အခန်း (၁၁၃-၁၁၄)

အခန်း ၁၁၃ သူ ကျွန်မကို မမှတ်မိနိုင်ရင်တောင် ကျွန်မ သူ့ကို မှတ်မိနေရင်ပဲလုံလောက်ပါတယ်

ကျန်းချင်ရီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယန်ရုရွှယ်က မြင်းလှည်းကို အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ ပြန်လည်မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ မိခင်၊ အစေခံမလေးနှင့် အစောင့်များကို နှိုးလိုက်သည်။

သခင်မကြီးယန် နိုးလာသောအခါ သူမ လန့်ဖြန့်သွားပြီး တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့သလားဟု သမီးဖြစ်သူကို အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယန်ရုရွှယ်က သူတို့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း၊ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မသေမျိုးတစ်ပါး ဖြတ်သွားရင်း သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

သမီးဖြစ်သူ ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါမှ သခင်မကြီးယန်က သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သခင်မကြီးယန်က ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် သီလရှင်မလေးကို တွေ့ရန် ပိုင်တန်းကျောင်းတော်သို့ ဆက်မသွားတော့ဘဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား ပြောပြရန် သမီးဖြစ်သူကို အိမ်တော်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီးဌာနမှ ဝန်ကြီးယန်ကျိန်းက နန်းရင်းဝန်အိမ်တော်သို့ ချက်ချင်း သွားရောက်ခဲ့သည်။

ယန်ရှန်းအောက်က ထိုကိစ္စကို သိရှိသွားသောအခါ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး သေချာစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

နန်းတွင်းအရာရှိတစ်ဦး၏ မိသားစုဝင်များကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ကြီးလေးသော ရာဇဝတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်၊ ကျိုးတိုင်းပြည်၏ အနာဂတ် မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်နေသည်ကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ

ယန်မိသားစု၏ အာဏာ ပိုမိုကြီးထွားလာမှုကို အခြားသော မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများက မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြပြီး ရုရွှယ်ကို လုပ်ကြံရန် လူလွှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူ သံသယဝင်မိသည်။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ၏ ရုပ်သွင်ပြင်နှင့် ပတ်သက်၍ ယန်ရုရွှယ်က သူတို့မှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသဖြင့် သေချာမမြင်လိုက်ရကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

သူမက ကျန်းချင်ရီအကြောင်းကို ဘာကြောင့် မပြောပြခဲ့သလဲဆိုလျှင်။

ယန်ရုရွှယ်က ပြောပြလိုက်လည်း အထောက်အကူမဖြစ်နိုင်ဟု ခံစားရသောကြောင့်ပင်။

ကျန်းချင်ရီက ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သည်။ အခြားသူများက ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

လက်ရှိတွင် သူမက ကျန်းချင်ရီကို ဘာမှလုပ်၍မရနိုင်ပေ။

ကျန်းချင်ရီကလည်း သူမကို ဘာမှလုပ်၍မရနိုင်မှန်း သိထားပေသည်။

ထိုသို့ဖြစ်နေသည့်အတွက် လောလောဆယ်တွင် ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့သော ချိန်ခွင်လျှာကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ပြဿနာကို ပိုမိုမကြီးထွားစေခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ယန်ရုရွှယ်အတွက်မူ သူမ လိုချင်သည်မှာ ရှောင်မိုနှင့် ငြိမ်းချမ်းသော မင်္ဂလာပွဲလေးတစ်ခု ကျင်းပရန်သာ ဖြစ်သည်။

၎င်းက သူမ၏ နောက်ဆုံးစည်းမျဉ်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမသာ ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ရဲခဲ့ရင်တော့။

မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမ၏ ရွှေရောင် ဒေါင်လိုက်သူငယ်အိမ်များက လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းအပြည့်ဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။

"သခင်မလေး"

ယန်ရုရွှယ် သူမ၏ အခန်းထဲတွင် ပန်းထိုးနေစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အစေခံမလေးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဝင်ခဲ့" ယန်ရုရွှယ်၏ မျက်လုံးများက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

တံခါးပွင့်လာပြီး ရှောင်ချွန်းနှင့် အမတ်ကတော်ဟွမ်တို့ ဝင်လာကြကာ သူတို့နောက်တွင် နန်းတွင်းအစေခံမလေး အတော်များများ လိုက်ပါလာကြသည်။

"သခင်မလေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" အမတ်ကတော်ဟွမ်က အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"အမတ်ကတော်ဟွမ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ယန်ရုရွှယ်က ပြန်လည်အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များက သူမနောက်ရှိ နန်းတွင်းအစေခံမလေးများဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

"သခင်မလေးယန်၊ မိဖုရားခေါင်ကြီး တင်မြှောက်ခြင်း အခမ်းအနားက လအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားတဲ့အတွက် ရက်ကန်းဌာနက သခင်မလေးရဲ့ ဖီးနစ်သရဖူနဲ့ ဝတ်ရုံတွေကို ထပ်ပြီး ပြုပြင်မွမ်းမံထားပါတယ်။ သခင်မလေး စမ်းဝတ်ကြည့်ချင်ပါသလားရှင်။ သခင်မလေး သဘောမကျဘူးဆိုရင် ထပ်ပြင်လို့ ရပါသေးတယ်" အမတ်ကတော်ဟွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ကျွန်မ စမ်းဝတ်ကြည့်ပါ့မယ်" ယန်ရုရွှယ်က ငြင်းပယ်ခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သခင်မလေးကို အဝတ်အစား လဲပေးလိုက်ကြ" အမတ်ကတော်ဟွမ်က သူမနောက်ရှိ နန်းတွင်းအစေခံမလေးများကို ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်"

နန်းတွင်းအစေခံမလေးများက တံခါးကိုပိတ်ကာ မိန်းကလေး၏ ဝတ်စုံကို ချွတ်ပေးလိုက်ကြသည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ မိန်းကလေး၏ အသားအရေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အားကျလေးစားမှုများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ကြပေ။

ဆီးနှင်းဖြူများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပိုးသားအလား ထိုမျှ ဖြူဖွေးနုနယ်သော အသားအရေမျိုးကို သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။

အမွှေးတိုင်နှစ်တိုင်စာ အချိန်အကြာတွင် ဝတ်စုံလဲလှယ်ပြီးစီးသွားပြီး နန်းတွင်းအစေခံမလေးများက ယန်ရုရွှယ်အတွက် မိတ်ကပ်ပင် လိမ်းခြယ်ပေးခဲ့ကြသည်။

ဖီးနစ်သရဖူနှင့် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေး လူတိုင်းရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့အားလုံး အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားကြသည်။

ယန်ရုရွှယ်က လောကကို တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်သော အလှတရား၊ သိမ်မွေ့ကျက်သရေရှိသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး၊ ခမ်းနားထည်ဝါသော အမူအရာနှင့် ပညာတတ်ဆန်သော အငွေ့အသက်တို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုးမှလွဲ၍ မည်သူကများ ကျိုးတိုင်းပြည်၏ မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။

နောက်ဆုံးတွင် ယန်ရုရွှယ်က အမတ်ကတော်ဟွမ်နှင့် အသေးစိတ်အချက်အလက် အချို့ကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဖီးနစ်သရဖူနှင့် ဝတ်ရုံများကို ချွတ်လိုက်ပြီး အမတ်ကတော်ဟွမ်က နန်းတွင်းအစေခံမလေးများနှင့်အတူ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"သခင်မလေးက ဖီးနစ်သရဖူနဲ့ ဝတ်ရုံတွေဝတ်ထားတာ အရမ်းလှတာပဲ ကျွန်မ ရှောင်ချွန်းတောင် မိန်းမချင်းပေမယ့် ရင်မခုန်ဘဲ မနေနိုင်အောင်ပဲ" ရှောင်ချွန်းက သခင်မလေး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နင်က လှတယ်ထင်နေလို့ ဘာအသုံးကျမှာလဲ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က လှတယ်လို့ ထင်မှဖြစ်မှာပေါ့"

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သေချာပေါက် လှတယ်လို့ ထင်မှာပါပဲ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေထဲကလိုမျိုး ညီလာခံတောင် ပြန်မတက်ချင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်" ရှောင်ချွန်းက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ မရှက်ဘူးလား"

ယန်ရုရွှယ်က ရှောင်ချွန်း၏ နဖူးကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်ပြီးနောက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို စတင်လှန်လှော ဖတ်ရှုနေလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ ပညာရှင်တော်တော်များများ ဒီအသိနှင့်အလုပ် ပေါင်းစပ်ခြင်းရှင်းလင်းချက်စာအုပ်ကို ဖတ်နေကြတာ ကျွန်မ မြင်ဖူးတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ဆရာကြီး ပြောတာတောင် ကျွန်မ ကြားလိုက်သေးတယ်။ အသိနှင့်အလုပ် ပေါင်းစပ်ခြင်း ရှင်းလင်းချက်က ထိပ်တန်း ကွန်ဖြူးရှပ်ကျမ်းဆယ်ဆူထဲမှာ ပါဝင်ပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်တပည့်တိုင်း ဖတ်သင့်တယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီစာအုပ်မှာ ဘာလို့ စာရေးဆရာရဲ့နာမည် မပါရတာလဲဟင်"

ရှောင်ချွန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ချွန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်ရုရွှယ်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တဖျပ်ဖျပ် ခတ်သွားခဲ့သည်။

အတော်ကြာပြီးနောက် မိန်းကလေးက ခေါင်းမော့လာပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါက ဘာလို့လဲဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာက ဒီစာအုပ်ကို ရေးခဲ့တဲ့ ပညာရှင်က လူတော်တော်များများကို မကျေမနပ်ဖြစ်စေမယ့် ကိစ္စတစ်ခု လုပ်ခဲ့လို့ပဲ"

"ဘာကိစ္စလဲဟင်" ရှောင်ချွန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သခင်မလေးက ရှောင်ချွန်းကို အဲဒီအကြောင်း ပြောပြလို့ရမလား"

ယန်ရုရွှယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒါက ကောလာဟလတစ်ခုပါပဲ၊ အမှန်တကယ် ဟုတ်ချင်မှလည်း ဟုတ်မှာပါ"

"ရပါတယ် သခင်မလေး။ ဒီအစေခံက အဲဒီပုံပြင်တွေကို နားထောင်ရတာ အရမ်းသဘောကျလို့ပါ" ရှောင်ချွန်းက ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ယန်ရုရွှယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ အတွေးများကို စုစည်းကာ ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းလေးထောင်က စပြောမှ ရလိမ့်မယ်။ လူသားမျိုးနွယ် နေထိုင်တဲ့ ကမ္ဘာကို အနန္တဓမ္မလောကလို့ ခေါ်ပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ် နေထိုင်တဲ့ ကမ္ဘာကိုတော့ မိစ္ဆာကမ္ဘာလို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကြား ဆက်ဆံရေးက အရမ်း တင်းမာနေခဲ့တယ်။

ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ခေတ်ပျက်မျိုးမှာ။

တံငါရွာလေးတစ်ရွာက ပညာရှင်တစ်ယောက်ဟာ သမင်ဖြူကျောင်းတော်ရဲ့ ရွေးချယ်ရေးစာမေးပွဲကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုဖို့ ပေဟိုင်ပြည်နယ် မြို့တော်ကို သွားခဲ့တယ်..."

ကျောက်ခုံးတောင်၊ ပိုင်တန်းကျောင်းတော်။

နေဝင်ရီတရောအချိန် ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုင်တန်းကျောင်းတော်တွင် ဆုတောင်းနေကြသော ဘုရားဖူးအရေအတွက်မှာ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာခဲ့သည်။

နေလုံးဝ ဝင်သွားသည့်အချိန်အထိ ပိုင်တန်းကျောင်းတော်၏ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဟွေ့မင်က နောက်ဆုံး ဘုရားဖူးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျောင်းတော်တံခါးများကို ပိတ်လိုက်သည်။

ဟွေ့မင်က ကျောင်းတော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ခန်းမဆောင်၏ အရှေ့ဆုံးတွင် ဧရာမ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးတစ်ဆူ ရှိလေသည်။

ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ဘုန်းကြီးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက တရားထိုင်အခင်းပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေလေသည်။

သူမက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီး၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။

မိန်းကလေး၏ ခြေရင်းတွင် အတောင်ပံများပါရှိသော အသားစိုင် ဘောလုံးအလုံးလေးတစ်ခု လဲလျောင်းနေသည်။

၎င်းကို ကနဦးဟင်းလင်းပြင်ဟု အမည်ပေးထားပြီး လိင်အမျိုးအစား မရှိဘဲ ရှေးဟောင်းခေတ်၏ ကြီးမြတ်သော သားရဲဆိုးကြီးလေးကောင်အနက် တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်က ဟွေ့မင် လဲ့ရော့ကျောင်းတော်တွင် ရှိနေစဉ်က ဤရှေးဟောင်း သားရဲဆိုးကြီးနှင့်အတူ မိန်းကလေး ပြန်လာသည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

"အစ်မတော်၊ ဒီနေ့ ပိုင်တန်းကျောင်းတော်က သာမန်ပြည်သူတွေနဲ့ ဘုန်းကြီးတွေကို တရားဟောပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

အသက် ခုနစ်ဆယ်အရွယ် အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် တူသော ဟွေ့မင်က လက်အုပ်ချီကာ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်သာ ရှိပုံရသော မိန်းကလေးကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"အင်း" မိန်းကလေးက ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးကို ဆက်လက်ငေးကြည့်နေရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အစ်မတော်" ဟွေ့မင်က သူ၏ လက်စွပ်ထဲမှ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဆရာတော်က အစ်မတော်ကို ပြန်ခေါ်နေတယ်။ ဆရာတော်က သူ့မှာ အချိန်သိပ်မကျန်တော့လို့ အစ်မတော်ကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တစ်ခါလောက် တွေ့ချင်တယ်တဲ့"

"အဘိုး ကျွန်မကို ထပ်လိမ်နေပြန်ပြီ" မိန်းကလေးက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ "ရဟန်းတွေက မလိမ်ရဘူးလေ၊ ဒါပေမဲ့ အဘိုးက ကျွန်မကို ပြန်လာအောင် လေးခါတောင် လှည့်စားပြီးပြီ"

...

ဟွေ့မင်မှာ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဆရာတော်မှာ သာမန်ရဟန်းများနှင့် တကယ်ကို ကွာခြားလှပေသည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူ၏ ဆရာတော်မှာ လက်ရှိ ဗုဒ္ဓတာအို၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင်။

ဟွေ့မင်က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "အစောပိုင်းက နန်းတော်က အရာရှိတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ နောက်ထပ် လေးလအကြာမှာ ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ အုပ်စိုးသူက မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်တဲ့။ အစ်မတော် ဒီမှာရှိနေတုန်းဆိုရင် အစ်မတော်က ကောင်းချီးပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်တဲ့"

မိန်းကလေးက ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

ဟွေ့မင်က ဆက်ပြီး အတင်းအကျပ် မမေးတော့ပေ။

သူက ရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ ဆရာတော်၏ စာနှင့် ကျိုးတိုင်းပြည်၏ ဖိတ်စာကို မိန်းကလေး၏ ဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဟွေ့မင်က လက်အုပ်ချီကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ဗုဒ္ဓဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုကာ နောက်ဆုတ်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ မိန်းကလေးတစ်ဦးတည်းသာ ထပ်မံကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"မိကူ"

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန်အကြာတွင် မိန်းကလေး၏ ခြေရင်းရှိ ကနဦးဟင်းလင်းပြင်လေးက နိုးလာပြီး သူမ၏ ရှေ့သို့ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

"နိုးပြီလား" မိန်းကလေးက မေးလိုက်သည်။

"မိကူ" ဘောလုံးအဝိုင်းလေးက ခေါင်းညိတ်သကဲ့သို့ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

"အခု ငါတို့က ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ ပိုင်တန်းကျောင်းတော်မှာ ရောက်နေတာ"

"မိကူ"

"အင်း၊ ငါတို့ ဒီမှာ ခဏလောက် နေကြမယ်။ ငါတို့ သူ့ကို ဒီမှာ တွေ့နိုင်လောက်မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်"

"မိကူ မိကူ" ကနဦးဟင်းလင်းပြင်လေးက မိန်းကလေး၏ ရှေ့တွင် ပျော်ရွှင်စွာ လှည့်ပတ်ပျံသန်းနေခဲ့သည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် ကနဦးဟင်းလင်းပြင်လေးက ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားသကဲ့သို့ ၎င်း၏ အတောင်ပံများက အောက်သို့ တွဲကျသွားကာ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားပုံရသည်။ "မိကူ"

"ငါတို့ သူ့ကို တွေ့ပေမယ့် သူက ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာလား"

မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများက ညင်သာစွာ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

"ရပါတယ်"

မိန်းကလေးက လက်လှမ်းကာ ကနဦးဟင်းလင်းပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"သူ ကျွန်မကို မမှတ်မိနိုင်ရင်တောင် ကျွန်မ သူ့ကို မှတ်မိနေရင်ပဲ လုံလောက်ပါတယ်"

အခန်း ၁၁၄ နေရာနှစ်ခု၊ ဆီးနှင်းတစ်ပြင်တည်း၊ အတူယှဉ်တွဲခဲ့သော ဘဝတစ်ခု

"ဒါက ပေဟိုင်ပြည်နယ်ရဲ့ မြို့တော်ပဲ ရှောင်မို။ အရမ်း စည်ကားတာပဲ"

ဘိုင်ရုရွှယ်နှင့် ရှောင်မိုတို့ ပေဟိုင်ပြည်နယ် မြို့တော်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် လမ်းမများပေါ်တွင် သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသော လမ်းသွားလမ်းလာများနှင့် လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် မိမိတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို အော်ဟစ်ရောင်းချနေကြသော ဈေးသည်ငယ်မျိုးစုံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အတော်လေး စည်ကားတာပဲ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဆောင်းရာသီသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နှင်းသည်းထန်စွာ ကျဆင်းထားသည်မို့ မြို့တစ်မြို့လုံးမှာ ဖြူလွှလွှ ဆီးနှင်းထုကြီး ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

သို့သော် ဤအရာက မြို့တော်၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများကို အနည်းငယ်မျှ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှောင်မိုက ပေဟိုင်ပြည်နယ် မြို့တော်ကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်က အခြေအနေနှင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်းသုံးထောင် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နာမည်က မပြောင်းလဲသေးသော်လည်း ပေဟိုင်ပြည်နယ်၏ အခင်းအကျင်းမှာတော့ သေချာပေါက် အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ ယခင်ကထက် ပိုမို စည်ကားတိုးတက်လာခဲ့ပေသည်။

"သကြားလုံးကြိုးသီ။ သကြားလုံးကြိုးသီ ရမယ်ဗျို့"

မလှမ်းမကမ်းတွင် အဘိုးအိုတစ်ဦးက အော်ဟစ်ရောင်းချနေသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။ သူမက ရှောင်မိုကို ဆွဲကာ ပြေးသွားလိုက်သည်။ "ရှောင်မို၊ ငါ ဒါ စားချင်တယ်"

"အဘိုး၊ တစ်ချောင်းကို ဘယ်လောက်လဲဗျ"

"တစ်ချောင်းကို ကြေးပြား သုံးပြားပါကွဲ့"

"ကျွန်တော်တို့ သကြားလုံးကြိုးသီ တစ်ချောင်း ပေးပါ" ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ကြေးပြားသုံးပြားကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်နှင့် ရှောင်မိုတို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြပြီး ယခုအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ လက်ထဲတွင်တော့ သကြားလုံးကြိုးသီတစ်ချောင်း ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

သူ၏ ဘေးရှိ အမျိုးသမီး သကြားလုံးကြိုးသီ စားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်မိုက အပြုံးတစ်ခုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အရာအားလုံးက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်က သူ၏ နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန်အတွက် ရုရွှယ်က သူ့ကို ကျန်းနန်ပြည်နယ် မြို့တော်ဆီသို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးသည်။

ယနေ့တွင်တော့ ရုရွှယ်က သမင်ဖြူကျောင်းတော်၏ စာမေးပွဲ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုရန်အတွက် သူ့ကို ပေဟိုင်ပြည်နယ် မြို့တော်ဆီသို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးနေသည်။

ဘာတစ်ခုမှ မပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှောင်မို။ နင်ရော စားချင်လို့လား။ ရော့လေ"

ဘိုင်ရုရွှယ်က သကြားလုံးကြိုးသီကို မြှောက်ပေးလိုက်ရာ ကြာရိုးအလား ဖြူမွတ်နူးညံ့သော သူမ၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက် အင်္ကျီလက်စွပ်လေး လျှောကျသွားခဲ့သည်။

"မစားတော့ဘူး၊ နင်ပဲ စားလိုက်ပါ" ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ ရုရွှယ်၊ နင် သကြားလုံးကြိုးသီ စားရတာ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် သဘောကျတာလား"

"အင်း၊ သဘောကျပါတယ်" ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ "နင်နဲ့ အတူရှိနေတဲ့အချိန်ကျရင် သကြားလုံးကြိုးသီကို စားချင်စိတ် ပေါ်လာလို့ပါ"

"ဘာလို့လဲ"

"အရူးလေး ရှောင်မိုရ၊ သကြားလုံးကြိုးသီရဲ့ အထဲက ချဉ်တယ်ဆိုတာ နင် မသိဘူးလား"

"ငါက နင်နဲ့ အတူရှိနေတာနဲ့ အဲဒါက ဘာဆိုင်လို့လဲ"

"သေချာပေါက် ဆိုင်တာပေါ့" ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်လုံးများက လခြမ်းကွေးလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ "နင်နဲ့ အတူရှိနေသရွေ့ သကြားလုံးကြိုးသီက သိပ်မချဉ်တော့ဘူးလေ"

ရှောင်မို အနည်းငယ် ကြက်သေသေသွားပြီး သူ၏ဘေးရှိ အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက ပို၍ပို၍ ကြင်နာယုယမှုများ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။ "ဒါဆိုလည်း များများစားပေါ့"

"ရှောင်မို၊ သကြားလုံးကြိုးသီတွေ အများကြီးစားရင် အီသွားလိမ့်မယ်" ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ သကြားလုံးကြိုးသီ စားချင်တိုင်း နင် ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေပေးမယ်လို့ ကတိပေးနော်၊ ဟုတ်ပြီလား"

ရှောင်မိုက လက်လှမ်းကာ အမျိုးသမီး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီဗျာ"

ရှောင်မို၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းငုံ့ကာ သကြားလုံးကြိုးသီကို ဆက်စားနေလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များထက်တွင် လှပသော ရှက်သွေးဖြာမှုတစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင်။

ရှောင်မိုနှင့် ဘိုင်ရုရွှယ်တို့က တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး နေရာချလိုက်ကြသည်။

ခရီးဆောင်အိတ်များကို ချထားပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်က သမင်ဖြူကျောင်းတော်၏ ရွေးချယ်ရေးစာမေးပွဲအတွက် စာရင်းပေးသွင်းရန် ရှောင်မိုနှင့်အတူ ဒေသခံ စာမေးပွဲခန်းမသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ပေဟိုင်ပြည်နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက စာမေးပွဲခန်းမကို သမင်ဖြူကျောင်းတော်ထံသို့ ငှားရမ်းပေးထားခြင်းဖြစ်ရာ စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့် နေရာမှာလည်း ပေဟိုင်ပြည်နယ် စာမေးပွဲခန်းမပင် ဖြစ်သည်။

သမင်ဖြူကျောင်းတော်၏ ရွေးချယ်ရေးစာမေးပွဲတွင် ပါဝင်ဖြေဆိုလိုသော ပညာရှင် အရေအတွက်မှာ အလွန်အမင်း များပြားလွန်းခြင်း မရှိသလို အလွန်နည်းပါးနေခြင်းမျိုးလည်း မရှိပေ။

များပြားသည်ဟု ဆိုရခြင်းမှာ ဝိညာဉ်အမြစ် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိပြီး ပညာရှင်လည်းဖြစ်သူ မည်သူမဆို ယေဘုယျအားဖြင့် ဝင်ရောက်ဖြေဆိုရန် ရွေးချယ်ကြမည်ဖြစ်ပြီး သမင်ဖြူကျောင်းတော်ကလည်း များသောအားဖြင့် လျှောက်ထားသူ အားလုံးကို လက်ခံလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နည်းပါးသည်ဟု ဆိုရခြင်းမှာ သာမန်လူအများစုက ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်မလာနိုင်ကြသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းရန်ဆိုလျှင် သာ၍ပင် ရှားပါးပေသေးသည်။

ရှောင်မိုက အောင်မြင်စွာ စာရင်းပေးသွင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ငါးရက်အကြာတွင် စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် စာမေးပွဲခန်းမသို့ သွားရောက်ရန်သာ လိုအပ်တော့သည်။

မသိမသာဖြင့်ပင် ငါးရက်တာ အချိန် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်နေ့တွင် ဘိုင်ရုရွှယ် ကိုယ်တိုင် ရှောင်မိုကို စာမေးပွဲခန်းမသို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

"စာမေးပွဲဖြေရင် စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့နော်"

"အင်းပါ"

"ရှောင်မို၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုထားရမယ်။ နင် သေချာပေါက် စာမေးပွဲ အောင်မှာပါ"

"ငါ သိပါတယ်"

"နင် စာမေးပွဲ ကျသွားရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါတို့ တခြားကျောင်းတော်ကို သွားလို့ရတာပဲ"

"အဆိုးဆုံးဆိုရင် နင့်ကို သီးသန့်စာသင်ပေးဖို့ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်က ဆရာနည်းနည်းလောက်ကို ငါ သွားပြန်ပေးဆွဲပေးမယ်"

စာမေးပွဲသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို မနားတမ်း စကားတွေ ပြောနေခဲ့သည်။ ရှောင်မို စာမေးပွဲကျပါက ဝမ်းနည်းသွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ရုရွှယ်၊ စိတ်လျှော့ပါ၊ ငါ တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါသာ စာမေးပွဲကျသွားခဲ့ရင် ငါ့မှာ အရည်အချင်း မလုံလောက်သေးလို့ဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ" ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ စာမေးပွဲဖြေရမှာက ငါလေ၊ ဘာလို့ နင်က ငါ့ထက်ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ"

"ငါ စိတ်မလှုပ်ရှားပါဘူး" ဘိုင်ရုရွှယ်က မျက်နှာလွှဲသွားသည်။

"အဲဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ" ရှောင်မိုက လမ်းလျှောက်နေမှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ "ကဲ ရုရွှယ်၊ ငါ စာမေးပွဲသွားဖြေတော့မယ်"

ထိုအခါမှသာ သူမနှင့် ရှောင်မိုတို့ စာမေးပွဲခန်းမ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ဘိုင်ရုရွှယ် သတိပြုမိသွားသည်။

အမျိုးသမီးက သူမ၏ လှပသော ခေါင်းလေးကို မော့ကာ ရှောင်မိုကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် ထွက်လာမယ့်အချိန်ကို ငါ စောင့်နေမယ်"

ရှောင်မိုက နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ အလှလေးကို အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကာ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စာမေးပွဲခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

စာမေးပွဲခန်းမ လမ်းမရှေ့တွင် မိန်းမပျိုလေးက ခြေဖျားထောက်ကာ အဝေးသို့ ထပ်ခါတလဲလဲ လှမ်းမျှော်ကြည့်နေခဲ့သည်။

စာမေးပွဲခန်းမ။

အခန်းတစ်ခန်းအတွင်းတွင် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။

အဘိုးအို၏ ဘေးတွင်တော့ တပည့်နှစ်ဦးဖြစ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ ရပ်နေကြသည်။

"ကျိုးလီ၊ ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ သမင်ဖြူကျောင်းတော်ရဲ့ ရွေးချယ်ရေးစာမေးပွဲမှာ ပညာရှင် ဘယ်နှယောက် ဝင်ရောက်ဖြေဆိုကြမလဲ"

သမင်ဖြူကျောင်းတော်၏ ဆရာတစ်ဦးဖြစ်သော ချီတောက်မင်က လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဒီရွေးချယ်ရေးစာမေးပွဲမှာ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုမယ့် ပညာရှင် စုစုပေါင်း သုံးရာနှစ်ဆယ့်ငါးယောက် ရှိပါတယ်" ရှန်ကျိုးလီ အမည်ရသော မိန်းကလေးက မြူးတူးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သုံးရာနှစ်ဆယ့်ငါးယောက်" ချီတောက်မင်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဒါက ပုံမှန်ထက်တော့ တကယ်ကို များတာပဲ"

လော့ယန် အမည်ရသော အမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီသုံးရာနှစ်ဆယ့်ငါးယောက်ထဲက တပည့်နှစ်ယောက်လောက် စာမေးပွဲအောင်သွားရင်တောင် အရမ်းကို ကံကောင်းနေပြီလို့ ဆိုရမှာပါပဲ"

သူတို့သုံးဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကူညီရေးတာဝန်ခံ အရာရှိတစ်ဦးက တံခါးခေါက်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ "ဆရာကြီးချီ၊ စာမေးပွဲ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုမယ့် ပညာရှင်တွေ အားလုံး ရောက်ရှိနေကြပါပြီ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟန်လင်ပညာရှိကြီးကျန်း" ချီတောက်မင်က ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ချကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "သွားကြစို့၊ ပေဟိုင်ပြည်နယ်က ပညာရှင်တွေနဲ့ သွားတွေ့ကြတာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လော့ယန်နှင့် ရှန်ကျိုးလီတို့ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး သူတို့၏ ဆရာနောက်မှလိုက်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝန်းအတွင်း၌ ပညာရှင် သုံးရာကျော် ရပ်နေကြသည်။

အဘိုးအို အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများက တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားပြီး အကြည့်အားလုံးက သူ၏ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"ဒီနေ့ သမင်ဖြူကျောင်းတော်ရဲ့ စာမေးပွဲကို ဒီအဘိုးအိုက ကြီးမှူးကျင်းပမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအဘိုးအိုက ချီတောက်မင် ပါ။ အားလုံးကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်" ချီတောက်မင်က အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် ဆရာကြီး" လူတိုင်းက အလျင်အမြန် ပြန်လည်အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

"ဆရာကြီးချီ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

"ဆရာကြီးချီက ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"မင်း ဒါကို မသိဘူးလား။ ဆရာကြီးချီက ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်ရဲ့ ဝါရင့်ပညာရှိကြီးတစ်ဦးလေ"

"ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ဆရာကြီးချီက လက်ရှိ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော် အကြီးအကဲရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီလေးလည်း ဖြစ်သေးတယ်"

"ဘာလို့ ဆရာကြီးချီက သမင်ဖြူကျောင်းတော်မှာ ဆရာသွားလုပ်ရတာလဲ"

"ဘာများ ဆန်းလို့လဲ။ ဆရာကြီးချီက ခရီးသွားလာ လေ့လာရတာကို သဘောကျတယ်။ သမင်ဖြူကျောင်းတော်မှာ ဆရာလိုအပ်နေတာနဲ့ ကြုံသွားတော့ သူ နေခဲ့တာပေါ့"

လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်နေသော ရှောင်မိုက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ တီးတိုးပြောဆိုသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး ဆရာကြီးချီ၏ နောက်ခံကို ယေဘုယျအားဖြင့် နားလည်သွားခဲ့သည်။ ဤအဘိုးအိုက သာမန်ဆရာတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

"ငါတို့ရဲ့ ဒီနေ့ စာမေးပွဲကို အပိုင်းသုံးပိုင်း ခွဲထားပါတယ်။ ပထမ စာမေးပွဲက မင်းတို့ရဲ့ ပညာအရည်အချင်းကို စစ်ဆေးမှာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး နေရာယူကြပါ" ဆရာကြီးချီက ဖိတ်ခေါ်သည့် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ပညာရှင်များက စာမေးပွဲခန်းမတွင် အစောပိုင်းကတည်းက ပြင်ဆင်ထားသော တရားထိုင်အခင်းများပေါ်တွင် အလျင်အမြန် ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။

ဆရာကြီးချီက သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများက လူတိုင်းရှေ့ရှိ စားပွဲငယ်လေးများပေါ်သို့ လွင့်ကျလာခဲ့သည်။ "စာမေးပွဲ ဖြေဆိုချိန်က တစ်နာရီ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး စတင်ဖြေဆိုနိုင်ပါပြီ"

စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများက မေးခွန်းလွှာများကို လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။

ရှောင်မို၏ အမြင်တွင် ဤစာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာမှာ တကယ်တော့ စံသတ်မှတ်ထားသော နန်းတွင်းစာမေးပွဲနှင့် ဆင်တူပေသည်။

သို့သော် နိုင်ငံရေးရာ ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းများ နည်းပါးပြီး ကွန်ဖြူးရှပ် ကျမ်းစာမျိုးစုံနှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းများ ပိုမိုပါဝင်နေခြင်းသာ ကွာခြားပေသည်။

သူ ဆက်လက် ရေးသားဖြေဆိုနေရင်း ရှောင်မို တစ်ခုသတိထားမိသွားသည်မှာ ကွန်ဖြူးရှပ် ကျမ်းစာများသာမက ဈေးကွက်ထဲတွင် တွေ့ရတတ်သော အခြား စာအုပ်စာပေ အစုံအလင်မှ မေးခွန်းအချို့ပင် ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်နာရီ အကြာတွင် ဆရာကြီးချီက မေးခွန်းလွှာများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

စာမေးပွဲ အဖြေလွှာများက ဆရာကြီးချီ၏ မျက်လုံးရှေ့မှ ဖြတ်သန်းလွင့်မျောသွားပြီး တစ်ရွက်လျှင် အသက်သုံးရှိုက်စာ အချိန်ထက် ပို၍ မကြာမြင့်ခဲ့ပေ။

"ယွဲ့ဖုန်လိုင်၊ အောင်တယ်"

"ဖန်ယန်၊ ကျတယ်"

"ဝေ့ရှင်းယွီ၊ အောင်တယ်"

ဆရာကြီးချီက အဖြေလွှာတစ်ရွက် စစ်ဆေးပြီးတိုင်း ထိုသူ အောင်မြင်သလား သို့မဟုတ် ကျရှုံးသလား ဆိုသည်ကို ကြေညာပေးလေသည်။

အဖြေလွှာ တစ်ရွက် ဆရာကြီးချီ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူက အသက်ဆယ်ရှိုက်စာ အချိန်အထိ အပြည့်အဝ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရှန်ကျိုးလီနှင့် လော့ယန်တို့ပင် သိချင်စိတ်ဖြင့် အနီးသို့ ကပ်ကာ ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။

"ရှောင်မို၊ အောင်တယ်"

နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးအိုက ကြေညာလိုက်သည်။

လူအုပ်ထဲတွင် ရှိနေသော ရှောင်မိုက အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ပထမစာမေးပွဲအပြီးတွင် ကိုယ်စားလှယ်လောင်း တစ်ရာပင် မပြည့်တော့ချေ။

"ပထမစာမေးပွဲကို အောင်မြင်သွားတဲ့သူတွေကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ ပထမစာမေးပွဲက မင်းတို့ရဲ့ ပညာအရည်အချင်းပေါ်မှာ မူတည်ပေမယ့် အားလုံးသိကြတဲ့အတိုင်း သမင်ဖြူကျောင်းတော်ရဲ့ ပညာရှင်တွေက ကျောင်းသားတွေလည်း ဖြစ်သလို ကျင့်ကြံသူတွေလည်း ဖြစ်ကြတယ်"

"နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ လူတိုင်းကို သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အပေါ် အခြေခံပြီး စစ်ဆေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်"

ချီတောက်မင်က ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ မှင်အိုးတစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ၎င်း၏ အတွင်းရှိ အရာများကို လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

မှင်အိုးထဲမှ မှင်ရည်များက မှင်စက်လေးများအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး လူတိုင်း၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မို၏ အသိစိတ်များက တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားကြသည်။

စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာအတွင်း၌ ရှောင်မိုက သူ့ကိုယ်သူ အဆုံးအစမဲ့သော ဂုဏ်ကျက်သရေနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လှပသည့် အမျိုးသမီးများနှင့် ခမ်းနားထည်ဝါသော ရထားလုံးများ ဝန်းရံနေကာ နန်းတော်တွင်း၌ အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမားသော ဩဇာအာဏာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ဟု မြင်မက်နေခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ လူဘယ်နှယောက်လောက် နိုးလာနိုင်မလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး" ရှန်ကျိုးလီက သူမဘေးရှိ အမျိုးသားကို မေးလိုက်သည်။

လော့ယန်က လူအုပ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ "သူတို့က ရိုင်းစိုင်းတဲ့လူတွေချည်းပါပဲ။ တစ်ယောက်လောက်တောင် နိုးလာနိုင်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး"

လော့ယန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအုပ်၏ အလယ်တည့်တည့်ရှိ ပညာရှင်က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လာခဲ့သည်။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" လော့ယန်မှာ လန့်ဖြန့်သွားခဲ့သည်။

သူ အရင်တုန်းက ဒီစမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့စဉ်က အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလူက အသက်လေးရှိုက်စာ အချိန်လေးပဲ ယူလိုက်တယ်ပေါ့။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ရှုံးသွားပြီထင်တယ်"

ရှန်ကျိုးလီ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အံ့ဩမှုကလည်း ရှောင်မိုဆီသို့ ဦးတည်နေခဲ့သည်။

ဒီပညာရှင်က နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်။

ခမ်းနားတဲ့ ရထားလုံးတွေ၊ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ၊ ဩဇာအာဏာနဲ့ ငွေကြေးတွေက သူ့အတွက် ဘာသွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုမှ မရှိဘူးများလား။

ဆရာကြီးချီနှင့် သူ၏ တပည့်နှစ်ဦးက သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသော ရှောင်မိုက အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပညာရှင်များက တဖြည်းဖြည်း နိုးလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရှောင်မို အပါအဝင်မှ လူငါးယောက်သာ ရှိလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချီတောက်မင်က သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ စုတ်တံ၊ မှင်၊ စက္ကူနှင့် မှင်အိုးတို့ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲတစ်လုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

"ဒီတတိယစာမေးပွဲအတွက် မင်းတို့အနည်းငယ်ကို စုတ်တံနဲ့ မှင်ကို ယူပြီး ဆီးနှင်းဖြူခေါင်းစဉ်နဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ် စပ်ဆိုဖို့ တောင်းဆိုပါရစေ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

အမျိုးသားငါးဦးက အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး မဲနှိုက်ကာ ကဗျာစပ်ဆိုရန် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် စုတ်တံတစ်ချောင်းဖြင့် ကဗျာစပ်ဆိုခြင်းမှာ စိတ်ကူးနိုင်သမျှထဲတွင် အလွယ်ကူဆုံး ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းက မိမိတို့၏ ပါရမီကို အလွန် ယုံကြည်မှုရှိနေကြသည်။

သို့သော် ပထမဆုံးလူက စာရေးစားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို စုစည်းပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သောအခါ ၎င်းကို လုံးဝ မ,မနိုင်ခဲ့ပေ။

ချီတောက်မင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒီစုတ်တံကို စာပေချီစုတ်တံလို့ ခေါ်တယ်။ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်တွေ ကျင့်ကြံတဲ့အခါမှာ စာပေမှင်ရည် ကံတရားကို တဖြည်းဖြည်း စုဆောင်းရတယ်။ မင်းမှာ လုံလောက်တဲ့ စာပေချီ မရှိဘူးဆိုရင် ကဗျာစပ်ဖို့ နေနေသာသာ စုတ်တံကို မ,ဖို့တောင် ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ မိတ်ဆွေလေး၊ နောင်မှာ ကြိုးစားကျင့်ကြံပြီး နောက်တစ်ခါမှ ပြန်ကြိုးစားကြည့်ပါ"

ဤလူက မလိုလားသော်ငြားလည်း သက်ပြင်းချရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး အရိုအသေပေးကာ ခြံဝန်းထဲမှ လှည့်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။

ဒုတိယလူက ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူက ခက်ခက်ခဲခဲ မ,မနိုင်ခဲ့သော်လည်း စာတစ်ကြောင်း ရေးဆွဲလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုတ်တံမှာ ပေါင်တစ်ထောင်ခန့် လေးလံသွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ လွတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ဖန်ချန် အမည်ရသော တတိယလူက စာလုံးလေးလုံး ရေးသားနိုင်ခဲ့သည်။

ဟူချင်းရှန်း အမည်ရသော စတုတ္ထလူက ကဗျာတစ်ကြောင်း၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ရေးသားနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အပြည့်အဝ ကဗျာတစ်ပုဒ် မပြီးမြောက်ခဲ့သော်လည်း အရည်အချင်းပြည့်မီသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရပြီး သမင်ဖြူကျောင်းတော်သို့ ဝင်ခွင့်ရသွားခဲ့သည်။

သူတို့၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနီးတွင် ရပ်နေသော ရှန်ကျိုးလီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီစာပေချီစုတ်တံကို သုံးပြီး အပြည့်အစုံ ကဗျာတစ်ကြောင်း ရေးဖို့ဆိုတာ မလွယ်ပါဘူး။ ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ ပြည်နယ်တွေနဲ့ ခရိုင်တွေ အားလုံးမှာ အဲဒီလို လုပ်နိုင်တဲ့သူက လက်ချိုးရေတွက်လို့ ရပါတယ်။ ဒါကြောင့် စာလုံးလေးလုံး ရေးနိုင်တာကိုပဲ အောင်မြင်တယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတာပါ"

ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦး နားလည်သွားကြသည်။

ရှန်ကျိုးလီက မလှမ်းမကမ်းရှိ ရှောင်မိုကို မြူးတူးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟေး၊ ရုပ်ချောတဲ့ ပညာရှင်လေး၊ နင့်အလှည့် ရောက်ပြီ"

ရှောင်မိုက အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူက စုတ်တံနှင့် မှင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် စာမေးပွဲခန်းမ အပြင်ဘက်ရှိ လူတိုင်းနီးပါးက သူတို့၏ ခေါင်းများကို လှည့်ကာ ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။

ထိုခြံဝန်းအတွင်း၌ မှင်နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံများ အမှန်တကယ်ပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝေ့အချိန်ကာလတွင် စာမေးပွဲခန်းမ တံခါးများ ပွင့်လာပြီး အပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား ထွက်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်မို"

ခြံဝန်းအပြင်ဘက်တွင် အဖြူရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်မောင်းများကို ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ရှောင်မိုက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး လှေကားထစ်များမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးက အလျင်အမြန် လိုက်မီလာခဲ့သည်။

စာမေးပွဲအောင်မြင်ခဲ့သော အခြား ပညာရှင်နှစ်ဦး၏ အကြည့်များအောက်တွင် ရှောင်မိုက အမျိုးသမီးနောက်မှလိုက်ကာ လမ်းမပေါ်ရှိ ဆီးနှင်းဖြူများထက် ခြေချရင်း တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ရှောင်မို၊ စာမေးပွဲ ဘယ်လိုနေလဲ။ အောင်လား" ဘိုင်ရုရွှယ်က မေးလိုက်သည်။

"အင်း၊ ငါ အောင်တယ်" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ" ဘိုင်ရုရွှယ်က ခြေဖျားထောက်ကာ သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူက အရပ်ရှည်လွန်းနေသဖြင့် သူမ မမီခဲ့ပေ။

သူမ မမီတော့သည့်အတွက် အစားထိုးအနေဖြင့် သူ၏ အင်္ကျီလက်စွန်းကိုသာ ဆွဲကိုင်ထားလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်စွန်းကို ဆွဲကာ သူ၏ လက်မောင်းကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။ "သမင်ဖြူကျောင်းတော်က ဘာတွေများ စစ်ဆေးတာလဲ"

"စာမေးပွဲ သုံးခုလေ။ ပထမတစ်ခုက မေးခွန်းတွေ ဖြေရတာ" ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒုတိယတစ်ခုက စိတ်နှလုံးသဘာဝကို စစ်ဆေးတာ။ ငါက လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ ဝန်းရံနေပြီး ရွှေတောင် ငွေပင်လယ်တွေ၊ နန်းတော်ထဲမှာ အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမားတဲ့ ဩဇာအာဏာတွေ ရှိနေတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတစ်ခုထဲကို ဝင်သွားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက အသက်လေးရှိုက်စာ အချိန်တောင် မပြည့်ခင်မှာ နိုးလာခဲ့တယ်"

"အဲဒီလောက် မြန်တာလား။ ယောက်ျားတွေက အဲဒီလိုအရာတွေကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားကြတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဘိုင်ရုရွှယ်က မေးလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "နန်းတော်ထဲက အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမားတဲ့ ဩဇာအာဏာလား။ ငါက အရာရှိ မဖြစ်ချင်ပါဘူး။ ရွှေတောင် ငွေပင်လယ်တွေလား။ နင်က အဲဒါတွေကို ငါ့ကို အများကြီး ပြခဲ့ပြီးပြီလေ။ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ခမ်းနားတဲ့ ရထားလုံးတွေ ဆိုရင်တော့..."

ရှောင်မိုက သူ၏ဘေးရှိ အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘယ်ဟာကမှ နင့်လောက် မလှပါဘူး"

"ဒါ.. ဒါကတော့ သဘာဝပဲလေ..."

ဘိုင်ရုရွှယ်က မျက်နှာလွှဲသွားပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ရှက်သွေးဖြာမှုက နားရွက်ဖျားများအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကတော့ ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

အတော်ကြာပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ရှက်ရွံ့မှုများကို တည်ငြိမ်သွားစေပြီးမှ သူမ မေးလို့မပြီးသေးကြောင်း ပြန်အမှတ်ရသွားခဲ့သည်။ "ဒါနဲ့ ရှောင်မို၊ တတိယ စာမေးပွဲက ဘာလဲဟင်"

"တတိယ စာမေးပွဲက ဆီးနှင်းဖြူ ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးရတာလေ။ တကယ်တော့ အတော်လေး လွယ်ပါတယ်" ရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။

"ကဗျာလား။ နင် ဘယ်လိုကဗျာမျိုး ရေးခဲ့တာလဲ" ဘိုင်ရုရွှယ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နင် သိချင်လို့လား" ရှောင်မိုက လမ်းလျှောက်နေမှုကို ရပ်တန့်ကာ ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း၊ အင်း" ဘိုင်ရုရွှယ်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကဗျာမှာ စာကြောင်း လေးကြောင်း ပါတယ်။ ငါရေးခဲ့တဲ့ ပထမစာကြောင်း နှစ်ကြောင်းက..."

ရှောင်မိုက သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို သပ်ရပ်သွားစေရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်း၏ အံ့အားသင့်ဖွယ် အရိပ်အယောင်၊ တိမ်တိုက်များအလွန်မှ လှေတစ်စင်း။ မြစ်ရေ၏ အေးစက်ကြည်လင်မှုသည်၊ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆောင်းဦးရာသီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ"

"အင်း အင်း၊ မဆိုးပါဘူး။ နောက်ဆုံး စာကြောင်း နှစ်ကြောင်းကရော" ဘိုင်ရုရွှယ် မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ် ခတ်သွားခဲ့သည်။

"နောက်ဆုံး စာကြောင်း နှစ်ကြောင်းလား..." ရှောင်မိုက ရွတ်ဆိုတော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။

"ထားလိုက်တော့၊ နင့်ကို မပြောပြသေးဘူး" ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ရှောင်မိုက ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ဟင်။ နင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမျိုး လုပ်ရတာလဲ..."

ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေတ္တမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ ရှောင်မို၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး ချွဲနွဲ့စွာ လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

"ရှောင်မို အပုပ်ကောင်၊ ငါ့ကို ပြောပြလေ။ မြန်မြန် ပြောပြပါဆိုနေ"

စာမေးပွဲခန်းမအတွင်း။

ရှန်ကျိုးလီက စားပွဲပေါ်တွင် ချထားသော စုတ်တံကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စာရေးစားပွဲပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ ရေးသားထားသော ကဗျာစာကြောင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ပိုကြည့်လေလေ ရှန်ကျိုးလီ ပို၍ သဘောကျလေလေပင်။ "ဆရာ၊ ဒီကဗျာက ရေးထားတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ဆရာ့တပည့်ကို ပေးလို့ရမလား"

"ကောင်မလေး၊ နောက်မနေနဲ့။ ဒီကိုယ်စားလှယ်လောင်း သုံးယောက်ရဲ့ စာမေးပွဲ အဖြေလွှာတွေကို ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြန်စစ်ရဦးမှာ"

"ရပါတယ် ဆရာရဲ့။ ကျွန်မရဲ့ အဘိုးက စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်မှ သူ့အတွက် ကျွန်မ မိတ္တူတစ်စောင် ပြန်ကူးပေးလိုက်လို့ ရတာပဲဟာကို။ ဆရာ၊ ကျွန်မကို ပေးလိုက်ပါနော်၊ နော် နော် လို့" ရှန်ကျိုးလီက သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုလည်း မင်းကိုပဲ ပေးလိုက်ပါတော့မယ်" ချီတောက်မင်က ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။ ဤမိန်းကလေးက ကဗျာများကို စုဆောင်းရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး အထူးသဖြင့် စာရေးသူကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသည်များကို ပို၍ သဘောကျကြောင်း သူ သိထားပေသည်။

သူသာ သဘောမတူခဲ့လျှင် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမက သူ့ကို နှောင့်ယှက်နေမည်မှာ သေချာပေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ" ရှန်ကျိုးလီက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် စုတ်တံနှင့် မှင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ အဘိုးအတွက် မိတ္တူကူးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လော့ယန်က ပညာရှင်၏ စာမေးပွဲအဖြေလွှာကို ကြည့်ကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် လိုချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဂိုဏ်းတူညီမလေး သဘောကျနေသော အရာကို သူ မလုယူနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုအမျိုးသမီးငယ်က စာပေချီစုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ကာ စက္ကူပေါ်တွင် တစ်ချက်ချင်းစီ၊ စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီ ကူးယူရေးသားနေသည်ကို သူတို့နှစ်ဦး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

"မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်း၏ အံ့အားသင့်ဖွယ် အရိပ်အယောင်၊ တိမ်တိုက်များအလွန်မှ လှေတစ်စင်း။"

"မြစ်ရေ၏ အေးစက်ကြည်လင်မှုသည်၊ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆောင်းဦးရာသီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။"

"နေရာနှစ်ခု၊ တူညီသော လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများ၊ ဆီးနှင်းများကို အတူတကွ မျှဝေခံစားကြလျက်။"

"ဤဘဝတွင်မူ၊ ငါတို့နှစ်ဦး အတူတကွ အိုမင်းရင့်ရော်ခွင့် ရခဲ့ပြီဟု ဆိုရပေမည်။"