အခန်း (၂၃၇-၂၃၈)

အခန်း။ ၂၃၇

လှေလုပ်သားမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ဤငါးမိစ္ဆာများ၏ ခုခံနိုင်စွမ်းနှင့် ဇွဲသန်မှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ ထို့ပြင် ရေနက်ပိုင်းတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်မှာ လျော့ပါးသွားရပြီး သိုင်းသမားများပင်လျှင် ရေထဲရှိ ထိုငါးများကို သတ်ရန် ခက်ခဲနေကြသည်။

အဝေးမှနေ၍ ဝက်ဝံနက်ဝိညာဉ်ကြီးမှာ ရေကိုအရှိန်ဖြင့်ခွဲကာ အချိန်မီ ရောက်ရှိလာပြီး ငါးမိစ္ဆာအုပ်ကြီးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော အနက်ရောင်အရိပ်ကြီးကို သူ၏ သန်မာလှသော လက်ဝါးကြီးဖြင့် အားကုန်ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူ၏ခွန်အားမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလှပြီး မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်၏ အဆင့်အတန်းနီးပါး ရှိနေကာ ရေကူးလည်း ကျွမ်းကျင်သဖြင့် အနက်ရောင်အရိပ်ကြီးကို ခဏချင်းပင် လူစုခွဲပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

လူအုပ်ကြီးကြားတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်ကလေး မြင်လိုက်ရုံရှိသေး

အနက်ရောင်အရိပ်ကြီးမှာ ပိုမိုကြီးမားသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ပြန်လည်စုစည်းသွားပြီး ဝက်ဝံနက်ကြီးထံသို့ မရပ်မနား ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။

“ဝူး... ဝူး”

ဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏သွားများနှင့် ခြေသည်းများကို အသုံးပြုကာ ရေအောက်တွင် ထိုအရိပ်ကြီးနှင့် လုံးထွေးကာ သတ်ပုတ်ကြတော့သည်။ ဒေါသထွက်နေသော ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ကိုက်ခဲစုတ်ဖြဲမှုကြောင့် ငါးမိစ္ဆာများမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားကြသည်။ သို့သော် ငါးမိစ္ဆာအရေအတွက်မှာ အဆုံးမရှိသလောက် များပြားလှသည်။

၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသဖြင့် ဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း နောက်ဆုတ်သွားရပြီး သင်္ဘောနားသို့ပင် ပြန်မကပ်ရဲတော့ချေ။ ငါးမိစ္ဆာအုပ်ကြီးမှာ ဝက်ဝံနက်ကြီးကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် သင်္ဘောရှိရာသို့ ဆက်လက် တိုးကပ်လာပြန်သည်။ သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူများကို သိရှိနေပုံရပြီး သင်္ဘောကိုယ်ထည်ကို ကိုက်ဖောက်မပြီးမချင်း ရပ်တန့်မည့်ပုံမပေါ်ပေ။

“ဒါကို ငါပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်”

ထိုအချိန်တွင် လုံယီသည် သင်္ဘောဦးပိုင်း၌ ရပ်နေရင်း သူ၏အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်ချလိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်စိမ်းရောင်သန်းသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ မှိန်ပျပျ ထွက်ပေါ်နေပြီးနောက် ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားတော့သည်။ ငါးမိစ္ဆာများသည် လူနံ့ကို ရရှိသွားသည်နှင့် ရူးသွပ်သွားကြကာ အားလုံးက လုံယီထံသို့ တပြိုင်နက်တည်း စုပြုံတိုးဝှေ့လာကြသည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း….

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း…

ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာသည်။ အကယ်၍ အခြားသော စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့် သိုင်းသမားတစ်ဦးသာဆိုလျှင် ဤမျှပြင်းထန်သည့် ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် သတိမေ့သွားနိုင်လောက်သည့် အခြေအနေမျိုးပင်။

သို့သော် လုံယီတွင်မူ ဒဏ်ရာများကို ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ စုပ်ယူနိုင်သောပါရမီ ရှိနေသည်။ သူ၏ ထူးကဲလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါတွင်မူ ဤငါးမိစ္ဆာများ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦးက သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် လာရောက်ထုနှက်နေသကဲ့သို့သာ ခံစားရပြီး မည်သည့်ထိရောက်မှုမျှ မရှိပါပေ။

သူသည် ခေါင်းကို ရေမျက်နှာပြင်နှင့် တစ်တန်းတည်းထား၍ ရေထဲ၌ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်နေသည်။ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖရဲသီးအရွယ်အစားရှိသည့် အနက်ရောင် ငါးမိစ္ဆာကြီးများမှာ ပါးစပ်များကို ပြဲပြဲကြီးဟလျက် သူ၏အသားများကို ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် လုံယီ၏ ကျောက်ဖြစ်အသားအရေမှာ ပထမအဆင့်မှာပင် နက်မှောင်သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော တိုက်ခိုက်မှုများကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိသဖြင့် ငါးမိစ္ဆာများ မည်မျှပင် ကိုက်ခဲစေကာမူ သံမဏိပြားကို သစ်သားဖြင့် လာရောက်ခြစ်နေသကဲ့သို့ ဘာအရာမျှ ထင်ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပါဘဲ အချို့ငါးများမှာ အားထည့်ကာ ကိုက်လွန်းသဖြင့် သွားများပင် ကျိုးကုန်ကြသည်။

လုံယီသည်လည်း ငြိမ်နေပြီး အတိုက်ခံနေမည် မဟုတ်ပေ။ သူ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်သောအခါ ရှေ့ရှိ ငါးမိစ္ဆာအုပ်ကြီးမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားပါတော့သည်။ အချို့ငါးများမှာ ရိုက်ချက်ကြောင့် ပုံပျက်သွားသော်လည်း အများစုမှာမူ ဇွဲမလျှော့ဘဲ ပြန်လည်စုရုံးလာကြသည်။ ရေထဲ၌ဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏ ခွန်အားများမှာ အတော်လေး လျော့ပါးနေသည်ကို လုံယီ သတိပြုမိလိုက်သည်။

မူလက သူ၏ အခြေခံခွန်အားမှာ ပေါင် ၃၀,၀၀၀ နီးပါး ရှိသော်လည်း ယခုမူ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်မျှပင် အားမထည့်နိုင်သေးပေ။ သို့သော် သူသည် လက်သီးထိုးသည့် ထောင့်နှင့် အရှိန်ကို ချက်ချင်းချိန်ညှိလိုက်သည်။ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက်တွင် လုံယီသည် သူ၏ တည့်တည့်ထိုးချက်ကို ပင့်လက်သီးပုံစံသို့ ပြောင်းလဲကာ ၄၅ ဒီဂရီ အထက်သို့ ပင့်ထိုးလိုက်သလို လက်ဝါးစောင်းဖြင့် ခုတ်သည့်ပုံစံကိုလည်း အသုံးပြုလိုက်သောအခါ ကုန်းပေါ်ရှိ အစွမ်း၏ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်အထိ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အခြေခံခွန်အား ပေါင် ၁၀,၀၀၀ ကျော်ခန့်ဆိုလျှင် ဤငါးမိစ္ဆာများကို သေစေနိုင်သည့် ဒဏ်ရာပေးရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုံယီသည် ငါးအုပ်ကြီးကို သင်္ဘောနှင့် ဝေးရာသို့ ဆွဲထုတ်သွားရင်း တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သုတ်သင်ကာ သူ၏ သွေးစွမ်းအင်နှင့် စွမ်းအင် အမှတ်များကို စုဆောင်းနေတော့သည်။

“တောင်ဖြိုလက်သီး”

“နဂါးဖောက်ထွင်းချက်”

“ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်း”

အင်အားအပြည့်ပါသော လက်သီးချက်တစ်ခုချင်းစီတွင် အနည်းဆုံး ပေါင် ၃၀,၀၀၀ မှ ၄၀,၀၀၀ ခန့်ရှိသော ဖိအားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝုန်း…

နက်ရှိုင်းလှသော ရိုက်ခတ်သံကြီး မြစ်တစ်ပြင်လုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ငါးမိစ္ဆာအရိပ်ကြီးမှာ ဗုံးဒဏ်ထိမှန်လိုက်သကဲ့သို့ တစ်ခဏအတွင်း အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ရေအောက်တွင် ပုလဲလုံးကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ရေပူဖောင်းလေးများဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရေမျက်နှာပြင်ထက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့တက်လာသည်။

၎င်းမှာ လုံကျန်းမြစ်ရေကြီး ပွက်ပွက်ဆူနေသကဲ့သို့ ကြည့်ကောင်းလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။ သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူများမှာ မူလက လုံယီ၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း ယခုမူ မှင်သက်အံ့ဩသွားကြပြီး သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် အမြင်သစ်တစ်ခု ရရှိသွားကြတော့သည်။

“အဝေးကို ဆက်ပြီး မောင်းကြစမ်း”

လုံယီက ငါးအုပ်ကြီးကို ဆွဲထုတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကပ္ပတိန်ကြီးမှာ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် လှေလုပ်သားများကို အရှိန်မြှင့်ရန်နှင့် ဤအန္တရာယ်ရှိသော ဇုန်မှ သင်္ဘောကို အမြန်ဆုံး ခွာနိုင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

“အစ်ကိုရှု တစ်ခုခုဖြစ်သွားမလား မသိဘူးနော်”

ရှီချိုင်ဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ဆင်းပြီး ကူပေးရမလား”

သူမသည် ရေပွက်များ ထနေသော မြစ်ပြင်နှင့် ရေအောက်မှ ကြားနေရသော ဒုန်း... ဒုန်း... ဟူသော လေးလံသည့် ထုနှက်သံများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်ခြင်းပင်။

“အစ်မရာ... ဒုက္ခထပ်မပေးပါနဲ့”

ရှီချင်းတက ပြောစရာစကားမဲ့စွာ တားမြစ်လိုက်သည်။

ရေအောက်တွင်မူ လုံယီသည် ငါးမိစ္ဆာအုပ်ကြီးကို မရပ်မနား တိုက်ခိုက်နေပြီး အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်နေသဖြင့် မြစ်ရေပြင်မှာ သွေးရောင်များဖြင့် နီရဲနေတော့သည်။ သူ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်တွင်မူ စွမ်းအင် +၁၊ +၂ ဟူသော စာတန်းများမှာ အဆက်မပြတ် တဖျပ်ဖျပ် ပေါ်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် လုံယီ၏ စုစုပေါင်း စွမ်းအင်မှာ ၁၀၀ ကျော်အထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ထိုင်ဝမ်မြို့တံတိုင်းပေါ်တွင် မိစ္ဆာများကို သတ်စဉ်ကထက်ပင် စွမ်းအင်ရရှိမှုမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်နေပြီး လျော့ပါးသွားမည့် အရိပ်အယောင်လည်း မရှိချေ။

လုံကျန်းမြစ်အတွင်းရှိ သက်ရှိသတ္တဝါများ၏ ပေါများကြွယ်ဝမှုနှင့် ငါးမိစ္ဆာအရေအတွက်မှာ သားရဲတစ်ရာတောင်တန်းထက်ပင် များစွာ သာလွန်နေတော့သည်။

နာရီပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် လုံယီသည် ရေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် မျောပါနေသည်။ သူ၏ ခေါင်းကိုသာ ရေမျက်နှာပြင်အထက် ဖော်ထားပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလားပင်။ ငါးမိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက စွမ်းအင်များ ပေးစွမ်းနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အဆုံးမရှိသလောက် များပြားလွန်းလှသည်။ သူသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ အကြီးအကျယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ရေထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာသာ နားနေချင်တော့သည်။

အနက်ရောင် ငါးမိစ္ဆာကြီးများမှာ သူတို့၏ ထက်မြက်သော သွားများဖြင့် လုံယီကို ဝိုင်းဝန်းကိုက်ခဲနေကြသည်။ အချို့ငါးများမှာမူ လုံယီကို ကိုက်ခဲရန် နေရာလုရင်း သူတို့အချင်းချင်းပင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြရာ လုံယီအတွက် စွမ်းအင်အမှတ်များ အလကားရနေသလို ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ လုံယီ၏ အရေပြားကို မည်သို့မျှ မဖောက်နိုင်မှန်း သိသွားကြသော ငါးမိစ္ဆာအုပ်ကြီးမှာ လက်လျှော့ကာ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

လုံယီသည် ပြန်လည်လွတ်လပ်သွားပြီဖြစ်ရာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အားရပါးရ ချလိုက်မိသည်။ သူသည် အဆင့်မြင့် ခန္ဓာကိုယ်ထိန်းချုပ်မှုအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ရေထဲမှ ဝုန်းကနဲ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားသွားရာ သူ၏နောက်တွင် ဖြူလွလွ လမ်းကြောင်းရှည်ကြီး တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသော သင်္ဘောကြီးကို မီသွားတော့သည်။

သူ ဘေးကင်းကင်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်ကြပြီး လုံယီအပေါ် ကြည်ညိုလေးစားမှုမှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သင်္ဘောကပ္ပတိန်ကြီးမှာမူ အထူးပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး “ဒီနေ့သာ သင်္ဘောပေါ်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်လျူ မရှိလို့ကတော့ အခြေအနေကို ဘယ်လိုမှ ပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သင်္ဘောလည်း မှောက်မှာဖြစ်သလို ကျွန်တော်တို့အားလုံးလည်း အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းမရှိတော့ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မာနကြီးသော ချူဖုန်းပင်လျှင် ခေါင်းညိတ်၍ ထောက်ခံလိုက်သည်။

“ဒီနေ့တော့ လုံကျန်းမြစ်ကို ဖြတ်ကျော်တဲ့သူတွေ ဘာလို့ အသက်မရှင်ကြတာလဲဆိုတာ ငါ သဘောပေါက်သွားပြီ။ ခုနက ကြုံခဲ့ရတဲ့ ငါးမိစ္ဆာအုပ်ကြီးကိုဆိုရင် ဂိုဏ်းချုပ်လျူကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူမှ ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ ငါမထင်ဘူး။ သိုင်းဆရာသခင် ဆယ်ယောက်ရှိရင်တောင် ခက်ခဲဦးမှာပဲ”

ကျန်ရှိနေသော ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင် သူတို့သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုသတိထားလာကြသည်။ သင်ခန်းစာရသွားကြသဖြင့် မြစ်ထဲတွင်တွေ့သမျှ သတ္တဝါမှန်သမျှကို မလိုအပ်ဘဲ ရန်မစရဲကြတော့ပေ။ ရှောင်လွှဲ၍ မရသောအခါမျိုးတွင်ပင် အသေသတ်ခြင်းထက် မောင်းထုတ်ခြင်းကိုသာ အဓိကထား လုပ်ဆောင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုနှစ်ကြိမ် ကြုံခဲ့ရသော်လည်း အတိုင်းအတာ အနည်းငယ်သာရှိပြီး မည်သူမျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရရှိခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

...

မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာလှသော ဝေနိုင်ငံအတွင်းရှိ တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မီးလျှံရောင် တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“နှစ် ၁၀၀ ချီတဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ငါတို့ ငါးပါးသောဓာတ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဆက်ခံသူ နှစ်ယောက်စလုံး ဆက်တိုက် ကျဆုံးသွားတယ်ဆိုတာ... လောကကြီးက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို မေ့သွားကြပြီ ထင်တယ်...”

မကြာမီမှာပင် တောင်ပေါ်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်သွားပြီး ဝေးကွာလှသော အရပ်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်သွားတော့သည်။ ထိုအလင်းတန်းကို အနီးကပ် ကြည့်လိုက်လျှင် ၎င်းမှာ စိမ်းစိုသော ဝါးဖျာ တစ်ခုပေါ်တွင် ပျံသန်း၍ လိုက်ပါသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

အခန်း။ ၂၃၈

ဝါးဖျာထက်တွင် ထိုင်နေသော ထိုအဘိုးအိုသည် မီးတောက်ကဲ့သို့ နီရဲနေသော တာအိုဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဖြူလွလွ အလင်းတန်းများ ဝန်းရံနေသည်။ သူ၏ ဆံပင်ကို ကျောက်ဖြူဆံထိုးလေးဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ထုံးဖွဲ့ထားပြီး မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်း အနည်းငယ်မျှပင် မရှိချေ။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ အေးစက်နက်ရှိုင်းလှပြီး လောကီအာရုံများ ကင်းစင်နေသည့်အလား ခံစားရစေသည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် ပျံသန်းနိုင်သော ဝါးဖျာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သာမန်မြင်းတစ်ကောင်ထက် ဆယ်ဆမျှ မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ခရီးနှင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် ဝေနိုင်ငံ၏ အရှေ့တောင်ဘက်စွန်းရှိ ဝမ်ကျန်းခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ထိုင်ဝမ်မြို့အတွင်း၌မူ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကြောင့် မီးရောင်စုံများ၊ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများဖြင့် အလွန်ပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသည်။

“နှစ်သစ်ကူးပြီဟေ့... ခမ်းနားလိုက်တဲ့ နှစ်သစ်ကူးကြီးပါလား”

“ဒီနှစ်ရဲ့ ဘေးဒုက္ခတွေ အားလုံးပြီးဆုံးသွားပြီ။ ရှေ့နှစ်မှာတော့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေ ရောက်လာတော့မယ်”

“သကြားသီးအချိုချောင်းလေးတွေ ရပြီနော်... တစ်ချောင်းကို ၃ ပြားပဲ၊ နှစ်သစ်ကူးမို့ ဈေးမတက်ဘူး။ စားချင်ရင် မြန်မြန်လာဝယ်ကြ”

မြို့မလမ်းမကြီးပေါ်တွင် မျက်နှာဖုံးစွပ် ကပြဖျော်ဖြေသူများက သူတို့၏ အတတ်ပညာများကို ပြသနေကြပြီး ဝတ်စုံသစ်များ ဝတ်ဆင်ထားသော ကလေးငယ်များကလည်း မုန့်ဝယ်ပေးရန် လူကြီးများကို ပူဆာနေကြသည်။ ဆိုင်တိုင်း၏ အဝင်ဝတွင် အနီရောင် မီးအိမ်ကြီးများကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် ဗျောက်အိုးဖောက်သံများ ကြားနေရရာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။

ဒီနေ့သည် နှစ်သစ်ကူး၏ ပထမဆုံးနေ့ဖြစ်ရာ လူတိုင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရန်သူဟောင်းများပင် ဆုံမိလျှင် အချင်းချင်း ပြုံးပြနှုတ်ဆက်ကြပြီး ရန်ပွဲများကို ရှောင်ရှားကြသည်။ သို့သော် ထိုလူအုပ်ကြီးကြားတွင် အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအို တစ်ဦးမှာ ထူးခြားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၊ အဖြစ်အပျက်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးစက်စွာ တည်ရှိနေသည်။ သူ၏ အာရုံအားလုံးမှာ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အနက်ရောင် အိမ်မြှောင်သဏ္ဌာန် ကိရိယာတစ်ခုအပေါ်၌သာ ရှိနေတော့သည်။

သူသည် နှစ်သစ်ကူးကြောင့် ပိတ်ထားသော မြို့တွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည့် ယစ်မူးသော မသေမျိုးမျှော်စင်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤနေရာမှာ အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် မသေမျိုးဆရာသခင် အသတ်ခံခဲ့ရသော နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ တက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ပင် ထိုအိမ်မြှောင်လေးမှာ တောက်ပစွာ လင်းထိန်လာပြီး လေထုထဲသို့ အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ရောင်စုံအလင်းကုလားကာတစ်ခုပေါ်လာတော့သည်။

ထိုပုံရိပ်ယောင်မှာ ရုပ်ရှင်တစ်ကားကဲ့သို့ပင် အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် မသေမျိုးဆရာသခင် သေဆုံးခဲ့သည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ပြန်လည်ပြသနေသည်။

အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး ဖုံးအုပ်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် တာအိုဆရာတစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်ရင်း “လုံကျန်းမြစ်ရဲ့ တစ်ဖက်ကမ်းမှာ ဝိညာဉ်မီးလျှံကို အသုံးပြုတဲ့ မိသားစုဆိုလို့ နှစ်ခု၊ သုံးခုပဲ ရှိတာ။ ငါတို့ တကယ်ပဲ ရှာမတွေ့ဘူးလို့ ထင်နေတာလား” ဟု အေးစက်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ဒါကို ငါ မှတ်ထားလိုက်မယ်။ နောက်မှ စာရင်းရှင်းကြတာပေါ့”

ထို့နောက် သူသည် ထိုမျှော်စင်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ပျက်စီးနေသော အိမ်အိုများနှင့် အက်ကွဲနေသော မြေပြင်ရှိရာ လူသူကင်းမဲ့သည့် နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဒုတိယအကြိမ်

အဖြစ် အိမ်မြှောင်လေးမှ အလင်းကုလားကာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လုံယီနှင့် တာအိုဆရာမ တို့၏ တိုက်ပွဲကို ပြန်လည်ပြသနေပြန်သည်။

အစပိုင်းတွင် အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း လုံယီက ငွေရောင်

သံချပ်ကာ စစ်သည်တော်ကို အားအင်သုံးကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ “မဖြစ်နိုင်တာ” ဟု မသိစိတ်ဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော ထိုငွေရောင်စစ်သည်တော်မှာ အနည်းဆုံး ပေါင် ၃၀,၀၀၀ မှ ၄၀,၀၀၀ အထိ ခွန်အားရှိရာ သာမန်သိုင်းသမားတစ်ဦးအတွက်မူ စိတ်ကူးယဉ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသော စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်သည်။ အဘိုးအိုသည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ပုံရိပ်ကို ဆက်ကြည့်နေသည်။

တာအိုဆရာမ၏ ဝိညာဉ်မီးလျှံအတတ်ကြားမှ လုံယီသည် ဒဏ်ရာအနည်းငယ်မျှ မရဘဲ ထွက်လာပြီး သူမကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် တင်းမာသွားတော့သည်။

“ဒီကောင်လေးမှာ ကြီးမားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေတာပဲ”

အဘိုးအိုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အတွေးမှာ သေဆုံးသွားသော တာအိုဆရာမ၏ နောက်ဆုံးအတွေးနှင့် ထပ်တူပင်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် လမ်းသွားလမ်းလာ အချို့ကို ဖမ်းဆီးကာ လေထုထဲတွင် လုံယီ၏ ပုံရိပ်ကို ပြသပြီး “ဒါ ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူအလိုရှိသော အဖြေကို ရရှိပြီးနောက်တွင်မူ ထိုလူများကို အေးအေးလူလူပင် သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မြို့၏ တောင်ဘက်ပိုင်းရှိ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ တံခါးမကြီးမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။ အတွင်းပိုင်းမှာမူ ပြင်ပရှိ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်။

အဘိုးအိုသည် မည်သည့်အချိန်က ရောက်လာသည်မသိပေ။ သိုင်းလေ့ကျင့်ရေးကွင်းအလယ်တွင် ပေါ်လာပြီး လွတ်လပ်နေသော ထိုနေရာကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။

“ပုန်းနေရုံနဲ့ ငါ ရှာမတွေ့ဘူးလို့ ထင်နေတာလား မိုက်မဲလိုက်တဲ့ သိုင်းသမားတွေ...”

သူက လက်ချောင်းကို တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ အဝါရောင် အဆောင်စာရွက်တစ်ခု လေထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ မကြာမီမှာပင် ထိုစာရွက်မှာ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ ထောင့်ပေါင်းစုံသို့ လူးလာပျံသန်းကာ သတင်းအချက်အလက်များကို တမင်တကာ စုဆောင်းနေသကဲ့သို့ ပုံစံမျိုးစုံ ပြောင်းလဲနေတော့သည်။

ကြည်လင်ပြတ်သားသော ကောင်းကင်ပြာကြီးအောက်ရှိ ရွှံ့နွံထူထပ်သော မြေသားလမ်းလေးတစ်ခုဘေးတွင်... ခြေဗလာဖြင့်၊ ပိန်ပိန်ပါးပါး အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းတစ်ခုအတွင်း ခါးကုန်းကုန်းဖြင့် တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် လုပ်ကိုင်နေသည်။

သူသည် ပုပ်သိုးနေသော သစ်ရွက်များကို ဖယ်ရှားခြင်း၊ ပြာများကို ကျဲပက်ခြင်းနှင့် မြေဆီလွှာကို ဆွပေးခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်နေသော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေဘဲ ကို့ရို့ကားယား ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အနီးနားရှိ အဘွားအိုတစ်ဦး၏ အပြစ်တင်သံကို ခံနေရတော့သည်။

“နှေးလိုက်တာ သစ်ရွက်တွေပေါ် ပြာတွေတင်ကုန်ပြီ”

“ဟေး ဟေး ဟေး... ခြေလှမ်းကို ကြည့်လှမ်းစမ်းပါ။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ပြန်နင်းမိဦးမယ်”

“သွား သွား... ဒီမှာ လာရှုပ်မနေနဲ့။ အိမ်ပြန်ပြီး လက်ဖက်ရည်ပဲ သွားသောက်တော့။ စိုက်ပျိုးရေးတောင် သေချာမလုပ်တတ်တဲ့ သိုင်းသမားဆိုတာသာ လူတွေကြားရင် ရယ်ရလွန်းလို့ အူတက်ကုန်ကြဦးမယ်...”

ထိုစကားကြောင့် ဘေးမှ အဘိုးအိုမှာ တဟားဟား ရယ်မောရင်း စိုက်ခင်းထဲမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရသော်လည်း သူသည် အနည်းငယ်မျှ စိတ်ဆိုးပုံမရပေ။

ထိုအဘိုးအိုကား ဝေယိုသောက်ပင်။

အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းကို ဖျက်သိမ်းပြီးနောက် သူသည် ကျေးလက်တောရွာတွင်ရှိသော သူ၏ ဇနီးအိုကြီးထံသို့ လာရောက်နေထိုင်ခဲ့သည်။ နေ့ရက်တိုင်းကို စာဖတ်ခြင်း၊ ငါးမျှားခြင်းနှင့် ခွေးလေးကို လမ်းလျှောက်ထွက်ပေးခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ ယနေ့တွင်မူ စိတ်ကူးပေါက်လာသဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို မြေဩဇာကျွေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဇနီးသည်၏ ဆူပူမှုကိုသာ ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ဝေယိုသောက်သည် ဤကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး နှေးကွေးသော ဘဝနေထိုင်မှုကို အလွန်ပင် ကျေနပ်နှစ်သက်နေမိသည်။ ဘဝ၏ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုများကြားတွင် ရရှိလိုက်သော ခေတ္တခဏတာ အပန်းဖြေမှုလေးပင်။ ဂိုဏ်းအတွက် သူ၏ဘဝတစ်ဝက်နီးပါး ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးနောက် ယခုကဲ့သို့ အနားယူခွင့်ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

ရုတ်တရက်... သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အဝါရောင် အဆောင်စာရွက်တစ်ခု ဝဲပျံလာသည်။

ဝေယိုသောက်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားပြီး သူ၏ဇနီးဖြစ်သူကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ပြေးတော့”

သူ၏ ဇနီးမှာမူ ဘာဖြစ်သည်ကို မသိသဖြင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေဆဲပင်။ ထိုအဆောင်စာရွက်မှာ ရုတ်တရက်ပင် နေမင်းအသေးစားလေးတစ်ခုအလား တောက်ပစွာ လင်းထိန်လာရာ သူမမှာ အော်ဟစ်ရင်း မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် ကာလိုက်ရတော့သည်။

ထို့နောက် ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

အဘွားအို၏ ဦးခေါင်းမှာ ပခုံးထက်မှ ပြတ်ထွက်သွားပြီး မီးလျှံရောင် တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအို၏ လက်ထဲသို့ တိကျစွာ ကျရောက်သွားသည်။ သူသည် ထိုဦးခေါင်းကို အရုပ်တစ်ခုလို ဆံပင်မှ ကိုင်မြှောက်ထား၏။

“အာဖန်း... အာဖန်း...”

ဝေယိုသောက်မှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်နေမိပြီးနောက် ဒေါသများ ငယ်ထိပ်သို့ စောင့်တက်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲလာတော့သည်။ သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ပြီး ထိုအဘိုးအိုထံသို့ အားကုန် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

“ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ် မသိတဲ့ကောင်”

အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ကာ တည်ငြိမ်နေပြီး လက်ကိုတစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ကြိုးတစ်ချောင်းမှာ ဝေယိုသောက်ကို တင်းကျပ်စွာ တုပ်နှောင်လိုက်ကာ လှုပ်ရှားမရအောင် လုပ်ပစ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ငွေရောင်အလင်းတန်း ဝင်းခနဲ လက်သွားပြန်ပြီး ဦးခေါင်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်ပျံသွားတော့သည်။

အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ လက်ရှိဂိုဏ်းချုပ် ဝေယိုသောက်မှာ ယနေ့တွင်ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ်ရာ ဇာတ်သိမ်းခဲ့ရသည်။

“ပုန်းကြ မြန်မြန်ပုန်းကြ”

“ဘိုးဘိုး... ချောင်းမကြည့်နဲ့နော်”

“တကယ်လို့ ရှာမတွေ့ရင် ကျွန်တော်တို့ကို သကြားလုံး ဝယ်ပေးရမယ်”

“သမီးကတော့ အင်္ကျီအသစ် လိုချင်တာ”

ကလေးငယ်များ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော ရယ်မောသံများသည် အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်ဆောင်တုတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုကျောက်ဆောင်မှာ ပေ ၂၀ ခန့် မြင့်မားပြီး ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုးရှိသော ကျောက်တုံးကြီးငယ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျောက်ဆောင်မျက်နှာပြင်တွင် ကလေးများ ပုန်းကွယ်နိုင်သော အမှောင်တွင်းပေါက်များစွာ ရှိနေသည်။

ကျောက်ဆောင်နှင့် ပေ ၇၀ ခန့် အကွာတွင် ပါးစပ်ဘေးတွင် အနက်ရောင် အမွေးအမှင်များရှိပြီး ဆံပင်ဖြူစပြုနေသော သန်မာသည့် လူကြီးတစ်ဦးမှာ ကျောက်ဆောင်ကို ကျောပေးကာ မျက်စိမှိတ်ထားသည်။ သူက ပြုံးလျက် “အားလုံး ပုန်းပြီးကြပြီလား ဘိုးဘိုး ရှာတော့မယ်နော်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော ကြီးမားလှသည့် မီးလျှံငှက်ကြီးတစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်ယံမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ အရှိန်ဖြင့် ထိုးဆင်းကာ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်း…

ထိုသူမှာ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်စိစည်းထားသော အဝတ်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်ရာ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

အမြောက်အမြား အကုန်အကျခံကာ ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော မိသားစု ကျောက်ဆောင်တုကြီးမှာ ယခုအခါ အပိုင်းပိုင်းပြတ်ကာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ကျောက်စအစအနများမှာ အိမ်ဝင်း၏ နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။ အဓိက တည်ဆောက်ပုံကြီးမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ မီးလောင်ကျွမ်းနေပြီး မီးခိုးမည်းများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်နေတော့သည်။