အခန်း (၁၁၁-၁၁၂)

အခန်း ၁၁၁ ဒါဆိုလည်း ကျွန်မနာမည်ကိုခေါ်ပြီး ကျွန်မကို ကြားခွင့်ပေးပါ

နဂါးအကြေးခွံ သံချပ်ကာပျော့ကို ရရှိပြီးနောက် ရှောင်မိုက ၎င်းကို အပြည့်အဝသန့်စင်ရန်အတွက် နှစ်ဝက်ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ရုရွှယ် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။

သူ သန့်စင်ပြီးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နဂါးအကြေးခွံ သံချပ်ကာပျော့၏ အသွင်သဏ္ဌာန်ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် အခြားသူများကမူ ၎င်းကို မမြင်နိုင်ကြသေးပေ။

အကယ်၍ သူသာ အခြားသူများနှင့် တိုက်ခိုက်ရပါက ၎င်းက ရန်သူများကို အထင်အမြင်လွဲမှားစေနိုင်ပေသည်။

နောက်ထပ် တစ်နှစ်ခွဲခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မို အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူက မသေမျိုးဂူဗိမာန် သုံးခုကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ မသေမျိုးဂူဗိမာန် သုံးခုကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ရေနဂါးပုလဲနှင့် ပင်လယ်ပြာသစ်သားဓားတို့ကို အသီးသီး အသုံးပြုပေးခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လူသားမျိုးနွယ်နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တို့ကြား ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်လေး ပြေလည်သွားပုံရသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ယခင်ကဲ့သို့ တင်းမာနေသော လေထုမျိုး မရှိတော့ချေ။

သို့သော်ငြားလည်း မြောက်ပိုင်းပင်လယ်၏ ကာကွယ်ရေးအင်အားမှာ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

လူသားမျိုးနွယ်နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တို့ကြား ဆက်ဆံရေးက တကယ်ပင် ပြေလည်သွားခဲ့သလား သို့မဟုတ် အပေါ်ယံ ငြိမ်းချမ်းရေးကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားခြင်းလော ဆိုသည်ကို ရှောင်မိုလည်း သေချာမသိခဲ့ချေ။

ရှောင်မိုကတော့ နောက်ပိုင်းအချက်ကို ပို၍ ယုံကြည်မိသည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးက ချူတိုင်းပြည်ရှိ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော တံငါရွာလေးတစ်ရွာနှင့် မည်သို့မျှ သက်ဆိုင်မှုရှိပုံမရပေ။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို မြောက်ပိုင်းပင်လယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာသားရဲများ အမဲလိုက်ရန် မကြာခဏ ခေါ်ဆောင်သွားလေ့ရှိပြီး မြောက်ပိုင်းပင်လယ် နဂါးနန်းတော်သို့လည်း မကြာခဏ ခေါ်သွားကာ မြောက်ပိုင်းပင်လယ် နဂါးဘုရင်ခုနစ်ပါးနှင့် ရှောင်မိုကို အလှည့်ကျ သိုင်းယှဉ်ပြိုင်စေခဲ့သည်။

နဂါးဘုရင်ခုနစ်ပါးက လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ကောင်းသော အမြင်မရှိကြသော်လည်း ဘိုင်ရုရွှယ်ကသာ သူတို့ကို တားဆီးထားခြင်း မရှိပါက လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် သူတို့၏ မုန်းတီးမှုများဖြင့် မိစ္ဆာကမ္ဘာဘက်သို့ ဘက်ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် သူတို့က ရှောင်မိုကဲ့သို့သော လူငယ်လေးတစ်ဦးကိုတော့ တဖြည်းဖြည်း ပို၍ သဘောကျလာခဲ့ကြသည်။

တစ်ကြိမ်တွင် လျှိုယွဲ့ဟုအမည်ရသော နဂါးပျံမလေးတစ်ဦးက ရှောင်မိုနှင့် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အကြံရကာ ရှောင်မိုကို သူမ၏ ကျောပေါ်တွင် စီးနင်းခွင့်ပြုပြီး ပျော်ပွဲစားထွက်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ်က သူတို့ကို မိသွားခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က လျှိုယွဲ့၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန်အမင်း တင်းမာနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက နဝမမြေအောက်ကမ္ဘာမှ ရေခဲစမ်းရေများအလား အေးစက်နေခဲ့သည်။

လျှိုယွဲ့မှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး လူသားအသွင်သို့ အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲလိုက်ကာ သူမ ဘာအမှားလုပ်မိမှန်း မသိသော်ငြားလည်း သူမ၏ အရှင်သခင်မထံတွင် အပြစ်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လျှိုယွဲ့က ရှောင်မိုနှင့် လေ့ကျင့်ရန် အလှည့်ကျခြင်း အလွန်နည်းပါးသွားခဲ့သည်။

လျှိုယွဲ့နှင့် ရှောင်မိုတို့ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ကြိမ် ယှဉ်ပြိုင်လေ့ကျင့်ခွင့်ရသည့်တိုင် ဘိုင်ရုရွှယ်က ဘေးမှရပ်ကာ သူတို့ကို အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေတတ်သည်။

ဒါက သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများလားဟု လျှိုယွဲ့ တွေးမိသည်။

သူမ၏ အရှင်သခင်မက သူမ၏ အစားအစာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေသကဲ့သို့ သူမ အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်နှင့် ရှောင်မိုတို့က ထူထပ်သော တိမ်တိုက်ကြီးများကို ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့ကြသည်။

ကျွန်းစုအသီးသီးသို့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ကြသည်။

ထို့ပြင် မြောက်ပိုင်းပင်လယ်၏ အချို့သောနေရာများတွင် ရတနာများကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်အတွက်တော့ ထိုသို့သော နေ့ရက်များက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုကတော့ ရုရွှယ်ကို နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်ရန် ကူညီပေးရမည့် ကိစ္စတစ်ခုကို ဘယ်သောအခါမျှ မေ့လျော့မသွားခဲ့ပေ။

၎င်းက သူကိုယ်တိုင်အတွက်သာမက ရုရွှယ်အတွက်ပါ ဖြစ်သည်။

ဤလောကတွင် မသေမျိုးအဆင့်ဆိုသည်က လုံလောက်သော်လည်း လုံးဝကြီး ပြည့်စုံလုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။

ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာလျှင် လောကကြီးကို အမှန်တကယ် ကျော်လွန်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းက မိမိ၏ ဆန္ဒကို နာခံရမည်ဖြစ်ကာ ထိုအချိန်ရောက်မှသာ အမှန်တကယ် ဘေးကင်းလုံခြုံသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ရှောင်မို၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ပိုမိုမြင့်မားလာသလို သူ၏ အရပ်အမောင်းကလည်း ပိုရှည်လာခဲ့သည်။

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သစ်သားတံခါးပေါ်ရှိ အရပ်တိုင်းသည့်အမှတ်အသားလေးက နောက်ထပ် တစ်ဆင့်ပို၍ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

မသိမသာဖြင့်ပင် ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ပေါင်လယ်လောက်သာ အရပ်ရှိခဲ့သော ကောင်လေးတစ်ယောက်က အရပ်ငါးပေ သုံးလက်မရှိသော လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်မို၏ ရုပ်သွင်ပြင်ကလည်း သူ၏ ယခင်ဘဝနှင့် ပိုပိုတူလာခဲ့ပြီး ခွဲခြား၍မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရုရွှယ်က တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ့ကို ငေးမောစွာ စိုက်ကြည့်နေတတ်ပြီး သူမ၏ မက်မွန်ပန်းပွင့် မျက်လုံးများက တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို ရှောင်မို သတိပြုမိခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။

ချူတိုင်းပြည်၏ ယုံနင်မင်းဆက် သုံးဆယ်နှစ်မြောက်၊ ဇူလိုင်လလယ် ညနေခင်းတစ်ခုတွင်။

ဟွမ်ယွီကျေးရွာ၏ မြောက်ဘက် လီသုံးရာအကွာတွင် အရပ် ငါးပေ ငါးလက်မရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ပင်လယ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ ရှေ့တွင် အရှည် ကျန်းနှစ်ဆယ်ရှိသော ခေါင်းနှစ်လုံးပင်လယ်မြွေကြီးက သွေးစွန်းနေသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ သူ့ကို ဟိန်းဟောက်နေခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသားက မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး ပင်လယ်မြွေကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် သစ်သားဓားတစ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

ရွှီး

ပင်လယ်မြွေကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသားဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

အမျိုးသား၏ နောက်ကျောဘက်တွင် အနက်ရောင် ဝိညာဉ်ချီများက အနက်ရောင် နဂါးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာခဲ့သည်။

ဂါး

အနက်ရောင် နဂါးကြီးက ခေါင်းနှစ်လုံးပင်လယ်မြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုက်ခဲလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် အမျိုးသားက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တက်လိုက်ရာ အနက်ရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် တောက်ပသွားပြီး မြွေခေါင်းနှစ်လုံးက ပင်လယ်မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားကာ အလောင်းကောင်ကြီးမှာ ရေအောက်ကြမ်းပြင်သို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ငါးများနှင့် ပင်လယ်သားရဲများက အလောင်းကောင်ဆီသို့ အလုအယက် ပြေးလာကြပြီး ခေါင်းနှစ်လုံးပင်လယ်မြွေကြီး၏ အသားနှင့် သွေးများကို လောဘတကြီး စားသောက်ကြလေတော့သည်။

နဂါးတံခါးအဆင့်ရဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်က တကယ်ကို ကန့်သတ်ချက်ပဲ ထင်တယ်။

အမျိုးသားက သူသိမ်းဆည်းလိုက်သော ဓားရှည်ကို ကြည့်ကာ မရည်ရွယ်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သေချာပေါက် သူတွေးထားသည့်အတိုင်းပင် သူက ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းကာ သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်လာရန်ဆိုလျှင် ရုရွှယ်က သူ့ကို မရေမတွက်နိုင်သော သယံဇာတ အရင်းအမြစ်များ ထောက်ပံ့ပေးနေသည့်တိုင် နောက်ဆုံးတွင် သူက ပညာဗဟုသုတကို ရှာမှီးရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်၊ သို့မဟုတ်ပါက အဆင့်ချိုးဖောက်တက်လှမ်းနိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ပြည်နယ်ရှိ သမင်ဖြူကျောင်းတော်က ကျောင်းသားများကို ခေါ်ယူနေသည်ဟု သူကြားခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ သူ တစ်ကြိမ်လောက် သွားရောက်စမ်းသပ်ကြည့်သင့်ပေသည်။

“မိုလေး”

ရှောင်မို တွေးလုံးပေါက်နေစဉ်မှာပင် သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်သံက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်မိုက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကြာပန်းအလား ဖြူဖွေးနုနယ်သော သူမ၏ လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မိုလေး၊ အချိန်လည်း လင့်နေပြီ၊ ညစာစားဖို့ ပြန်ကြရအောင်။”

“လာပြီ”

ရှောင်မိုက ပြန်ထူးလိုက်ပြီး အမျိုးသမီးဆီသို့ ပျံသန်းသွားကာ သူတို့နှစ်ဦး တံငါရွာလေးဆီသို့ အတူတကွ ပြန်လည်ပျံသန်းလာခဲ့ကြသည်။

ခြံဝန်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်က ဟင်းပွဲများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ကွေ့ဟွာကြက်သားဟင်း၊ ကျားရေဆင် ဝက်လက်စွပ်ပြုတ်၊ ပုစွန်ဆီပြန်ဟင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူထောပတ် ကျောက်ပုစွန်၊ မြကောက်ညှင်း ကမာယာဂု နှင့် အခြားဟင်းပွဲများ ပါဝင်သည်။

“အစ်မဘိုင်၊ ဒီနေ့က ဘာနေ့မို့လို့လဲဟင်။ အရမ်းခမ်းနားနေပါလား။”

ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

“ဘာနေ့လို့ ထင်လဲ။” ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို နောက်ပြောင်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီနေ့က မိုလေးရဲ့ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့လေ။ ဒီနေ့ပြီးသွားရင် မိုလေးက လူကြီးဖြစ်သွားပြီ။”

ရုရွှယ်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မိုက ခေတ္တမျှ ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။

ဒါဆို ဒီဒုတိယဘဝမှာတောင် နှစ်တွေအများကြီး ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီပေါ့။

“ခဏစောင့်ဦး၊ ရှောင်ချင်းလည်း လာလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ချင်း မလာခင် အစ်မက မိုလေးကို လက်ဆောင် အရင်ပေးမယ်။”

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို သေတ္တာတစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ။

ရှောင်မိုက သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် ကွန်ဖြူးရှပ် စာပေပညာရှင်တစ်ဦး၏ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံတစ်ထည် ရှိနေသည်။

“ဒီဝတ်ရုံစိမ်းကို အစ်မကိုယ်တိုင် ချုပ်ထားတာ။ အမြန် ဝတ်ကြည့်ပါဦး၊ ကွက်တိဖြစ်ရဲ့လားလို့။”

ဘိုင်ရုရွှယ်က မျှော်လင့်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါဆို ကျွန်တော် ဝတ်ကြည့်လိုက်မယ်။”

ရှောင်မိုက အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရှောင်မို သူမဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို ဘိုင်ရုရွှယ် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများက မိန်းမောသွားခဲ့သည်။

အစ်မဘိုင်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။ ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ် အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”

အတော်ကြာပြီးနောက်မှ ထိုအမျိုးသမီးက နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ သူ၏ ကော်လာကို သပ်ရပ်သွားစေရန် လက်လှမ်း၍ ပြင်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံမှာ ကြင်နာယုယမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“အတော်လေး ကွက်တိကျတာပဲ။”

ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်သည်။

“ အစ်မဘိုင် ချုပ်ပေးတာပဲကို ကွက်တိဖြစ်နေတာပေါ့။”

“အဲဒါ... ရှောင်မို။”

“ဗျာ”

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီ။ အစ်မမှာ တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိတယ်၊ ခွင့်ပြုပေးနိုင်မလား။”

“အစ်မဘိုင်၊ ပြောစရာရှိတာ ပြောပါဗျာ။” ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အခု မင်းက ကလေးမဟုတ်တော့ဘူးဆိုတော့ အစ်မက မင်းကို မိုလေးလို့ မခေါ်တော့ဘူး၊ ပြီးတော့ မိုလေးကလည်း ငါ့ကို အစ်မလို့ မခေါ်နဲ့တော့၊ ဟုတ်ပြီလား။”

“ဒါဆို အစ်မဘိုင်ကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ။” ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

“ရုရွှယ်လေ”

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို အရူးအမူး ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

“အခုကစပြီး ငါတို့က နာမည်တွေနဲ့ပဲ ခေါ်ကြမယ်။ ငါက မင်းကို ရှောင်မိုလို့ ခေါ်မယ်၊ မင်းက ငါ့ကို ရုရွှယ်လို့ ခေါ်ရမယ်။”

“ဒါက...”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မ... မရဘူးလား။”

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”

ရှောင်မိုက သဘောတူလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

“ ဒါဆို... ဒါဆိုလည်း ငါ့နာမည်ကို ခေါ်ပြီး ငါ့ကို ကြားခွင့်ပေးပါလား။”

ရှောင်မိုက အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ ရုရွှယ်”

ရှောင်မိုက သူမ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ နှလုံးသားက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ရင်ဘတ်တွင် ဖိကပ်ထားမိကာ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

“နောက်တစ်ခါလောက် ထပ်ခေါ်ပေးနိုင်မလားဟင်။”

“ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ပုံပြင်စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ ဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ စာပိုဒ်တစ်ပိုဒ်ကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရသွားတယ်။”

ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်ပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်၏ လက်ကိုဆွဲကာ သူမကို ကျောက်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်စေလိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် ခြံဝန်းအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်သွားပြီး ရှောင်မို ဘာလုပ်မည်ကို သေချာမသိခဲ့ချေ။

ရှောင်မို တစ်လှမ်းချင်း ဝေးကွာသွားပြီး လမ်းသွယ်လေး၏ အဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူမ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရှောင်မိုကို လိုက်ရှာတော့မည့် အချိန်လေးမှာပင်။

ဝတ်ရုံစိမ်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော သူ လမ်းသွယ်လေးပေါ်တွင် ပြန်ပေါ်လာပြီး ခြံဝန်းဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

နေဝင်သွားပြီး နီရဲသော ညနေခင်းဆည်းဆာရောင်က မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို နီမြန်းစွာ ဆေးခြယ်ထားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး လောကရှိ အရာအားလုံးကို အနီရောင် ဝတ်စုံများ ဆင်ယင်ပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထို့ထက်ပို၍ မင်နီစိမ်ထားသော စုတ်တံတစ်ချောင်းဖြင့် ထိုအမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပုံရိပ်လွှာတစ်ခုကို ပုံဖော်ရေးဆွဲထားသကဲ့သို့ပင်။

သူမ တံငါရွာလေးတွင် ရှိမနေသကဲ့သို့ ဘိုင်ရုရွှယ်မှာ စိတ်ထဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်က ရှီချောင်ကျေးရွာရှိ ထိုခြံဝန်းငယ်လေးထဲတွင် သူက ထုံးစံအတိုင်း ကျောင်းမှ ပြန်လာခဲ့သည့်အလားပင်။

ရုရွှယ် ရှောင်မိုက ခြံဝန်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ ခြံဝန်းထဲတွင် အချိန်မည်မျှကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့မှန်းမသိသော အမျိုးသမီးကို ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

“ ကိုယ် ပြန်လာပြီ။”

ဘိုင်ရုရွှယ်က ခြံဝန်းထဲရှိ ကျောက်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ စကတ်စကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ တုန်ရီနေသော သူမ၏ မျက်လုံးများက မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အလွန်ကြာမြင့်သော အချိန်တစ်ခုအပြီးတွင် အမျိုးသမီးက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ပြုံးရွှင်မှုများဖြင့် လခြမ်းကွေးလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အဆုံးအစမဲ့သော အနီရောင် တိမ်တိုက်ကြီးများပင် အရောင်အသွေး ကင်းမဲ့သွားသကဲ့သို့ပင်။

“ရှင် ပြန်လာပြီကိုး”

အခန်း ၁၁၂ သူမရဲ့ ဘဝအကြောင်း အရာအားလုံးကို ငါသိချင်တယ်

မဟာကျိုး၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီးဌာနပိုင် နိုင်ငံတော်ဆရာအိမ်တော်။

နံနက်စောစောအချိန်တွင် ယန်ရုရွှယ်က အိပ်ရာမှနိုးကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် သူမ၏ အစေခံမလေး ရှောင်ချွန်းက ရေဇလုံတစ်လုံးကိုင်ကာ သူမထံသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"သခင်မလေး၊ နိုးနေပြီပဲ။ ဒီအစေခံက သခင်မလေးကို မျက်နှာသစ်ဖို့ လာနှိုးမလို့ပဲ" ရှောင်ချွန်းက ခြံဝန်းထဲရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် ရေနွေးဇလုံကို တင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့က ဘာနေ့ထူးနေ့မြတ်မို့လို့လဲ" ယန်ရုရွှယ်က မှိန်ဖျော့ဖျော့အပြုံးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ရှောင်ချွန်းက သူမကို လာနှိုးလေ့မရှိသလို ယခုလို နံနက်စောစောတွင် သာ၍ပင် မနှိုးတတ်ပေ။

"သခင်မလေး မေ့နေပြီလား။ မနေ့က သခင်မကြီးက သခင်မလေးနဲ့အတူ ပိုင်တန်းကျောင်းတော်ကို ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုဖို့ သွားမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ"

"အာ၊ ဟုတ်သားပဲ။ ငါ မေ့နေတာ" ယန်ရုရွှယ် ပြန်သတိရသွားသည်။

သူမ၏ မိခင်မှာ ကြည်ညိုကိုင်းရှိုင်းသော ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပိုင်တန်းကျောင်းတော်သို့ မကြာခဏ သွားရောက် ဝတ်ပြုလေ့ရှိသည်။

အထူးသဖြင့် လောကတစ်ခွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော အနောက်ဘက်ဒေသ လဲ့ရော့ကျောင်းတော်မှ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် သီလရှင်မလေး ပိုင်တန်းကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု မိခင်ဖြစ်သူ ကြားသိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မိခင်က ဤတစ်ကြိမ် ပိုင်တန်းကျောင်းတော်သို့ သွားရောက်ရခြင်းမှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အတွက် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ ဆုတောင်းပေးရန် သူမကို ခေါ်ဆောင်သွားရုံသာမက ဗုဒ္ဓတရားတော်များကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တတ်ကျွမ်းနားလည်ထားသော ထိုဗုဒ္ဓဘာသာဝင် သီလရှင်မလေးနှင့် တွေ့ဆုံရန်အတွက်ပါ ဖြစ်သည်။

ရှေးခေတ်ကာလမှစ၍ အနန္တဓမ္မလောကတစ်ခွင်လုံးတွင် အမျိုးသားများသာ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို ကျင့်ကြံအားထုတ်ကြပြီး အမျိုးသမီးများ ကျင့်ကြံလေ့ မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤသီလရှင်မလေးကတော့ ချွင်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကောလာဟလများအရ သူမတွင် အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားတစ်ခု ရှိပြီး အခြားသူများ၏ ဝမ်းသာခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းများကို ခံစားသိရှိနိုင်ရုံသာမက သူတို့၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော အတွေးများကိုပင် ဖတ်ရှုနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

မူလက ဤသီလရှင်မလေးမှာ ဗုဒ္ဓဘိုးဘေးအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အလားအလာအရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် ချီးကျူးခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြားလည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်က ဗုဒ္ဓတရားနှင့် တာအိုတရားတို့ကြား အချေအတင် ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုတွင် အပြင်းအထန်ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီးနောက်တွင် သူမ၏ ဗုဒ္ဓနှလုံးသားမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဆံနွယ်မည်းများ ပြန်လည်ပေါက်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ နောက်ထပ် နှစ်တစ်ထောင်တိုင်တိုင် ဤသီလရှင်မလေးမှာ သူမ၏ စစ်မှန်သော အတ္တကို နားလည်နိုင်ရန်အတွက် လောကတစ်ခွင်သို့ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်သည် ဗုဒ္ဓဘိုးဘေးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့်နေ့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဆိုစမှတ်ပြုကြသည်။

မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ယန်ရုရွှယ်က နံနက်စာစားလိုက်ပြီး အိမ်တော်မှ မထွက်ခွာမီ ရိုးရှင်းပြီး ကျက်သရေရှိသော ဂါဝန်ရှည်တစ်ထည်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သခင်မကြီးယန်က ခြံဝန်းတံခါးဝ၌ စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

"သမီးကြောင့် အမေ စောင့်နေရပြီ"

ယန်ရုရွှယ်က သူမရှေ့ရှိ ကျက်သရေရှိပြီး လှပသော အမျိုးသမီးကြီးကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ရုရွှယ်၊ အမေ့အပေါ် ဘာလို့ ဒီလောက် သူစိမ်းဆန်နေရတာလဲ" ယန်ယာက သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "လာ၊ သွားကြစို့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ"

ယန်ရုရွှယ်နှင့် သူမ၏ မိခင်တို့က မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်ကာ ပိုင်တန်းကျောင်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ပိုင်တန်းကျောင်းတော်က ချီတိုင်းပြည် မြို့တော်၏ အနောက်ဘက် ကျောက်ခုံးတောင်ပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ပိုင်တန်းကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးကို တောင်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ခုံးတောင်က မြို့တော်နှင့် အတော်လေး ဝေးကွာသောကြောင့် အစောင့်အရှောက် အများအပြားက သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

ယန်ရုရွှယ်နှင့် သူမ၏ မိခင်တို့ ခရီးတစ်ဝက်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ယန်ရုရွှယ်၏ မျက်လုံးများအတွင်း ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် တောက်ပသွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် မြင်းလှည်းအပြင်ဘက်မှ လူများနှင့် မြင်းများ ဆက်တိုက် လဲကျသွားသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အစောင့်များနှင့် မြင်းများအားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ မေ့လဲကျသွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြင်းလှည်းအတွင်းရှိ သခင်မကြီးယန်နှင့် အစေခံမလေးတို့နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ အိပ်မောကျသွားကြသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ မြင်းလှည်းမောင်းသူမှာ မြင်းလှည်းပေါ်မှ ကန်ချခံလိုက်ရပြီး အခြားလူတစ်ဦးက မြင်းဇက်ကြိုးကို လွှဲပြောင်းရယူလိုက်သည်။

မြင်းလှည်းအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရလျှင် ထိုသူမှာ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ထက်ရှနေသည့်အတွက် ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်တန်ရာသည်။

သို့သော် ထိုအရာက အရေးကြီးလှသည် မဟုတ်ပေ။

ယန်ရုရွှယ် သိချင်နေခဲ့သည်မှာ မြင်းလှည်းအတွင်း၌ လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော အမျိုးသမီးအကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက မျက်နှာဖုံးပုဝါကို တပ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သာမန်အဆင့်၄ဓားတစ်လက်ကို ပိုက်ထားလေသည်။ သူမ၏ ခြေတံရှည်ကြီးများကို ချိတ်ထားပြီး စကတ်စကို ဖြတ်ကျော်၍ပင် ထိုခြေတံများ၏ အရှည်၊ ဖြောင့်တန်းမှုနှင့် ခွန်အားတို့ကို ယန်ရုရွှယ်က ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

ဤသည်မှာ အမျိုးသမီး၏ ရေရှည် ကျင့်ကြံအားထုတ်မှုကြောင့် ရရှိလာသော ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဓားတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် လိုအပ်ရုံသာမက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ ကြံ့ခိုင်အောင် လေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူများနှင့် သိုင်းကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ရှိလေသည်။

"ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းက ကျွန်မဆီက ဘာများ လိုချင်လို့ပါလဲရှင်" ယန်ရုရွှယ်က ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမရှိပါဘူး၊ မဟာကျိုးရဲ့ အနာဂတ်မိဖုရားခေါင်ကြီးက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ လာကြည့်ရုံသက်သက်ပါပဲ" ကျန်းချင်ရီက ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အခု တွေ့ပြီးပြီဆိုတော့ အရှင်မ ပြန်သင့်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား" ယန်ရုရွှယ်က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းချင်ရီက ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ယန်ရုရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ဓားချီများ ခုတ်ပိုင်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဓားချီက ယန်ရုရွှယ်၏ အဝတ်စွန်းကိုပင် မထိနိုင်မီ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းချင်ရီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရွှေရောင် ဒေါင်လိုက်သူငယ်အိမ် တစ်စုံ ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းချင်ရီက ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး ယန်ရုရွှယ်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ပင်လယ်လေးစင်းရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ အရှင်သခင်မ၊ လောကကြီးမှာ တစ်ပါးတည်းသော စစ်မှန်တဲ့နဂါးက မင်းဆက်ငယ်လေးတစ်ခုရဲ့ အုပ်စိုးသူနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ တကယ်ပဲ လိုလားနေတာလား"

ယန်ရုရွှယ်၏ မျက်လုံးများက လခြမ်းကွေးလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဒီကိစ္စက အရှင်မနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ကျွန်မလို သာမန်အရပ်သူလေးကို ရုတ်တရက် လာနှောင့်ယှက်တာက နည်းနည်းတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးနော်"

တစ်ဦး၏ ကိုယ်ပိုင်သရုပ်မှန်ကို အခြားတစ်ဦးက နားလည်သွားကြပြီဖြစ်သော ကျန်းချင်ရီနှင့် ယန်ရုရွှယ်တို့ နှစ်ဦးမှာ အပြန်အလှန် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မဟာကျိုးကနေ ထွက်သွားလိုက်၊ ဒါဆို ငါ့ရဲ့ ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းက ပြီးခဲ့တာတွေကို မေ့ပစ်လိုက်မယ်" ကျန်းချင်ရီက အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းရဲ့ လေသံက အတော်လေး ကြီးကျယ်လှချည်လား" ယန်ရုရွှယ်၏ မျက်လုံးများက နူးညံ့နေသော်လည်း သူမ၏ စကားများကတော့ နူးညံ့မနေခဲ့ပေ။ "ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းက ငါ့ရဲ့ ပင်လယ်လေးစင်းက ဖျက်ဆီးပစ်တာကို ခံချင်နေတာလား"

ယန်ရုရွှယ်၏ စကားသံဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းချင်ရီ၏ ဓားရှည်မှာ ဓားအိမ်ထဲမှ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မြင်းလှည်းအတွင်း၌ လေတိုက်ခတ်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ စကတ်စများမှာ အနည်းငယ် မြင့်တက်လာပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

မြင်းလှည်းအပြင်ဘက်တွင် မြင်းလှည်းမောင်းနှင်နေသော ဆောင်းရွက်မှာ သူမ၏ စိတ်ကို စူးစိုက်ထားပြီး မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများမှာ ချွေးများ ပြန်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ဆောင်းရွက်၊ သွားကြစို့"

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ကျန်းချင်ရီက စကားဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းကောင်း သွားပါရှင်" ယန်ရုရွှယ်က ခေါင်းညိတ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြသေးတာပေါ့"

"ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းချင်ရီနှင့် မြင်းလှည်းအပြင်ဘက်ရှိ ဆောင်းရွက်တို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

သူတို့၏ နေရာတွင် ရှောင်ချင်းက မြင်းလှည်းအပြင်ဘက်၌ ထိုင်ကာ မြင်းဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားလေသည်။

"အစ်မ၊ ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က အစ်မဆီကို ဘာလို့ လာရှာရတာလဲ။ ပြီးတော့ သူက ဘာလို့ သာမန်တပည့်တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ထားရတာလဲ" ရှောင်ချင်းက မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူ သိမှာလဲ" ယန်ရုရွှယ်က ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ရှောင်ချင်း၊ ဒီဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က တစ်ခါတုန်းက ကောင်းကင်စက်ဝန်းမြို့တော်ကို သွားပြီး ကောင်းကင်စက်ဝန်းမြို့တော်ရဲ့ မြို့တော်ဝန်ကို တစ်ခုခု တွက်ချက်ခိုင်းခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"

"အဲဒီလို ထင်ပါတယ်" ရှောင်ချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယန်ရုရွှယ်က မြင်းလှည်းလိုက်ကာစကို မတင်လိုက်ပြီး သူမ ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ထင်းဟိုင်ဂေဟာကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်။ သူမရဲ့ ဘဝအကြောင်းအရာအားလုံးကို ငါသိချင်တယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ"

နိုင်ငံတော်ဧည့်ခံရေးဌာနပိုင် တည်းခိုဆောင်။

ကျန်းချင်ရီက အပြင်ဘက်ခြံဝန်းရှိ မဏ္ဍပ်တစ်ခုထဲတွင် ထိုင်နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ ရှေ့ရှိ ငါးကန်မှာ ပြုပြင်မွမ်းမံပြီးဖြစ်ကာ ရေနှင့် ငါးများ နှစ်မျိုးစလုံးကို အသစ်လဲလှယ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

"လက်အောက်ငယ်သားက ဂိုဏ်းချုပ်ကို အရိုအသေပေးပါတယ်"

ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှ ဆောင်းရွက်၏ ဂုတ်ကိုဆွဲမကာ ပြန်ခေါ်လာခြင်းကို ခံလိုက်ရသော ဟွမ်ဝေက ကျန်းချင်ရီ၏ ရှေ့တွင် တုန်ယင်စွာဖြင့်ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဒီဂိုဏ်းချုပ်က အဲဒီယန်ရုရွှယ်ဆိုတဲ့မိန်းမနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်" ကျန်းချင်ရီ၏ မျက်လုံးများက ဓားတစ်လက်အလား ထက်ရှနေခဲ့သည်။

ဟွမ်ဝေ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းချုပ်၊ ယန်ရုရွှယ်က မဟာကျိုးရဲ့ မိဖုရားခေါင်ကြီးဖြစ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ဂိုဏ်းချုပ် ထင်တယ်ဆိုရင် လက်အောက်ငယ်သားက ယန်ရှန်းအောက်ဆီ ချက်ချင်းသွားပြီး ပြောလိုက်ပါ့မယ်"

"အသုံးမကျလိုက်တာ" ကျန်းချင်ရီက ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ယန်မျိုးနွယ်က သူတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဒီပါရမီရှင်အမျိုးသမီးက တကယ်တော့ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာကိုတောင် မသိကြဘူး"

"???" ဟွမ်ဝေမှာ လုံးလုံးလျားလျား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဒီဂိုဏ်းချုပ်အတွက် ကိစ္စတစ်ခု သွားလုပ်ချေ" ကျန်းချင်ရီက သူ့ကို ဆက်လက်ရှင်းပြနေလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။

"ကိစ္စတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိစ္စတစ်ရာ၊ ကိစ္စတစ်ထောင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပါ။ လက်အောက်ငယ်သားက သေရမယ်ဆိုရင်တောင် တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟွမ်ဝေက အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ပုံမှန်အားဖြင့် မင်းဆက်တစ်ခုက ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ လက်အောက်ခံဖြစ်သွားပြီဆိုရင် အဲဒီမင်းဆက်က ဂိုဏ်းအတွက် နိုင်ငံတော်ဆရာ ရာထူးကို ဖယ်ချန်ထားပေးလေ့ရှိတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"

"ဟုတ်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်"

"ဒီဂိုဏ်းချုပ်က နိုင်ငံတော်ဆရာသခင်ဆိုတဲ့ ရာထူးကို ယူချင်တယ်"

"ဗျာ"

"အဲ့အပြင်ကိုမှ"

ကျန်းချင်ရီက ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"နိုင်ငံတော်ဆရာအိမ်တော်က မဟာကျိုး နန်းတွင်းအနောက်ဆောင်မှာ တည်ရှိရမယ်"