ဧရာမ သင်းခွေချပ်

ရွှီရှင်းသည် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများနှင့် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်များကို စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ထဲတွင် ပြန်လည်ပြောပြလိုက်၏။

ကျိချောင်းယန်ဆီကတော့ အခုထိ ဘာသတင်းမှ မရှိသေးပေ။

ချင်ယွန်လုံ - "ဒါဆိုရင်တော့ အပြင်မထွက်နိုင်တဲ့သူတွေရဲ့ အသက်က တခြားသူတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ရောက်နေတာပေါ့။"

ချီရွှယ်ဖေး - "ဒီ အောက်က နွယ်ပင်တွေက တကယ်တော့ သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ အမြစ်တွေဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ"

လီဝမ်ရှီး - "ငါ့ဆီမှာ နှလုံးသားအပိုင်းအစတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အာနိသင်ကို စမ်းကြည့်ပြီးပြီ၊ တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်။ သစ်ပင်အိမ် ပြတင်းပေါက်နားမှာ မီးဖိုလေးတစ်ခုတင်ပြီး အသားကို ကင်လိုက်တာနဲ့ အဖြူရောင်မီးခိုးတွေ ထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က နွယ်ပင်တွေ အကုန် မြေကြီးထဲ ပြန်ဝင်သွားကြတာပဲ။"

ကျောက်ရှောက်ချွမ်း - "ဒါ... ဒါဆို ပြဿနာက ပြေလည်သွားပြီပေါ့။ ငါတော့ တစ်ခါ နားနေလိုက်ရပြန်ပြီ။ ပညာရှင်တွေရဲ့ အရှိန်အဝါကို မှီခိုရတာ တကယ်ကို နေလို့ကောင်းတယ်ဗျာ။"

ရွှီရှင်း - "အားလုံးပဲ... အခုချက်ချင်းတော့ မသုံးကြပါနဲ့ဦး။ နွယ်ပင်တွေ တကယ်ပြန်တိုက်လာတဲ့အခါမှ သူတို့ကို မောင်းထုတ်ဖို့ သုံးလိုက်ကြပါ။"

ထိုစဉ် ဝမ်လေ့နှင့် ဝမ်ကွေ့ရှင်းတို့လည်း ပေါ်လာကြ၏။

ဝမ်လေ့ - "ဘုရားရေ... ဒါဆိုရင် ငါက ကယ်တင်ရှင်ကြီး ဖြစ်သွားပြီပေါ့ ဟုတ်လား"

ဝမ်ကွေ့ရှင်း - "ဒါဆို ငါတို့ ဒီလောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ခဲ့တာတွေက တခြားသူတွေအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးသလို ဖြစ်သွားတာပေါ့လေ"

သူတို့နှစ်ယောက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီရှင်းက မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ဘက်မှာကော အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

ဝမ်လေ့ - "စိတ်အေးအေးထားပါ အစ်ကိုရွှီရာ။ ငါတို့ အောက်က နှလုံးသားကြီးကို အသားကင် လုပ်နေကြပြီ။ မင်းအကြံပေးတဲ့အတိုင်း မြင်တာနဲ့ မီးမြှားတွေ ဆက်တိုက် ပစ်ထည့်လိုက်တာ။ နွယ်ပင်တွေ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခင်မှာပဲ မီးစွဲသွားတာပဲ၊ ဟဲဟဲ။"

ဝမ်ကွေ့ရှင်း - "ငါလည်း ဒီဘက်က နွယ်ပင်တွေကို အကုန်ရှင်းပြီးပြီ။ နှလုံးသားကြီးကို ဖျက်ဆီးပြီးတာနဲ့ ရမှတ်တွေက အများကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့... ငါတို့မှာ နင့်လို ခရမ်းရောင်အဆင့် နာရီမရှိတော့ ဒီနေရာတင် အရောင်းအဝယ် လုပ်လို့မရဘူး... ဒါကို တစ်တုံးချင်းစီ သယ်သွားရမှာ။ တော်တော် လက်ဝင်မှာပဲ..."

ဝမ်လေ့ - "သိပ်မခက်ပါဘူး။ ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက အကြိမ်ကြိမ် မြှင့်တင်ထားတာဆိုတော့ အခုဆိုရင် ကီလို ၁၀၀ လောက်ကိုတော့ အေးဆေး သယ်နိုင်နေပြီပဲ။ ကျောပိုးအိတ်က အလေးချိန်ကို ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းလျော့ပေး တာဆိုတော့ တစ်ခါသယ်ရင် တစ်တန်လောက် သယ်လို့ရတာပဲ။ သစ်ပင်အိမ်နဲ့လည်း မဝေးတော့ ၁၀ ခေါက်လောက် သယ်ရင် ပြီးပြီ။ တစ်နာရီအတွင်း အပြီးသယ်နိုင်မှာပါ"

ဝမ်ကွေ့ရှင်း - "နင်တို့ကတော့ တကယ့် လူကောင်းလေးတွေပဲ။ ကောင်းပြီလေ... ငါလည်း သယ်တာပေါ့။ သူတို့ကို မပေးရင်တောင် ဒါတွေက ငါတို့အတွက် နောက်ပိုင်းမှာ အသုံးဝင်နိုင်တာပဲ။ ဒါနဲ့... ရွှီရှင်းပြောတဲ့ မျိုးစေ့ကိုလည်း ငါ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်"

ရွှီရှင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။

တခြားသူတွေအတွက်ပဲ အလုပ်လုပ်ပေးတာ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ။

ဒီမျိုးစေ့က အပြင်ထွက်လို့ ရခဲ့တဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ပဲ၊ မြေပေါ်မှာ ခြံဝင်းကြီး တစ်ခုရလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား။

ကျောက်ရှောက်ချွမ်း - "ဟာ... နှမြောစရာကြီး။ သိရင် စောစောက ဝမ်လေ့ကို အခွင့်အရေး မပေးပါဘူး။"

ဝမ်လေ့ - "ဟေ့... မင်းထွက်ရင် လွတ်ချင်မှ လွတ်မှာပါ။ ငါတောင် အပြင်ရောက်ဖို့ တော်တော် ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ၊ ဟိုနွယ်ပင်တွေ ကြားထဲမှာ ပိတ်မိမလိုတောင် ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။"

ရွှီရှင်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ထပ်မံအနားယူပြီးနောက် ထရပ်လိုက်၏။

စူးစမ်းဖို့ ကျန်နေသေးသည့် နောက်ဆုံး မြေအောက်လှိုင်ဂူ တစ်ခုရှိသေးသည်။

သူ သွားကြည့်ရန် လိုအပ်၏။

ပထမဂူထဲတွင် နှလုံးသား မရှိသော်လည်း ဗီဇပြောင်းစွမ်းအားတွေကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် အနီရောင်မြူပန်းကို တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူ့အတွက် တကယ့်ကို အကျိုးရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဒီတတိယဂူထဲမှာလည်း တစ်ခုခုတော့ ရှိရမည်။

သားရဲ လေးကောင်ကတော့ ထပ်ထွက်ရတော့မည် မဟုတ်ဟု ထင်နေကြပုံရသည်။

ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် မီမီတို့မှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သမ်းဝေနေကြပြီး ခဲခဲလေးကတော့ သူ့ဘေးက ဆိုဖာပေါ်တွင် လှိမ့်နေ၏။

အာဖုကတော့ အခန်းထဲမှာ မရှိဘဲ သစ်ပင်အိမ်အောက်မှာ ဇောက်ထိုးဆွဲကာ ခိုနေပုံရသည်။

"သွားကြစို့။ နောက်ဆုံး တစ်တွင်းပဲ ကျန်တော့တယ်။ စူးစမ်းပြီးရင်တော့ အနားယူလို့ရပြီ။"

ရွှီရှင်းက ထရပ်လိုက်၏။

ထိုအသံကြားသည်နှင့် ခဲခဲလေးက သူ့ပခုံးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်လိုက်သည်။

ငွေရောင်ဘုရင်လည်း ထရပ်ပြီး မီမီကမူ ပျင်းရိစွာဖြင့် ကိုယ်လက်ဆန့်ကာ သူ့ဘေးသို့ လျှောက်လာ၏။

သားရဲ သုံးကောင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အာဖုကိုပါ လှမ်းခေါ်ပြီးနောက် ရွှီရှင်းသည် ငွေရောင်ဘုရင်၏ ကျောပေါ်သို့ တက်စီးလိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်နှင့် သားရဲ လေးကောင်တို့သည် ငွေရောင်ဘုရင် ရှာတွေ့ခဲ့သည့် တတိယမြောက် ဂူပေါက်ဝသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားကြ၏။

"အီးးး"

ရွှီရှင်း အထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ခဲခဲလေးက အန္တရာယ်ရှိကြောင်း သတိပေးလိုက်၏။

ဂူ သုံးခုလုံးမှာ အန္တရာယ်ရှိကြောင်း ခဲခဲလေး အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သည်ကို ရွှီရှင်း သတိရသွားသည်။

ဒါကြောင့်လည်း ဘယ်ဂူက အစစ်လဲဆိုတာ သူ မသိဘဲ တစ်ခုချင်းစီ စမ်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ခဲခဲလေး... ဒီထဲမှာ ရှိတဲ့ အန္တရာယ်က ဟိုနှလုံးသားကြီးထက် ပိုကြောက်ဖို့ ကောင်းလား"

ရွှီရှင်းက ငွေရောင်ဘုရင်ရဲ့ လည်ပင်းပေါ်မှာ နားနေတဲ့ ခဲခဲလေးရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်ရင်း မေးလိုက်၏။

"အီးးး... အီးးး"

ခဲခဲလေးက လှည့်ကြည့်ပြီး နှလုံးသားရှိခဲ့တဲ့ ဒုတိယမြောက် ဂူဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ အင်အားအကြီးဆုံး ရန်သူကို နှိမ်နင်းပြီးပြီ ဖြစ်မည်။

ဒါဆိုရင်တော့ ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ပေ၊ အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘဲ မြှားသေနတ်ကို ကိုင်ကာ ရွှီရှင်းသည် ငွေရောင်ဘုရင်၏ ကျောပေါ်တွင် ပြားပြားလေး ဝပ်လိုက်၏။

"မီမီ... လမ်းပြစမ်း၊ အထဲကို အတင်း တိုးဝင်မယ်"

"ညောင်"

မီမီက ပြန်ထူးပြီး အာဖုနှင့်အတူ ဂူထဲသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားရာ ငွေရောင်ဘုရင်ကလည်း နောက်မှကပ်လျက် လိုက်ပါသွားတော့သည်။

လှိုင်ဂူလမ်းကြောင်း သုံးခုလုံးမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု သိပ်ပြီး မထူးခြားလှပေ။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ဂူ၏ အနက်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အခြားဂူတွေလိုပဲ ဒီဂူရဲ့ အဆုံးမှာ ခန်းမကြီးတစ်ခုလို ကျယ်ဝန်းသော်လည်း ဒီတစ်ခါမှာတော့ မြေအောက်နေရာဟာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ဘာမှမရှိပေ။

"...ဘာမှမရှိဘူးလား"

ရွှီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

မဟုတ်သေးဘူး...

ဘာမှမရှိဘဲတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဘာမှမရှိရင် ခဲခဲလေးက ဘာလို့ အန္တရာယ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရမှာလဲ။

ရွှီရှင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာ စူးစမ်းကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် နံရံပေါ်ရှိ ထူးခြားမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်၏။

သူ၏ မြှင့်တင်ထားသော အမြင်အာရုံကြောင့် နံရံ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာ မြေသားဖွဲ့စည်းပုံနှင့် အရောင်မှာ အခြားနေရာများနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီကွာခြားချက်ဟာ မှောင်မဲနေတဲ့ မြေအောက်မှာဆိုရင် သတိထားမိဖို့ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

ဒီကွာခြားချက်ကတော့ အသစ်ပြန်ဖို့ထားတဲ့ မြေကြီးနဲ့ မူလမြေကြီးကြားက ခြားနားချက်မျိုးပင် ဖြစ်၏။

ရွှီရှင်းသည် ထိုနံရံနားသို့ သွားကာ လှံရှည်ဖြင့် အသာအယာ တို့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဂျွမ်း"

ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ ထူးဆန်းနေသည့် မြေသားအပိုင်း တစ်ဝက်ခန့် ပြိုကျသွား၏။

အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်တို့လိုက်သောအခါ ၂ မီတာခန့် မြင့်သည့် အပေါက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာချေပြီ။

ဒီအပေါက်တွေကို ဟိုသင်းခွေချပ်တွေ တူးထားတာလား....။

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ပြန်ပိတ်ထားရတာလဲ.....။

ငွေရောင်ဘုရင်က သူ့ဘေးမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး လဲနေသော်လည်း မီမီကမူ ဂူဝတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်ရင်း အထဲကို အကဲခတ်နေ၏။

သူမက ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည့် အနေအထား ဖြစ်၏။

ရွှီရှင်း အမြင်တွင်တော့ သားကောင်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်သတ်ဖို့ ချောင်းနေတဲ့ ကျားတစ်ကောင်လိုပင်။

"အီးးး"

ခဲခဲလေးက အကြီးဆုံး အဝင်ပေါက်ကို ညွှန်ပြကာ အသံပြုလိုက်၏။

ဒီဂူက အလျားရော အနံပါ ၂ မီတာခန့် ရှိသဖြင့် ရွှီရှင်းနှင့် သားရဲ လေးကောင်တို့ အတူတကွ ဝင်ရန် အဆင်ပြေသည်။

မီတာ ၁၀ ကျော်လောက် ရောက်သောအခါ လမ်းကွေ့တစ်ခု ရှိပြီး အတွင်းဘက်ကိုတော့ မမြင်ရတော့ပေ။

"ဝင်ကြည့်လိုက်ရင်ကောင်းမလားမသိဘူး။"

ရုတ်တရက် လမ်းကွေ့ကနေ ဧရာမ ခေါင်းကြီးတစ်လုံး ထွက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ်လာတော့သည်။

၎င်း၏ ချပ်ဝတ်များပေါ်တွင် ဖုန်တွေ ဖုံးနေတာကြောင့် သွေးရောင်အစင်းကြောင်းတွေကို သေချာမမြင်ရပေ။

ဒါပေမဲ့ ၎င်း၏ လက်သည်းရှည်ကြီးတွေကတော့ ထူးထူးဆန်းဆန်း သန့်ရှင်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မလိုက်အောင်ကို ကြီးမားလှသည်။

ဧရာမ သင်းခွေချပ်ကြီးပင်....

အမြီးအပါအဝင်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ၃ မီတာလောက် ရှည်လိမ့်မည်။

ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတွေကို ပိုကြီး ပိုသန်မာအောင် မြှင့်တင်ထားတာကို ကြည့်ရင် ဒီသင်းခွေချပ်က အလယ်အလတ်အဆင့် မဟုတ်ရင်တောင် အဆင့်မတက်ခင်က မီမီနဲ့ ငွေရောင်ဘုရင်တို့ရဲ့ အစွမ်းနီးပါး ရှိမလားမသိဘူး...။

ဒါဟာ ၎င်းရဲ့ မျိုးနွယ်ထဲမှာ အကြီးဆုံးကောင် ဖြစ်ပုံရသည်။

သင်းခွေချပ်ကြီးဟာ သူတို့ကို မြင်သော်လည်း မကြောက်သည့်အပြင် သူတို့ဆီသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်လာ၏။

"ရှူးးး"

မီမီ၏ သားမွှေးများ ထောင်ထလာပြီး သင်းခွေချပ်ကို ရန်လုပ်ကာ လက်ဖြင့် တစ်ချက် ပုတ်လိုက်သည်။

သင်းခွေချပ်ကြီးက မရှောင်ပေ၊ မီမီ၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် မြေပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။

သို့သော် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချပ်ဝတ်များဖြင့် ကာကွယ်ထားပြီး မီမီကလည်း လက်သည်းမထုတ်ဘဲ အစမ်းသဘောသာ ရိုက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဘာဒဏ်ရာမှ မရပေ။

၎င်းသည် ပြန်ထလာပြီး ရွှီရှင်းဆီသို့ ထပ်မံ ချဉ်းကပ်လာပြန်သည်။

ဒီတစ်ခါမှာတော့ ငွေရောင်ဘုရင်ပါ သွားပေါ်အောင် ဖြဲပြပြီး ဟိန်းဟောက် သတိပေးလိုက်တော့သည်။

"နေဦး၊ မတိုက်ခိုက်နဲ့ဦး"

ရွှီရှင်းက သင်းခွေချပ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေကြသည့် ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် မီမီတို့ကို တားလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် အရှေ့သို့ တက်လိုက်၏။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ထားတာကြောင့် ဒီသင်းခွေချပ်ကြီး ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာမှာကို မကြောက်ပေ။

အနားသို့ ရောက်သောအခါမှ သင်းခွေချပ်ကြီး၏ ချပ်ဝတ်လွှာ အများအပြား ကျိုးပဲ့နေသည်ကို ရွှီရှင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဒါဟာ စောစောက မီမီရိုက်လိုက်လို့ ဖြစ်တာမဟုတ်ဘဲ အကြာကြီးကတည်းက ပျက်စီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီသင်းခွေချပ်ကို ဘယ်သူက ဒီလောက်အထိ နှိပ်စက်ထားတာလဲမသိဘူး။"

သင်းခွေချပ်ကြီးက သူ၏ လက်သည်းဖြင့် ရွှီရှင်း၏ ချပ်ဝတ်ကို အသာအယာ တို့ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ ဂူထဲသို့ ဝင်သွား၏။

၎င်းက သူ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့စေချင်တာလား....။

"အီးးး"

ခဲခဲလေးက ရွှီရှင်း၏ ပါးကို တို့ကာ ခေါင်းခါပြပြီး မသွားဖို့ တားနေ၏။

သူမသည် ဂူထဲမှ အန္တရာယ်ကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟိုနှလုံးသားကြီးလောက်တော့ မကြောက်ရဘူး မဟုတ်လား"

ရွှီရှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သင်းခွေချပ်ကြီး၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

"...အီးးး"

ခဲခဲလေးက ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ရတယ်၊ အကုန်ဝင်ကြမယ်"

ရွှီရှင်းက ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး မြှားသေနတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

ပေါက်ကွဲမြှားတွေ နဲ့ နှလုံးသားကြီးကိုတောင် ဗုံးခွဲနိုင်ခဲ့တာပဲ၊ အလွန်အကျွံ သတိထားနေစရာ မလိုတော့ပေ။

သင်းခွေချပ်ကြီးက လမ်းကွေ့တစ်ခုမှာ ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လှည့်ကြည့်နေသည်မှာ သူ လိုက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေသည့်အလားပင်။

"သွားကြစို့၊ နောက်က လိုက်သွားမယ်"

ရွှီရှင်း လိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မီမီက သူ့အရှေ့သို့ ခုန်ကျော်သွားပြီး ဂူထဲသို့ အရင်ဆုံး ဝင်သွားခဲ့သည်။

မီမီက သူ့ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်ပုံရ၏။

ရွှီရှင်း ပြုံးလိုက်ပြီး မီမီ၏ နောက်မှ ဂူထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

သူတို့ လိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သင်းခွေချပ်ကြီးက အရှိန်မြှင့်ကာ ရှေ့ကနေ လမ်းပြသွားတော့သည်။

ဂူလမ်းကြောင်းမှာ ကွေ့ကောက်နေပြီး လမ်းခွဲတွေလည်း အများကြီး ရှိလှသဖြင့် မြေအောက်ဝင်္ကပါကြီးတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။

ရွှီရှင်းသည် လမ်းကြောင်းတွေကို စိတ်ထဲက မှတ်သားထားပြီး လမ်းခွဲတိုင်းမှ နံရံကို အမှတ်အသား လုပ်သွားခဲ့၏။

မီမီက လမ်းခွဲတစ်ခုမှာ ရပ်လိုက်ပြီး သင်းခွေချပ်ကြီး မသွားသည့် လမ်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ကိုယ်ကို တင်းလိုက်သည်။

ရွှီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မီမီကြည့်ရာဘက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး အသက်ရှူပင် မှားသွားရ၏။

ထိုလမ်းခွဲ၏ အတွင်းပိုင်းမှာ မှောင်မဲနေသော်လည်း အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံ တစ်ခု၏ ကြမ်းပြင်တစ်ခုလို ပြန့်ပြူးနေပြီး အမြင့် ၂ မီတာ သို့မဟုတ် ၃ မီတာခန့် ရှိကာ အကျယ်အဝန်းမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။

သူ၏ မြှင့်တင်ထားသော အမြင်အာရုံကြောင့် ထိုနေရာတွင် သင်းခွေချပ်တွေ အပြည့်ရှိနေတာကို မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

ဒီသင်းခွေချပ်တွေက အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိပြီး အကုန်လုံးမှာ အနီရောင်အစင်းကြောင်းတွေ ပါရှိနေကြသည်။

အတွင်းဘက်အကျဆုံး နေရာမှာ လှဲနေသည့် ဧရာမ သင်းခွေချပ်ကြီး တစ်ကောင်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

လှဲနေသည့် အမြင့်တင်ပင် ၃ မီတာရှိသည့် မျက်နှာကြက်ကို ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ကိုယ်ထည် အရှည်ကတော့ မီတာ ဆယ်ဂဏန်းလောက် ရှိပေမည်။

တခြား သင်းခွေချပ်တွေနဲ့ မတူသည်မှာ ဒီအကောင်ကြီးမှာ အနီရောင်အစင်းကြောင်းတွေ မရှိဘဲ တကယ်ကို ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါက ရေကန်ထဲက မြွေကြီးနဲ့ စမ်းချောင်းအောက်က မိကျောင်းကြီးလိုမျိုး ဧရာမ သတ္တဝါကြီးများ လား....။

ရှေ့ကနေ လမ်းပြနေတဲ့ သင်းခွေချပ်ကြီးက ရွှီရှင်း လိုက်မလာဘဲ ထိုနေရာကို ကြည့်နေတာ မြင်တော့ အမြန်ပြန်ပြေးလာပြီး ရွှီရှင်းရဲ့ ချပ်ဝတ်ကို တွန်းကာ အထဲက အကောင်တွေကို သွားမနှောင့်ယှက်ဖို့ တားနေသည့်အလား လုပ်ပြသည်။

ရွှီရှင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သင်းခွေချပ်ကြီးနောက်ကို ဆက်လိုက်ခဲ့၏။

အဲဒီ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးကိုတော့ သူ မကိုင်တွယ်နိုင်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ခဲခဲလေးက ဒီနေရာက အန္တရာယ်ဟာ နှလုံးသားထက် မဆိုးဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။

အကယ်၍ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးသာ ဆိုလျှင် နှလုံးသားထက် ဘယ်လိုလုပ် အန္တရာယ် နည်းနိုင်မှာလဲ။

ဒါမှမဟုတ် ဟိုမိကျောင်းကြီးလိုမျိုး ကြားနေ သတ္တဝါ ဖြစ်နေမလား။

ဒါပေမဲ့ ကြားနေသတ္တဝါက ဘာလို့ ဗီဇပြောင်းသားရဲ အုပ်စုကြားထဲမှာ ရောနေရတာလဲမသိပေ။

ကံဆိုးတာက မြေပုံပေါ်မှာ မြေအောက်အမှတ်အသားတွေ မပြတာကြောင့် အခုချိန်မှာတော့ သူတို့ကို သွားမနှောင့်ယှက်တာ အကောင်းဆုံးပဲဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လမ်းအနည်းငယ် ထပ်ကွေ့ပြီးနောက် သင်းခွေချပ်ကြီးသည် လမ်းဆုံးရှိ နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်လိုက်၏။

"ဒါက..."

ရွှီရှင်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားရသည်။

လမ်းဆုံးတွင် မြက်ခြောက်များဖြင့် လုပ်ထားသည့် အသိုက်လေးတစ်ခု ရှိပြီး ထိုအထဲတွင် သင်းခွေချပ် အကောင်ပေါက်လေး နှစ်ကောင် လဲနေကြ၏။

လူတစ်ယောက် ရောက်လာတာကို မြင်သည်နှင့် သူတို့လေးတွေက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားကြရာ တကယ်ကို ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

"ဒါတွေက... မင်းရဲ့ ကလေးတွေလား"

ရွှီရှင်းက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

သင်းခွေချပ်ကြီးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြပြီး ဝန်ခံဟန်ပြကာ ထိုမြက်အသိုက်လေးကို ရွှီရှင်းဆီသို့ တိုးပေးလိုက်တော့သည်။

"မင်းရဲ့ ကလေးတွေကို ငါ့ကို အပ်ချင်တာလား"

ရွှီရှင်းက သင်းခွေချပ်ကြီး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားတော့သည်။

---

အခန်း ၁၇၁ ပြီး။