အခန်း (၁၅၇၉-၁၅၈၀)

အခန်း ၁၅၇၉ - ပြန်လည်ပေးအပ်ခြင်းနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း

နောက်ထပ် နှစ်ရက်အတွင်း ယန်ကျန့်သည် မြို့အတော်များများကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် အများအပြားကို ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ သူ၏ ပေါ်ထွက်လာမှုကြောင့် ယခင်က ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော အခြေအနေများမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းပြန်လှန်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သဘာဝလွန်လောကရှိ လူအတော်များများကပင် သူ ရှိနေသရွေ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည့် အတိုင်းအတာအတွင်း၌ အမြဲ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ယူဆလာကြသည်။

အမည်ခံ ကမောက်ကမခေတ် ဆိုသည်မှာ ဘယ်သောအခါမျှ ပေါ်လာမည် မဟုတ်တော့ပေ။

သို့သော် ယန်ကျန့်က ထိုသို့ မတွေးခဲ့ပေ။ ပိုမို နားလည်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ပို၍ လေးလံလာခဲ့သည်။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်လာရခြင်းမှာ ယခင်က ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ ယခုအခါ သဘာဝလွန်စွမ်းအားများက လက်တွေ့ကမ္ဘာကို အပြည့်အဝ စတင် ကျူးကျော်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ဒီအနေအထားအတိုင်း ဆက်သွားပါက ဒီကမ္ဘာကြီးသည် မကြာမီတွင် အမည်မသိ သဘာဝလွန်နယ်မြေများနှင့် လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားပေလိမ့်မည်။

တကယ်တော့ ဒါတွေ အားလုံးက နိမိတ်လက္ခဏာတွေ ရှိခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဥပမာ - တာဟိုင်မြို့၏ ဖူရှိုးယွမ် သင်္ချိုင်းမြေသည် မူလက သဘာဝလွန်နယ်မြေထဲတွင် ရှိနေခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်လာပြီးနောက် လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နောက်ထပ် ဥပမာတစ်ခုမှာ ပိုင်ဆွေမြို့၏ သဘာဝလွန်နယ်မြေ ဖြစ်သည်။

မူလက ပိုင်ဆွေမြို့သည် ထူးခြားမှု မရှိသော သာမန် မြို့လေးတစ်မြို့သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်နေ့တွင် သဘာဝလွန်ကမ္ဘာနှင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာတို့ ဆက်စပ်သွားပြီး ပိုင်ဆွေမြို့သည် သဘာဝလွန်စွမ်းအား၏ ကျူးကျော်မှုကို ခံလိုက်ရကာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီလိုမျိုး ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိသေးပြီး ဖြစ်ပွားမှု အကြိမ်အရေအတွက်ကလည်း ပိုပိုပြီး မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျန့် ခရီးလှည့်လည်နေစဉ်အတွင်းမှာလည်း ဒီလို အဖြစ်အပျက်မျိုး အများအပြားကို ကိုယ်တိုင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

ဒီလို လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် ဆက်စပ်သွားသော သဘာဝလွန်နယ်မြေများကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်ပေ။ မြို့ခံများကို နေရာပြောင်းရွှေ့ပေးခြင်းနှင့် ထိုအန္တရာယ်ရှိသော နယ်မြေကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်းဖြင့်သာ သေဆုံးဒဏ်ရာရမှုများကို လျှော့ချပေးနိုင်ခဲ့သည်။

"ကြည့်ရတာ အဲဒီ ဆေးဆိုင်က အဘိုးကြီး ခန့်မှန်းတာ မမှားလောက်ဘူး လက်တွေ့ကမ္ဘာကမှ တစ္ဆေတွေ နေရမယ့် ကမ္ဘာ ဖြစ်ပြီး သဘာဝလွန်နယ်မြေက သက်ရှိလူတွေ နေထိုင်တဲ့ နေရာ ဖြစ်နိုင်တယ် တစ္ဆေတွေက သူတို့ မူလ ပြန်ရောက်ရမယ့် နေရာကို ပြန်ရောက်လာတာပဲ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ အခု လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲမှာ သဘာဝလွန်နယ်မြေတွေ အများကြီး ပေါ်လာရမှာလဲ"

ယန်ကျန့်သည် ယခုအခါ ဒီလို အတွေးမျိုး တွေးမိလာသည်။

ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ် သူသည် နေရာအတော်များများကို လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီးနောက် ရင်းနှီးသော မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တာတုန်းမြို့

ဒါက ဝမ်ချာလင်း တာဝန်ယူခဲ့သော မြို့ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဌာနချုပ်က ဝမ်ချာလင်း သေဆုံးသွားပြီဟု ပြောထားပြီး တာတုန်းမြို့တွင် တာဝန်ခံအသစ် မရှိသေးပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ဝမ်ချာလင်း သေဆုံးသွားသည်မှာ သိပ်မကြာသေးသဖြင့် ယခု တာတုန်းမြို့သည် အတော်လေး တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပုန်းကွယ်နေသော အန္တရာယ်များကတော့ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တာတုန်းမြို့တွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ ပေါ်ပေါက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အရေအတွက်မှာလည်း မနည်းလှပေ။ ဒါတွေက အရင်က ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းနှင့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အန္တရာယ်များ ဖြစ်ရမည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တာတုန်းမြို့သည် အရင်က တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်ချာလင်းက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ရှင်းလင်းခဲ့သော်လည်း သူ သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ ပုန်းကွယ်နေသော အန္တရာယ်များက တိတ်တဆိတ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တာတုန်းမြို့ရဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေက နည်းနည်း ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်လာနေပြီ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ချာလင်း မသေခင်က စီစဉ်သွားတာက တော်တော် ပါးနပ်တယ် ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ နယ်မြေကို ချဲ့ထွင်လိုက်ပြီး သက်ရှိလူတွေ အနားကပ်ခွင့် မပေးဘူး ဒါကြောင့် သဘာဝလွန်နယ်မြေထဲမှာ တစ္ဆေတွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့ ဘာပြဿနာကြီးမှ မဖြစ်လာသေးဘူး"

ယန်ကျန့်သည် တိတ်ဆိတ်လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက် အကြည့်တွင် အနီးနားရှိ အဆောက်အအုံ တစ်ခု၏ မှန်ပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် ဖြူဖျော့ဖျော့ သေလူမျက်နှာ တစ်ခု အရိပ်ထင်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော် မှန်ပြတင်းပေါက် အနောက်တွင်တော့ လူတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

ထို့အပြင် လမ်းဘေးရှိ လမ်းမီးတိုင်များက နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးတွင် မီးလင်းနေပြီး ဝါယာကြိုး ရှော့ဖြစ်နေသကဲ့သို့ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်ကိုလည်း သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် တစ္ဆေမျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အေးစက်သော ပုံရိပ်တစ်ခုက လျှပ်စစ်တိုင်ပေါ်တွင် တွဲလွဲခိုကာ ငြိမ်သက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် အလောင်းမှာ လေထဲတွင် ရှေ့နောက် လွှဲနေပြီး ဒန်းစီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တစ်ခါ လွှဲလာတိုင်း မီးငြိမ်းသွားပြီး အလောင်း လွှဲထွက်သွားသောအခါ မီးပြန်လင်းလာသည်။

ထူးဆန်းသော အလောင်း ရှေ့နောက် လွှဲနေခြင်းကြောင့်သာ မီးရောင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါတင်မကသေးဘဲ ယန်ကျန့်သည် လမ်းဘေးတွင်ပင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသေးသည်။ အလွန် လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်လျှင် တစ္ဆေနှင့် မတူဘဲ သက်ရှိလူ တစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေသေးသည်။

ယန်ကျန့် ဖြတ်သွားသောအခါ ထိုထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးက သူ့ကို ကြည့်ကာ ချိုသာစွာ ပြုံးပြနေသည်။

သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလောင်းကွက်များ ရှိနေပြီး မျက်လုံးများမှာ သေလူကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေကာ သက်ရှိလူ၏ အငွေ့အသက် လုံးဝ မရှိသည်ကို ယန်ကျန့် မြင်တွေ့နေရသည်။

ယန်ကျန့်သည် ထိုတစ္ဆေများကို ဝင်ရောက် မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။ ဒီနေရာတွင် တစ္ဆေများစွာ ရှိနေသေးကြောင်း သူ သိထားပြီး တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် အားလုံးကို ရှင်းလင်းရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝလွန် အရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သဘာဝလွန်နယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် အရင်က တာချွမ်းမြို့တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ အဖြူရောင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို ထွန်းညှိလိုက်ပြီးနောက် သွေးရေကန်ထဲမှ သဘာဝလွန် နာရီကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အခု သဘာဝလွန် နာရီကြီးက ငါ့အတွက် သိပ်အသုံးမဝင်တော့ဘူး ငါ့လက်ထဲမှာ အလကားထားမယ့်အစား တာတုန်းမြို့ကို ပြန်ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်"

သူ စိတ်ထဲမှ ထိုသို့ တွေးလိုက်သည်။

အဖြူရောင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင် လောင်ကျွမ်းလာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ ပိုမို များပြားလာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒီနယ်မြေအတွင်းရှိ တစ္ဆေများအားလုံး သူ ရှိရာသို့ လှည့်လည် ရောက်ရှိလာသည်ကိုလည်း ယန်ကျန့် တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ကျန့် ဘာမှ မပြောဘဲ တစ္ဆေများ စုဝေးလာမည့် အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင်……

မူလက ခြောက်ကပ်နေသော လမ်းမပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ်များစွာ ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် အလယ်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး ထိုအရာများ၏ သက်ရောက်မှုကို လုံးဝ မခံရပေ။ သူက တစ္ဆေ၏ လူသတ်စည်းကမ်းကို မတော်တဆ နှိုးဆွမိလျှင်တောင် ကိစ္စမရှိပေ။ သူ့ကို ရန်စရဲသော တစ္ဆေ၏ ရလဒ်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ အဲဒါကတော့ သူ၏ ပါးရိုက်ခြင်းကို ခံရပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား ဖြစ်ကာ ပြန်မထနိုင်တော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"တော်လောက်ပြီ"

အဖြူရောင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင် တစ်ဝက်ခန့် လောင်ကျွမ်းသွားသောအခါ ယန်ကျန့်သည် အဖြူရောင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို ကိုင်လျက် သဘာဝလွန် နာရီကြီးကို ယူဆောင်ကာ အဆောက်အအုံ တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဒီအဆောက်အအုံမှာ သဘာဝလွန်နယ်မြေထဲ ပါဝင်သွားပြီးကတည်းက စွန့်ပစ်ခံထားရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ဝင်သွားသည်နှင့် တစ္ဆေများလည်း အဆောက်အအုံထဲသို့ အတူတူ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

"ဝမ်မိသားစုရဲ့ နာရီကြီးကို ဒီနေ့ ငါ ပြန်ပေးလိုက်ပြီ နောက်ပိုင်း ဝမ်မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်တွေ ငါ့ဆီ လာတောင်းမှာကို ပူစရာ မလိုတော့ဘူး ပြီးတော့ အခု နာရီကြီးက ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်တော့ဘူး ငါ့ရဲ့ သွေးရေကန်ထဲမှာ အလကား ထားမယ့်အစား ဒီနေရာမှာ ထားပြီး တစ္ဆေတွေကို ဖမ်းချုပ်ထားတာက ပိုကောင်းတယ်"

ထို့နောက် ယန်ကျန့်သည် နာရီလက်တံကို ရွှေ့ကာ အချိန်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး တစ္ဆေများကို အခြား အချိန်ကာလ တစ်ခုတွင် ချိတ်ပိတ်ထားလိုက်သည်။

အရင်က ဝမ်မိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးတွင် ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် တာတုန်းမြို့၏ ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် မလှမ်းမကမ်းရှိ ရင်းနှီးသော အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အတိတ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားမိသည်။

ထိုအဆောက်အအုံမှာ အရင်က ဝမ်ချာလင်း၏ ရုံးခန်း ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဌာနချုပ်၏ ခေါင်းဆောင်များ အစည်းအဝေးကိုလည်း ထိုနေရာတွင် ကျင်းပခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ လူသူကင်းမဲ့နေပြီး အဆောက်အအုံကိုလည်း ပိတ်ဆို့ စွန့်ပစ်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့ ဌာနချုပ်က ဝမ်ချာလင်း သေပြီလို့ ပြောတယ် ဒါဆို ဝမ်မိသားစုရဲ့ စတုတ္ထမျိုးဆက်က မွေးလာလောက်ပြီပေါ့ အချိန်ကို တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဝမ်စတုတ္ထမျိုးဆက်က အခုဆို လအနည်းငယ်တောင် ရှိနေလောက်ပြီ ဒီဝမ်စတုတ္ထမျိုးဆက် ကြီးလာရင် တစ္ဆေငါးကောင်ကို အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ"

ယန်ကျန့် ထို့နောက် ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဝမ်စတုတ္ထမျိုးဆက်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလို့ ရပေမဲ့ လုံးဝ နားမလည်ဘဲ နေလို့တော့ မရဘူး ငါ ဒီဝမ်စတုတ္ထမျိုးဆက်ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားတွေ့ရမယ်"

ထိုသို့ တွေးလိုက်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် လက်ထဲရှိ အနီရောင် လှံရှည်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ဆုတောင်းလိုက်သည်။

"ဝမ်စတုတ္ထမျိုးဆက် နေတဲ့နေရာကို ငါ့ကို ခေါ်သွားပေးပါ"

ဆုတောင်းပြီးနောက် အနီရောင် လှံရှည်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါလာသည်။

ထို့နောက် နားလည်၍မရသော သဘာဝလွန်စွမ်းအား တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အနီရောင် လှံရှည်မှာ ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ဘဲ အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

တကယ်ပဲ။

လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ ဆုတောင်းရုံလေးကတော့ ဒီဆုတောင်းချက်က အလွန် ရိုးရှင်းပါသည်။ ဝမ်မိသားစု စတုတ္ထမျိုးဆက်မှာ မွေးခါစသာ ရှိသေးပြီး သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို မထိန်းချုပ်နိုင်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် အခြား သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ၏ စူးစမ်းမှုကို တားဆီးရန် သဘာဝလွန် အကာအကွယ် မဖန်တီးနိုင်သေးပေ။

ယန်ကျန့်သည် အနီရောင် လှံရှည် နောက်သို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။

မကြာမီ သူသည် တာတုန်းမြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီး မထင်ရှားသော ကျေးရွာငယ်လေး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ဒီလိုကိုး ဝမ်ချာလင်းက သူ့မိန်းမနဲ့ ကလေးကို ဒီမှာ လာထားထားတာပဲ"

ယန်ကျန့် ထိုရွာငယ်လေးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

လူနည်းပြီး ခေါင်ကာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်လည်း မရှိပေ။

သို့သော် သူ ဒီနေရာသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ထိုရွာငယ်လေးရှိ လုံးချင်းအိမ် တစ်လုံးအတွင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝလွန် အငွေ့အသက် ရှိနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီသဘာဝလွန် အငွေ့အသက်ကို အလွန် ရင်းနှီးနေပြီး ယန်ကျန့် တစ်ကြိမ်မက ကြုံတွေ့ဖူးသည်။ အဲဒါက ဝမ်မိသားစု ပထမမျိုးဆက်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သိသာသည်မှာ ဝမ်မိသားစု၏ ဘိုးဘွား သုံးဆက်လုံး ဒီနေရာတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် အနီရောင် လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မြင့်မားသော တံတိုင်းနှင့် တံခါးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဝင်သွားသည်နှင့် လအနည်းငယ် အရွယ် ကလေးငယ် တစ်ဦးကို ပွေ့ချီကာ ခြံဝင်းအတွင်း နေပူဆာလှုံနေသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကလေးငယ်၏ ဘေးတွင်မူ အဖြူအမည်း အရောင်ရှိသော ထူးဆန်းသည့် ပုံရိပ်အချို့ လှည့်လည်နေပြီး ထိုပုံရိပ်များထဲမှ တစ်ခုမှာ သေဆုံးသွားသော ဝမ်ချာလင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"မင်းက ဝမ်ချာလင်းရဲ့ မိန်းမလား"

ယန်ကျန့်က စကားစပြောလိုက်သည်။

အာကျန်သည် အသံကြားသောအခါ ရုတ်တရက် လန့်သွားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြင်းထန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လာပြီး လက်မောင်းများကလည်း အလိုအလျောက် ကလေးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်မိသည်။

"ယန် ယန်…"

အာကျန်သည် အလွန် စိုးရိမ်နေသဖြင့် စကားထစ်နေသည်။ သူမ ယန်ကျန့်ကို မှတ်မိနေကြောင်း သိသာလှသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယန်ကျန့်၏ လက္ခဏာများမှာ အလွန် ထင်ရှားသည်။ နဖူးပေါ်က တစ္ဆေမျက်လုံး၊ ထူးဆန်းသော လှံရှည်နှင့် ငယ်ရွယ်နုပျိုသော မျက်နှာတို့ ဖြစ်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သိတယ်လား"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"ဝမ် ဝမ်သူဌေးက ရှင့်အကြောင်း ပြောပြဖူးပါတယ်"

အာကျန်က အလွန် စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ထိုကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သိသာသည်မှာ ဒီအာကျန်က ကလေးကို ကောင်းစွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ထားပုံရသည်။ ကလေးငယ်မှာ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဝဝကစ်ကစ်လေး ဖြစ်ပြီး အလွန် ကျန်းမာနေပုံရသည်။

"ဒါက ဝမ်မိသားစုရဲ့ စတုတ္ထမျိုးဆက်လား"

"ဟုတ်ပါတယ် ဒါက ကျွန်မနဲ့ ဝမ်သူဌေးရဲ့ ကလေးပါ"

အာကျန် မဖုံးကွယ်ရဲဘဲ အမှန်တိုင်း ဖြေလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဌာနချုပ် ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်၏ စွမ်းရည်ကို သူမ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ ဒီမှာ နေတာကိုတောင် ရှာတွေ့နိုင်မှတော့ တခြား ကိစ္စတွေကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး တော်တော် ကျန်းမာတဲ့ ကောင်လေးပဲ ကြည့်ရတာ သူ ကြီးလာရင် ဝမ်မိသားစုကို ဆက်ခံရလိမ့်မယ်"

"ကျွန်မကတော့ ကလေးကို ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ပဲ ကြီးပြင်းစေချင်တယ် သဘာဝလွန်လောက ကိစ္စတွေမှာ သူ့ကို မပါဝင်စေချင်ဘူး"

အာကျန်က တိုးတိုးလေး ပြောရင်း သူမ၏ သဘောထားကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးမှာ အာကျန်အတွက် အလွန် အေးစက်နေပုံရသည်။

"ကလေး တစ်ယောက်က တစ္ဆေ ငါးကောင်ကို ထိန်းချုပ်ထားတာလေ နောင်ကျရင် သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကင်းကင်းရှင်းရှင်း နေလို့ရမှာလဲ မင်းက သူ့ကို ဝမ်ချာလင်းလိုပဲ အမှားဟောင်းကို ပြန်ကျူးလွန်စေချင်နေတာလား တကယ်လို့ ဝမ်ချာလင်းသာ လက်တွေ့ကို စောစော လက်ခံခဲ့ရင် သူက သေချာပေါက် အရမ်း အစွမ်းထက်တဲ့ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ အခုလို သေသွားတဲ့ ဝိညာဉ် တစ်ခုအဖြစ် အဲဒီမှာ ရပ်နေရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"သဘာဝလွန်လောက ကိစ္စတွေ အကုန်လုံးကို သူ့ကို သင်ပေးလိုက်ပါ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်က သဘာဝလွန် အရာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရဖို့ ကံပါလာပြီးသားပဲ ဒါက ဝမ်မိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ"

"မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကလည်း အစွမ်းထက်ပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် သူ့ကို သွန်သင်ဆုံးမပေးဖို့ပဲ ဝမ်မိသားစု စတုတ္ထမျိုးဆက် လမ်းမှား ရောက်သွားတာကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး မဟုတ်ရင် ငါ ကိုယ်တိုင် သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်"

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ အာကျန် ရင်ထဲ ထိတ်လန့်သွားပြီး ယန်ကျန့်ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်တွင် ဒီလို စွမ်းရည် ရှိပြီး ဒီလို ကိစ္စမျိုးကိုလည်း လုပ်နိုင်ကြောင်း သူမ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားသည်။

"ကျွန် ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ ခေါင်းဆောင်ယန်"

အာကျန်တွင် ငြင်းဆန်ပိုင်ခွင့် မရှိသဖြင့် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ရသည်။

ယန်ကျန့် စကားပြောပြီးနောက် ဖုန်းနံပါတ် တစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။

"ဒါက ငါ့ဖုန်းနံပါတ်ပဲ ကိစ္စ ရှိရင် ငါ့ကို ဆက်သွယ်လို့ ရတယ် တကယ်လို့ ငါ သေသွားရင်တောင် ဝမ်မိသားစု စတုတ္ထမျိုးဆက် ကြီးပြင်းလာတဲ့အထိ တခြားလူတွေကို မင်းတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ငါ မှာခဲ့မယ်"

"ကောင်းကောင်း နေထိုင်ကြပါ နောက်ပိုင်း ဘယ်သူမှ မင်းတို့ကို လာနှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

သူ အကြာကြီး ဆက်မနေတော့ဘဲ ထိုကလေးငယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ယန်ကျန့် ထွက်သွားမှသာ အာကျန် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

ယန်ကျန့် စကားပြောသည်မှာ ယဉ်ကျေးပြီး သူမတို့ကို ဂရုစိုက်ပေးသော်လည်း မမြင်ရသော နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဖိအားက လူကို အသက်ရှူကျပ်စေသည်။

အာကျန်သည် ရင်ခွင်ထဲမှ ချစ်စရာကောင်းပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော ကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ အလိုအလျောက် ကျဆင်းလာတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သဘာဝလွန်လောက၏ ရက်စက်မှုကို သူမ နားလည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်သည့် ဝမ်ချာလင်းပင် သေဆုံးသွားခဲ့ရရာ သူမ၏ ကလေးသာ သဘာဝလွန်လောကထဲ ဝင်သွားပါက အနာဂတ်တွင် ဒီလို အဆုံးသတ်မျိုး ဖြစ်သွားမလား။

သို့သော် ယန်ကျန့် ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း အာကျန် သိသည်။

ဝမ်စတုတ္ထမျိုးဆက်၏ ဘေးတွင် တစ္ဆေ ငါးကောင် လိုက်ပါနေရာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကင်းကင်းရှင်းရှင်း နေ၍ရမည်နည်း။

"ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့မှတော့ သားက ဝမ်စတုတ္ထမျိုးဆက်ရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရတော့မှာပဲ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုတော်တဲ့ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ် ခေါင်းဆောင်ယန်လိုမျိုး လူတိုင်း လေးစားရလောက်အောင် အစွမ်းထက်ရမယ်"

အာကျန် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဒီအချိန်တွင် ကလေးကို ဝမ်မိသားစု၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး မျိုးဆက် တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်လာအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမသည် သာမန်လူ တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူမ ကလေးကို ပေးရမည့်အရာမှာ ခွန်အား မဟုတ်ဘဲ သတ္တိ၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် အသိပညာများ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားပေသည်။

အခန်း ၁၅၈၀ - ကျန်ရစ်နေသော နံ့သာတိုင်

မှောင်မည်းနေသော ကမ္ဘာ၊ အုံ့မှိုင်းနေသော ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးနှင့် ထူထပ်သော သစ်တောအိုကြီး။

ယန်ကျန့်သည် လက်တွေ့နှင့် သဘာဝလွန်နယ်မြေကြားက နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ တစ္ဆေဘတ်စ်ကားဖြင့်သာ သွားရောက်နိုင်သော နေရာသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဒီနေရာသည် ကျန်းတုံးကို မြှုပ်နှံထားရာ နေရာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒီတစ်ခါတော့ သူ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲသို့ မဝင်တော့ဘဲ အန္တရာယ်များသော အိမ်ကြီးကို ကွေ့ပတ်ကာ ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းငယ်လေးအတိုင်း တောနက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အေးစက်သော လေပြေများ တိုက်ခတ်လာပြီး အနီးနားရှိ သစ်ပင်အိုကြီးများမှ သစ်ရွက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အရင်တစ်ခေါက်နှင့် မတူသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ကျန့်၏ ရှေ့တွင် တားဆီးမည့် တစ္ဆေ မရှိသလို အလောင်းပို့ဆောင်ရန်လည်း မလိုတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အလွန် ဘေးကင်းလုံခြုံနေပြီး ယခု ယန်ကျန့်အနေဖြင့် တစ္ဆေနှင့် တွေ့လျှင်တောင် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ သူသည် ဒီနေရာရှိ အန္တရာယ်များကို လုံးဝ ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ရောက်ပြီ"

မကြာမီ ယန်ကျန့်သည် တောအိုကြီး အလယ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဒါက တမင်တကာ ရှင်းလင်းထားသော မြေကွက်လပ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

မြေကွက်လပ်ပေါ်တွင် သင်္ချိုင်းဟောင်း ခြောက်ခု ရှိနေသည်။ မဟုတ်ဘူး၊ သင်္ချိုင်းဟောင်း ခုနစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် အသစ် တည်ဆောက်ထားသော သင်္ချိုင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသင်္ချိုင်းရှေ့ရှိ ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှိပြီး ဓာတ်ပုံထဲမှ လူမှာ အရင်က ဆေးဆိုင် အဘိုးကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ဓာတ်ပုံအောက်တွင် စာတစ်ကြောင်း ရေးထွင်းထားသည်။

"ကျန်းပိုင်ဟွာ၏ သင်္ချိုင်း"

"ဒီလိုကိုး အဲဒီ ဆေးဆိုင်က အဘိုးကြီးရဲ့ နာမည်က ကျန်းပိုင်ဟွာကိုး"

ဒီအချိန်ကျမှသာ ယန်ကျန့်သည် ထိုအဘိုးကြီး၏ နာမည်ကို သိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ နားလည်ပါသည်။

သဘာဝလွန်လောကတွင် နာမည်ရင်းကို ပေးသိရန် အတော်လေး တွန့်ဆုတ်တတ်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သဘာဝလွန်စွမ်းအား အများအပြားသည် နာမည်ကို ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြုကာ ထိုလူကို တိုက်ခိုက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒီသင်္ချိုင်းက အသစ် တည်ဆောက်ထားတာ ဆိုပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ တစ်လ နှစ်လလောက် ရှိနေပြီ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ ငါ ဆေးဆိုင်မှာ အဲဒီ အဘိုးကြီးကို တွေ့ခဲ့သေးတယ်ဆိုတော့ ဒီသင်္ချိုင်းအောက်မှာ မြှုပ်ထားတာက ကျန်းပိုင်ဟွာ မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အကြွင်းအကျန်တွေ ဖြစ်ရမယ်"

ယန်ကျန့် ဆက်စပ်တွေးတောမိလိုက်သည်။ ဆေးဆိုင် အဘိုးကြီးတွင် ခေါင်းတစ်လုံးတည်းသာ ကျန်ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ ဒီနေရာတွင် မြှုပ်နှံထား၍ ဖြစ်ပုံရသည်။

ထို့နောက် သူသည် အခြား သင်္ချိုင်းများကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းအချို့ ပေါ်လာသည်။

ဥပမာ - လီချင်ကျိ၏ သင်္ချိုင်းမှာ အချိန်အတော်ကြာ ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အလောင်းမှာ ဆီဇာဟိုတယ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သင်္ချိုင်းထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသည်မှာ ဘာဖြစ်မည်နည်း။

နောက်ထပ် ဥပမာ - တစ္ဆေစာပို့တိုက်၏ ပထမဆုံး စီမံခန့်ခွဲသူ လိုဝမ်စုန်းသည် သေဆုံးပြီးနောက် တစ္ဆေနိုးထလာခဲ့ပြီး သူ၏ အလောင်းကို ယန်ကျန့်က ရွှေသေတ္တာထဲတွင် ဖမ်းချုပ်ထားကာ ယခု ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာရှိ နံပါတ်တစ် လုံခြုံရေး အခန်းထဲတွင် ထားရှိသည်။

မုန်ရှောင်တုံး၏ သင်္ချိုင်းလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

မနှစ်က မုန်ရှောင်တုံး မသေဆုံးမီကတည်းက သင်္ချိုင်းက ရှိနှင့်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက ဒီနေရာမှာ မြှုပ်နှံထားတာက အလောင်းတွေ သက်သက် မဟုတ်ဘဲ သူတို့ရဲ့ အတိတ် အတွေ့အကြုံတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ယန်ကျန့် စိတ်ထဲမှ ထိုသို့ တွေးလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် သူသည် သွေးရေကန်၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ အနက်ရောင် ခေါင်းတလား တစ်လုံးကို ဆယ်ယူလိုက်သည်။

အနက်ရောင် ခေါင်းတလားထဲတွင် တစ္ဆေနိုးထလာသော မုန်ရှောင်တုံးကို ဖမ်းချုပ်ထားသည်။

ယန်ကျန့်သည် လှည့်စားတစ္ဆေ၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ သံဂေါ်ပြား တစ်လက်ကို ဖန်တီးလိုက်ပြီးနောက် မုန်ရှောင်တုံး၏ သင်္ချိုင်းဘေးတွင် စတင် တူးဆွလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့်သည် အနက်ရောင် ခေါင်းတလားကို မြှုပ်နှံလိုက်ပြီးနောက် အပေါ်တွင် ထိုဆီဆေးပန်းချီကားကို အဖော်အဖြစ် တင်ထားလိုက်ကာ မြေကြီးများကို ပြန်ဖို့လိုက်သည်။

"ဒီမုန်ရှောင်တုံးက သေတဲ့အထိ ကျန်းတုံးကို လာကြည့်ချင်နေတာကိုး"

ဒီအချိန်တွင် ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ အရင်က သူ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးတွင် စာလာပို့စဉ်က မုန်ရှောင်တုံးနှင့် ဘာကြောင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသလဲ ဆိုသည်ကိုပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ တကယ့် မုန်ရှောင်တုံးသည် အခန်း ၃၀၁ တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲသို့ ထူးဆန်းစွာ ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့ အားလုံးကိုပင် သတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခု ယန်ကျန့် နားလည်သွားပြီ။ မုန်ရှောင်တုံးသည် မသေဆုံးမီကတည်းက ကြိုတင် စီစဉ်ထားခဲ့ပြီး သူမ ကျန်းတုံး၏ ဈာပနအထိ အသက်မရှင်နိုင်မှန်း သိသောကြောင့် အကန့်အသတ်မရှိ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သည့် နည်းလမ်းဖြင့် နောက်ထပ် သူမကိုယ်သူမကို ဒီနေရာသို့ စေလွှတ်ကာ ဈာပနကို တက်ရောက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုအချိန်က ယန်ကျန့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်မှာ တစ္ဆေဖြစ်သွားသော မုန်ရှောင်တုံး ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

တိုက်ဆိုင်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ အရာအားလုံးက ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

မုန်ရှောင်တုံးကို မြှုပ်နှံပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် ထကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူ ဒီနေရာတွင် အကြာကြီး မနေချင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းတုံးက မလှမ်းမကမ်းရှိ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် ထိုသို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေ၏ အကြည့်ခံရမည်ကို သူ မလိုလားပေ။

သူ လက်တွေ့နှင့် သဘာဝလွန်နယ်မြေ နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင်။

သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက် အကြည့်တွင် သင်္ချိုင်းဟောင်းတစ်ခုရှေ့၌ ထိုးစိုက်ထားသော ငြိမ်းနေသည့် နံ့သာတိုင် အကျိုးတစ်တိုင်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုနံ့သာတိုင်မှာ သာမန် နံ့သာတိုင် မဟုတ်ဘဲ တိုက်ဖိန်ရှေးဟောင်းမြို့မှ ဝိညာဉ်ခေါ်သူသာ ဖန်တီးနိုင်သည့် သဘာဝလွန် ပစ္စည်း 'ဝိညာဉ်ခေါ် နံ့သာတိုင်' ဖြစ်သည်။ ထွန်းညှိလိုက်ပါက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည် ခေါ်ယူနိုင်သည်။

"အဲဒီ ဟုန်ကျဲ ပြောဖူးတာကို ငါ မှတ်မိသေးတယ် ငါ့အဆင့်က နိမ့်လွန်းလို့ အများကြီး သိရင် အသုံးမဝင်ဘူးတဲ့ ငါ သူတို့အဆင့် ရောက်လာမှ ဒီနေရာကို ပြန်လာပြီး နံ့သာတိုင်ကို ထွန်းညှိကာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြန်နိုးခိုင်းခဲ့တာပဲ"

ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် ထိုကတိကို သတိရသွားသည်။

ဟုန်ကျဲက ယန်ကျန့်သည် သူမအဆင့်သို့ ရောက်ရန် နှစ်နှစ် သုံးနှစ်ခန့် ကြာဦးမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ခြောက်လကျော်သာ ကြာသေးသော်လည်း သူ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီကတိကို စောစော လုပ်လို့ ရနိုင်ပေသည်။

"ထွန်းကြည့်ရမလား"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုနံ့သာတိုင် ကျိုးကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

သူသည် အသက်ရှင်နေသော သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က တစ္ဆေဆရာ အတော်များများကို တွေ့ဖူးသည်။ ဥပမာ - ဆေးဆိုင် အဘိုးကြီး ကျန်းပိုင်ဟွာ၊ ဝိညာဉ်ခေါ်လို့ ပေါ်လာသော သင်္ချိုင်းပိုင်ရှင် လိုချန်း၊ ဝိညာဉ်ခေါ် နံ့သာတိုင် ထွန်းညှိခဲ့သော ကျန်းယိုဟုန်၊ ထို့အပြင် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲက ထူးဆန်းတဲ့ ကုလားထိုင်ကနေတစ်ဆင့် ကျန်းတုံးနဲ့တောင် အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ဖူးသည်။

သူ မတွေ့ဖူးသည့် လူဆိုလို့ မုန်ရှောင်တုံးနှင့် လိုဝမ်စုန်း နှစ်ယောက်သာ ကျန်တော့သည်။

ထိုနံ့သာတိုင် အကျိုးက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လိုဝမ်စုန်း၏ သင်္ချိုင်းရှေ့တွင် စိုက်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနံ့သာတိုင် အကျိုးက ခေါ်ယူမည့် ဝိညာဉ်မှာ လိုဝမ်စုန်းပင် ဖြစ်ရမည်။

ဘာကြောင့် ဒီလို စီစဉ်ထားသလဲ ဆိုတာကိုတော့ ယန်ကျန့် မသိပေ။ ထိုနံ့သာတိုင်ကို ထွန်းညှိလိုက်ပြီးနောက် သူ သိလာနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် တွန့်ဆုတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အန္တရာယ် ရှိနေ၍ မဟုတ်ဘဲ ဒီလိုလုပ်ခြင်းက အဓိပ္ပာယ် မရှိဟု သူ ထင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သဘာဝလွန်ခေတ်ကြီး ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ပြီး သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ထိပ်တန်း ပုဂ္ဂိုလ်များ အားလုံး မြှုပ်နှံခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်တွေ ခဏတာ ပြန်ရောက်လာရင်ရော ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ။

သို့သော် ထိုသမ္မတနိုင်ငံခေတ်က အဘိုးကြီးများက အစောကြီးကတည်းက ကြိုတင် စီစဉ်ထားခဲ့ကြရာ အဲဒီအထဲမှာ အဖိုးကြီးချင်ရဲ့ အရိပ်အယောင်များ ပါနေမလား။

အဖိုးကြီးချင် အသက်ရှင်စဉ်က အနာဂတ်က သူကိုယ်တိုင်နှင့် စကားပြောနိုင်သည့် ဖြစ်တည်မှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အဖိုးကြီးချင် အနေဖြင့် အရေးကြီးသော သဲလွန်စများနှင့် အချက်အလက်များကို ချန်ထားခဲ့ရန်မှာ အလွန် လွယ်ကူသော ကိစ္စ ဖြစ်သည်။

"ထွန်းကြည့်ရအောင် မဟုတ်ရင် ဒီမှာ ဒီအတိုင်း ထားခဲ့ရင် စိတ်ထဲမှာ အမြဲ တနုံ့နုံ့ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူ အလျင်စလို မထွက်ခွာတော့ဘဲ လှည့်ကာ လိုဝမ်စုန်း၏ သင်္ချိုင်းရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လိုဝမ်စုန်း၏ သင်္ချိုင်းမှာ ဒီနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ပြီး အပေါ်ရှိ ဓာတ်ပုံမှာပင် သူ၏ လူလတ်ပိုင်း အရွယ် ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

သင်္ချိုင်းရှေ့ရှိ လောင်ကျွမ်း၍ မကုန်သေးသော နံ့သာတိုင် တစ်ဝက်ကို သူ ထွန်းညှိလိုက်သည်။

ထူးဆန်းသော မီးခိုးငွေ့များ လွင့်ပျံလာသည်နှင့်အတူ ထိုမီးခိုးငွေ့များကြားတွင် လူရိပ်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ စုစည်းလာသည်ကို ယန်ကျန့် ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသော သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်တစ်ခုကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်သို့ စတင် ပျံ့နှံ့လာသည်။

ယန်ကျန့်သည် မီးခိုးငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းခြင်း မခံရစေရန် အနောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ခေါ်ခံရသော လိုဝမ်စုန်းကိုလည်း သတိထားနေလိုက်သည်။

သူသည် ပိုင်ဆွေမြို့တွင် မှားယွင်းသော အတွေ့အကြုံ တစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဒီလိုဝမ်စုန်း မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်း သိထားသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး သေချာပေါက် သေစေနိုင်သည့် သဘာဝလွန် ကျိန်စာများ ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုကျိန်စာများကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထပ်ပေါင်း၍လည်း ရသေးသည်။ တစ်ခါ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သေစေနိုင်ပြီး တစ်ဖက်လူကို တုံ့ပြန်ချိန်ပင် ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ကြိုတင် သတိထားရန် လိုအပ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်ရှင်စဉ်က လိုဝမ်စုန်းသည် မည်သို့သော စရိုက်ရှိသူ ဖြစ်ကြောင်းကို ယန်ကျန့် မသိပေ။ လိုဝမ်စုန်း သေဆုံးပြီးနောက် သူ၏ လုပ်ရပ်များနှင့် အစီအစဉ်များမှတစ်ဆင့်သာ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

မီးခိုးငွေ့များ ပိုမို ထူထပ်လာပြီး အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်ခေါ် နံ့သာတိုင်သည် ယခုအခါ အစွမ်းကုန် အလုပ်လုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သေဆုံးသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ဝိညာဉ်တစ်ခုသည် ယခုအခါ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အဟွတ် အဟွတ်"

တိုးညင်းသော ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးခိုးငွေ့များကြားမှ လူသည် မီးခိုးမွှန်သွားပုံရသည်။

ထို့နောက် အသက်အနည်းငယ် ကြီးပုံရသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မီးခိုးငွေ့များကြားမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာသည်။

ဒီအမျိုးသားမှာ အသက် ငါးဆယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး အသက် မကြီးလှသော်လည်း မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် အလောင်းကွက်များ ပြည့်နှက်နေကာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်နေသဖြင့် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ထို့အပြင် သူသည် အမြဲတမ်း မျက်လုံး မှိတ်ထားသဖြင့် အဆိပ်ပြင်း မြွေတစ်ကောင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသကဲ့သို့ ခံစားရစေပြီး စိတ်ထဲတွင် အလိုအလျောက် ကျောချမ်းသွားစေသည်။

တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဒီလိုဝမ်စုန်းမှာ လူကောင်း တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ရက်စက်ပြီး အေးစက်သော သူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ယန်ကျန့် နားလည်လိုက်သည်။

တကယ်ပဲ။

အရင်က ခန့်မှန်းချက်တွေက ယုံလို့ မရဘူး။

လက်တွေ့ကမ္ဘာမှ တစ္ဆေစာပို့တိုက် စီမံခန့်ခွဲသူ လိုဝမ်စုန်းသည် မသေဆုံးမီက နောက်လူများအတွက် ပေးဆပ်မှုများစွာ လုပ်ခဲ့ကောင်း လုပ်ခဲ့လိမ့်မည်။ သို့သော် ယခု ပေါ်လာသော လိုဝမ်စုန်းမှာ သူ အသက်ကြီးစဉ်က မဟုတ်ဘဲ ခွန်အားအပြည့်ရှိသော အရွယ်တွင် ဖြစ်နေသည်။

ဒီအချိန်က လိုဝမ်စုန်းသည် စိတ်ဓာတ်ရော စွမ်းရည်ပါ အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် အလွန် သတိထားနေစဉ် လိုဝမ်စုန်းက မျက်လုံးမှိတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"လူလေး မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ငါက တစ္ဆေ မဟုတ်ပါဘူး ဒီနံ့သာတိုင်ကို အားကိုးပြီး ခဏတဖြုတ် အသက်ပြန်ရှင်လာတဲ့ ဝိညာဉ် တစ်ခုပါပဲ ဘာအန္တရာယ်မှ မပေးနိုင်ပါဘူး"

"တစ္ဆေစာပို့တိုက်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူ လိုဝမ်စုန်း ခင်ဗျားကို ဒီလို ခေါ်ရင် ပြဿနာ မရှိဘူးမလား"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုကိုး မင်းက ဒါတွေ အကုန်လုံးကို သိနေတာပဲ ကြည့်ရတာ မင်းက တမင်သက်သက် ဝိညာဉ်ခေါ် နံ့သာတိုင်ကို ထွန်းပြီး ငါ့ကို ခေါ်လိုက်တာပဲ"

လိုဝမ်စုန်း ချက်ချင်း အားလုံးကို နားလည်သွားသော်လည်း အမြဲ ပြုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့"

လိုဝမ်စုန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။ အနီးနားရှိ သင်္ချိုင်းဟောင်း အချို့ကို သူ တွေ့လိုက်ရသလို ယခုလေးတင် မြှုပ်နှံထားသော မုန်ရှောင်တုံးကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံး ဆေးဆိုင် အဘိုးကြီး ကျန်းပိုင်ဟွာ၏ သင်္ချိုင်းကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရောင်တစ်ချက် လက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ဒီအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ခေတ်က လုံးဝ အဆုံးသတ်သွားပြီပဲ ဒီလိုဆိုမှတော့ မင်းကို ငါ စမ်းသပ်ကြည့်ရမယ် ဒီခေတ်သစ်ကို မင်း တာဝန်ယူနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိမရှိ သိချင်လို့"

လိုဝမ်စုန်း၏ စကားသံ အဆုံးတွင် သူ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလင်းရောင်များမှာ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မှေးမှိန်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျန့်၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ တကျွိကျွိ မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အနီးတွင် မမြင်ရသော တံခါးများစွာ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်တွင် ထိုတံခါးများ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပွင့်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ရေတွက်၍ မရသော သေချာပေါက် သေစေနိုင်သည့် သဘာဝလွန် ကျိန်စာများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဒါက ရိုးရိုး စမ်းသပ်မှု မဟုတ်ဘဲ လိုဝမ်စုန်း အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါဟာ ယန်ကျန့်ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"လိုဝမ်စုန်း ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အရမ်း အထင်သေးလွန်းနေပြီ ခင်ဗျားလောက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို စမ်းသပ်ချင်နေတာလား ကျန်းတုံးကို လွှတ်လိုက်ရင်တောင် မဆိုးဘူးလို့ ပြောရမယ်"

ယန်ကျန့်၏ အေးစက်သော အသံက အမှောင်ထုထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်…..

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုမှာ ချက်ချင်း ဖယ်ခွာခံလိုက်ရပြီး တစ္ဆေမီး အမြောက်အမြား လေထဲမှ ပေါ်ထွက်လာကာ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြု၍ ရူးသွပ်စွာ လောင်ကျွမ်းလာသည်။ တစ္ဆေမီး လောင်ကျွမ်းခြင်းနှင့်အတူ ယန်ကျန့်၏ ခြေအောက်တွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပေါ်လာမှန်း မသိသော သွေးရေကန် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သွေးရေကန်က ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ မြေကြီးပေါ်တွင် ပေါ်လာသော တံခါးများမှာ အတင်းအကျပ် ဖုံးအုပ်ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေသည့်တိုင် ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမှောင်ထု တစ်ဝက် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဖုံးအုပ်မခံရသော တံခါးအချို့ ပွင့်လာဆဲ ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် သေစေနိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန် ကျိန်စာမှာ ဖြစ်ပေါ်လာဆဲပင် ဖြစ်၏

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် သေဆုံးသွားခြင်း မရှိဘဲ တစ္ဆေမျက်လုံး ပွင့်လာကာ အနီရောင် အလင်းတန်းနှင့်အတူ လိုဝမ်စုန်း၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။

အေးစက်သော တစ္ဆေလက် တစ်ဖက်က သူ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။