အခန်း (၁၁၇-၁၁၈)

အခန်း ၁၁၇ နောက်ထပ် ကွန်ဖြူးရှပ်သူတော်စင်တစ်ပါး ပေါ်ထွက်မလာခဲ့သည်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ကာလများ ကြာမြင့်ခဲ့လေပြီ

သမင်ဖြူကျောင်းတော်၏ ကျောင်းသားသစ်အားလုံးက အစပိုင်းတွင် အတန်းကြီးများကို တက်ရောက်ကြရသည်။

ပညာအရည်အချင်းက အနည်းငယ်အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါမှသာ ကျောင်းတော်ရှိ ဆရာများနှင့် ဆက်လက်ပညာသင်ကြားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤအရာက သူ၏ ယခင်ဘဝရှိ တက္ကသိုလ်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်ဟု ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘွဲ့ကြိုကျောင်းသားများက အတန်းကြီးများကို တက်ရောက်ကြပြီး ဘွဲ့လွန်ကျောင်းသားများက သီးသန့်ဆရာတစ်ဦးထံတွင် လိုက်လံသင်ယူကြရသကဲ့သို့ပင်။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ရှောင်မိုက မော်အချိန် (နံနက် ၅ နာရီမှ ၇ နာရီ) ကျော်လွန်ပြီး နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် အိပ်ရာမှ နိုးထလေ့ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်က နိုးနှင့်နေပြီဖြစ်ပြီး ရှောင်မို မျက်နှာသစ်ရန်အတွက် ရေနွေးပြင်ဆင်ပေးကာ နံနက်စာ ချက်ပြုတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

နံနက်စာစားပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို ခြံဝန်းအပြင်ဘက်အထိ လိုက်ပို့ပေးလေသည်။

ရှောင်မို အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာလျှင် ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ အကြည့်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခြံဝန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ရင်း ရှောင်မို ပြန်အလာကို စောင့်မျှော်နေတတ်သည်။

ရှောင်မို အတန်းကြီးများ တက်ရောက်ရသည့် နေရာမှာ ရောင်ပြန်သုံးပါး တောင်ထွတ်၏ ဆယ့်ကိုးခုမြောက် စာသင်ဆောင်ဖြစ်သည်။

စာသင်ဆောင်တစ်ခုစီတွင် ကျောင်းသားသစ် အယောက်နှစ်ဆယ်ခန့် ရှိလေသည်။

သူတို့က တိုင်းပြည်အသီးသီးမှ လာရောက်ကြသူများဖြစ်ပြီး ရှောင်မိုက ပေမန်စတိုင် ဝတ်ဆင်ထားသော ပညာရှင်များကိုပင် တွေ့ကြုံခဲ့ရသေးသည်။

ကျောင်းသားသစ်များထဲတွင် အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ ပါဝင်သော်လည်း အမျိုးသမီးအရေအတွက်ကတော့ ပိုနည်းပါးပေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုကို ဇဝေဇဝါဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ ဤအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးအချို့၏ ပညာသင်ကြားရေးအပေါ် ထားရှိသော သဘောထားမှာ သိပ်ပြီး လေးနက်မှုမရှိပုံရခြင်းပင်။ သူတို့က နေ့စဉ် စကားပြောကာ ရယ်မောနေတတ်ကြပြီး ဆရာပေးသော အိမ်စာများနှင့် ပတ်သက်၍ သက်ပြင်းချတတ်ကြကာ သမင်ဖြူကျောင်းတော်သို့ အပန်းဖြေခရီး ထွက်လာကြသကဲ့သို့ပင်။

နောက်ပိုင်းမှသာ ဤအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးအများစုမှာ သာမန်သေမျိုးမင်းဆက်များမှ တော်ဝင်သားတော်နှင့်သမီးတော်များ ဖြစ်ကြကြောင်း ရှောင်မို သိရှိသွားခဲ့သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်မှလွဲ၍ ကြီးမြတ်သော ကျောင်းတော်ကြီးလေးခုက လူသားမျိုးနွယ်၏ ကြီးမြတ်သော မင်းဆက်ကြီးဆယ်ခုအတွက် ဝင်ခွင့်အပိုခွဲတမ်းများ ချထားပေးလေ့ရှိပြီး မှူးမတ်မျိုးနွယ်ဝင် သားသမီးများကို လာရောက်ပညာသင်ကြားခွင့် ပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့က ဤနေရာတွင် အများဆုံး လေးနှစ်သာ နေထိုင်ကြမည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရပ်တွင် အောင်မြင်မှု အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရရှိထားပြီး ဆက်လက်နေထိုင်ကာ ပညာသင်ကြားလိုပါက မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုသို့သောလူမျိုးမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေသည်။

ရှောင်မိုက ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ထူးခြားပြောင်မြောက်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို ရှောင်မိုက ဆရာကြီးချီ၏ တပည့်ဖြစ်လာသည်ဟူသော သတင်းများ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားခြင်းကြောင့် မှူးမတ်သားသမီး အများအပြားက ရှောင်မိုနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့လိုကြသည်။

အထူးသဖြင့် မှူးမတ်အမျိုးသမီးငယ် အများအပြားဆိုလျှင် သူတို့၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် မြတ်နိုးအားကျမှုများဖြင့် ရှောင်မိုကို ကြည့်တတ်ကြသည်။

ဤလူများနှင့် ပတ်သက်၍ ရှောင်မိုက အရမ်းမဝေးကွာလွန်းသလို အရမ်းလည်း မရင်းနှီးလွန်းဘဲ ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံကာ သင့်လျော်သော အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားရုံသာဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုကို စာသင်ပြပေးသော ဆရာ၏ အမည်မှာ ဝမ်ချွမ် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချွမ်က ချီတောက်မင်၏ မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်၏ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူက သမင်ဖြူကျောင်းတော်သို့ လာရောက်ကာ ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုက ချီတောက်မင်၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့်ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ချွမ် သိရှိသွားပြီးနောက် အတန်းချိန်တိုင်းတွင် ရှောင်မိုကို မေးခွန်းထုတ်ကာ သူ၏ ပညာအရည်အချင်းကို စစ်ဆေးလေ့ရှိပြီး အခြားတပည့်များထက် ရှောင်မိုအပေါ် ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှောင်မိုက အမြဲတမ်း ချောမွေ့စွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဝမ်ချွမ် အလွန် ကျေနပ်အားရခဲ့သည်။

ဤဆရာဝမ်နှင့် ပတ်သက်၍ သူက အနည်းငယ် ခေါင်းမာပြီး ရှေးရိုးစွဲကြီးတစ်ဦးနှင့်တောင် တူနေသည်ဟု ရှောင်မို ခံစားရသော်ငြားလည်း သူ၏ ပညာအရည်အချင်းမှာတော့ အပြစ်ဆိုစရာ မရှိချေ။

ထို့အပြင် ဂိုဏ်းတူဦးလေးဝမ်ချွမ်၏ အရာဝတ္ထုများကို လေ့လာ၍ အသိပညာကို ချဲ့ထွင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော သုတေသနများမှာ အလွန်အမင်း နက်ရှိုင်းလှပေသည်။

သို့သော် သုံးလအကြာ နေ့တစ်နေ့တွင် ရှောင်မိုက ဝမ်ချွမ်ကို လုံးဝ ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့ပုံရသည်။

ထိုနေ့ အတန်းချိန်အတွင်း ဝမ်ချွမ်က ရုတ်တရက် အကြံရကာ အရာဝတ္ထုများကို လေ့လာ၍ အသိပညာကို ချဲ့ထွင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော သူ၏ နားလည်မှုကို ကျောင်းသားများအား ရှင်းပြခဲ့သည်။

ဆရာဝမ်က အရာဝတ္ထုများကို လေ့လာ၍ အသိပညာကို ချဲ့ထွင်ခြင်းဆိုသည်မှာ အပြင်ပန်း လေ့လာစူးစမ်းခြင်း၊ သင်ယူခြင်းနှင့် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင် စဉ်းစားခြင်းတို့မှတစ်ဆင့် စကြဝဠာ၏ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးပြောကြားခဲ့သည်။

သူက ကောင်းကင်ဘုံနိယာမကို ထိန်းသိမ်းပြီး လူသားတို့၏ လောဘဆန္ဒများကို ဖယ်ရှားခြင်း အကြောင်းကို ပြောဆိုခဲ့သည်။

သူက မေတ္တာ၊ သစ္စာ၊ ကျင့်ဝတ်နှင့် ပညာတို့ကို နိယာမ၏ အဓိက အနှစ်သာရများအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့ပြီး သဘာဝတရားသည်ပင်လျှင် နိယာမဖြစ်ကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။

အရာဝတ္ထုများကို လေ့လာခြင်းမှတစ်ဆင့် အသိပညာကို ချဲ့ထွင်ကာ နိုးကြားလာစေခြင်း၊ ထိုမှတစ်ဆင့် စိတ်ဆန္ဒကို ဖြူစင်စေပြီး စိတ်နှလုံးသဘာဝကို မှန်ကန်စေကာ အတွင်းစိတ်ကို ပြောင်းလဲစေခြင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း၊ မိသားစုကို ထိန်းကျောင်းခြင်း၊ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ခြင်းနှင့် လောကကြီးကို ငြိမ်းချမ်းစေခြင်း အစရှိသည်တို့ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

စာသင်ကြားပြသပြီးနောက် ဝမ်ချွမ်က ရှောင်မို မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်မိုတွင် မေးခွန်းများ ရှိနေမည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရှောင်မိုကို သံသယများရှိပါက ထုတ်ပြောရန်နှင့် ချက်ချင်း ဖြေရှင်းပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

ရှောင်မိုက သူ၏ ကွဲပြားသော အမြင်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နိယာမ၏ ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျမှုက ကိုယ်ကျင့်တရား ကျင့်သုံးမှုကို ပြင်ပအာရုံခံစားမှုများဆီသို့ ဦးတည်သွားစေနိုင်သည်ဟု ရှောင်မို ယုံကြည်ခဲ့သည်။

အတန်းထဲတွင် ရှောင်မိုက စိတ်အပြင်ဘက်တွင် မည်သည့်အရာမှမရှိ၊ စိတ်အပြင်ဘက်တွင် မည်သည့်နိယာမမှမရှိဟူသော သဘောတရားများ၊ မွေးရာပါအသိဉာဏ်သာလျှင် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမဖြစ်ကြောင်းနှင့် အရာခပ်သိမ်း တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်း ဟူသော အယူအဆများကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဆရာဝမ်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ရှောင်မိုနှင့် ပြင်းထန်သော အချေအတင် ငြင်းခုံမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ကျောင်းသားအများစုမှာ ဆရာနှင့် ရှောင်မိုတို့ကြားရှိ ငြင်းခုံမှုကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ နားလည်ခဲ့ကြသည်။

ထိုမှူးမတ်သားသမီးများအကြောင်းကိုတော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ သူတို့က ရှောင်မိုမှာ ဆရာဝမ်၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားစေပြီး ဆရာကို ဤမျှလောက် ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့သည်ဟုသာ ခံစားခဲ့ကြရသည်။

"ရှောင်မို၊ အရာဝတ္ထုများကို လေ့လာခြင်းကတစ်ဆင့် ကျယ်ပြန့်တဲ့ စုဆောင်းမှုနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း မရှိဘဲနဲ့ အလုပ် ဆိုတာဟာ မျက်ကန်းဆန်ပြီး အခြေအမြစ်မရှိဘူး။ မင်း ဒီနေ့ ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေက စိတ်နှလုံးသဘာဝနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အနှစ်သာရမရှိတဲ့ စကားတွေသက်သက်ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဆရာ၊ အသိဆိုတာ အလုပ်ရဲ့ အစဖြစ်ပြီး အလုပ်ဆိုတာ အသိရဲ့ ပြီးမြောက်ခြင်းပါပဲ။

စစ်မှန်တဲ့ သိမြင်နားလည်မှုဆိုတာ အလုပ်လုပ်ဖို့အတွက် ဦးတည်ချက်နဲ့ တွန်းအားတွေ ပါဝင်ရပါမယ်။

စစ်မှန်တဲ့ အလုပ်လုပ်ခြင်းဆိုတာ သိမြင်နားလည်မှုရဲ့ သဘာဝကျကျ အကောင်အထည်ပေါ်လာမှုနဲ့ ပြီးမြောက်မှုပါပဲ။

အဲဒီနှစ်ခုကို ခွဲခြားလို့ မရပါဘူး။

သိလျက်နဲ့ အလုပ်မလုပ်ဘူးဆိုတာ တကယ်တော့ မသိတာပါပဲ။

သိလျက်နဲ့ အလုပ်မလုပ်ဘူးဆိုရင် အဲဒီ အသိဟာ ကိုယ့်ရဲ့ မွေးရာပါအသိဉာဏ်ကနေ မြစ်ဖျားခံလာတာမဟုတ်ဘဲ အပေါ်ယံ နားလည်မှု ဒါမှမဟုတ် သူတစ်ပါးပြောစကားသက်သက်ပဲ ဖြစ်နေလို့ပါ"

ရှောင်မိုက ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"မင်း... မင်း..."

ဆရာဝမ်က ရှောင်မိုကို လက်ညှိုးထိုးကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဒေါသတကြီး ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ အတန်း ဒီမှာတင် ပြီးပြီ။ ရှောင်မို၊ မင်း မနက်ဖြန် လာစရာမလိုတော့ဘူး။"

ဆရာဝမ်က စာသင်ခန်းထဲမှ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားခဲ့ပြီး ကျောင်းသားအားလုံးက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ ရှောင်မိုကလည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ဆရာဝမ် ထွက်သွားပြီးနောက် စာသင်ဆောင်ထဲရှိ လူတိုင်းက ရှောင်မိုကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဝမ်ချွမ်က ချီတောက်မင်၏ ခြံဝန်းဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် ဝမ်ချွမ်က ချီတောက်မင်၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ဆွဲလုကာ တစ်ခွက်လုံးကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

"မင်း တကယ်ကို တပည့်ကောင်းတစ်ယောက်ကို လက်ခံထားတာပဲ" ဝမ်ချွမ်က ချီတောက်မင်၏ ဘေးတွင် ထိုင်ချကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ အတန်းထဲမှာ သူ ငါ့ကို ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သေမတတ် လုပ်ခဲ့တယ်"

ချီတောက်မင်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မိတ်ဆွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟုတ်လို့လား။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာလို့ အရမ်း ပျော်နေပုံရတာလဲ။"

"ငါကလား" ဝမ်ချွမ်က ချီတောက်မင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ချီတောက်မင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ ဟုတ်တာပေါ့"

ဝမ်ချွမ်နှင့် ချီတောက်မင်တို့ အပြန်အလှန် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ဝက်သောက်ချိန် အကြာတွင် ဝမ်ချွမ်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ကာ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟားဟားဟား။ အဲဒီကောင်လေး ရှောင်မိုက အတန်းထဲမှာ လူသားသဘာဝသည် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမဖြစ်သည်၊ အသိနှင့်အလုပ် တသားတည်းဖြစ်ရမည် လို့ အမှန်တကယ်ပဲ အဆိုပြုသွားခဲ့တယ်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဒီအဘိုးအိုက အဲဒီအကြောင်းကို တစ်ခါမှတောင် မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ။"

"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ အတန်းထဲမှာ သူ့ကို ဆဲဆိုပြီး သူ့ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက မိစ္ဆာအယူအဆတွေလို့ ပြောခဲ့တာလဲ" ချီတောက်မင်က သူ၏ မိတ်ဆွေကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ချွမ်က ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တောက်မင်၊ ရှောင်မိုရဲ့ အတွေးအခေါ်က လက်ရှိ ကွန်ဖြူးရှပ်လမ်းစဉ်အပေါ် သေးငယ်တဲ့ သက်ရောက်မှုမျိုး ဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူသာ အောင်မြင်နိုင်ရင် အတွေးအခေါ်ဂိုဏ်းသစ်တစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်ပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုရဲ့ ကွဲပြားတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖောက်လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလမ်းကြောင်းက လျှောက်လှမ်းဖို့ အရမ်း ခက်ခဲလွန်းတယ်။

သူသာ သူ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးသဘာဝကို ခိုင်ခိုင်မာမာ မရပ်တည်နိုင်ဘဲ ငါ့ရဲ့ စကားအနည်းငယ်ကြောင့် လက်လျှော့သွားမယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာမယ့် အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်မှုတွေကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ရင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မလဲ။"

ဝမ်ချွမ်က သူ၏ မိတ်ဆွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ငါ ဒီကိစ္စကို စာတစ်စောင်ရေးပြီး ကျောင်းတော်ဆီ ပို့လိုက်မယ်။ ရှောင်မိုနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ ငါ့မှာ သူ့ကို သင်ပေးစရာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။ သူ စာသင်ဆောင်ကို လာဖို့ အသုံးမဝင်တော့ဘူး။"

ချီတောက်မင်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မိတ်ဆွေအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို သူ အောင်မြင်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်လား။"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ"

ဝမ်ချွမ်က သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို စုစည်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်လမ်းစဉ်အတွက် နောက်ထပ် ကွန်ဖြူးရှပ်သူတော်စင်တစ်ပါး ပေါ်ထွက်မလာခဲ့တာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နှစ်ကာလတွေတောင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီလေ။"

အခန်း ၁၁၈ နင့်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းလေးကို လုံးဝ အသိခံလို့ မဖြစ်ဘူးနော်

"ရှောင်မို၊ ဒီနေ့ နင် ကျောင်းတော်ကို သွားစရာ မလိုဘူးလား"

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ရှောင်မိုက ခြံဝန်းထဲ၌ ဘိုင်ရုရွှယ်နှင့်အတူ နံနက်စာစားနေစဉ် ဘိုင်ရုရွှယ်က သူ့ကို ကြည့်ကာ မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

မနေ့က ရှောင်မို ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ကျောင်းတော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ဘိုင်ရုရွှယ်အား ပြောပြခဲ့သည်။

ရှောင်မိုနှင့် ထိုအဘိုးကြီးတို့ကြားက အငြင်းပွားမှုကို ဘိုင်ရုရွှယ်က အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

အကယ်၍ အခြေအနေတွေက တကယ်ပဲ အဆင်မပြေဖြစ်လာခဲ့ရင် သူမက ရှောင်မိုကို ခေါ်ပြီး တခြားကျောင်းတော်ကို ပြောင်းသွားလိုက်ရုံသာ။

ဒါမှ အဆင်မပြေသေးရင် ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်ကို သွားပြီး ဝါရင့်ပညာရှိကြီး နည်းနည်းလောက်ကို ပြန်ပေးဆွဲကာ ရှောင်မိုကို သီးသန့်စာသင်ပေးခိုင်းလိုက်မည်။

"ငါ သွားလို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်" ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ခဏနေ ဆရာကြီးချီဆီ သွားပြီး မေးကြည့်လိုက်မယ်"

"မေးစရာ မလိုတော့ပါဘူး"

ရှောင်မို စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခြံဝန်းအပြင်ဘက်မှ တက်ကြွသော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှောင်မိုနှင့် ဘိုင်ရုရွှယ်တို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်ကျိုးလီက တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ နင်တို့နှစ်ယောက်" ရှန်ကျိုးလီက သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်မ" ရှောင်မိုက မတ်တပ်ရပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မျက်နှာလွှဲသွားခဲ့သည်။

သူမ ဤအမျိုးသမီးကို သဘောမကျချေ။

ရှန်ကျိုးလီက ခြံဝန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာက ပြောတယ်၊ နင် ကျောင်းတော်ကို သွားစရာ မလိုတော့ဘူးတဲ့။ ဒီနေ့ကစပြီး ဂိုဏ်းတူမောင်လေး၊ နင်က ငါတို့နဲ့အတူ ဆရာ့ဆီမှာ ပညာသင်လို့ ရပြီ"

စကားပြောနေစဉ် ရှန်ကျိုးလီက သူမ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ကာ မြူးတူးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ "နင် ကျောင်းတော်ကနေ ထွက်လာနိုင်ဖို့ နှစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် သုံးနှစ်လောက် ကြာမယ်လို့ ဂိုဏ်းတူအစ်မက ထင်ထားတာ၊ သုံးလတည်းနဲ့ ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

"မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး" ရှန်ကျိုးလီက လက်လှမ်းကာ ရှောင်မို၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူမောင်လေးဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်တာပဲ"

ရှန်ကျိုးလီက ရှောင်မိုကို နှစ်ချက်မပုတ်ရသေးမီမှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ်က ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်လာကာ ရှောင်မိုကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး သူမကို နိုးကြားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "သခင်မလေးရှန် ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမ ထိတွေ့လို့ မရဘူးလေ ကျေးဇူးပြုပြီး ခပ်ခွာခွာ နေပေးပါ သခင်မလေးရှန်"

"ဒါပေမဲ့ နင်တို့နှစ်ယောက်က အခုထိ အတူတူ နေနေကြတာပဲလေ" ရှန်ကျိုးလီက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ လက်သေးသေးလေးက ရှောင်မို၏ လက်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။ "နင်တို့ လက်ချင်းတောင် ကိုင်ထားသေးတာကို"

"မ.. မတူပါဘူး၊ ငါတို့က ငယ်သူငယ်ချင်းတွေလေ" ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ပါးပြင်များထက်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရှက်သွေးဖြာမှုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီလေ" ရှန်ကျိုးလီက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှောင်မိုကို ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့ ရှောင်မို။ ဆရာနဲ့ အတန်းတက်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။ ငါတို့ နောက်ကျရင် ဆရာ ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်"

"နားလည်ပါပြီ ဂိုဏ်းတူအစ်မ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရုရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရုရွှယ်၊ ငါ အတန်းသွားတက်တော့မယ်နော်"

"အင်း၊ စောစော ပြန်လာခဲ့နော်" ဘိုင်ရုရွှယ်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ရှန်ကျိုးလီနောက်မှလိုက်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုနှင့် ရှန်ကျိုးလီတို့ တဖြည်းဖြည်း တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း သူမ၏ နှလုံးသားက ပိုပိုပြီး စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်မို သတိမထားမိတဲ့ နေ့တစ်နေ့ကို ရှာပြီး ရှန်ကျိုးလီကို ပင်လယ်ထဲ နှစ်ပစ်လိုက်ရမလား" သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်က စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေစဉ် သူမ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေခဲ့သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း၊ ဟင့်အင်း။ ရှောင်မို သိသွားရင် ငါ့ကို မုန်းသွားလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ရှန်ကျိုးလီကလည်း အရမ်းလှတယ်၊ ပြီးတော့ သူက ရှောင်မိုကို အများကြီး ဂရုစိုက်ပုံရတယ်။ နောက်ဆို သူတို့က အတူတူ စာသင်ရတော့မှာ... အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ကြားမှာ သံယောဇဉ်တွေ ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

သူမ တွေးလေလေ ဘိုင်ရုရွှယ် ပို၍ စိုးရိမ်လေလေပင်။ သူမက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ လက်သေးသေးလေးများကို ချိတ်ထားလိုက်ပြီး ရှောင်မိုက သူမကို စွန့်ပစ်ကာ ရှန်ကျိုးလီနှင့် လက်ထပ်သွားမည့် အခြေအနေကိုပင် စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ..."

"ဂိုဏ်းတူအစ်မ၊ ဆရာဝမ် ဘယ်မှာနေလဲဆိုတာ အစ်မ သိလား"

တောင်ထိပ်သို့ သွားရာလမ်းတွင် ရှောင်မိုက ရှန်ကျိုးလီကို မေးလိုက်သည်။

ရှန်ကျိုးလီက ရှောင်မိုကို နောက်ပြောင်ချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မနေ့က နင် ဆရာဝမ်ကို အတော်လေး ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ နင် မကျေနပ်သေးဘူးလား။ သူ့ကို ထပ်ပြီး ဒေါသထွက်အောင် သွားလုပ်ချင်သေးလို့လား"

ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် သူ့ဆီ သွားလည်ပြီး တောင်းပန်ချင်လို့ပါ"

ရှန်ကျိုးလီက ရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် မှားသွားတယ်လို့ ထင်လို့လား"

"မနေ့က အချေအတင် ငြင်းခုံမှုနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ ကျွန်တော် မှားတယ်လို့ မထင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မနေ့က ကျွန်တော် အရိုအသေတန်ခဲ့တာတော့ သေချာပါတယ်" ရှောင်မိုက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဆရာဝမ်က ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်ကို ပြန်သွားပြီ" ရှန်ကျိုးလီက ပြုံးလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဆရာဝမ်က ဒေါသထွက်မသွားပါဘူး။ ပြောင်းပြန်အနေနဲ့၊ သူက ငါ့ကို နင့်ဆီ စကားပါးလိုက်သေးတယ်။ နင်ရွေးချယ်ထားတဲ့ လမ်းက လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီတော့ သတိထားပါတဲ့"

...ဆရာဝမ်က ဂိုဏ်းတူအစ်မမှတစ်ဆင့် ပါးလိုက်သော စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မို တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

မကြာမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦး ယွီမိုတောင်ထွတ်၏ ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

မျက်နှာခပ်တည်တည်နှင့် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလော့က ခြံဝန်းထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုက ဆရာနှင့် သူ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို အရိုအသေပေးပြီးနောက် စာသင်ကြားမှု စတင်ခဲ့သည်။

ဆရာကြီးချီက သူ့ကို သင်ကြားပေးပုံနှင့် ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ ဂိုဏ်းတူအစ်မတို့ကို သင်ကြားပေးပုံမှာ ကွာခြားနေကြောင်း ရှောင်မို သတိပြုမိခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလော့အတွက် ဆရာကြီးချီက အတော်လေး တင်းကျပ်ပြီး ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို ကျမ်းစာများ မကြာခဏ ကူးရေးခိုင်းလေ့ရှိသည်။

ဂိုဏ်းတူအစ်မရှန်ကို သင်ကြားပေးရာတွင်မူ ဆရာကြီးချီက သူမကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မြေးမလေးကဲ့သို့ ဆက်ဆံကာ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိကြီးများ၏ ကြီးမြတ်သော သဘောတရားများကို ပုံပြင်များအသွင်ဖြင့် တင်ဆက်ပြသလေ့ရှိသည်။

သို့သော် သူ့ကို သင်ကြားပေးရာတွင်တော့ ဆရာကြီးချီက အချေအတင် ငြင်းခုံခြင်း နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက ဆရာကြီးချီနှင့် အချေအတင် ငြင်းခုံမှုများအတွင်းသို့ မကြာခဏ ဆွဲသွင်းခံရလေ့ရှိပြီး အထူးသဖြင့် ရှောင်မိုက အသိနှင့်အလုပ် ပေါင်းစပ်ခြင်းသဘောတရားကို အသုံးပြု၍ ငြင်းခုံရသည့် အခါမျိုးတွင် ဖြစ်သည်။

အချိန်တိုင်းလိုလိုပင် ရှောင်မိုမှာ စကားမပြောနိုင်တော့သည်အထိ ငြင်းခုံရှုံးနိမ့်သွားလေ့ရှိသည်။

ငြင်းခုံရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် ဆရာကြီးချီက ရှောင်မိုကို ဆက်လက် လေ့လာတွေးတောရန်နှင့် အချက်တစ်ချက်ကို နားလည်သွားသောအခါ ပြန်လာ၍ ထပ်မံငြင်းခုံရန် ပြောလေ့ရှိသည်။

ဆရာကြီးချီနှင့် အချေအတင် ငြင်းခုံပြီးတိုင်း ရှောင်မိုက သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ယခင်ဘဝမှ ဆရာကြီးယန်မင်၏ စိတ်ပညာနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နားလည်မှုကို ရရှိလာခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက ဘဝကြီးကိုပင် သံသယဝင်လာပြီး သူ၏ နားလည်မှုအားလုံးက မှားယွင်းနေသလားဟု သံသယဝင်မိသည့် အချိန်များလည်း အများအပြား ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်မို၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဇွဲမာန်တစ်ခု အမြဲတမ်း ရှိနေပြီး အရှုံးမပေးလိုသော ခိုင်မာသည့် စိတ်ဓာတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

သူက စာအုပ်များကို ပို၍ပို၍ များများ ဖတ်ရှုလာခဲ့သည်။ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိကြီးများ၏ စာအုပ်များသာမက အတွေးအခေါ်ဂိုဏ်းတစ်ရာ၏ စာအုပ်များကိုပါ ဖတ်ရှုခဲ့သည်။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူက ဆရာကြီးယန်မင်၏ စိတ်ပညာကို တွေးတောဆင်ခြင်နေခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှောင်မိုက ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဆရာကြီးယန်မင် လုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဝါးပင်တစ်ပင်ကို ငေးမောကြည့်နေတတ်သည်။

"ဒီနေ့ စာသင်ကြားမှု ဒီမှာတင် ပြီးပြီ။ မင်းတို့ ပြန်ပြီး အနားယူလို့ ရပြီ"

နှစ်လအကြာ နေ့တစ်နေ့တွင် ယိုအချိန် (ညနေ ၅ နာရီမှ ၇ နာရီ) အနည်းငယ် ကျော်လွန်သွားချိန်၌ ဆရာကြီးချီက ထိုနေ့အတွက် စာသင်ကြားမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦး မတ်တပ်ရပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ခြံဝန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ထုံးစံအတိုင်း စာသင်ကြားမှု ပြီးဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလော့က တောင်အောက်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလော့ ဘာသွားလုပ်သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

ရှန်ကျိုးလီက များသောအားဖြင့် ကောင်းကောင်း အနားယူရန် သူမ၏ ခြံဝန်းသို့ ပြန်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် ရှောင်မိုက ရှန်ကျိုးလီကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အို၊ ထူးဆန်းလှချည်လား။ ဂိုဏ်းတူမောင်လေး ဒီနေ့ ဝါးပင် သွားမကြည့်တော့ဘူးလား" ရှန်ကျိုးလီက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

ဆရာ၏ အချေအတင် ငြင်းခုံမှုကြောင့် ရှောင်မို လုံးဝ စကားမပြောနိုင်တော့သည်အထိ ရှုံးနိမ့်သွားတိုင်း သူက ဝါးတောထဲသို့ သွားကာ ငေးမောနေလေ့ရှိသည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်မ၊ နောက်မနေပါနဲ့ဗျာ" ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဂိုဏ်းတူအစ်မကို အကူအညီတောင်းစရာ တစ်ခုရှိလို့ပါ။ ဂိုဏ်းတူအစ်မမှာ အားလပ်ချိန်လေးများ ရှိမလားဟင်"

"အို၊ ပြောပြပါဦး" ရှန်ကျိုးလီ၏ မျက်လုံးများက စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် အရောင်လက်သွားသည်။

"ဒီလိုပါ" ရှောင်မိုက သူ၏ ကိစ္စကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ရှန်ကျိုးလီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မက နေ့ခင်းဘက်မှာ ဆရာပေးထားတဲ့ အိမ်စာတွေကို လုပ်ရဦးမယ်။ ဒီလိုလုပ်၊ ဒီနေ့ကစပြီး နင် ညတိုင်း ငါ့ခြံဝန်းကို လာခဲ့လေ"

"အဲဒါ မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား"

"ဘာများ မသင့်တော်စရာ ရှိလို့လဲ" ရှန်ကျိုးလီက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ယွီမိုတောင်ထွတ်ပေါ်မှာ တခြားဘယ်သူမှမှ မရှိတာ"

"ဒါပေမဲ့..."

"ဒါဆိုရင်လည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီနော်"

ရှန်ကျိုးလီက ရှောင်မို၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

သူမက လက်များကို နောက်ပစ်ကာ ခါးကို ညွှတ်လိုက်ပြီး ရှောင်မိုကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း သူမ၏ လေသံကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ဖြားယောင်းသွေးဆောင်သလို ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မက ဒီည နင့်ကို စောင့်နေမယ်နော်။

နင် တိတ်တိတ်လေး လာခဲ့ရမယ်။

နင့်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းလေးကို လုံးဝ အသိခံလို့ မဖြစ်ဘူးနော်"