အခန်း (၅၂၉-၅၃၀)

အခန်း (၅၂၉) သက်တမ်း နှစ်ပေါင်း ၂၅၆ ဘီလီယံကျော်

ကုအန်နှင့် ကျန့်ချင်းတို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ကာ အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောခဲ့ကြသည်။ စုဟန်၏ ရုပ်အလောင်းကို မြင်ပြီးနောက် ကျန့်ချင်း၏ စိတ်ထဲမှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများနှင့် စွဲလမ်းမှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမသည် ပုံမှန်ကဲ့သို့ တက်ကြွရွှင်လန်းပြီး ဉာဏ်ကောင်းသော ပုံစံသို့ ပြန်ရောက်လာ၏။

ဆရာနှင့် တပည့်သည် အတိတ်အကြောင်းများကို အဆုံးမရှိ ပြောဆိုနေကြသော်လည်း အဟောင်းများကို ပြန်ပြော၍ ကုန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အရာရာတိုင်းတွင် အဆုံးသတ် ရှိသကဲ့သို့ ဘဝတွင်လည်း အဆုံးသတ် ရှိပေသည်။

နေဝင်ချိန် ရောက်သောအခါ ကျန့်ချင်းက ကုအန်ကို ကြည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်၏။ "ဆရာသခင်... ဒီတစ်ဘဝလုံး ဂရုစိုက် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... တပည့်က အရည်အချင်းမရှိလို့ ဆရာ့ကျေးဇူးကို မဆပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး... အကယ်၍ နောက်ဘဝ ရှိခဲ့ရင် ဆရာ့ကျေးဇူးကို ဆပ်ခွင့်ရခဲ့ရင်... သေချာပေါက် ကြိုးစားပြီး ဆပ်ပါ့မယ်..."

သေဆုံးသွားသော်လည်း သဘာဝ သက်တမ်းမကုန်ဆုံးသေးဘဲ အခြားခန္ဓာကိုယ်ကို ရယူကာ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်သော ဖူယို သရဲမယ်တော်နှင့် မတူဘဲ ကျန့်ချင်း၏ ကံတရားမှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်နိုင်သည့် နည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။

ကုအန်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "နောက်ဘဝ ရှိမှာပါ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန့်ချင်း ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူမသည် စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "ဆရာသခင်... ကျွန်မ နည်းနည်း အိပ်ချင်လာပြီ... ဒီမှာ ခဏလောက် အိပ်လို့ ရမလား..."

ကုအန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။ "အိပ်ပါ... ဆရာ မင်းဘေးနားမှာ ရှိနေပေးမယ်..."

ကျန့်ချင်း မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ရုတ်တရက် ဆရာရဲလန် ကို အရမ်း သတိရလာတယ်... သူ ထွက်သွားတာ အရမ်းကြာနေပြီလို့ ခံစားရတယ်..."

လက်ဖက်ရည်ခွက် ကိုင်ထားသော ကုအန်၏ လက် ရပ်တန့်သွား၏။ သူ ဘာမှမပြောဘဲ လက်ဖက်ရည်ကို ဆက်သောက်လိုက်သည်။

ကျန့်ချင်း အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် ရှန်ကျန်း ရောက်လာသည်။ သူမ ကျန့်ချင်းကို ကြည့်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ ကုအန် အနားသို့ တိုးကပ်ပြီး မေးလိုက်၏။ "ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား..."

သူမသည် ကုအန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကျန့်ချင်း၏ နေရာကို သိထားပြီး ရဲလန်၊ ရှောင်ချွမ် နှင့် အခြားသူများ၏ သေဆုံးမှုက ကုအန်ကို မည်သို့ ထိခိုက်စေခဲ့သည်ကို တွေးမိကာ စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်နေသည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်..." ကုအန်က သူမကို ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်ပြီး ထိုင်ရန် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

ရှန်ကျန်း ဝင်ထိုင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်က ကုအန်ထံမှ မခွာပေ။

ကုအန်က သူမအတွက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။ "အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူးလို့ ထင်လား... ငါလို ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရှိတဲ့သူက သေခြင်းတရားကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ..."

ရှန်ကျန်း တိတ်တဆိတ် အံ့သြသွားသည်။ သူမ တွေးနေသည်ကို ကုအန် မည်သို့ သိမြင်သွားသနည်း။

သူမ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်၏။ "တကယ်ပါပဲ... ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ ရှင်က အသန်မာဆုံး ဖြစ်တည်မှုပဲ... ရှင်နဲ့ဆိုရင် သေခြင်းတရားက အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေး ဖြစ်သင့်တာ..."

ကုအန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ငါက အသန်မာဆုံး ဖြစ်တည်မှု မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ပြနေတာပေါ့... အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ကောင်းကင်အလိုကျ ကံတရား ဆိုတာ ရှိတယ်... ငါ ကူညီပေးတဲ့သူတွေက ကံကောင်းပြီးသား သူတွေပါ... ငါက မီးစာလေး နည်းနည်း ထပ်ထည့်ပေးရုံပါပဲ... မင်းက အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်ပေမဲ့ ကောင်းကင်အလိုကျ ကံတရားကိုတော့ ကြိုမြင်နိုင်ရဲ့လား..."

"ကောင်းကင်အလိုကျ ကံတရားကို ကြိုမြင်နိုင်လား..."

ရှန်ကျန်း နက်နဲစွာ တွေးတောသွားသည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူမသည်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေလေသည်။

သူမသည် တရားထိုင်ခြင်းနှင့် ချီသန့်စင်ခြင်း တို့ကို မနှစ်သက်ပေ။ သူမသည် အနုပညာများကို ပိုနှစ်သက်ပြီး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တိုးတက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း စိတ်ကူးဉာဏ်ရရှိမှု ရှားပါးသဖြင့် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

သူမ လေးလေးနက်နက် တွေးတောနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကုအန် သူမကို မနှောင့်ယှက်တော့ပေ။ သူသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နေဝင်ချိန် နေရောင်သည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး တိမ်ပင်လယ်ကြီးများ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကောင်းကင်အမိုးခုံး ကို ကြည့်ရင်း ကုအန်သည် သူမြင်ရသော အနာဂတ်မှာ မလုံလောက်သေးကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤ မဟာကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ၏ အဆုံးသတ်ကို မြင်နိုင်ရန် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မည်မျှ မြင့်မားရန် လိုအပ်မည်နည်း။

...

အချိန်သည် မြှားတစ်စင်းပမာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နှစ်ကာလများသည် ရက်ကန်းလွန်းတံကဲ့သို့ ပြန်လှည့်မလာဘဲ လျှောကျ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နှစ်တစ်ထောင် ကာလသည် မီးခိုးငွေ့ တိမ်တိုက်ပမာ ဖြစ်ပြီး လောကီရေးရာများသည် လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသည်။ ဆရာသခင်ဓားအရှင်၏ နှစ်တစ်ထောင် အထောက်အပံ့ မရှိတော့သဖြင့် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ သည် ကောင်းကင်ပြင်ပ မှ ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် မကြုံတွေ့ရသော်လည်း ပြည်တွင်းစစ်မီးများ ပြင်းထန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေများ၊ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေများနှင့် မဟာအရှင်သခင်တို့၏ ဂူနန်းတော်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ နယ်မြေအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများအကြား သေစေနိုင်သော ပဋိပက္ခများ ကျယ်ပြန့်စွာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ကုအန်၏ ဝူရှီကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေသည် ယခုအခါ ဆေးအပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ယနေ့အချိန်ထိ ဤအပင်များမှ နှစ်စဉ် ပေးစွမ်းသော သက်တမ်းမှာ နှစ်သန်းပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာ့အစွန်အဖျားတွင် တည်ရှိသော ဝိညာဉ်ကိုးပါးတိုက်ကြီး ပေါ်ရှိ ဝူရှီ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေသည် နှစ်တစ်ထောင်အတွင်း မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။

သို့သော် အနီးနားရှိ လူသားမျိုးနွယ်မြို့များ တိုးပွားလာပြီး ဝူရှီ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

ထိုနှစ် နွေရာသီ အစောပိုင်းတွင်...

ကုအန်သည် ချန်ချွမ် နှင့် သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင် တို့ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို ကျောက်ကမ်းပါး အစွန်း၌ ရပ်ကာ ကြည့်ရှုနေ၏။ ယခုအခါ နိဗ္ဗာနအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ချန်ချွမ်သည် အချုပ်အနှောင်မဲ့အမတအဆင့် ရှိသော သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင် နှင့် ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်သူ နှစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ယံ၌ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံနေကြပြီး ကုအန်က နယ်မြေကို မထိခိုက်စေဘဲ သူတို့ စိတ်ကြိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်ရန် အကာအရံတစ်ခု ဖန်တီးပေးထားလေသည်။

ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကုအန် စိတ်မဝင်စားတော့သဖြင့် သူ့ ဂုဏ်သတ္တိပြဇယား ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

[အမည် - ကုအန်]

[သက်တမ်း - ၃,၁၅၅ / ၂၅၆,၆၀၄,၀၈၁,၁၁၈]

[ခန္ဓာကိုယ်အမျိုးအစား - ရှေးဦးဖရိုဖရဲခန္ဓာ]

[ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် - မူလဘူတရွှေအမတ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်]

...

သက်တမ်း နှစ်ပေါင်း ၂၅၆ ဘီလီယံ ကျော်။

ကုအန်သည် သက်တမ်း နှစ်ပေါင်း ဘီလီယံ ၁၀၀ ပြည့်ပြီးနောက် အဆင့်တက်လှမ်းရန် စီစဉ်ထားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မဟာကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ၏ ဖြစ်ပေါ်ပြောင်းလဲမှုများအရ ကောင်းကင်ပြင်ပ စွမ်းအားစုများ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု မရှိပါက ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ သည် နောက်ထပ် နှစ်တစ်သောင်းကြာအောင် သတ်ဖြတ်ခြင်းများ လွှမ်းမိုးနေမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုသတ်ဖြတ်ခြင်းများသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကမ္ဘာလောကရှိ သက်ရှိသတ္တဝါ အရေအတွက် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း လျော့ကျသွားသည်ကို ကုအန် ခံစားမိသော်လည်း ၎င်းသည် ပါရမီရှင်များနှင့် မဟာအရှင်သခင်များ ပိုမို ပေါ်ထွန်းလာစေခဲ့သည်။

ဤနှစ်တစ်ထောင် အတွင်း အထင်ရှားဆုံး တိုက်ပွဲမှာ ကောင်းကင်တာအိုသီအိုရီ အတွက် ဧကရာဇ်ယန်ရှင်း နှင့် ကျွယ်လော့ဓားသခင် တို့၏ တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီး ဓားသခင်၏ အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်မှုဖြင့် အဆုံးသတ်ကာ မဟာဟုန် ဓားကောင်းကင် သို့ ထွက်ပြေးသွားရပြီး ဧကရာဇ်ယန်ရှင်း မှာမူ ကောင်းကင်တာအိုသီအိုရီ ကိုးအုပ်ကို စုဆောင်းပြီးနောက် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံသွားလေသည်။

ကုအန်သည် အန်ဟောင်၏ တာအိုဖျက်ဆီးကံတရားတံဆိပ် မှတစ်ဆင့် ဧကရာဇ်ယန်ရှင်း၏ ကံတရားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဧကရာဇ်၏ ကံတရား ပြောင်းလဲနေပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တည်ငြိမ်စွာ မြင့်တက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဧကရာဇ်ယန်ရှင်းသည် အာကာပြင်တာအိုအမတ ဖြစ်နေခြင်းက မြင့်မြတ်ခုံရုံး အနေဖြင့် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး မရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီး ရှန်ထျန်းဝင်စားသူ ကျူရှီး သည် လူ့လောကတွင် လှည့်လည်သွားလာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ရရှိပြီးနောက်တွင်ပင် မြင့်မြတ်ခုံရုံး သို့ ပြန်သွားရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

ပုံရိပ်တစ်ခု ကုအန်ထံ လျှောက်လှမ်းလာ၏။

၎င်းမှာ ဖူယိုသရဲမယ်တော် ပင်။

သူမသည် အသက်ရှင်စဉ်က ပုံစံအတိုင်း ရှိနေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပန်းများနှင့် အပင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး လူသား မဟုတ်တော့ပေ။

အခြားသူများ ကျင့်ကြံခြင်း၌ အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး အန်ရှင်း မှာလည်း စီမံခန့်ခွဲမှု ကိစ္စရပ်များကို စိတ်မဝင်စားတော့သဖြင့် ယခုအခါ သူမသည် ကုအန်၏ နယ်မြေရှိ ဆေးအပင်များကို စီမံခန့်ခွဲရန် တာဝန်ယူထားလေသည်။

"သခင်... မျိုးစေ့တွေ ကုန်တော့မယ်..." ဖူယို သရဲမယ်တော်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

သေခြင်းတရားကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး နှစ်တစ်ထောင်ကြာ တည်ငြိမ်လာပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားသည် များစွာ တည်ငြိမ်သွားပြီး ပန်းဂိုဏ်း ၏ ဒုတိယဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဘဝနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကုအန်က ချန်ချွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "အင်း... မနက်ဖြန်ကျရင် မျိုးစေ့အသစ်တွေ ရလိမ့်မယ်... အခုတော့ မင်း သွားကျင့်ကြံလိုက်ဦး..."

ဖူယို သရဲမယ်တော်က ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ခဏလောက်..."

ကုအန်က လှမ်းခေါ်လိုက်ရာ ဖူယို သရဲမယ်တော် အလိုအလျောက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာအုပ် တစ်အုပ် သူမ ရင်ခွင်ထဲသို့ ကျရောက်လာ၏။

သူမ ကျမ်းစာအုပ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သိလိုက်သည်။

"နိဗ္ဗာနအဆင့် ကို အမြန်ဆုံး ရောက်အောင် ကြိုးစား... ဒါမှ ငါ့ကို အချိန်အကြာကြီး အလုပ်အကျွေး ပြုနိုင်မှာ..." ကုအန်က ပြောပြီးနောက် နောက်လှည့်ကာ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ဖူယို သရဲမယ်တော်၏ မျက်ဝန်းများရှိ တည်ငြိမ်မှုတွင် စိတ်ခံစားမှု လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ထကြွသွားသည်။

သူမသည် ကုအန် ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေပြီး သူမ၏ အတွေးများကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ကုအန်သည် နယ်မြေအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ ယနေ့တွင် မိတ်ဆွေဟောင်း ငါးဦး ရောက်လာမည် ဖြစ်ရာ သူ သွားတွေ့ရန် လိုအပ်သည်။

ထိုမိတ်ဆွေဟောင်း ငါးဦးမှာ ရီချင်းရှန်နှင့် အခြားသူများ ဖြစ်ပြီး ရီချင်းရှန်သည် လုကျိုးကျား ဝင်စားသူ ဖြစ်သောကြောင့် ကုအန်က တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်တစ်ထောင်ကြာ စွန့်စားခန်းများနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော စမ်းသပ်မှုများ ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ငါးဦးစလုံး အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အနိုင်မတိုက်နိုင်သော ရန်သူနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဇာတိမြေသို့ ပြန်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုအန်သည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားနေရ၏။

ဤမိတ်ဆွေများသည် ကိုယ်ပိုင်အင်အားစု တစ်ခု တည်ထောင်ပြီး ဒေသခံများကို အကျိုးပြုရန်အတွက် ဇာတိမြေတွင် ဂိုဏ်းတစ်ခု တည်ထောင်ရန် စဉ်းစားနေကြသည်။

သူတို့ မှတ်မိသော ဆွေမျိုးများ မရှိကြတော့သော်လည်း မြေနေရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

ကုအန်သည် ထိုငါးဦးက သူနှင့်အတူ ကျင့်ကြံခဲ့သော အတိတ်အတွေ့အကြုံများကို ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို နားထောင်နေရင်း လူငယ်လေး ကုချန်ရှန်း က သူ့ဆရာ အသက်ရှင်နေသေးလားဟု တွေးတောကာ လွမ်းဆွတ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုငါးဦးစလုံးက ကုအန် သေဆုံးသွားပြီဟု ယုံကြည်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ကုအန်သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အကျပ်အတည်းနှင့် မကြုံတွေ့ရလျှင် (သို့မဟုတ်) ရန်သူများကို မစမိလျှင် မည်သူကများ ဤကဲ့သို့ လူသူကင်းဝေးသော နေရာမျိုးတွင် ပုန်းအောင်းနေမည်နည်း။

အနည်းဆုံးတော့ ထိုအချက်က ကုအန်တွင် ကြီးမားသော နောက်ခံ (သို့မဟုတ်) ထူးကဲသော ပါရမီ မရှိကြောင်း ပြသနေသည်။ သူတို့၏ ဆရာကို ပြန်လည် တွေးတောရင်း ကျေးဇူးဆပ်ခွင့် မရလိုက်သည့်အတွက် နောင်တရနေကြလေသည်။

အခန်း ၅၃၀ ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့ဘူး

တောအုပ်အတွင်း၌ ရီချင်းရှန်၊ လင်းချွမ်၊ ချန်မုန့်၊ ကုချန်ရှန်းနှင့် ကုချန်တောက်တို့သည် စကားစမြီးပြောရင်းရှေ့ဆက်လျှောက်လှမ်းလာကြရင်း သူတို့နှင့် လွမ်းငွေ့သက်များဖြစ်ပြည့်နှက်နေသော တောအုပ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေမိကြသည်။

သူတို့သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်အတွင်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရာများကို ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ပြန်ပြောင်း ပြောဆိုနေကြ၏။

ရုတ်တရက် ချန်မုန့်က မေးလိုက်သည်။ "ဆရာသခင် အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ မင်းတို့ထင်လား..."

ထိုစကားကြောင့် ကျန်လေးယောက်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။

သူတို့အားလုံး ဆရာသခင် အသက်ရှင်နေစေချင်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ ထွက်ခွာလာချိန်က ဆရာသခင်သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သေးသည်။ ဆရာသခင် ပြောပြဖူးသည့် ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဟုန်အရဆိုလျှင် နှစ်တစ်ထောင်ကြာသည့်တိုင်အောင် အသက်ရှင်နေနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ဆရာသခင်က သူတို့ကို လိမ်ညာထားခြင်း မဟုတ်လျှင်ပေါ့။ တကယ်တော့ သူတို့သည် ဆရာသခင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အစစ်အမှန်ကို မည်သည့်အခါကမှ သေချာ မသိခဲ့ကြပေ။

"ငါတို့ ပြန်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲမှာ ဆရာသခင်ကို ရှာဖွေဖို့ကလည်း တစ်ခုအပါအဝင် မဟုတ်လား..." အသက်အငယ်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း အတည်ငြိမ်ဆုံး ဖြစ်သည့် ကုချန်တောက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ ဆရာသခင်သည် သာမန်လူများနှင့် မတူကြောင်း သူ အမြဲ ခံစားမိခဲ့သည်။ မဟာကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခွင် နှစ်တစ်ထောင်ကြာ လှည့်လည်သွားလာရင်း ထူးချွန်ထက်မြက်သူ များစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ ဆရာသခင်သည် ထိုသူများအောက် မနိမ့်ကျဟု သူ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ရီချင်းရှန်က ပြောလိုက်၏။ "ငါတို့ ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ ဂိုဏ်းထောင်ဖို့ကိစ္စ ခဏထားပြီး ဆရာသခင်ကို အရင် လိုက်ရှာကြမယ်..."

သူ့စကားကို ကျန်လူများကလည်း သဘောတူကြသည်။ ဆရာသခင်သည် ဤလောက၌ မရှိတော့လျှင်တောင်မှ နှစ်အနည်းငယ် အချိန်ပေး၍ ရှာဖွေရကျိုး နပ်ပေသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတို့၏ စကားဝိုင်းက ရန်သူများအကြောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ရန်သူများအကြောင်း ပြောမိသည်နှင့် သူတို့၏ ဒေါသများက အံကြိတ်မိသည်အထိ ဖြစ်လာကြသည်။ ထိုရန်သူများသည် သူတို့၏ တပည့်များနှင့် မိတ်ဆွေများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

နာကြည်းမုန်းတီးမှုများ ရှိနေသော်လည်း သူတို့ လက်စားချေရန် နည်းလမ်း မရှိကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ ရန်သူများမှာ အဓိပတိဂိုဏ်းကြီးများ၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိထားသော အမတတာအိုအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

စကားပြောနေရင်းဖြင့် သူတို့သည် စမ်းချောင်းလေး တစ်ခုအနီးသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး မှင်သက်သွားကြသည်။

လင်းချွမ်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။ "ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်တုန်းက စမ်းချောင်းလေးပဲလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနေသေးတာလဲ..."

ရီချင်းရှန်လည်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နှစ်တစ်ထောင်ဆိုတာ မဟာကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအတွက် အပြောင်းအလဲကြီးကြီးမားမား ဖြစ်ဖို့ မလုံလောက်ပါဘူး... ပြီးတော့ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ဂိုဏ်းတွေရဲ့ ပဋိပက္ခတွေ၊ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ဖျက်ဆီးမှုတွေ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် သိပ်ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရင်း အတိတ်က အမှတ်ရစရာများကို ပြန်ပြောင်း တွေးတောနေမိကြသည်။

ခဏအကြာတွင် စမ်းချောင်းတစ်ဖက်ကမ်း သစ်တောနက်ထဲမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ရီချင်းရှန်နှင့် အခြားသူများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွား၏။

သူတို့သည် လူသား သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးများ၏ အငွေ့အသက်ကို အာရုံမခံမိခဲ့သဖြင့် ခြေသံ ထွက်ပေါ်လာခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။

သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ဝါးတောင်းတစ်လုံး လွယ်ထားသော အစိမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး တောအုပ်နက်ထဲမှ လမ်းလျှောက် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာနှင့် စင်ကြယ်သော အငွေ့အသက်တို့သည် လူ့လောကသို့ သက်ဆင်းလာသော နတ်သမီးတစ်ပါးအလား ဖြစ်နေသဖြင့် ရီချင်းရှန်တို့တစ်သိုက် ငေးမောသွားကြသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ အန်ရှင်း ပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် အန်ရှင်းသည် နိဗ္ဗာနအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်ကာ သူမ၏ အငွေ့အသက်မှာ သာမန်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရီချင်းရှန်နှင့် အဖွဲ့သားများမှာမူ နိဗ္ဗာနအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အခွင့်အလမ်း မရှာတွေ့သေးဘဲ မဟာယနအဆင့်၌သာ ရပ်တန့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

အန်ရှင်းက စမ်းချောင်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူတို့ကို ပြုံးပြလိုက်ရာ ထိုအခါမှ သူတို့ အသိပြန်ဝင်လာကြပြီး ကမန်းကတန်း ဦးညွှတ်အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။

"စီနီယာ... ကျွန်တော်က ရီချင်းရှန်ပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်လောက်က ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာ နှစ်အနည်းငယ်လောက် ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးပါတယ်... အခု ကျွန်တော်တို့ ဆရာသခင်ကို ရှာတွေ့မလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ပြန်လာခဲ့ကြတာပါ... ကျွန်တော်တို့ စီနီယာကိုများ ပြစ်မှားမိပါသလား..." ရီချင်းရှန်က ဦးစွာ ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်အတွင်း ဤနေရာကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ပိုင်ဆိုင်သွားပြီဆိုလျှင် သူတို့ ထွက်ခွာပေးရုံသာ ရှိတော့သည်။

သူသည် အန်ရှင်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အကဲမခတ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အမတတာအိုအဆင့်မှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်မည်ဟု သေချာပေါက် တွေးလိုက်သည်။ နိဗ္ဗာနအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လျှင်ပင် သူတို့ ယှဉ်ပြိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အန်ရှင်းက ရယ်မောလိုက်၏။ "ကျွန်မ ဒီမှာ ကျင့်ကြံနေတာ နှစ်တစ်ထောင်ရှိပြီ... ရှင်တို့ ဆရာသခင်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ကု ၊ နာမည်က အန် လား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ငါးယောက်သား အလွန်အံ့သြသွားကြပြီး ဟုတ်မှန်ကြောင်း ဖြေကြားကာ ကုအန်နှင့် သူမ၏ ပတ်သက်မှုကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးမြန်းကြသည်။

အန်ရှင်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ကျွန်မ သူ့ကို တကယ်ပဲ တွေ့ဖူးပါတယ်... သူက အခုလောလောဆယ် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတယ်... ကျွန်မ ဒီနားမှာ နယ်မြေတစ်ခု တည်ထောင်ထားတယ်... ကျွန်မနဲ့ သူနဲ့က ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိကြပါတယ်... ဒါကြောင့် နောက်နောင် ရှင်တို့ အကူအညီ လိုအပ်ရင် ကျွန်မဆီ လာခဲ့လို့ ရတယ်..."

ဆရာသခင်သည် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ငါးယောက်သား ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး အန်ရှင်း၏ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။

ရီချင်းရှန်က ကုအန်၏ အခြေအနေကို ပိုမို မေးမြန်းလိုသော်လည်း အန်ရှင်းက ခေါင်းခါပြပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောသဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

"စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့က သာမန်လူတွေကို အမတကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ် လျှောက်လှမ်းနိုင်အောင် ကူညီပေးဖို့ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ဂိုဏ်းတစ်ခု တည်ထောင်ချင်ပါတယ်... စီနီယာ့ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမလား..." ချန်မုန့်က သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

အန်ရှင်းက လက်ကို မြှောက်၍ ရှေ့မှ စမ်းချောင်းကို ညွှန်ပြလိုက်၏။ "ရှင်တို့ဂိုဏ်းက ဒီစမ်းချောင်းကို မကျော်လာသရွေ့ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူး..."

ကုအန်က ရီချင်းရှန်သည် လုကျိုးကျား ဝင်စားသူ ဖြစ်ကြောင်း သူမကို ပြောပြထားသဖြင့် ရီချင်းရှန် မည်သည့်ဂိုဏ်းမျိုး တည်ထောင်မည်ကို သူမ ကြိုသိနေသည်။

အန်ရှင်း၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ငါးယောက်သား စိတ်အေးသွားကြသည်။

အန်ရှင်းက လှည့်ထွက်သွားပြီး မှာတမ်းစကား တစ်ခွန်း ချန်ထားရစ်ခဲ့၏။ "မဟာတာအိုလမ်းစဉ်က ရှည်လျားတယ်... အမုန်းတရားတွေနဲ့ မျက်လုံးကွယ် မသွားစေနဲ့... ကိုယ့်ကျင့်ကြံခြင်းကသာ အရေးအကြီးဆုံးပဲ..."

ထိုစကားများက သူတို့ကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး အန်ရှင်း မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ မှင်သက်နေမိကြသည်။ ထိုအခါမှ သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာကြ၏။

ကုချန်ရှန်းက သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။ "သူက ငါတို့ ပြောနေတာတွေကို ကြားသွားတာလား... ဒါမှမဟုတ် ဟောကိန်းထုတ်လိုက်တာလား..."

အမတတာအိုအဆင့် မဟာပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများသည် လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အတိတ်နှင့် အနာဂတ်ကို သိရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုစမှတ် ပြုကြသည်။

ရီချင်းရှန်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "သူ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်တာ နေမှာပါ... ငါတို့ ဆရာသခင်က မူလက သူ့ကို ရှာဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ကျန်လေးယောက်ကလည်း ထိုအချက်ကို ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆကြပြီး အန်ရှင်းကို ပို၍ ကြည်ညိုလေးစားသွားကြသည်။

သူတို့ ဆက်မနေကြတော့ဘဲ လှည့်ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ သူတို့ ဆရာသခင် အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သေချာသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်များကို စတင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

အန်ရှင်းသည် တောအုပ်နက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ကုအန်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး နတ်သမီးတစ်ပါး၏ တည်ငြိမ်မှုကို စွန့်လွှတ်ကာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သက်ဝင်လှုပ်ရှားစွာ သွားလိုက်၏။

"ဆရာသခင်... ကျွန်မ ဘယ်လိုလဲ..." ကုအန်ရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် အန်ရှင်းက ဂုဏ်ယူစွာ မေးလိုက်သည်။

ကုအန်သည် ချုံပုတ်များရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး လိပ်ပြာတစ်ကောင်က သူ့ညာလက်ပေါ်၌ နားနေသည်။ သူက လိပ်ပြာကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "မဆိုးပါဘူး... ကိုယ့်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှု သုံးပုံတစ်ပုံလောက်တော့ ပါတာပဲ..."

အန်ရှင်းက ပို၍ပင် ဂုဏ်ယူသွားပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဆရာသခင်... သူတို့ နောက်ထပ် အဓိပတိဂိုဏ်းတစ်ခု တည်ထောင်မှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား..."

ကုအန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ငါတို့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာ ဆက်နေပြီး တခြားသူတွေနဲ့ ဆက်ဆံနေသရွေ့တော့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေက ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်ဘူး... ဖြစ်ပါစေလေ... အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ တည်ထောင်တဲ့ ဂိုဏ်းတွေအတွက် ငါတို့မှာ ကာကွယ်ပေးရမယ့် တာဝန် မရှိဘူးလေ... သူတို့ ဖန်တီးမယ့် စည်ပင်ဝပြောမှုတွေက မင်း ပျင်းတဲ့အခါ အပန်းဖြေစရာ ဖြစ်လာနိုင်သလို လူ့လောကထဲက ကံတရားနဲ့ တွေ့ဆုံမှုတွေကို ခံစားကြည့်တာကလည်း ကျင့်ကြံခြင်း တစ်မျိုးပါပဲ..."

သူက ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လိပ်ပြာလေး ပျံသန်းသွားလေသည်။

ထို့နောက် သူနှင့် အန်ရှင်းတို့သည် သက်တမ်းနယ်မြေ (ဝူရှီနယ်မြေ) ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ... တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတာ ကြာလွန်းရင်လည်း ပျင်းစရာ ကောင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးကလေးနဲ့ နောက်နှစ်တစ်ရာနေရင် ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ သဘောတူထားတယ်... ကျွန်မ သူ့ကို ထပ်မရှုံးချင်ဘူး..." အန်ရှင်းက ကုအန်ဘေးမှ လိုက်ပါလာရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးကလေးနှင့် အလွန် သင့်မြတ်ပြီး သူတို့၏ ပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ ကောင်းမွန်သော ပြိုင်ဆိုင်မှုမျိုး ဖြစ်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွန်းအားပေးကြသည်။ ဘယ်သူနိုင်နိုင် ရှုံးရှုံး ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားကြမည် မဟုတ်ပေ။

"သူလည်း ငါ့ကို အဲဒီအတိုင်း ပြောတယ်..." ကုအန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ဝူရှီနယ်မြေတွင် လူအများအပြား မရှိသော်လည်း မည်သူမျှ ငြိမ်ငြိမ်နေတတ်သူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူသည် ထိုကဲ့သို့သော လူနေမှုပုံစံကို အလွန် နှစ်သက်သည်။

ပျင်းရိသောအခါ အမတရှာဖွေခြင်းကျွန်း သို့မဟုတ် သေမျိုးတောင်ထိပ်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်နိုင်သလို အခြားနေရာများသို့လည်း သွားရောက်နိုင်သည်။ သွားစရာ နေရာဟူသည် အမြဲ ရှိစမြဲပင်။ အဓိပတိဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာလာခြင်းသည် လောကကြီးနှင့် အဆက်ဖြတ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဆရာနှင့် တပည့်တို့သည် နယ်မြေသို့ ပြန်လျှောက်လာရင်း ပေါ့ပါးစွာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

စကြဝဠာ အနက်ရှိုင်းဆုံး တစ်နေရာ၌။

ခမ်းနားထည်ဝါသော နယ်နမိတ်တံခါးပေါက်ကြီး တစ်ခုသည် အဆုံးမဲ့ ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်ရင်း စကြဝဠာ၏ ဗဟိုချက်သဖွယ် အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ တည်ရှိနေသည်။

တံခါးပေါက် အတွင်းမှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး လူရိပ်တစ်ခု လှမ်းထွက်လာ၏။

ထိုသူသည် အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝါးမျိုဖျက်ဆီးခြင်း အရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံထားသည်။ ခေါင်းပေါ်တွင် ဆန်းကြယ်သော သားရဲပုံသဏ္ဌာန် သရဖူကို ဆောင်းထားပြီး နဂါးကြေးခွံများ စီချယ်ထားသော ခါးပတ်ကို ပတ်ထားကာ စွမ်းအားပြည့်ဝသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

နယ်နမိတ်တံခါးပေါက်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်က တံခါးဘေးရှိ ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူက လှည့်၍ အရိုအသေပြုလိုက်၏။ "စီနီယာ... မတွေ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီပဲ... နေကောင်းရဲ့လား..."

သူ နှုတ်ဆက်လိုက်သော ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေပြီး ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်ရသော်လည်း မျက်နှာကို မမြင်ရပေ။

"စစ်ခုံရုံးက ဒီပဋိပက္ခကို ဆက်လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံပဲ..." ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက လျစ်လျူရှုသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသားက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ... ကျွန်တော်တို့နဲ့ လုံမျိုးနွယ်စုကြားက ကံတရား အကြောင်းအကျိုးက နက်ရှိုင်းလွန်းတယ်... ပြန်လည်သင့်မြတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး..."

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက ပြန်မဖြေဘဲ နေလိုက်ရာ အာကာသဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသားက မေးလိုက်၏။ "စီနီယာ... အကယ်၍ ကောင်းကင်ခုံရုံးသာ လူ့လောကမှာ ပြန်ပေါ်လာရင် စီနီယာ ပြန်လာဖို့ စဉ်းစားမလား..."

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားသည်။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက မတ်တပ်မရပ်သော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုက အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသားကို ပိတ်လှောင်ထားလိုက်သဖြင့် သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်နေရသည်။

"နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို စမ်းသပ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့... မဟုတ်ရင် စစ်ခုံရုံးကတောင် မင်းကို ဘေးကင်းအောင် ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသားသည် ကမ္ဘာကြီး ဂျွမ်းထိုးမှောက်ခုံ ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆုံးမဲ့ တွင်းနက်ကြီးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသလို ဖြစ်ကာ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါး၍ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံများ ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်သည်။

ခဏအကြာတွင် အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသား မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဥက္ကာခဲတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ မတ်တပ်ရပ်၍ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နယ်နမိတ်တံခါးပေါက်ကို မမြင်ရတော့ပေ။ သူ တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ ကောင်းကင်တာအို စွမ်းအားပါလား... ဒါက မဟာကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ်ထားတဲ့ စွမ်းအား ဆိုတာလား..."