အခန်း (၁၅၇၃-၁၅၇၄)

အခန်း ၁၅၇၃ - နောက်ကျကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦး

ထူးဆန်းသော သင်္ချိုင်းမြေသည် တစ္ဆေများကို မြှုပ်နှံနိုင်ပြီး အိပ်မောကျစေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ယခုအခါ သင်္ချိုင်းမြေကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီဖြစ်ရာ ဖုန်းချွမ်းနှင့် ဝေ့ကျင်းတို့အတွက် ကန့်သတ်ချက်များ မရှိတော့ပေ။

ဒီအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် ရလဒ်နှစ်ခုသာ ရှိသည်။ တစ်ခုမှာ အောင်မြင်စွာ နိုးထလာခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာမူ တစ္ဆေနိုးထလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ထိုနှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူသည် အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။ အထူးသဖြင့် တစ္ဆေတမန်တော် ဝေ့ကျင်းသည် ခြိမ်းခြောက်မှု အလွန်ကြီးမားရာ တစ္ဆေနိုးထလာမည့် အရိပ်အယောင် မြင်သည်နှင့် ယန်ကျန့်သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အလောင်းကောင် သံချောင်းဖြင့် အသေစိုက်ထားမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝေ့ကျင်းကို ပြဿနာရှာရန် အခွင့်အရေး ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

စွန်းရွေ့လည်း ဘေးမှ ကြည့်နေသည်။ ထိုလူနှစ်ဦး အသက်ရှင်သလား သေဆုံးသွားပြီလား ဆိုသည်ကို သူလည်း သိချင်နေသည်။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

လင်းထိန်နေသော ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ အလင်းရောင်များမှာ အကြောင်းမဲ့ မှေးမှိန်လာပြီး အမှောင်ထုတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သက်ရောက်နေပြီ"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် တစ္ဆေတမန်တော်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဆုံတွေ့ဖူးသဖြင့် ဒီသဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ကောင်းစွာ ရင်းနှီးနေသည်။

ယန်ကျန့် စကားပြောပြီးနောက် အနီးနားရှိ အလင်းရောင်မှာ ပိုမိုမှောင်အတိ ကျသွားပြန်သည်။ ယန်ကျန့်နှင့် စွန်းရွေ့တို့မှာ ညအမှောင်ထုထဲ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မီးဆိုင်းများဆီမှ လာသော အလင်းဖျော့ဖျော့ဖြင့်သာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြင်တွေ့နိုင်တော့သည်။

"ဒီအတိုင်းဆိုရင် တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေ ပေါ်လာတော့မယ် အဲဒီအချိန်ကျမှ ဝေ့ကျင်းက တစ္ဆေနိုးထသွားတာဆိုရင် ဖမ်းချုပ်ဖို့ မလွယ်ဘူး"

စွန်းရွေ့က လက်ကိုင်တုတ်ကို အားပြုကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူသည် တစ္ဆေစာပို့တိုက်အတွင်းတွင် သေဆုံးနိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘေးကင်းမည်ကို စိတ်ပူခြင်း မရှိပေ။

သူသည် ဝေ့ကျင်း နိုးလာပြီးနောက် ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲမည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ ဝေ့ကျင်းက တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲမှ ထွက်ပြေးသွားပါက ပို၍ ပြဿနာကြီးပေလိမ့်မည်။

"စိတ်ချပါ ငါ ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ ပြဿနာ မတက်စေရဘူး"

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုမှာ သူ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

စွန်းရွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီခေတ်ကြီးထဲတွင် ယန်ကျန့်တောင်မှ တစ္ဆေတမန်တော်ကို မနိုင်လျှင် မည်သူမျှ နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

သို့သော် မကြာမီ နောက်ထပ် ထူးခြားမှုတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ လွှမ်းခြုံလာသည်။ ၎င်းမှာ အမှောင်ထုနှင့်အတူ ရောနှောနေသော ထူထပ်သည့် မြူထုကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုမြူထုမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ စွန်းရွေ့ကသာ ဒီနယ်မြေကို တမင်ပိတ်ဆို့မထားလျှင် ဒီမြူထုမှာ တစ္ဆေစာပို့တိုက် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားမည် ဖြစ်သည်။

"ဒါက ဖုန်းချွမ်းရဲ့ တစ္ဆေမြူပဲ ကြည့်ရတာ ဝေ့ကျင်းတင် မကဘူး ဖုန်းချွမ်းကလည်း မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေပြီ သူတို့ကို နောက်ထပ် သုံးမိနစ်ပဲ အချိန်ပေးမယ် အဲဒီအတွင်းမှာ နိုးမလာရင်တော့ သူတို့ကို တစ္ဆေအဖြစ် သဘောထားပြီး ငါ ရှင်းပစ်ရလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က အလေးအနက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ ပျံ့လွင့်နေခြင်းမှာ မကောင်းသော လက္ခဏာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူရှင်မှာ အသိစိတ် ရှိနေပါက မိမိ၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုမှာ တစ္ဆေဆရာသည် အားကောင်းလာသော သဘာဝလွန်စွမ်းအားသစ်နှင့် အသားမကျသေးခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အချိန်များ တစ်စစ ကုန်လွန်သွားသည်။

ဒီအချိန်တွင် မြေကြီးပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသော ဝေ့ကျင်း၏ အလောင်းမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ယန်ကျန့်သည် ချက်ချင်းပင် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

အလောင်း လှုပ်ရှားလာခြင်းမှာ ရလဒ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်တော့မည်ကို ဆိုလိုသည် မဟုတ်ပါလား။

နောက်ထပ် စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဝေ့ကျင်းသည် တစ္ဆေနိုးထခြင်း မရှိဘဲ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာကာ နိုးထလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ သူငယ်အိမ်မှာ မည်းနက်နေပြီး အေးစက်လှသဖြင့် လူကို ထိတ်လန့်စေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် နိုးထလာသော ဝေ့ကျင်းသည် ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ တောင့်တင်းနေပြီး အချိန်အတော်ကြာ အိပ်မောကျနေခဲ့သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို တဖြည်းဖြည်း အသားကျအောင် လုပ်နေပုံရသည်။

"နိုးလာပြီလား ဝေ့ကျင်း"

ယန်ကျန့်က အသံနှိမ့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သော်လည်း သတိမလွတ်သေးပေ။

ဝေ့ကျင်းသည် တောင့်တင်းနေသော လည်ပင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကာ အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မည်းနက်နေသော မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ပါးစပ်ကို ဟကာ အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်လား"

"ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့ အသိစိတ်က ပုံမှန်ရှိနေသေးတာပဲ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကြောင့် ရူးမသွားသေးဘူး စောစောကတော့ မင်း တစ္ဆေနိုးထသွားပြီ ထင်လို့ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်တော့မလို့ အခု မင်းမှာ အရင်က မှတ်ဉာဏ်တွေ ရှိသေးလား အိပ်မပျော်ခင် ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ မှတ်မိသေးလား"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

ဝေ့ကျင်း၏ မျက်နှာမှာ ခံစားချက် မရှိဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အသိစိတ်မှာ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင်မှ သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးမှတ်ဉာဏ်က ကျန်းရှန်းကွမ်ကို ရင်ဆိုင်နေတုန်းပဲ အဲဒီတုန်းက ငါ အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တာ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ ငါ မသိတော့ဘူး"

"မဆိုးပါဘူး မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက ပြဿနာ မရှိဘူး"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"မင်း အိပ်မောကျနေတာ ခြောက်လကျော် ရှိပြီ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ မင်းကို သင်္ချိုင်းမြေအောက်မှာ မြှုပ်ထားတာ အခုမှ ငါ မင်းကို ပြန်တူးထုတ်လိုက်တာ"

"ခြောက်လကျော်တောင် ရှိသွားပြီလား အဲဒီလောက်တောင် ကြာသွားပြီလား"

ဝေ့ကျင်း၏ ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာ အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

စွန်းရွေ့က အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် မင်း တကယ်ပဲ ခြောက်လကျော် အိပ်ပျော်နေခဲ့တာ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းကတော့ လွဲချော်သွားခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ အခုလည်း မနောက်ကျသေးပါဘူး ဒီခေတ်ကြီးက မင်းကို လိုအပ်နေတုန်းပဲ"

ဝေ့ကျင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မိမိ၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုမှာ လျင်မြန်စွာ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အလင်းရောင်များ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

သို့သော် အလင်းရောင် ပြန်ရသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြူထူများ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝေ့ကျင်းသည်လည်း တစ္ဆေမြူကို သတိထားမိသွားပြီး ဘေးနားတွင် လဲလျောင်းနေသော ဖုန်းချွမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းချွမ်းသည်လည်း ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်ကာ နိုးထလာခဲ့သည်။

သူလည်း မသေဆုံးခဲ့ဘဲ ခြောက်လကျော် အိပ်မောကျပြီးနောက် သူ၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားမှာ ပိုမို အားကောင်းလာပုံရသည်။

"ဝေ့ကျင်းလား ယန်ကျန့်လား"

ဖုန်းချွမ်း၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည့် အမူအရာ ပေါ်နေသည်။ သူလည်း အခြေအနေသစ်နှင့် အသားကျရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်နေပြီး အချိန်အကြာကြီး အိပ်မောကျနေခဲ့သဖြင့် သူ၏ အသိစိတ်မှာလည်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ္ဆေဆရာတိုင်းက ယန်ကျန့်ကဲ့သို့ တစ္ဆေအိပ်မက်ထဲတွင် နေထိုင်နိုင်ပြီး အားလပ်ချိန်များတွင် ခွေးကျောင်းခြင်း၊ ပြေးခြင်းများ လုပ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

"ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေက အပိုတွေပဲ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဘာပြဿနာမှ မရှိဘဲ ပြန်နိုးလာတာပဲ တစ္ဆေနိုးထပြီး သေမသွားကြဘူးပေါ့"

ယန်ကျန့်သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ဝေ့ကျင်းနှင့် ဖုန်းချွမ်းတို့၏ အခြေအနေမှာ အလွန် ကောင်းမွန်ကြောင်း သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ သဘာဝလွန်စွမ်းအားက သူတို့ကို လုံးဝ မတိုက်စားခဲ့ဘဲ ဤခြောက်လကျော်အတွင်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ တစ္ဆေများမှာ ငြိမ်သက်နေခဲ့ပုံရသည်။

စွန်းရွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"သေချာ အနားယူလိုက်ကြဦး အရင်ဆုံး အခြေအနေနဲ့ အသားကျအောင် လုပ်ပါ နောက်မှ မင်းတို့ သိထားသင့်တဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ပြောပြမယ်"

နှစ်နာရီကြာ အနားယူပြီးနောက် ဖုန်းချွမ်းနှင့် ဝေ့ကျင်းတို့မှာ အခြေအနေ ပြန်ကောင်းလာကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျန့်နှင့် စွန်းရွေ့တို့ထံမှ ဤခြောက်လကျော်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားသော အခြေအနေများကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

"ဒါဆိုရင် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်မှာ ငါတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ အများကြီး သေသွားခဲ့တာလား အဲဒီနောက် ဌာနချုပ်မှာ ခေါင်းဆောင်တွေ မရှိတော့လို့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေက ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်ကုန်တာပေါ့ အခုက တစ္ဆေနိုးထတဲ့ ခေတ်တင် မဟုတ်တော့ဘဲ လုံးဝကို သဘာဝလွန် ခေတ်ကြီးထဲ ရောက်သွားပြီပေါ့"

ဝေ့ကျင်း၏ မျက်နှာမှာ မူလကပင် မည်းနက်နေပြီး ဒီသတင်းကို ကြားပြီးနောက်တွင် ပို၍ပင် မှောင်မိုက်သွားကာ ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။

"လီကျွင်းလည်း သေပြီ လင်းပေလည်း သေပြီ လုကျိဝမ်လည်း သေပြီ ဝမ်ချာလင်းလည်း သေပြီ ဆိုတော့ အခု လျိုဆန်းတောင် အဆက်အသွယ် ပြတ်နေတာလား"

ဖုန်းချွမ်းမှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

အစွမ်းထက်သော ခေါင်းဆောင်များသည် သူ တစ်ရေးအိပ်ပြီး နိုးလာချိန်တွင် သေလုနီးပါး ကုန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"အခု ဌာနချုပ်မှာ ကျန်တဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆိုလို့ ငါရယ် တစ္ဆေပန်းချီကားကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ဟယ်ယွဲ့လျန်ရယ် ဟဲယင်အာရယ် လီလဲ့ဖိန်ရယ် စုစုပေါင်း လေးယောက်ပဲ ရှိတော့တယ် ဒီလူအင်အားနဲ့တော့ အခြေအနေကို ထိန်းဖို့ မလုံလောက်ဘူး နောက်ထပ် နည်းလမ်း ရှာမတွေ့ရင်တော့ အခြေအနေက ပိုပြီး ဆိုးလာလိမ့်မယ်"

"မဟုတ်ရင် ငါ မင်းတို့ကို အသည်းအသန် ပြန်တူးထုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး ဒီလိုလုပ်တာက ပေးဆပ်မှု ရှိတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ မတတ်နိုင်ဘူး တစ်ခုခု လွဲသွားရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး သေသွားနိုင်တယ်လေ"

ဝေ့ကျင်းက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ဆိုရင် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းနဲ့ မတိုက်ခင်ကတည်းက ငါ့ကို တူးထုတ်သင့်တာ အဲဒီလိုဆိုရင် ခေါင်းဆောင်တွေ အများကြီး သေမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူသည် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်နေမိသည်။

အကယ်၍ သူသာ ပါဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့လျှင် လီကျွင်း သေမည် မဟုတ်သလို အခြားလူအချို့လည်း အသက်ရှင်ကောင်း ရှင်နိုင်ပေမည်။

"ယန်ကျန့် အခု အခြေအနေတွေ ဒီလောက်ဆိုးနေရင် တာချန်းမြို့ကကော ဘယ်လိုနေလဲ"

ဖုန်းချွမ်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ မိသားစုဝင်များနှင့် သူငယ်ချင်းများသည် တာချန်းမြို့တွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"အခြေအနေ မကောင်းဘူး ဟွမ်ကျိယာ ဝမ်ယုံနဲ့ လီယန်တို့ သုံးယောက်က တောင့်မခံနိုင်တော့လို့ တစ္ဆေနိုးထတော့မယ့် အခြေအနေမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပိတ်လှောင်ထားကြရတယ် အခု တာချန်းမြို့မှာ ထုံချန်ပဲ အားတင်းပြီး တောင့်ခံနေရတာ အဲဒီ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကတော့ ဘာမှ မဖြစ်သေးဘူး သူက အရင်ကတည်းက ထူးခြားတဲ့သူ ဖြစ်သွားလို့ အဲဒီလောက် မြန်မြန် နိုးမလာသေးဘူး"

"အခြေအနေက တကယ်ကို ဆိုးရွားနေတာပဲ"

ဖုန်းချွမ်း၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ယန်ကျန့် ဂရုစိုက်ဆုံးသော တာချန်းမြို့ပင်လျှင် ဤသို့ ဖြစ်နေပါက အခြားနေရာများ၏ အခြေအနေကို တွေးကြည့်၍ပင် ရပေသည်။

"ဒီမှာ အေးဆေး ထိုင်နေဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး ငါ သွားတော့မယ်"

ဝေ့ကျင်းက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ"

စွန်းရွေ့က မေးလိုက်သည်။

"ဌာနချုပ်ကို အရင်သွားပြီး သတင်းပို့ရမယ် ပြီးရင် အလုပ်စလုပ်ရမှာပေါ့ ဒီခေတ်ကြီးက ငါ့ကို လိုအပ်နေမှတော့ ငါ ဒီခေတ်ကြီးကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး"

ဝေ့ကျင်းက ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုပြီး တစ္ဆေစာပို့တိုက်တွင် ဆက်မနေတော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

စွန်းရွေ့လည်း မတားဆီးပေ။

"ဒါဆို ငါကကော ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ"

ဖုန်းချွမ်းက ခေတ္တ နှုတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"တာချန်းမြို့ကို ပြန်ပြီး ထုံချန်ကို ကူညီပေးလိုက် အဲဒီလိုလုပ်ရင် မြို့အတော်များများကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သလို သာမန်လူတွေကိုလည်း ပိုပြီး ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

ဖုန်းချွမ်းက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

ထွက်ခွာရန် ပြင်နေစဉ် သူက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် မင်းကကော ဘာဆက်လုပ်မှာလဲ"

"မသိသေးဘူး ငါ စဉ်းစားနေတုန်းပဲ"

ယန်ကျန့်က ဖြေသည်။

"မင်း စဉ်းစားနေတဲ့ ကိစ္စက သေချာပေါက် ပိုအရေးကြီးမှာပါ ငါ မင်းကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူး တာချန်းမြို့အတွက်တော့ စိတ်ချလိုက်ပါ ငါ ရောက်သွားရင် ဘာပြဿနာမှ မရှိစေရဘူး"

ဖုန်းချွမ်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့"

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

မကြာမီ ဖုန်းချွမ်းလည်း တစ္ဆေစာပို့တိုက်မှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

အခန်း ၁၅၇၄ - လမ်းသစ် ရှာဖွေခြင်း

"ဝေ့ကျင်းနဲ့ ဖုန်းချွမ်း နှစ်ယောက်ကို နိုးလိုက်နိုင်ပေမဲ့ သူတို့ နှစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ ဘာမှ ပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး အများဆုံး တစ်ချို့နေရာတွေရဲ့ အခြေအနေကို နည်းနည်းလေး ပိုကောင်းသွားစေရုံလောက်ပဲ ရှိမှာ ဒါကြောင့် ငါ ဒီကနေ ထွက်ပြီး အစီအစဉ် အသစ်တွေ ဆက်ရှာရဦးမယ်"

ယန်ကျန့်သည် ယခုအခါ တစ္ဆေစာပို့တိုက်မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"စွန်းရွေ့ အခု မင်း ဒီအလုပ်ကို စတင်လိုက်ပြီ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ပိုင် တစ္ဆေဆရာတစ်သုတ်ကို မွေးထုတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပြီဆိုမှတော့ နောက်ဆုတ်မနေဘဲ ဆက်လုပ်လိုက် ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို အတတ်နိုင်ဆုံး အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ပါ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အနာဂတ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်လို့ပဲ"

စွန်းရွေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နည်းလမ်းတစ်ခု ပိုလာရင် လမ်းတစ်လမ်း ပိုပွင့်လာတယ်ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို ငါ နားလည်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်ယန်လည်း ပိုကောင်းတဲ့ လမ်းတစ်လမ်းကို ရှာတွေ့နိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်"

"အဲဒီလို ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းရမှာပဲ"

ယန်ကျန့် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ထိုအခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ စောစောက ပထမထပ် ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ယခုအခါ ပထမထပ် ခန်းမဆောင်ထဲတွင် လူအများအပြား စုဝေးနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ထိုလူများသည် စောစောက ကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ အချို့က နံရံကို ခေါက်ကြည့်ကာ နံရံနောက်တွင် လျှို့ဝှက်တံခါးများ ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန်ပင် ပြင်နေကြသည်။

သို့သော် ထိုသာမန်လူများမှာ တစ္ဆေစာပို့တိုက်၏ တည်ရှိမှုကို နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

ဒီနေရာတွင် နေရာလွတ် ဆိုသည်မှာ ပြောင်းပြန်လှန်ခံထားရပြီး သာမန် သဘောတရားများမှာ ဒီနေရာတွင် လုံးဝ အသုံးမဝင်ပေ။

"ထွက်လာပြီ အဲဒီ ခေါင်းဆောင်ယန် ဆိုတဲ့ လူသစ်ပဲ သူက တကယ့် တစ္ဆေဆရာ အစစ်ပဲ သူ့ကို သွားမရန်စမိစေနဲ့နော်"

"တစ္ဆေဆရာ တကယ် အားကျစရာပဲ ငါတို့ကြားထဲမှာ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

"နေဦး သူ ဒီကနေ ထွက်သွားတော့မလို့ ထင်တယ်"

ထိုလူများ၏ အကြည့်များမှာ ယန်ကျန့်ထံ ကျရောက်နေသော်လည်း သူက တစ္ဆေစာပို့တိုက် အပြင်ဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

ဒီနေရာမှာ လိုသလို ဝင်ထွက်လို့ရသည့် နေရာ မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။ အသက်ရှင်သန်ရေး တာဝန် စမ်းသပ်မှု လုပ်ဆောင်ချိန်တွင်သာ ဝင်ထွက်ခွင့် ရှိပြီး သာမန်အချိန်တွင် တံခါးကိုပင် ဖွင့်၍မရပေ။ တံခါးကို ဖွင့်နိုင်လျှင်တောင် အပြင်ဘက်တွင် လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ သွားသည့်လမ်း မရှိပေ။ အသက်ရှင်သန်ရေး တာဝန် ပြီးဆုံးမှသာ တစ္ဆေစာပို့တိုက်က အန္တရာယ်ရှိသော သဘာဝလွန်နေရာတွင် သေဆုံးခြင်းမှ ကင်းဝေးစေရန် ထူးခြားသော လမ်းတစ်လမ်း ဖန်တီး၍ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကြည့်ရတာ သူက ဒီနေရာကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်နိုင်ပုံရတယ် ကျန်းကျင်းဟုန် မင်းကံကောင်းတယ် စောစောက အဲဒီ ခေါင်းဆောင်ယန်ကို စော်ကားမိပေမဲ့ သူက မင်းကို လက်စားမချေသွားဘူး ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ သူများတွေက တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ငါတို့လို သာမန်လူတွေကို အရာသွင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလေ မင်းကို လျစ်လျူရှုသွားတာက ပုံမှန်ပါပဲ"

လူတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

စောစောက ကျန်းကျင်းဟုန်ဆိုသည့် အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။

"တစ္ဆေဆရာတွေမှာလည်း အားနည်းတာနဲ့ အားကြီးတာ ကွာသေးတယ် အစွမ်းထက်တဲ့ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်က တစ္ဆေတွေကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်နိုင်ပြီး ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေဆရာဆိုရင် တစ္ဆေတွေကို အလွယ်တကူတောင် ဖမ်းချုပ်နိုင်တယ် ဒါပေမဲ့ အားနည်းတဲ့ တစ္ဆေဆရာဆိုရင်တော့ သာမန် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်လေး တစ်ခုကတောင် သူ့အတွက် သေရေးရှင်ရေး ဖြစ်နိုင်တယ်"

"အဲဒီ ခေါင်းဆောင်ယန် ဆိုတဲ့လူက အရမ်း ငယ်သေးတယ် ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ သဘာဝလွန်စွမ်းအားရဲ့ တိုက်စားခံထားရတဲ့ လက္ခဏာလည်း မရှိဘူး ငါကြည့်ရတာ သူ တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်တာ မကြာသေးဘူး ထင်တယ် သူ့စွမ်းရည်က သိပ်မမြင့်လောက်ပါဘူး တစ်နေ့နေ့ ငါ တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်လာရင် သူ့ကို အလွယ်လေး ကျော်တက်သွားနိုင်တယ်"

"မင်းပြောတာလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ"

ဘေးမှ လူများကလည်း ထောက်ခံကြသည်။

ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေစာပို့တိုက်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် တစ္ဆေစာပို့တိုက် အပြင်ဘက်တွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပေါ်လာမှန်း မသိသော ကွေ့ကောက်နေသည့် လမ်းငယ်လေး တစ်လမ်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလမ်းငယ်လေးမှာ အဝေးဆီသို့ ဆန့်တန်းနေပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် သဘာဝလွန်ကမ္ဘာ၏ နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဟင်"

တာဟန့်မြို့သို့ ပြန်ရန် ပြင်နေသော ယန်ကျန့်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားမိသဖြင့် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုကွေ့ကောက်နေသော လမ်းငယ်လေးပေါ်တွင် ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာဖြင့် အမျိုးသားတစ်ဦး တစ္ဆေစာပို့တိုက်ဘက်သို့ ပြေးလာနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ ဒဏ်ရာရထားပုံရပြီး ပြေးနေရင်းနှင့် သွေးများ ထွက်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ယိမ်းယိုင်နေသည်။ ပြင်းထန်လွန်းသော အပြေးကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"ဟိုမှာကြည့် လျိုရှန်းယိလေ သူ ပြန်လာပြီ မယုံနိုင်စရာပဲ သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ် ဒါက သူ့ရဲ့ ပဉ္စမမြောက် အသက်ရှင်သန်ရေး တာဝန် ဖြစ်ရမယ် ပြီးတော့ တစ်ယောက်တည်း သွားရတဲ့ တာဝန်လေ လူတိုင်းက သူ ဒီတစ်ခါတော့ သေချာပေါက် သေပြီလို့ ထင်ထားကြတာ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဖွဲ့သား မရှိတဲ့ အခြေအနေမှာ တစ္ဆေရဲ့ လူသတ်စည်းကမ်းကို နှိုးဆွမိတာနဲ့ သေဖို့ပဲ ရှိတယ် အမှားခံလို့ လုံးဝ မရဘူးလေ"

"အပြင်က လမ်းက လျိုရှန်းယိရဲ့ တာဝန် ပြီးသွားလို့ သူ့ကို ဒီကို ပြန်ခေါ်လာပေးတဲ့ သဘာဝလွန်လမ်းလေးလေ ဒါပေမဲ့ ဒီသဘာဝလွန်လမ်းလေးက အရမ်း ဘေးကင်းပါတယ် သူ ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြေးလာတာလဲ မတော်တဆ ခြေချော်ပြီး ဒီလမ်းလေးပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျသွားရင် ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ တစ္ဆေမှပဲ သိလိမ့်မယ်"

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး လျိုရှန်းယိ ဒီလောက် အသေအလဲ ပြေးနေတာက သူ့နောက်မှာ တစ်ခုခု လိုက်နေလို့ ဖြစ်မယ်"

ပထမထပ် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လူအများအပြားသည် ထိုလမ်းငယ်လေးပေါ်မှ အမျိုးသားကို မှတ်မိသွားကြသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ အမည်မှာ လျိုရှန်းယိ ဖြစ်ပြီး သူတို့ကဲ့သို့ပင် စွန်းရွေ့က တစ္ဆေစာပို့တိုက်အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းခံခဲ့ရသော သာမန်လူ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အသက်ရှင်သန်ရေး တာဝန်များကို အကြိမ်ကြိမ် ထမ်းဆောင်ရင်း အရည်အချင်းပြည့်မီသော တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရန် လေ့ကျင့်ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"တစ္ဆေပဲ ဘုရားရေ လျိုရှန်းယိ နောက်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် လိုက်လာတယ်"

လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လျိုရှန်းယိ တစ္ဆေစာပို့တိုက်နှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အနောက်တွင် ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း လူအချို့ သတိထားမိသွားကြသည်။

သေသေချာချာ မမြင်ရသေးသော်လည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အဲဒါက သက်ရှိလူ တစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း အလိုလို သိနိုင်ပေသည်။

"နောက်နေတာလား တစ္ဆေတစ်ကောင်က လျိုရှန်းယိ နောက်ကနေ သဘာဝလွန်လမ်းလေးပေါ်ကို လိုက်လာတာလား ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နိုင်လို့လား"

လူအချို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး လျိုရှန်းယိက တိုက်ခန်းထဲကို ပြန်ပြေးပြီး ဒီနေရာရဲ့ ထူးခြားမှုနဲ့ အပြင်က တစ္ဆေ လိုက်လာတာကို တားဆီးချင်နေတာ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီလိုလုပ်ရင် တစ္ဆေကို အထဲ ဆွဲခေါ်လာသလို ဖြစ်သွားမလား"

ဒီစကား ထွက်လာသည်နှင့် လူအများအပြား၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားတော့သည်။

တကယ်လို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို အထဲ ဆွဲခေါ်လာမိပါက ဒီနေရာရှိ လူအားလုံး သေကုန်ကြမည် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့တွင် တစ္ဆေကို ရင်ဆိုင်ရန် နည်းလမ်းနှင့် စွမ်းရည် လုံးဝ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လျိုရှန်းယိသည် ယခုအခါ အသက်ရှူသံများ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထွက်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးအေးများ ထွက်နေသည်။ သူ၏ ခွန်အားမှာ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း အလွန် ခက်ခဲနေသည်။ သို့သော် ပြင်းပြသော အသက်ရှင်လိုစိတ်နှင့် သေမည့်အန္တရာယ်က သူ့ကို လှုံ့ဆော်ပေးနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အလားအလာများကို ရူးသွပ်စွာ ညှစ်ထုတ်နေစေသည်။ ယခုအခါ သွေးထွက်ကာ ဒဏ်ရာရနေသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

"ရောက်တော့မယ် ငါ ငါ တိုက်ခန်းထဲကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်ရမယ် ဒါမှသာ ဒီတစ္ဆေ အသတ်ခံရတာကနေ ငါ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ"

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမို တောက်ပလာပြီး မျက်စိရှေ့ရှိ နီယွန်မီးများ လင်းနေသော တိုက်ခန်းမှာ သူ၏ အသက်ရှင်သန်ရေး မျှော်လင့်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အနောက်မှ တစ္ဆေမှာလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါလာဆဲ ဖြစ်သည်။

သိသာသည်မှာ လျိုရှန်းယိသည် တစ္ဆေ၏ လူသတ်စည်းကမ်းကို နှိုးဆွမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒီသဘာဝလွန်လမ်းလေး၏ ထူးခြားမှုကြောင့် တစ္ဆေမှာ အမြဲတမ်း ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျနေပြီး လျိုရှန်းယိကို အလွယ်တကူ မမီနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒီအခြေအနေမှာ သဘာဝလွန်လမ်းလေးပေါ်တွင်သာ ဖြစ်ပေါ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျိုရှန်းယိ တစ္ဆေစာပို့တိုက် တံခါးရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် သဘာဝလွန်လမ်းလေး၏ အကာအကွယ်ကို ချက်ချင်း ဆုံးရှုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် တစ္ဆေစာပို့တိုက်အတွင်းသို့ အချိန်မီ မဝင်နိုင်ပါက တစ္ဆေ၏ အသတ်ခံရမည်မှာ သေချာပေသည်။

သို့သော် အေးစက်သော ပုံရိပ်မှာ အနီးကပ် လိုက်ပါလာဆဲ ဖြစ်သည်။

လျိုရှန်းယိ မည်မျှပင် ရှေ့သို့ ပြေးပြေး တစ္ဆေနှင့် အကွာအဝေးကို လုံလောက်အောင် မဖြတ်နိုင်သေးပေ။

"သူ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျိုရှန်းယိ၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရ သုံးစက္ကန့်အတွင်း တံခါးဖွင့်ပြီး တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲသို့ ဝင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သုံးစက္ကန့် အကြာတွင် တစ္ဆေသည်လည်း သဘာဝလွန်လမ်းလေးကို ဖြတ်ကျော်ကာ တစ္ဆေစာပို့တိုက် တံခါးရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး သူ့ကို တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။

စွန်းရွေ့က ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မှသာ အသက်ရှင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"မြန်မြန် တံခါးပိတ်လိုက် လျိုရှန်းယိကို အထဲ ပေးမဝင်နဲ့"

ထိုအချိန်တွင် ပထမထပ် ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ လူတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို အဲဒီလို မကြည့်ကြနဲ့ ငါလည်း ဒီလို မလုပ်ချင်ပါဘူး သူသာ တစ္ဆေကို အထဲ ခေါ်လာရင် ငါတို့ အကုန် သေကုန်မှာလေ ငါက အားလုံးအတွက် လုပ်ပေးတာပါ"

ဒီစကား ထွက်လာသည်နှင့် လူအတော်များများက တံခါးပိတ်ရန် ဟန်ပြင်လာကြသည်။

သို့သော် တံခါးဝတွင် ရှိနေသော ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ အားလုံး တွန့်ဆုတ်သွားကြသည်။

လျိုရှန်းယိကို အပြင်မှာ ပိတ်လှောင်ထားတာက ပြဿနာ မရှိပေ။ အတွေ့အကြုံရှိသော အသက်ရှင်သန်သူ တစ်ဦး သေဆုံးသွားခြင်းက ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု မရှိနိုင်ပေ။ သို့သော် ထို့ကြောင့် ထိုတစ္ဆေဆရာကို စော်ကားမိသွားမည်ဆိုလျှင် နောက်ပိုင်း ရှင်းလင်းမှုများကို မည်သူမျှ ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုခေါင်းဆောင်ယန် ဆိုသော တစ္ဆေဆရာက နောက်ဆုတ်ပြီး ဒီအန္တရာယ်မှ ရှောင်ရှားမှသာ လူတွေက တံခါးကို ပိတ်ရဲကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူသည် အခြားလူများ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲသို့ ပြန်မဝင်ဘဲ လျိုရှန်းယိ ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လျိုရှန်းယိလည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လျှောက်လာသော ယန်ကျန့်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ထိုထူးဆန်းသော လူကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အားတင်းကာ သွားကြိတ်ပြီး ဆက်ပြေးနေသည်။ အရှိန် လုံးဝ မလျှော့ရဲပေ။ အရှိန်လျှော့လိုက်ပါက တစ္ဆေက မီသွားမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် ရှောင်ကွင်းသွားကြသည်။

"လူတိုင်းမှာ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိတယ် မင်းကံကောင်းတယ် ဒီနေ့ ငါနဲ့ လာတွေ့တယ်ဆိုမှတော့ ငါ မင်းကို တစ်ခါလောက် ကူညီပေးလိုက်ပါ့မယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှန်းယိသည် ပြန်ပြောရန်ပင် စိတ်ကူးမရှိတော့ဘဲ တံခါးရှေ့သို့ ယိမ်းယိုင်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး သွေးစွန်းနေသော လက်ဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်ကာ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရက်စက်သော တစ္ဆေ ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရက်စက်သော တစ္ဆေက လျိုရှန်းယိကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ယန်ကျန့်က တားဆီးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် လက်လှမ်း ဖမ်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်စေသော ထိုတစ္ဆေသည် ယခုအခါ သူ၏ လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် တစ္ဆေမှာ တိုက်ရိုက် ငြိမ်သက်သွားကာ လှုပ်ရှားမှု လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ယန်ကျန့်သည် ထိုတစ္ဆေကို ဆွဲကိုင်ကာ လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူအများ၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ တစ္ဆေစာပို့တိုက်မှ လုံးဝ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို တစ္ဆေစာပို့တိုက်ရှိ အခြားလူများက မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံး မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"ဒါ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ရိုးရိုးလေး ဖမ်းလိုက်တာနဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ဖမ်းချုပ်လိုက်တာလား သူက လူကော ဟုတ်သေးရဲ့လား"

"ငါ ဘုရားသခင်ကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ"

"စောစောက အရာက လျိုရှန်းယိကို တစ်လမ်းလုံး လိုက်သတ်လာတဲ့ တစ္ဆေ တကယ် ဟုတ်ရဲ့လား ငှားထားတဲ့ သရုပ်ဆောင်များ ဖြစ်နေမလား"

ယန်ကျန့်၏ လုပ်ရပ်က သူတို့၏ အသိပညာကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျိုရှန်းယိနောက်သို့ လိုက်ကာ သဘာဝလွန်လမ်းလေးအထိ ရောက်လာပြီး ဒီနေရာအထိ လာနိုင်သော တစ္ဆေသည် မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း သူတို့ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော တစ္ဆေသည် ခေါင်းဆောင်ယန် ဆိုသော တစ္ဆေဆရာ၏ ရှေ့တွင် ကြက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆွဲသကဲ့သို့ ဖမ်းဆွဲခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါက တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် လုပ်နိုင်တဲ့ အရာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းကျင်းဟုန်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာသည်။

ပန်းချီကားထဲက လူက ပြောဖူးသည်။ သဘာဝလွန် အရာတွေကို ရင်ဆိုင်ရန် သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို အသုံးပြုရမည်။

သို့သော် စောစောက ခေါင်းဆောင်ယန်က တစ္ဆေကို ဖမ်းလိုက်သည်မှာ ခြင်တစ်ကောင်ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို လုံးဝ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

"မဟုတ်ဘူး သူက သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို အသုံးမပြုတာ မဟုတ်ဘူး သူ့ကိုယ်ပိုင် သဘာဝလွန်စွမ်းအားက အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းနေတာ တစ္ဆေထက် အဆပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် သာလွန်နေလဲ မသိဘူး ဒါကြောင့် နည်းနည်းလေး လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ အဲဒီတစ္ဆေက မခုခံနိုင်တော့တာ ဒါ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလူမျိုး တကယ်ပဲ ရှိနေတာလား တစ္ဆေနိုးထပြီး အစောကြီးကတည်းက သေသွားသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျန်းကျင်းဟုန် စိတ်ထဲမှ တွေးလေလေ ပို၍ ထိတ်လန့်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

စောစောက မြင်ကွင်းက သူ့အတွက် ကြီးမားလွန်းသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ချန်ထားရစ်ခဲ့ပေသည်။