦး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လျှောက်လာပြီး ယန်ကျန့်၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ကျန်းကျင်းဟုန်လေ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် နှစ်ခုကနေ အောင်အောင်မြင်မြင် အသက်ရှင် လွတ်မြောက်လာသူပဲ ဒီနေရာမှာတော့ သူက စီနီယာလို့ ပြောလို့ ရတယ် ဒီလူသစ်တော့ အကြည့်ခံလိုက်ရပြီ ကံတကယ် ဆိုးတာပဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒီကျန်းကျင်းဟုန်က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် နှစ်ခုကနေ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်လာတာက သူ့အဖွဲ့ထဲမှာ အမြဲတမ်း လူသစ်တွေ ပါနေလို့ပဲ လူသစ်တွေကို တစ္ဆေရဲ့ လူသတ်စည်းကမ်း စမ်းသပ်ဖို့ အသုံးချတာလေ မဟုတ်ရင် သူ သေတာ ကြာပြီ အခုလည်း ဒီလူသစ်ကို အဖွဲ့ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး အသေခံခိုင်းဖို့ ကြံနေတာ ဖြစ်ရမယ်"

နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်ကလည်း တိုးတိုးလေး ဆွေးနွေးနေသည်။

"သိသာနေတာပဲ ဒါပေမဲ့ သူ အသက်ရှင်နေတာက လူသစ်တွေကို သုံးရုံတင် မကဘူး သူ့မှာလည်း အရည်အချင်း ရှိလို့ပါ သဘာဝလွန်အရာတွေကို ခုခံနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းအချို့ သူ့မှာ ရှိတယ်"

ယန်ကျန့် လမ်းပိတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ခြေလှမ်း ရပ်တန့်သွားသည်။ တစ္ဆေမျက်လုံး တစ်လုံး ပွင့်လာပြီး လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ကာ ထိုလူကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နင် ငါ့ကို စကားပြောနေတာလား"

ကျန်းကျင်းဟုန်သည် ယန်ကျန့်၏ နဖူးပေါ်မှ တစ္ဆေမျက်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

"တစ္ဆေ တစ္ဆေဆရာလား"

ကျန်ရှိနေသော သူများလည်း မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားကြပြီး မယုံနိုင်စရာ အမူအရာများ ပေါ်လာကြသည်။

"နောက်နေတာလား ဒီတစ္ဆေနေရာက အပြင်က တစ္ဆေဆရာတွေကိုပါ အတင်း ဆွဲသွင်းနေတာလား"

"သိုးက ခြင်္သေ့တွင်းထဲ ဆင်းတာလို့ ထင်နေတာ တကယ်တော့ ခြင်္သေ့က သိုးအုပ်ထဲ ဝင်လာတာကိုး တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်သာ အသက်ရှင်သန်ရေး တာဝန်တွေကို လုပ်မယ်ဆိုရင် အလွယ်လေး ဖြစ်မှာပဲ"

"ကျန်းကျင်းဟုန်တော့ ကံဆိုးပြီ ဒီတစ္ဆေဆရာက စိတ်တိုပြီး သူ့ကို ပါးရိုက်သတ်လိုက်မလား မသိဘူး"

ကျန်းကျင်းဟုန်၏ မျက်နှာမှာ ယခုအခါ ဖြူဖျော့နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းကာ ချွေးစေးများ ထွက်နေတော့သည်။ စောစောက မောက်မာနေသော ပုံစံမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးမှာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြီး ထိုလူကို လျစ်လျူရှုကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"စွန်းရွေ့ ထွက်လာခဲ့ဦး"

အခန်း (၁၅၇၂)

စွန်းရွေ့

စွန်းရွေ့ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ ဘယ်သူ့ကို စွန်းရွေ့လို့ ခေါ်တာလဲ။

တစ္ဆေစာပို့တိုက်၏ ပထမထပ် ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ လူအတော်များများမှာ ဟိုဒီဝေ့ကြည့်ရင်း အချင်းချင်း ဆွေးနွေးနေကြကာ မည်သူက စွန်းရွေ့ဖြစ်မလဲဆိုတာကို သိချင်နေကြသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက်တွင် ထိုနေရာ၌ စွန်းရွေ့အမည်ရှိသူ တစ်ဦးမျှ မရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် လူအချို့က စွန်းရွေ့သည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်အတွင်း သေဆုံးသွားနိုင်ပြီး ယန်ကျန့် ရောက်လာသည်မှာ နောက်ကျသွားပြီဟု ခန့်မှန်းကြသည်။

အချို့ကလည်း ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဒါဟာ ရှေ့ကလူက သဘာဝလွန်စွမ်းအားဖြင့် အတင်းဆွဲသွင်းခံရသူနှင့် မတူဘဲ လူတစ်ယောက်ကို လာရှာပုံရသော်လည်း နေရာမှားလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒီနေရာတွင် စွန်းရွေ့အမည်ရှိသူ မရှိပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ပထမထပ် ခန်းမဆောင်၏ နံရံပေါ်တွင် တံခါးတစ်ချပ် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့နောက် လက်ကိုင်တုတ်ကို အားပြုကာ ခြေတစ်ဖက် မသန်သဖြင့် ခွတုတ်ခွတုတ် လျှောက်လာသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ထိုတံခါးနောက်ကွယ်မှ ထွက်လာသည်။ ထိုတံခါးနောက်ကွယ်တွင် ဆိုဖာများ၊ အရက်ဘီရိုများ နှင့် ဘားတန်းများ အပါအဝင် လူနေမှု အသုံးအဆောင်များ ပြည့်နှက်နေသည့် အခြားသော နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ဒါ့အပြင် ကြီးမားသော မြေပုံသင်္ချိုင်းတစ်ခုလည်း ရှိနေလေသည်။

ဒါဟာ ပထမထပ် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လူအများအပြားကို အလွန် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် ဒီနေရာကို အကြိမ်ကြိမ် စူးစမ်းခဲ့ဖူးသဖြင့် ပထမထပ်တွင် ခန်းမဆောင်မှလွဲ၍ အခြားနေရာ မရှိကြောင်း ရာနှုန်းပြည့် အာမခံနိုင်သည်ဟု ထင်ထားခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နံရံတစ်ချပ်သာ ခြားသော်လည်း နောက်ကွယ်တွင် အခြားကမ္ဘာတစ်ခု ပုန်းကွယ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။

"ခေါင်းဆောင်ယန် မတွေ့တာ ကြာပြီနော် ခေါင်းဆောင်ယန် ငါ့ဆီ ဘယ်တော့ လာလည်မလဲလို့ ငါ ခန့်မှန်းနေတာ အခုတော့ ရောက်လာပြီပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ မကောင်းဘူး အထဲကို ဝင်ထိုင်ရအောင်လား"

စွန်းရွေ့က ပြုံးလျက် ပြောဆိုပြီး ယန်ကျန့်ကို အနောက်ရှိ အခန်းအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

ယန်ကျန့်က မငြင်းဘဲ အထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။

မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦး ပထမထပ် ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး လူအများ၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ထိုတံခါးမှာလည်း မရှိတော့ဘဲ ပြောင်ချောနေသည့် နံရံတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

"ဒီနေရာမှာ ငါတို့မသိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပဲ ပထမထပ် ခန်းမထဲမှာ ဒီလိုနေရာမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ"

"အဲဒီစွန်းရွေ့ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ သူက ဒီမှာ နေတာ ကြာပြီထင်တယ် ဒီငရဲတိုက်ခန်းအကြောင်းကို သူက အသိဆုံး ဖြစ်ရမယ် ငါတို့သာ သူ့ကို ရှာတွေ့ရင် သတင်းတစ်ချို့ မေးလို့ရနိုင်မလား"

"စိတ်ကူးမယဉ်စမ်းနဲ့ စွန်းရွေ့ရော အခုလေးတင် ဝင်လာတဲ့ ခေါင်းဆောင်ယန် ဆိုတဲ့လူရောက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ် သူတို့က သာမန် တစ္ဆေဆရာတွေ မဟုတ်လောက်ဘူး ငါတို့သာ သူတို့ကို သွားရန်စမိရင် ဘယ်လိုသေမှန်းတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လူများမှာ အချင်းချင်း ငြင်းခုံနေကြသည်။ သို့သော် သူတို့မှာ သဘာဝလွန်လောကမှ လူများမဟုတ်သဖြင့် သက်ဆိုင်ရာ သတင်းအချက်အလက်များ မရှိဘဲ တစ္ဆေစာပို့တိုက်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို မည်သည့်အခါမျှ သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ ယန်ကျန့်နှင့် စွန်းရွေ့တို့မှာ အခြား ခန်းမဆောင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

ဒီနေရာမှာလည်း တစ္ဆေစာပို့တိုက်၏ ပထမထပ်ပင် ဖြစ်ပြီး ပုံစံမှာ အပြင်ဘက်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူသော်လည်း အပြင်အဆင်မှာ အနည်းငယ် ကွဲပြားလေသည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန် ထိုင်ပါဦး"

စွန်းရွေ့က ပြုံးလျက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"မင်း တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်တာလား"

ယန်ကျန့်က မထိုင်မီမှာပင် တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

စွန်းရွေ့သည် ကိုကာကိုလာ တစ်ပုလင်းကို ကိုင်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး ယန်ကျန့်ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန် ဒီခေတ်က လူအင်အား အများကြီး လိုအပ်နေတယ် ငါက စည်းကမ်းတွေကို အသစ်ပြန်ချမှတ်ပြီး တစ္ဆေစာပို့တိုက်ပိုင် တစ္ဆေဆရာတစ်သုတ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ မျှော်လင့်နေတာ အောင်မြင်သွားရင် သူတို့ကို သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြေရှင်းဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းရမယ် အဲဒီအခါကျရင် ဒီခေတ်ကြီးကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းကနေ ပြောင်းလဲပေးနိုင်မလားလို့ပဲ"

"စောစောက အပြင်မှာ ငါကြည့်ခဲ့တယ် မင်း အတင်းအကျပ် ဆွဲသွင်းထားတဲ့လူက နည်းတာ မဟုတ်ဘူး ကြည့်ရတာ မင်းက အရေအတွက်နဲ့ အနိုင်ယူဖို့ ကြံနေတာပဲ တာဟန့်မြို့မှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် မရှိဘဲ လူသူကင်းမဲ့နေတာက မင်းကြောင့်ကိုး လူတွေ အမြဲတမ်း အများကြီး ပျောက်ကွယ်နေတဲ့ နေရာဆိုတော့ လူတွေက တော်တော်လေး ထိတ်လန့်နေကြမှာပဲ"

ယန်ကျန့်က အားနာမနေဘဲ ကိုကာကိုလာကို ယူသောက်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး ငါ သူတို့ကို လူသစ်အနေနဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေထဲ တိုက်ရိုက် လွှတ်တာ မဟုတ်ဘူး ဒီကို ရောက်လာတဲ့ လူသစ်တိုင်းက အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လေ့ကျင့်မှု ခံယူရတယ် အရင်က ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားတွေရဲ့ ပုံတူပန်းချီကားတွေက အကောင်းဆုံး ဆရာတွေပဲ ဒါ့အပြင် အရင်က တစ္ဆေစာပို့တိုက်နဲ့ မတူတာက ဒီနေရာကို သင်တန်းကျောင်းတစ်ခုလို ငါ ဖန်တီးထားတာ"

"မျိုးဆက်ဟောင်း စာပို့သမားတွေဆီက အတွေ့အကြုံတွေကို သင်ယူစေမယ် ပြီးတော့ သူတို့ကို သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေထဲ အတင်းဝင်ခိုင်းပြီး အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားခိုင်းမယ် အတွေ့အကြုံနဲ့ လက်တွေ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် အရည်အချင်းရှိတဲ့ တစ္ဆေဆရာ အရန်တွေ ဖြစ်လာမှာပဲ"

"ဒီအစီအစဉ်ကို ငါနဲ့ ပဉ္စမထပ်က စာပို့သမားတွေ ဆွေးနွေးပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ အခုလို အချိန်မျိုးမှာ ဒီအစီအစဉ်က အကောင်းဆုံးပဲလို့ ငါ ထင်တယ် ဒီလိုလုပ်လို့ လူအချို့ သေဆုံးရမှာ မှန်ပေမဲ့ ခဏတာ ပေးဆပ်မှုကတော့ လိုအပ်တယ် အရင်က ငါတို့ ပေးဆပ်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့ အခုတော့ ဒီခေတ်ကလူတွေ ပေးဆပ်ရမယ့် အလှည့်ပဲ"

"ပေးဆပ်မှု မရှိရင် အနာဂတ်ဆိုတာ မရှိဘူး ခေါင်းဆောင်ယန် ငါ့လုပ်ရပ်က သွေးအေးပြီး ရက်စက်တယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ အနာဂတ်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီနေ့ရဲ့ ပေးဆပ်မှုက တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

စွန်းရွေ့၏ လေသံမှာ အလွန် ခိုင်မာနေသည်။ သူသည် မှန်ကန်သော လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေသည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားပုံရသည်။

"အစီအစဉ်ကတော့ မဆိုးပါဘူး တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို တစ္ဆေဆရာ သင်တန်းကျောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာ ပြီးတော့ ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားတွေကို ဆရာအဖြစ် ထားတာက လမ်းမှားမရောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်မှာပါ ဒါပေမဲ့ မင်း သူတို့ကို ဘယ်လို တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်အောင် လုပ်မှာလဲ တစ္ဆေကို ထိန်းချုပ်တာက ထိန်းချုပ်လို့ရတဲ့ အရာမှ မဟုတ်တာ"

ယန်ကျန့်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အကြိမ်ကြိမ် အသက်ရှင်သန်ရေး တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ရင်း တစ္ဆေတွေနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကနေ သူတို့က သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ရယူဖို့ အခွင့်အရေးတိုင်းကို အသည်းအသန် ဆုပ်ကိုင်ကြလိမ့်မယ် ငါက သူတို့ကို အခွင့်အရေး နည်းနည်း ဖန်တီးပေးရုံပါပဲ အခုခေတ်မှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေက အများကြီးပဲ အဲဒီထဲက တစ္ဆေအတော်များများက ထိန်းချုပ်လို့ရတဲ့ အဆင့်မှာ ရှိပါတယ် ဒါပေမဲ့ အကြောက်တရားကြောင့် လူအတော်များများက တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်လာမယ့် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ကြတာပဲ"

စွန်းရွေ့က ရှင်းပြလေသည်။

"ဘာမှ အလွဲအချော် မရှိရင် မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က အချိန်တိုအတွင်းမှာ တစ္ဆေဆရာ အသစ်တွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်မှာပါ ဒါပေမဲ့ ဒီခေတ်ကြီးနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဒီအင်အားက ပင်လယ်ထဲ အပ်ရှာသလိုပဲ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီလူတွေက တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်လာပြီးရင် တစ္ဆေစာပို့တိုက်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ငြိမ်ခံနေမှာ မဟုတ်ဘူး အဲဒီအခါကျရင် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်မှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်က သုံးသပ်ပြသည်။

"ငါ့အခြေအနေနဲ့တော့ အများကြီး မမျှော်လင့်နိုင်ပါဘူး အနည်းဆုံးတော့ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီးပြီပဲလေ"

စွန်းရွေ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုသည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ မင်း လုပ်နေပြီဆိုမှတော့ ငါလည်း မတားတော့ပါဘူး မင်းပြောသလိုပဲ အနာဂတ်နဲ့ ယှဉ်ရင် အခု ပေးဆပ်မှုက တန်ဖိုးရှိပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ"

ယန်ကျန့်သည် စွန်းရွေ့၏ အစီအစဉ်ကို မတားဆီးတော့ပေ။

ထို့နောက် သူသည် ဘေးရှိ ကြီးမားသော သင်္ချိုင်းဟောင်းကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဝေ့ကျင်းနဲ့ ဖုန်းချွမ်းတို့ကော အထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲလား"

"ဘယ်လို လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိဘူး သူတို့ သေသွားပြီလားလို့ ငါ သံသယ ဝင်မိတယ် ခေါင်းဆောင်ယန်လို တစ္ဆေဆရာတောင် ခြောက်လပဲ ငြိမ်သက်ခဲ့တာ သူတို့ အိပ်မောကျနေတာက ခေါင်းဆောင်ယန် ထက်တောင် ပိုကြာနေပြီ ဒါကြောင့် သူတို့ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးက အလွန် နည်းသွားပြီလို့ ငါ ယူဆတယ် ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိနေသေးလို့ ဒီသင်္ချိုင်းကို ငါ မထိဘဲ ထားခဲ့တာ"

စွန်းရွေ့က ပြန်ဖြေသည်။

"သေချာပေါက် သေသွားပြီလို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး တစ်ခါတလေကျရင် သဘာဝလွန် မျှခြေတစ်ခုထဲမှာ ပိတ်မိနေတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် အဲဒါကို ပြင်ပအားတစ်ခုနဲ့ ချိုးဖျက်ပေးဖို့ လိုကောင်း လိုလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒီနေ့ ဒီမှာ ရှိနေတုန်း သူတို့ကို တူးထုတ်လိုက်ရအောင်"

စွန်းရွေ့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လာသည်။

"တကယ်လို့ သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးရင် ဒီလိုလုပ်တာက သူတို့ကို သတ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်"

"သေရင်လည်း သေပါစေတော့ သူတို့က ဒီခေတ်ကြီးအတွက် အင်အားတစ်ခုအနေနဲ့ မပါဝင်နိုင်ဘူးဆိုရင် နောက်ထပ် နှစ်တွေ အများကြီး ကြာမှ နိုးလာလို့လည်း ဘာထူးမှာလဲ ပြီးတော့ သူတို့အတွက် ပေးထားတဲ့ အချိန်ကလည်း လုံလောက်နေပြီ"

ယန်ကျန့်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြတ်သားသော သဘောထားကို ပြသလိုက်သည်။

စွန်းရွေ့ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ နားလည်ပြီ"

ဒီခေတ်ကြီးမှာ လူအင်အား တကယ် လိုအပ်နေသည် မဟုတ်လျှင် သူသည် ယနေ့ သင်္ချိုင်းတူးရန် ဆုံးဖြတ်မည် မဟုတ်ပေ။

"တစ္ဆေနိုးထလာရင် ငါ ဖြေရှင်းမယ်"

ယန်ကျန့်၏ ခြေအောက်တွင် သွေးနီရောင် ရေများ စိမ့်ထွက်လာပြီးနောက် သူ၏ ရင်းနှီးနေသော လှံရှည်မှာ ရေထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တစ္ဆေဆရာ ဆိုတော့ သတိထားမှ ဖြစ်မယ်"

စွန်းရွေ့လည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သင်္ချိုင်းတူးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူသည် ကိုယ်တိုင် တူးနေရန် မလိုဘဲ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ထိန်းချုပ်ကာ သင်္ချိုင်းပေါ်မှ မြေကြီးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

မြေပြင်မှာ စတင် နိမ့်ဆင်းသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တုန်ခါလာသည် ထိုမို့တက်နေသော သင်္ချိုင်းဟောင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပြိုကျသွားပြီး မြေကြီးများမှာ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ခဏအကြာတွင် သင်္ချိုင်းဟောင်းနေရာ၌ မြေပုံအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

ထိုမြေပုံကြားတွင် အလောင်းနှစ်လောင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအလောင်းနှစ်လောင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မြေကြီးများစွာ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဝတ်စုံနှင့် အရပ်အမောင်းအရ အပြင်ဘက်မှ အလောင်းမှာ ဖုန်းချွမ်း ဖြစ်ပြီး အတွင်းဘက်မှ အလောင်းမှာ တစ္ဆေတမန်တော် ဝေ့ကျင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ယခုအခါ ထိုအလောင်းနှစ်လောင်းလုံးမှာ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ အိပ်မောကျနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ဒါ့အပြင် အလောင်းများကို မြှုပ်ထားသည်မှာ ခြောက်လကျော် ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ပုပ်ပွခြင်း လုံးဝ မရှိပေ။

ယန်ကျန့်သည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ အလောင်းနှစ်လောင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ မြေကြီးများကို လက်ဖြင့် ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ ခေါင်းဆောင်ယန်"

စွန်းရွေ့က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အသက်ရှူသံ မရှိဘူး ဒါပေမဲ့ ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်ရဦးမယ် တချို့သော ထူးခြားတဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေက အသက်ရှင်တဲ့ လက္ခဏာ မပြတတ်ကြဘူး အလောင်းက နိုးလာမှသာ သူတို့က လူလား တစ္ဆေလား ဆိုတာကို ခွဲခြားနိုင်မှာပဲ"

ယန်ကျန့်က ပြောဆိုလိုက်သည်။