အခန်း (၁၅၈၃-၁၅၈၄)

အခန်း ၁၅၈၃ - ပျောက်ဆုံးသွားသော မှတ်ဉာဏ်များ

ရဲကျန့် ပျောက်ကွယ်နေသည့် ခြောက်လအတွင်း ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘဲ ဖူရှိုးယွမ်ထဲတွင်သာ တစ်ယောက်တည်း စိတ်ဓာတ်ကျနေလိမ့်မည်ဟု ယန်ကျန့် မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူ၏ ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု တစ်ခုခုကို ခံစားထားရပုံ ပေါ်သည်။

သို့သော် ရဲကျန့်ကို ဒီလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားစေလောက်အောင် မည်သို့သော ထိခိုက်မှုမျိုးက လုပ်နိုင်သလဲ ဆိုသည်ကိုတော့ သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

"အခု မင်းပုံစံက အရင်က မင်းနဲ့ နည်းနည်းမှ မတူတော့ဘူး သဘာဝလွန် ခေတ်ကြီး ရောက်လာပြီ မင်း ပြန်လည် အားမွေးပြီး ပြန်လာသင့်ပြီ မင်း လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်"

"မင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေတာ အချိန် တော်တော် ကြာနေပြီ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် မင်း တကယ်ပဲ အသုံးမကျတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ဖျောင်းဖျကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ရဲကျန့်က ဆိုဖာပေါ်တွင် ဆက်လက် လဲလျောင်းနေပြီး မလှုပ်မယှက်ဘဲ အားနည်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ရတာလည်း တစ်ခါတလေကျရင် ကောင်းပါတယ် ငါ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး ငါ့ကို မဖျောင်းဖျပါနဲ့တော့ ရဲကျန့်ဆိုတဲ့ လူက ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းနဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းက သေသွားပြီလို့ပဲ သဘောထားလိုက်"

"ဒီနေ့ကစပြီး သဘာဝလွန်လောကမှာ မင်း ယန်ကျန့်ပဲ ရှိတော့တယ် ရဲကျန့် မရှိတော့ဘူး"

"မင်း ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ ပြောပြရင် ငါ တစ်ခုခု ကူညီပေးနိုင်ကောင်း ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် သဘာဝလွန်လောကမှ ဒီအတိုင်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို သူ မမြင်ချင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဒီလို အချိန်မျိုးတွင် ရဲကျန့်ကဲ့သို့ လူတစ်ယောက် ပိုရှိနေခြင်းက တည်ငြိမ်မှုကို ပိုမို ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး အရင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စလေးတွေကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလို့ပါ"

ရဲကျန့်က ပြောရင်း ဆိုဖာဘေးရှိ သရေစာမုန့်များကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

သို့သော် သရေစာမုန့်များမှာ အနည်းငယ် ဝေးနေသဖြင့် သူ လက်လှမ်းမမီပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူ သက်ပြင်းချကာ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ပုံစံပြောင်းကာ ဆက်လက် လဲလျောင်းနေလိုက်သည်။

"အရင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေက ဖြစ်ပြီးသွားပြီပဲလေ အခုမှ ဘာလို့ စိတ်ဓာတ်ကျနေတာလဲ"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"ဒါ ငါ့ကိစ္စပါ မင်း ဆက်မပြောပါနဲ့တော့ မင်း သွားတော့ ဒီခေတ်ကြီးက မင်းကို လိုအပ်နေတာ ငါ့လို အသုံးမကျတဲ့ လူကို မလိုအပ်ပါဘူး ငါ့ကို ဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေး ပုပ်ပွသွားပါစေတော့"

ရဲကျန့်က လက်ခါပြရင်း အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် လူတွေကို ဖျောင်းဖျရသည်ကို သဘောကျသူ မဟုတ်ပေ။ ရဲကျန့်က ဒီလို ပြောနေမှတော့ သူလည်း ဆက်မပြောတော့ပေ။

ရဲကျန့်တွင် စိတ်ထဲ၌ အထုံးအဖွဲ့ တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း သူ ရိပ်မိသည်။ အကယ်၍ ရဲကျန့်က ထိုအထုံးအဖွဲ့ကို မဖြေရှင်းနိုင်ပါက သူ တကယ်ပဲ ဒီဖူရှိုးယွမ်ထဲတွင် အချိန်ဖြုန်းရင်း နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှုပ်နှံပစ်မည့် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေသွားပေလိမ့်မည်။

"မင်း သဘောပဲ ငါက တာဟိုင်မြို့ကို အလည်လာရင်းနဲ့ ဝင်လာတာ မင်း အသက်ရှင်သေးသလို တာဟိုင်မြို့မှာလည်း ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ငါလည်း သွားတော့မယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

ရဲကျန့် ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူ အိပ်ပျော်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် လှည့်ထွက်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ မလှမ်းရသေးမီ ခြေအောက်ရှိ အမှိုက်ပုံထဲတွင် တစ်ခုခု ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖယ်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဲဒါက ရဲကျန့်၏ သဘာဝလွန် လက်နက် ဖြစ်သော ထူးဆန်းသည့် ဓားရှည်ပင် ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျန့်သည် ထိုဓားရှည်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဓားအိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သေချာပေါက် သေစေနိုင်သည့် ကျိန်စာတစ်ခု တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ယခုလက်ရှိ ယန်ကျန့်အတွက်မူ ထိုသေချာပေါက် သေစေနိုင်သည့် ကျိန်စာမှာ သူ့ကို သတ်ရန် မလုံလောက်တော့ပေ။ လိုဝမ်စုန်း၏ ထပ်ပေါင်းထားသော သေချာပေါက် သေစေနိုင်သည့် ကျိန်စာကိုပင် သူ အပြည့်အဝ ခုခံနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သံချေးတက်နေသော ဓားရှည်မှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသော်လည်း ဓား၏ တစ်ဖက်တွင် 'ကျန့်' ဟူသော စာလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ သိသာသည်မှာ ဒါက ရဲကျန့်ကို ကိုယ်စားပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဓား၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ 'ဝူ' ဟူသော စာလုံးကို ရေးထွင်းထားသည်။ ဒါက ရဲကျန့်သည် သေဆုံးသွားသော သူ၏ ညီလေး အားဝူကို အမှတ်ရစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အားဝူသည် ရဲကျန့်ကို သဘာဝလွန်လောကသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာသူ ဖြစ်ပြီး တာဟိုင်မြို့၏ ယခင် တာဝန်ခံ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ရဲကျန့်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ဆရာနှင့် တပည့်၊ သူငယ်ချင်းနှင့် အစ်ကိုတို့ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ အားဝူသည် နောက်ဆုံးတွင် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ဓားရှည်ကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်နှင့် သေချာပေါက် သေစေနိုင်သည့် သဘာဝလွန် ကျိန်စာမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ရာ ဓားရှည်မှာ လွင့်ပျံသွားပြီး ဘေးရှိ နံရံပေါ်တွင် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

"ကောင်းကောင်း အိပ်လိုက်ပါ"

ယန်ကျန့်၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ရဲကျန့်သည် ခြေသံတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ မကြားရတော့ပေ။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မျက်ခွံများမှာလည်း ပိုပိုလေးလာပြီး ခုခံ၍မရသော အိပ်ချင်စိတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ ထိုအိပ်ချင်စိတ်ကို မခုခံတော့ဘဲ သမ်းဝေလိုက်ကာ ပိုမို သက်သောင့်သက်သာ ရှိသော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

သို့သော် ရဲကျန့် အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် ထွက်မသွားခဲ့ပေ။ သူသည် ဆိုဖာနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်လျက် ရဲကျန့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒီရဲကျန့်ကို ဒီလောက်အထိ စိတ်ဓာတ်ကျသွားစေတဲ့ အရာက ဘာလဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်"

ယန်ကျန့် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

စောစောက သူသည် တစ္ဆေအိပ်မက်၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ရဲကျန့်ကို တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်ကမ္ဘာသည် ရဲကျန့်၏ မှတ်ဉာဏ်များအပေါ် အခြေခံ၍ လက်တွေ့ကျသော အိပ်မက်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိမ့်မည်။

ယခုအခါ ယန်ကျန့်သည်လည်း အိပ်မက်ထဲသို့ လိုက်ပါ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

အိပ်မက်ထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ယန်ကျန့်သည် တာဟိုင်မြို့ရှိ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘိုးဘွားရိပ်သာ တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဒီနေရာတွင် ရဲကျန့်ကို တစ်သက်လုံး မမေ့နိုင်စေမည့် ကိစ္စအချို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပုံရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင် ဒီနေရာရှိ အရာအားလုံးကို အမှန်ကန်ဆုံး ဖန်တီးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ကြမ်းကြုတ်သော ခွေးကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ယခုအခါ ရဲကျန့်သည် မှတ်ဉာဏ်များ ပျောက်ဆုံးသွားသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အရင်အချိန်ကတည်းက ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဒီနေရာက တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝ မသိရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ္ဆေအိပ်မက်၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားက သူ၏ မှတ်ဉာဏ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အရင်က ယန်ကျန့်ဆိုလျှင် ဒီလို လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ခြောက်လကြာ အိပ်မောကျနေစဉ်အတွင်း သူသည် တစ္ဆေအိပ်မက်၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်လာပြီး အိပ်မက်များကို ပိုမို တိကျစွာ စီမံနိုင်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် အိပ်မက်နှင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာကိုပါ ထပ်တူကျစေနိုင်ပြီး အိပ်မက်ထဲ ဝင်လာသူများကို အိပ်မက်လား လက်တွေ့လား မခွဲခြားနိုင်အောင်ပင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ဘတ်စ်ကား တစ်စီး အဝေးမှ မောင်းနှင်လာပြီး ဒီဘိုးဘွားရိပ်သာရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်ကို ယန်ကျန့် တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ထိုဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ငယ်ရွယ်သော ကျောင်းသားများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဆင်းလာကြသည်။

ရဲကျန့်လည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။

သေးသွယ်ပြီး အလွန် တက်ကြွသော မိန်းကလေး တစ်ဦးက ရဲကျန့်နှင့် အဆက်မပြတ် စကားပြောနေပြီး မြန်မြန် ဆင်းရန်လည်း တိုက်တွန်းနေသည်ကို ယန်ကျန့် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန် ရင်းနှီးပုံရသည်။

ယခုအခါ ရဲကျန့်၏ မျက်နှာမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေပြီး တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် အနည်းငယ် အသားမကျသေးပုံရသည်။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေး၏ ခေါ်သံကြောင့် ရဲကျန့် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"အခု ရဲကျန့်က သာမန်လူ တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ် တစ္ဆေဆရာတောင် မဖြစ်သေးဘူး"

ယန်ကျန့် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုကျောင်းသားများ၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် သူတို့သည် ဒီဘိုးဘွားရိပ်သာရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်း အဖြစ် လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ယန်ကျန့် သိလိုက်ရသည်။ ရဲကျန့် ဘေးရှိ ရင်းနှီးသော မိန်းကလေး၏ အမည်မှာ ဖုန်းစစ်စစ် ဖြစ်ပြီး ရဲကျန့်နှင့် သိကျွမ်းသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကာ ငယ်သူငယ်ချင်းများဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။

ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေအိပ်မက်၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် တစ္ဆေအိပ်မက်ကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဘေးရှိ ကြမ်းကြုတ်သော ခွေးကြီးကသာ အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲရှိ သတင်းအချက်အလက် အားလုံးကို တိုက်ရိုက် မရယူနိုင်ဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း စောင့်ကြည့်လေ့လာရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။

အိပ်မက်ထဲရှိ ဇာတ်လမ်း အစပျိုးလာသည်နှင့်အမျှ။

ရဲကျန့်နှင့် ကျောင်းသား အချို့သည် စွန့်ပစ် အဆောက်အအုံ တစ်ခုကို ရှင်းလင်းနေစဉ် သေတ္တာ တစ်လုံးကို မတော်တဆ ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။

အဲဒီကနေစပြီး အိပ်မက်ဆိုးများ စတင်တော့သည်။

သေတ္တာထဲတွင် အလောင်း တစ်လောင်း ရှိနေပြီး အတိအကျ ပြောရလျှင် တစ္ဆေ တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ထိုတစ္ဆေမှာ နောက်ပိုင်းတွင် ရဲကျန့် ထိန်းချုပ်ခဲ့သော ကိုယ်စားလှယ်တစ္ဆေပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျောင်းသား အုပ်စုသည် ထိုသေတ္တာကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိစ္စများ ဖြစ်ပျက်လာတော့သည်။

ကိုယ်စားလှယ်တစ္ဆေ၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားက သားရေသေတ္တာထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုကျောင်းသားများက သေတ္တာအပေါ် ပြုလုပ်သမျှ အရာအားလုံးသည် အခြားသူများ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားတော့သည်။

ထို့ကြောင့် ဒီဘိုးဘွားရိပ်သာအတွင်းရှိ လူများမှာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သေဆုံးကုန်ကြတော့သည်။

ရဲကျန့်က သေတ္တာ၏ ထူးဆန်းမှုကို သတိထားမိသွားပြီး သေတ္တာထဲရှိ အလောင်းကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် ရလဒ်အနေဖြင့် ဘေးရှိ လူများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မီးလောင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

ဖုန်းစစ်စစ်ပင်လျှင် သူ၏ ရှေ့တွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်ကို ရဲကျန့် ကိုယ်တိုင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရဲကျန့်သည် အလောင်းအပေါ် သူ ပြုလုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်များက အခြားလူများကို သေဆုံးစေခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူ လက်မခံနိုင်လောက်အောင် စိတ်ထိခိုက်သွားပြီး အလောင်းကို ယူဆောင်ကာ အဆောက်အအုံပေါ်မှ အတူတူ ခုန်ချသွားခဲ့သည်။

ထိုသို့ ခုန်ချလိုက်ခြင်းကပင် ရဲကျန့်ကို ကိုယ်စားလှယ်တစ္ဆေအား မတော်တဆ ထိန်းချုပ်နိုင်သွားစေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အနီးနားရှိ လူများ အားလုံး သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး ရဲကျန့်နှင့် ကိုယ်စားလှယ်တစ္ဆေ နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ရဲကျန့်နှင့် ကိုယ်စားလှယ်တစ္ဆေသည် အတူတူ ပြုတ်ကျခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကိုယ်စားလှယ်တစ္ဆေ၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားမှာ ပဋိပက္ခ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး...

"ဒီလိုကိုး"

ယန်ကျန့်သည် ရဲကျန့်၏ နာကျင်ရသော အတိတ်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဒီကိစ္စ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ရာ ရဲကျန့် အခုချိန်မှ စိတ်ဓာတ်ကျစရာ အကြောင်း မရှိပေ။

ထို့နောက် အိပ်မက် ဆက်လက် ဖြစ်ပျက်လာသည်နှင့်အမျှ ယန်ကျန့် နားလည်သွားတော့သည်။

ရဲကျန့် သတိလစ်သွားပြီးနောက် ရောက်ရှိလာသော အားဝူက သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က အားဝူသည် တာဟိုင်မြို့၏ တာဝန်ခံ ဖြစ်နေသေးပြီး သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်များကို ခံစားမိသဖြင့် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် သူသည် တစ္ဆေကို မတွေ့ခဲ့ရဘဲ တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်သွားသော ရဲကျန့်ကိုသာ တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် ထိုအချိန်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြပြီး ရဲကျန့် နိုးလာသောအခါ ဒီအမှန်တရားကို လက်မခံနိုင်ဘဲ ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အားဝူက သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ရဲကျန့်၏ ထိုမှတ်ဉာဏ် အစိတ်အပိုင်းကို ဖျောက်ဖျက်ပေးခဲ့သည်။

ရဲကျန့် မှတ်မိနေသည်မှာ ဖုန်းစစ်စစ် ဆိုသော မိန်းကလေးက အရပ်ရှည်အောင် နွားနို့ များများသောက်ရန် ပြောခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ နွားနို့သောက်ရန် နှစ်သက်သည် ဆိုသည်လောက်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် တကယ်တမ်းတွင်မူ ရဲကျန့်သည် နွားနို့သောက်ရန် မနှစ်သက်ပေ။

"အားဝူ သေသွားတော့ သူ လုပ်ထားတဲ့ သဘာဝလွန် သက်ရောက်မှုလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရဲကျန့်ရဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ပေါ်လာတာပေါ့ ဒါကြောင့် သူ ဒီလောက်တောင် စိတ်ဓာတ်ကျနေတာကိုး"

ဒီအချိန်ကျမှသာ ယန်ကျန့် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရဲကျန့်ကို ဘယ်လို ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးရမလဲ ဆိုတာကို သူ စဉ်းစားလာသည်။

နည်းလမ်း သုံးခု ရှိသည်။

ပထမနည်းလမ်းမှာ အားဝူ လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး သူ၏ မှတ်ဉာဏ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ပစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြင်ဆင်ပစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယနည်းလမ်းမှာ ရဲကျန့်ကို အိပ်မက်ထဲတွင် ကြေကွဲဖွယ် အဆုံးသတ်ကို ပြောင်းလဲခွင့် ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယန်ကျန့်သည် လက်တွေ့ကမ္ဘာကို မပြောင်းလဲနိုင်သဖြင့် အိပ်ရာနိုးလာသောအခါ ရဲကျန့် အမှန်တရားကို သိသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

တတိယနည်းလမ်းမှာ ဖုန်းစစ်စစ် ဆိုသော မိန်းကလေးကို အသက်ပြန်သွင်းပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် မည်သည့် နည်းလမ်းကိုမျှ မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။ သူသည် ယခင်က အားဝူ၏ နေရာတွင် အစားထိုး ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး ရဲကျန့်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဖျောက်ဖျက်မပစ်ဘဲ သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒါ မင်းရဲ့ အမှား မဟုတ်ပါဘူး အရာအားလုံးက သဘာဝလွန်စွမ်းအားကြောင့် ဖြစ်ရတာပါ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေ ရှိနေသရွေ့ ဒီလို ကိစ္စတွေက ဆက်ပြီး ဖြစ်နေဦးမှာပဲ"

သို့သော် ရဲကျန့်က လက်မခံနိုင်သေးဘဲ နာကျင်မှုထဲတွင်သာ နစ်မြုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်လည်း နားလည်ပါသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရဲကျန့်သည် သူ ချစ်ရသော မိန်းကလေးကို သွယ်ဝိုက်သော နည်းဖြင့် သတ်မိသွားရုံသာမက ထိုမိန်းကလေး အသတ်ခံရသည်ကို မျက်စိရှေ့တွင် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ ဒီလို အတွေ့အကြုံမျိုးက ငရဲကျနေသလိုပင် ဖြစ်ပြီး ဒီအရိပ်မည်းထဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ယန်ကျန့်သည် အားဝူ အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ဆက်လက် မနှစ်သိမ့်တော့ဘဲ သူ့ကို တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲတွင် ဆက်လက် နာကျင်ခံစားခွင့် ပေးလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်က အရာအားလုံးကို ကုစားပေးနိုင်မည် ဖြစ်ရာ ရဲကျန့် တစ်နေ့နေ့တွင် သဘောပေါက် နားလည်လာပြီး ဒါတွေ အားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ပါသည်။

ထိုသို့ဆိုမှသာ ရဲကျန့်သည် ပိုမို အစွမ်းထက်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယန်ကျန့်ကသာ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြင်ဆင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သို့မဟုတ် လှည့်စားသော နည်းလမ်း တစ်ခုခုဖြင့် ရဲကျန့်ကို အားပေးခဲ့မည်ဆိုလျှင် ရဲကျန့်သည် ဘယ်တော့မှ တကယ် ကြီးထွားလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲတွင် အချိန်ကိုပင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ရဲကျန့်က တစ်ရေး အိပ်လိုက်ရသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တော့ သူသည် တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲတွင် နေ့ရက်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီအထုံးအဖွဲ့ကို ဘယ်တော့ ဖြေရှင်းနိုင်မလဲ အဲဒီအခါကျမှပဲ ပြန်နိုးလာတော့"

ယန်ကျန့် တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူ့တွင် လုပ်စရာ တခြား ကိစ္စများ ရှိသေးသဖြင့် ဒီနေရာတွင် ဆက်လက် မစောင့်နေချင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဒီလုံးချင်းအိမ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားသလို ဖူရှိုးယွမ်ထဲမှလည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အခန်း ၁၅၈၄ - ဌာနချုပ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိခြင်း

"အခုလေးတင် ရလိုက်တဲ့ သတင်းအရ ယန်ကျန့် ဌာနချုပ်ကို လာတော့မယ်တဲ့"

ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် အရေးကြီးသော သတင်းတစ်ပုဒ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ကော်ချန်သည် ယခုအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့် ဝမ်းသာသွားသည်။

"ဒီသတင်း သေချာရဲ့လား"

"ဒါက ယန်ကျန့် ကိုယ်တိုင် ပို့လာတဲ့ သတင်းပါ သေချာပေါက် မမှားနိုင်ဘူး သူ့ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်က လျှို့ဝှက်ကုတ် ထည့်သွင်းထားတာပါ သတင်းတိုင်းကို တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြည့်နေတာဆိုတော့ မှားယွင်းနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး"

လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးက လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းတယ် ဒီလောက် ရက်တွေ ကြာပြီးမှ နောက်ဆုံးတော့ သူ ဌာနချုပ်ကို လာတော့မှာပဲ ငါ သူ့ကို အမြဲတမ်း စောင့်နေခဲ့တာ"

ဝမ်ကော်ချန်သည် ယခုအခါ မနေနိုင်တော့ဘဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေသည်။

ယန်ကျန့် နိုးလာသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ပြီး သဘာဝလွန်လောကမှ လူများကလည်း သူ ရှိနေမှန်း သိကြသော်လည်း ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ယန်ကျန့်သည် နိုင်ငံတစ်ဝန်း လှည့်လည်သွားလာနေသဖြင့် သူ၏ တည်နေရာကို အတိအကျ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။ ယန်ကျန့် ဖြတ်သန်းသွားသော မြို့တိုင်းရှိ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ သူတို့ သိခဲ့ကြရသည်။

အခြေအနေများ တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်လာသော်လည်း ဝမ်ကော်ချန် အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားသည်မှာ အစီအစဉ်တကျ ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာစေရန်အတွက် ယန်ကျန့် ကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီး ဌာနချုပ်ရှိ တစ္ဆေဆရာများကို ဦးဆောင်ရန် သို့မဟုတ် သဘာဝလွန်လောက တစ်ခုလုံး၏ အင်အားကို ပေါင်းစည်းရန် လိုအပ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် ဌာနချုပ်သို့ မလာပါက အစီအစဉ် အများအပြားကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယခု ယန်ကျန့် လာတော့မည် ဖြစ်ရာ ဝမ်ကော်ချန် ဘယ်လိုလုပ် မဝမ်းသာဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"အရင်က ဝေ့ကျင်း ပြန်ရောက်လာတာကလည်း အရေးပေါ် အခြေအနေကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့တယ် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် အများအပြားကို ရှင်းလင်းပြီး ဒီမြို့ကို အရင်လို ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အချိန် ပြန်ရောက်သွားစေခဲ့တယ် တကယ်လို့ ယန်ကျန့်သာ တစ်ခုခု လုပ်ပေးဖို့ လိုလားမယ်ဆိုရင် အနာဂတ် အခြေအနေက သိပ်မကောင်းနိုင်ရင်တောင် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားတဲ့ အခြေအနေမျိုးတော့ ရောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ကော်ချန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယန်ကျန့် တစ်ယောက်တည်းကသာ ကျန်နေတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ပြီး အဲဒီ ရူးသွပ်နေတဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှာပဲလေ"

"ဒီတစ်ခေါက် အစည်းအဝေးအတွက် အကြောင်းအရာတွေကို ပြင်ဆင်ထား ယန်ကျန့် ရောက်လာတာနဲ့ ဌာနချုပ် အစည်းအဝေး ချက်ချင်း ခေါ်မယ်"

ထို့နောက် သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျန့်သည် ဌာနချုပ် တည်ရှိရာ မြို့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ဌာနချုပ်သို့ မသွားမီ ကိုယ်ပိုင် ကိစ္စအချို့ ဖြေရှင်းရန် ရှိနေသဖြင့် စောစော ကြိုရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီ သူသည် လူနေရပ်ကွက် တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ထိုရပ်ကွက်အတွင်းရှိ ကြီးမားခမ်းနားသော လုံးချင်းအိမ်ကြီး တစ်လုံးရှေ့တွင် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဒီအိမ်ကြီးသည် အရင်က မိတ်ဆွေအဖွဲ့မှ ဟယ်ထျန်းရှုံက သူ့ကို ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ယန်ကျန့် မှတ်မိနေသေးသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူက ဒီနေရာတွင် ကျောင်းတက်နေသော မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ပြန်လည် ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခေါက် သူ လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဒီအတန်းဖော်ဟောင်းကို လာတွေ့ရန် ဖြစ်သည်။

အိမ်ကြီး၏ အတွင်းဘက် နေရာအနှံ့တွင် ရွှေပြားများ ကပ်ထားပြီး အတွင်းတွင် လုံခြုံရေး အခန်း တစ်ခန်းလည်း ရှိသည်။

သက်ရှိလူ၏ အသိစိတ် မရှိသော တစ္ဆေများအနေဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရန် အလွန် ခက်ခဲသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဒီနေရာတွင် နေထိုင်သူများသည် အခြားလူများထက် ပိုမို ဘေးကင်းလုံခြုံမည် ဖြစ်သည်။ မြို့တစ်မြို့လုံးတွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားနေလျှင်တောင် ဒီနေရာတွင် နေထိုင်ပါက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ခြေ အလွန် မြင့်မားပေသည်။

ယန်ကျန့်တွင် တံခါးခေါက်သည့် အလေ့အထ မရှိပေ။ သူသည် တံခါးသော့ကို အတင်း ဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဧည့်ခန်းအတွင်း မီးလင်းထိန်နေပြီး အလွန် နွေးထွေးနေသည်။

ခြောက်လကျော်ကြာ မရောက်လာခဲ့ရာ ဒီနေရာ၏ အပြင်အဆင်များ အများအပြား ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် မြင့်မားသော စာအုပ်စင်များ ရှိနေပြီး အပေါ်တွင် စာအုပ်များ အပြည့် တင်ထားသည်။ စာကြည့်စားပွဲများကိုလည်း သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားရာ စာကြည့်တိုက်ငယ်လေး တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

"ယန် ယန်ကျန့်လား မဟုတ်ဘူး ကိုကြီးခြေထောက်လား"

ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် လူငယ် တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ယန်ကျန့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အရင်ဆုံး အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မျက်လုံးပြူးကာ မယုံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ"

ယန်ကျန့် သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် စိမ်းနေသော်လည်း တစ်နေရာရာတွင် တွေ့ဖူးသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သို့သော် ချက်ချင်းတော့ စဉ်းစား၍ မရသေးပေ။

"ကျွန်တော် ရှန်ကွမ်ယွင်လေ ပထမဆုံး ကျောင်းသား ဟောင်းတွေ တွေ့ဆုံပွဲတုန်းက မြောင်ရှောင်ရှန်းနဲ့ အတူတူ လိုက်လာတာ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် တစ္ဆေနဲ့ တွေ့လို့ ခင်ဗျားပဲ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ထုတ်လာတာလေ ခင်ဗျား မေ့သွားပြီလား"

ဒီလူငယ်က ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ သူ၏ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

"မှတ်မိပြီ မြောင်ရှောင်ရှန်းရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲကိုး"

ဒီအချိန်ကျမှသာ ယန်ကျန့် အရင်က ကိစ္စများကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားသည်။

ပထမဆုံး ကျောင်းသားဟောင်းများ တွေ့ဆုံပွဲတွင် မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ မိသားစုက စိတ်မချသဖြင့် ဒီအစ်ကိုဝမ်းကွဲကို အဖော်အဖြစ် ထည့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒီကံဆိုးသူလေးသည် တစ္ဆေမှန်ဖြစ်ရပ်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အိမ်သာတက်နေစဉ် မှန်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရကာ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"မင်းက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ယွင်က အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အပြင်မှာ သရဲတွေ သောင်းကျန်းနေတာ အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းတယ် ဘေးမကင်းဘူး ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း အတော်များများလည်း ဒုက္ခရောက်ကုန်ကြပြီ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ညီမလေးဆီမှာ လာပုန်းနေတာပါ ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး စိတ်မရှိပါနဲ့နော်"

"မင်း တော်တော် ပါးနပ်သားပဲ မြောင်ရှောင်ရှန်းဆီကို လာပုန်းရမယ်မှန်း သိတယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

သာမန်လူများအတွက်တော့ မြောင်ရှောင်ရှန်း နေထိုင်သည့် ဒီနေရာက အလွန် ဘေးကင်းလုံခြုံသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် လုံခြုံရေး အခန်း တစ်ခန်း တည်ဆောက်ရန်မှာ မလွယ်ကူတော့ပေ။ ရွှေဈေးများ အဆမတန် မြင့်တက်နေသည့်အပြင် ဝယ်ယူရန်လည်း အလွန် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူဌေးများပင်လျှင် တာဝန်ခံ ရှိသော မြို့များတွင်သာ သွားရောက် နေထိုင်ရန် ကြိုးစားနေရသည်။

"ဒီမှာ မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲလား"

ထို့နောက် ယန်ကျန့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သက်ရှိလူများ၏ အငွေ့အသက် အများအပြားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှန်ကွမ်ယွင်က ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ဒီမှာ လူတော်တော်များများ နေကြတယ် မြောင်ရှောင်ရှန်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရယ် တခြား ဆွေမျိုးတွေရယ်ပေါ့"

သူ အကြမ်းဖျင်း ရေတွက်ကြည့်လိုက်ရာ လူနှစ်ဆယ်ကျော်ပင် ရှိနေသည်။

ဒီအိမ်ကြီးကသာ မကြီးလျှင် ဒီလောက် လူအများကြီး နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး စိတ်မရှိပါနဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဒီမှာ ခဏပဲ နေတာပါ အကြာကြီး မနေပါဘူး ပြီးတော့ ဒီအိမ်ကြီးကိုလည်း မပျက်စီးစေရပါဘူး ကြည့်ပါ ကျွန်တော်တို့ နေ့တိုင်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်တယ် နံရံတွေကိုတောင် သေချာ သုတ်ပေးတယ်"

ထို့နောက် ရှန်ကွမ်ယွင် အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဒီလောက် လူအများကြီး ဒီမှာ လာနေတာ မကောင်းမှန်း သူလည်း သိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအိမ်က ယန်ကျန့် ပိုင်တာလေ။ မြောင်ရှောင်ရှန်းတောင် ခဏပဲ နေတာ။ မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ပေးထားတယ် ဆိုပေမဲ့ သဘောမပေါက်ရင် ယန်ကျန့် ရှင်းထုတ်ပစ်ဖို့က စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံပဲ မဟုတ်ပါလော။

"လူတွေ အများကြီး နေတော့လည်း စည်ကားတာပေါ့ အနည်းဆုံးတော့ မြောင်ရှောင်ရှန်း အထီးကျန် မနေရတော့ဘူးပေါ့"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ယွင် ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ သိသာသည်မှာ ယန်ကျန့်က ဒီကိစ္စကို စိတ်မရှိကြောင်း ပေါ်လွင်နေသည်။

ယန်ကျန့်က ထပ်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ နေတော့လည်း နေပေါ့ သေချာ ထိန်းသိမ်းကြပါ ဘယ်နေ့ကျမှ လောဘတက်ပြီး နံရံပေါ်က ရွှေတွေကို ခွာမသွားကြနဲ့ အဲဒါက သဘာဝလွန်စွမ်းအား ဝင်မလာအောင် တားထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ မင်းတို့ အသက်နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်"

"နားလည်ပါပြီ နားလည်ပါပြီ ကျွန်တော် အများကြီး နားမလည်ပေမဲ့ ဒီလောက်တော့ သိပါတယ်"

ရှန်ကွမ်ယွင်က အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"လူများလာရင် အရူး နည်းနည်းပါးပါး ထွက်လာတာလည်း ပုံမှန်ပါပဲ လုံခြုံရေး အခန်းထဲမှာ ငါ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရွှေနည်းနည်း ရှိတယ် ဘယ်နေရာက ပေါက်နေလဲ အဲဒါနဲ့ သွားဖာလိုက် မြောင်ရှောင်ရှန်းက နားလည်ရ လွယ်တယ် စိတ်ထား ကောင်းတယ် လူတွေကို မအုပ်ချုပ်နိုင်ဘူး မင်းက သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ဆိုတော့ ကူညီပြီး နည်းနည်းလောက် ပင်ပန်းခံပေးလိုက်ပါ"

"သူ ဒုက္ခရောက်မှာကို ငါ မလိုချင်ဘူး မင်းက အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ဆိုတော့ ရက်စက်သင့်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ရက်စက်ရမယ်"

ပြောပြီးနောက် ယန်ကျန့် ဘယ်က ထုတ်ယူလိုက်မှန်း မသိသော ရွှေရောင် သေနတ် တစ်လက်ကို ရှန်ကွမ်ယွင်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး ဒါ ဒါက..."

ရှန်ကွမ်ယွင် လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို ကြည့်ရင်း လန့်သွားသည်။

ဒီပစ္စည်းက တရားမဝင် ပစ္စည်းလေ။

"ငါ ဒီမှာ မြောင်ရှောင်ရှန်းကို လာကြည့်ပြီးတာနဲ့ ပြန်သွားမှာ ငါ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ် နောက်ပိုင်း သူ့ကို အချိန်မီ ဂရုစိုက်ပေးနိုင်ချင်မှ စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မှာ မင်းက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကို ကြုံဖူးတယ်ဆိုတော့ သာမန်လူတွေထက် စိတ်ဓာတ် ပိုခိုင်မာတယ် မင်း ဒီနေရာကို အုပ်ချုပ်ဖို့ ပိုသင့်တော်တယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ယွင်က လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်ကို ပြန်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

"မင်း ငြင်းလို့ ရတယ် ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေးက တစ်ခါပဲ ရှိတယ်"

ယန်ကျန့်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ယွင် ချက်ချင်း သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး ဒီနေရာကို ကျွန်တော့်ကို လွှဲထားလိုက်ပါ ကျွန်တော် ဒီနေရာကို ကောင်းကောင်း အုပ်ချုပ်ပြီး ညီမလေးကို ကောင်းကောင်း ကာကွယ်ပေးပါ့မယ် ဘယ်သူကများ ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားရင် ကျွန်တော် မျက်နှာသာ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

အခု သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီး ဖြစ်နေပြီး နေရာအတော်များများ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပြီဆိုတာ သူလည်း သိသည်။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ လုံခြုံရေး အိမ်ကြီးကို စောင့်ရှောက်ချင်ရင် သူများ အားကိုးနေလို့ မရဘဲ ကိုယ်တိုင် ရက်စက်နိုင်မှ ရမည်။

"လုံခြုံရေး အခန်းထဲမှာ ရွှေတွေအပြင် တခြား ပိုင်ဆိုင်မှုတွေလည်း အများကြီး ရှိသေးတယ် မြောင်ရှောင်ရှန်းကတော့ အဲဒါတွေကို အဲဒီမှာပဲ ထားပြီး မထိလောက်ဘူး မင်း ကိုယ့်ဘာသာ ကြည့်ပြီး စီမံလိုက် တစ်သက်လုံး ချမ်းသာဖို့ကတော့ ပြဿနာ မရှိဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါတွေ အကုန်လုံးက ကိုကြီးခြေထောက်ကြီးနဲ့ ညီမလေးရဲ့ ပစ္စည်းတွေလေ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ယူလို့ ရမှာလဲ"

ရှန်ကွမ်ယွင်က အမြန် ငြင်းလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ယူထားလိုက်ပါ အလဟဿ မဖြုန်းတီးဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုသုံးသုံး ကုန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး ပြီးတော့ မြောင်ရှောင်ရှန်းကလည်း အပြင်ထွက် အလုပ်လုပ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး နောက်ပိုင်း သူ လုပ်ချင်တာလေးတွေ လုပ်ဖို့လည်း ပိုက်ဆံ လိုတယ်လေ"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

ရှန်ကွမ်ယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်တွင် သူ၏ ညီမဝမ်းကွဲမှာ တကယ်ကို ကံကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ယန်ကျန့်၏ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် တစ်သက်လုံး ပူပန်စရာ မလိုဘဲ နေနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် သူ့ကို လုပ်ခိုင်းသည်မှာ အိမ်တော်ထိန်း တစ်ယောက်၏ အခန်းကဏ္ဍကို ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အကျိုးအမြတ်ကလည်း အလွန် ကြီးမားလှသည်။

ရှန်ကွမ်ယွင် စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ သိထားသဖြင့် ဒီအလုပ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြောင်ရှောင်ရှန်းကလည်း သူစိမ်းမှ မဟုတ်တာ။

"ရှန်ကွမ်ယွင် ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ"

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီး တစ်ဦး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အသက် လေးဆယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး ရုပ်ရည် သဘောကောင်းပုံ ပေါ်သည်။

"အန်တီ ယန်ကျန့် ရောက်နေတာ ကျွန်တော် ယန်ကျန့်နဲ့ စကားပြောနေတာ"

ရှန်ကွမ်ယွင် အမြန် သေနတ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဒီအမျိုးသမီးကြီးမှာ မြောင်ရှောင်ရှန်းနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသဖြင့် မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ မိခင် ဖြစ်ရမည်။

"ယန်ကျန့်လား"

ထိုအမျိုးသမီးကြီးသည် ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အနည်းငယ်လည်း ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။ ကြီးမြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ယောက်နှင့် တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားသည်။

"ရှောင်ရှန်း ယန်ကျန့် ရောက်နေတယ် မြန်မြန် ထွက်လာခဲ့"

သူမ အလျင်စလို အော်ခေါ်လိုက်သည်။

မကြာမီ အိမ်ထဲရှိ အခြားလူများလည်း လှုပ်ရှားသံများ ကြားပြီး ထွက်လာကြသည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်းလည်း အိပ်ရာဝတ်စုံဖြင့် အခန်းထဲမှ အလျင်စလို ထွက်လာသည်။ ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ သူမ ချက်ချင်း ကြောင်အမ်းသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာတော့သည်။