အခန်း (၅၃၁-၅၃၂)

အခန်း ၅၃၁ လုံမိသားစု ကံတရားလမ်းကြောင်း၊ ကောင်းကင်တာအို ကုသိုလ်ကံ

ရီချင်းရှန်နှင့် သူ့မိတ်ဆွေ လေးယောက်တို့သည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကြသည်။ ဦးစွာ အဆောက်အအုံများ ဆောက်လုပ်ရန် တောင်တစ်လုံးကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်အရင်းအမြစ်ပါသော ကလေးများကို စတင် စုဆောင်းကြသည်။

တစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ယောက်ျားလေး၊ မိန်းကလေး သုံးရာကျော်ကို စုဆောင်းမိခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို အလေးအနက် သင်ကြားပေးကြသည်။

နှစ်တစ်ရာ ကြာပြီးနောက် ပထမဆုံး တပည့်များ အရွယ်ရောက်လာသောအခါ သူတို့သည် ချန်ကွန်းဂိုဏ်း ဟု အမည်ပေးထားသော ဂိုဏ်းကို တရားဝင် စတင် တည်ထောင်လိုက်ကြသည်။

ချန်ကွန်းဂိုဏ်း။ လောက၌ ဤအမည်ဖြင့် ဂိုဏ်းပေါင်းများစွာ ရှိသော်လည်း ရီချင်းရှန်သည် ချန်ကွန်းဂိုဏ်း ဟူ၍ တစ်ခုတည်းသာ ရှိစေချင်သည်။ ဂိုဏ်းတည်ထောင်ပွဲ အခမ်းအနားတွင် သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကြီးသော ကြေညာချက်ကို နယ်မြေထဲရှိ ကုအန် ကြားလိုက်ရသည်။

ကုအန်က သိပ်အရေးမစိုက်ဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။

ချန်ကွန်းဂိုဏ်း၏ ကံတရားကိုပင် သူ တွက်ချက်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ ဘဝ၏ အရောင်အသွေး တစ်ခုအဖြစ် ဆန်းကြယ်မှုအဖြစ်သာ ထားရှိလိုက်သည်။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ၏ ရာသီဥတု ပုံစံများမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ယခုနှစ် ဆောင်းဦးရာသီ အစ၌ ကုအန်သည် သစ်ပင်အောက်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းအုံး၍ မျက်လုံးမှိတ်ကာ လဲလျောင်းနေသည်။ အိပ်ပျော်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အဓိပတိဂိုဏ်းကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ဘဝ၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို အဓိပတိဂိုဏ်းတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သဖြင့် နှစ်တစ်ထောင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကုအန်သည် သံယောဇဉ် အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။

လက်ရှိတွင် သူသည် လုံချင်းကို အာရုံစိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

တတိယဆေးတောင်ကြားမှ မထွက်ခွာမီ ကုအန်သည် လုံချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကုယွမ်နတ်ဘုရားတာအို ကို စတင် ဖြေလျှော့ပေးခဲ့သဖြင့် သူသည် ချီသန့်စင်ခြင်း ပါရမီကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သည်။

နိဗ္ဗာနအဆင့်ဖြင့် မွေးဖွားလာသော လုံချင်းသည် နှစ်တစ်ထောင် ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူ၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် တတိယဆေးတောင်ကြားသည် အဓိပတိဂိုဏ်းအတွင်း အလွန် အင်အားကြီးသော အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူသည် ကုအန် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ သူ ရှိနေသရွေ့ အဓိပတိဂိုဏ်းနှင့် ဆရာသခင်ဓားအရှင်တို့ကြားက သံယောဇဉ်ကြိုး ပြတ်တောက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ့ထက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် များစွာ မြင့်မားသူများပင်လျှင် သူ့ကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ကြသည်။

ကုအန်၏ ပုံစံနှင့် မတူဘဲ လုံချင်းသည် တတိယဆေးတောင်ကြားကို အာဏာလိုက်စားသော တောင်ကြားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ရာ ယခင်က အေးချမ်းသော အငွေ့အသက်များ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လုံချင်းကို သိမ်းသွင်းရန် ကြိုးစားနေသည်။

ထိုသူမှာ နယ်နမိတ်တံခါးပေါက်မှ ရောက်ရှိလာသော မူလဘူတနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကုအန်သည် ထိုသူတွင် စစ်ခုံရုံး၏ အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်စွာ ပါရှိနေသဖြင့် ပြဿနာ လာရှာသည်ဟု အစပိုင်းတွင် ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုသူသည် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ အပြင်ဘက်တွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး အဓိပတိဂိုဏ်းထဲသို့ ခိုးဝင်ကာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ နေထိုင်ပြီးမှ လုံချင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် သူသည် လုံချင်းအား လုံမျိုးနွယ်စု၏ အင်အားနှင့် စစ်ခုံရုံးနှင့် နက်ရှိုင်းသော ပတ်သက်မှုများအကြောင်း ရှင်းပြနေသည်။

ယခင်က ရီထျန်းကျိ သည် လုံချင်းအား အတိတ်ဘဝ ပုံရိပ်များစွာကို ပြသခဲ့ဖူးသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ မှတ်ဉာဏ် အပိုင်းအစများသာ ဖြစ်သည်။ လုံချင်းသည် သူ၏ မျိုးရိုးဇာစ်မြစ်ကို အမှန်တကယ် နားလည်သွားသောအခါ သူ၏ ခံစားချက်များမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

လုံချင်း၏ အခန်းထဲတွင် သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

မူလဘူတနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတက သူ မျိုးရိုးဇာစ်မြစ်ကို လက်ခံမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

နာရီဝက်ခန့် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လုံချင်းက ခေါင်းမော့၍ အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အများကြီး ပြောပြပြီးပြီ... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ..."

အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသားက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော့်နာမည်က ကျူရှင်း ပါ... စစ်ခုံရုံးက စစ်ခုံရုံးသခင်ရဲ့ တပည့်ပါ... ကျွန်တော်က ခင်ဗျား ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုအသက်ရှည်ပါတယ်... ကျွန်တော် ပြောပြခဲ့တဲ့ သမိုင်းကြောင်း အများစုကို ကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံခဲ့ရတာပါ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူသည် ကြောက်လန့်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ခြင်းမျိုး မလုပ်ပေ။ ကျူရှင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။ "ခင်ဗျားက စစ်ခုံရုံးက လာတာဆိုရင် ဘာလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမုန်းတရားတွေကို နိုးထစေတာလဲ..."

ကျူရှင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ "စစ်ခုံရုံးက လမ်းလွဲနေပြီ... အမတနတ်ဘုရားတွေကို အမြဲတမ်း မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်နေကြတယ်... ကျွန်တော် အဲဒါကို မကျေနပ်ဘူး... ကျွန်တော်က ဧကရာဇ်လုံရှင်း အုပ်ချုပ်ခဲ့တဲ့ စစ်ခုံရုံးကို ပိုသဘောကျတယ်... အဲဒါမှ စစ်ပွဲဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ စစ်ခုံရုံးအစစ်စစ်ပဲ..."

သူ ပြောရင်းနှင့် မျက်လုံးများတွင် လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လာသည်။

လုံချင်း၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုက ပိုနက်ရှိုင်းသွား၏။ သူသည် ကျူရှင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကဲမခတ်နိုင်သလို သူ၏ စကားများ မှန်မမှန်ကိုလည်း မခွဲခြားနိုင်ပေ။

ကျူရှင်းက လုံချင်းကို ကြည့်ရင်း လက်များကို မြှောက်ကာ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "စစ်ခုံရုံးက ခင်ဗျားတို့ လုံမျိုးနွယ်စုကို ဘာလို့ ပစ်မှတ်ထားလဲ သိလား... ခင်ဗျားက တရားဝင် မျိုးဆက် ဖြစ်နေလို့ မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သွေးစည်းကို ကြောက်လို့... မဟုတ်ဘူး... သူတို့က အဲဒါကို လိုချင်နေကြတာ..."

လုံချင်း၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူ စကားမပြောနိုင်မီ ကျူရှင်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။

"စစ်ခုံရုံးကို တကယ်တမ်း တည်ထောင်ခဲ့သူက ဧကရာဇ်လုံရှင်းရဲ့ ဖခင်... ကောင်းကင်နဂါးဧကရာဇ် လို့လည်း ခေါ်တဲ့ လုံကျန်း ပဲ... သူက မဟာကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးရဲ့ ခေတ်ကာလ ကပ်ဘေးကို မကြုံတွေ့ရဘဲ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့တယ်... တိုက်ပွဲတိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာခဲ့တယ်... တစ်ခါတုန်းက မဟာကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူဟာ အချိန်တိုအတွင်းမှာပဲ အမတလမ်းစဉ် ကိုးဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

"ဧကရာဇ်လုံရှင်းရဲ့ ပါရမီကလည်း ကြီးမားပေမဲ့ သူက ကောင်းကင်နဂါးဧကရာဇ်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ သတ်ဖြတ်မှုတွေ ရပ်တန့်လိုက်တယ်..."

ကျူရှင်း ပြောရင်းနှင့် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး မျက်လုံးများပင် တောက်ပလာသည်။

"သူက သတ်ဖြတ်ခြင်းအားဖြင့် ပိုသန်မာလာနိုင်ရုံတင်မကဘူး... ကောင်းကင်စွမ်းအားကိုလည်း ခုခံနိုင်တယ်... အမတလမ်းစဉ် ကိုးဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ရာမှာတောင် တစ်ရက်တည်းနဲ့ ကပ်ဘေးကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်... အဲဒီလို ပါရမီမျိုး... အဲဒီလို ကံတရားလမ်းကြောင်းမျိုးက မဟာကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး သုံးထောင်ကို ရူးသွပ်သွားစေဖို့ လုံလောက်တယ်..." ကျူရှင်း၏ စူးရှသော အကြည့်ကြောင့် လုံချင်း နေရခက်သွားသည်။

လုံချင်းက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်၏။ "လုံမျိုးနွယ်စုက အဲဒီလို ပါရမီနဲ့ ကံတရားလမ်းကြောင်းကို အမွေဆက်ခံထားတယ်လို့ ခင်ဗျား ပြောချင်တာလား..."

"ဒါပေါ့... ဧကရာဇ်လုံရှင်းရဲ့ မြေးတော်က အဲဒီလို ပါရမီကို အမွေဆက်ခံဖူးတယ်... အဲဒါကြောင့်ပဲ လုံမျိုးနွယ်စုက ကျဆင်းခြင်းဘက်ကို ဦးတည်သွားခဲ့ရတာ..."

ကျူရှင်းက လုံချင်းကို လောဘရမ္မက်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် အကဲခတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လုံချင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ "ဒါဆို ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တာပေါ့..."

ကျူရှင်းက ကမန်းကတန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... လုံမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပါရမီရယ်... ဘယ်လိုမှ သတ်လို့ မရတဲ့ ခင်ဗျားရယ်... ခင်ဗျားတို့ မျိုးနွယ်စုမှာ ကြီးမားတဲ့ အကြောင်းအကျိုး ဖုံးကွယ်နေတာ ထင်ရှားတယ်... စစ်ခုံရုံးက လူမိုက်တွေက ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ကြဘူး... တကယ်တမ်း အရေးကြီးဆုံးက ကျွန်တော်လည်း ကိုယ့်ပါရမီကိုယ် ယုံကြည်တယ်... ခင်ဗျားကို စစ်ခုံရုံး ပြန်ထိန်းချုပ်စေချင်တယ်... ပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ထာဝရတည်တံ့မယ့် ကောင်းကင်တာအို ကုသိုလ်ကံ ကြီးကြီးမားမား တည်ဆောက်ကြမယ်..."

လုံချင်း တဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ စစ်ခုံရုံးကို ဖြုတ်ချဖို့ နှစ်ဘယ်လောက် ကြာမလဲ..."

ကျူရှင်းက ဖြေလိုက်၏။ "မြန်ရင် နှစ်သန်းပေါင်း ဆယ်ချီ... နှေးရင် နှစ်သန်းပေါင်း ရာချီ ကြာလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေဖို့ လိုတယ်... ပြီးတော့ ပျင်းရိနေလို့ မရဘူး..."

"နှစ်သန်းပေါင်း ဆယ်ချီ ဟုတ်လား..."

လုံချင်း မျက်လုံးပြူးသွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ မနေနိုင်တော့ဘဲ အာမေဋိတ် သံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာလား... တကယ်လို့ အဲဒီလောက် နှစ်တွေ ကြာမယ်ဆိုရင်တောင် ခင်ဗျား စောင့်နိုင်လို့လား..."

ကျူရှင်းက နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ မစောင့်နိုင်ရမှာလဲ... ကျွန်တော်လည်း ကျင့်ကြံဖို့ အချိန်လိုတယ်လေ... သိပ်ကြာတယ်လို့ မခံစားပါနဲ့... ကျွန်တော့် လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရောက်ဖို့အတွက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်သန်းပေါင်း တစ်သန်း ကုန်ဆုံးသွားတတ်တယ်... ဉာဏ်အလင်းရဖို့ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေသူတွေ ဆိုရင်တော့ ပြောမနေနဲ့တော့... သူတို့အတွက် နှစ်ဆယ်သန်းဆိုတာ ပြောပလောက်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျား အချိန်ကုန်မြန်တာကို မခံစားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒီမဟာကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးက ခေတ်ကာလ ကူးပြောင်းမှုကို ဖြတ်သန်းနေရလို့ပဲ... ကောင်းကင်တာအိုက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ရွေ့လျားမှုကို မြှင့်တင်ပေးနေပြီး သက်ရှိတွေက မပြတ်တမ်း တိုက်ခိုက်နေကြတယ်... ခင်ဗျားက အပြောင်းအလဲတွေ အများကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ပါ..."

လုံချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် ကျူရှင်းက အခန်းတွင်းရှိ ပရိဘောဂများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေ၏။

လုံချင်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို ကူညီမှာလဲ..."

ကျူရှင်းက သူ့ဘက် လှည့်လာပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား အရင်ဆုံး အဓိပတိဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်အောင် လုပ်... ပြီးရင် အဓိပတိဂိုဏ်းကို ကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံး ပေါင်းစည်းစေ... ခေတ်ကာလ ကပ်ဘေး ပြီးဆုံးသွားပြီး ကောင်းကင်ကုသိုလ်ကံတွေ အဓိပတိဂိုဏ်းပေါ် ကျရောက်လာတဲ့အခါ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်တဲ့ ခင်ဗျားနဲ့ ဒုဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကြီးမားတဲ့ ကောင်းကင်တာအို ကုသိုလ်ကံ ရရှိလိမ့်မယ်... အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ ဉာဏ်အလင်းရဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ..."

" အသံမဲ့ပျက်စီးခြင်းနယ်မြေ မှာ စစ်ခုံရုံးကို ကန့်သတ်ထားမယ့် နယ်နမိတ်တံခါးပေါက် တစ်ခု ရှိတယ်... အဲဒါက သူတို့ကို အလုံးအရင်းနဲ့ ဝင်ရောက်ကျူးကျော်ခွင့် မပေးဘူး... အရင်တုန်းက ခင်ဗျားဆရာသခင် ရီထျန်းကျိ ကို သတ်လိုက်တာက စစ်ခုံရုံးကို အကြပ်ရိုက်စေခဲ့ပြီးပြီ... ပြည်တွင်း ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တယ်... အခုအချိန်က ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် လုံချင်း၏ မျက်မှောင်များ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားသည်။

အခြားတစ်နေရာတွင်။

ဝေးလံသော သက်က်တမ်းနယ်မြေ (ဝူရှီနယ်မြေ) ၌ ကုအန်သည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေပြီး သိပ်အံ့သြခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်ခုံရုံးက လုံမျိုးနွယ်စုကို ဘာကြောင့် လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေရသလဲ ဆိုသည်ကို သူ အရင်ကတည်းက ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် သည် ကောင်းကင်နဂါး ဝင်စားခြင်း ဓမ္မရုပ်သွင် ကို ကျင့်ကြံရန် လုံမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးကို အသုံးပြုခဲ့သည်မှာ အကောင်းဆုံး သက်သေပင်။

သူက ကျူရှင်း ပြောသည့် ကောင်းကင်တာအို ကုသိုလ်ကံ ဆိုသည်ကို ပိုစိတ်ဝင်စားနေသည်။

အကယ်၍ လုံချင်းနှင့် ကျူရှင်းတို့က အဓိပတိဂိုဏ်းကို ဦးဆောင်ပြီး ကမ္ဘာလောကကြီးကို အုပ်စိုးနိုင်မည် ဆိုလျှင် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကုအန်အတွက်လည်း တည်ရှိမှု အသိအမှတ်ပြုခြင်း တစ်မျိုး ရရှိစေနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း လုံချင်း လမ်းမှားရောက်သွားလျှင် ကုအန်က လျစ်လျူရှုထားမည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် လုံချင်းကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သဖြင့် လုံချင်းကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ရှိပြီး အတိတ်ဘဝနှင့် ဘိုးဘေးများ လျှောက်လှမ်းခဲ့သော သတ်ဖြတ်ခြင်း လမ်းစဉ်သို့ မရောက်ရှိစေရန် တားဆီးရမည် ဖြစ်သည်။

ကုအန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တောင်ပေါ်တောအုပ်များဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

ချန်ကွန်းဂိုဏ်း တည်ထောင်ပြီးနောက်ပိုင်း ဂိုဏ်းက တပည့်များကို အကြီးအကျယ် စုဆောင်းခဲ့ရာ တပည့်ဦးရေမှာ သောင်းချီ လျင်မြန်စွာ ကျော်လွန်လာခဲ့သည်။ လူများလာသည်နှင့်အမျှ ပြဿနာ ရှာတတ်သူများ ရှိလာစမြဲပင်။

အမှန်တကယ်ပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ချန်ကွန်းဂိုဏ်း သတ်မှတ်ထားသော တားမြစ်နယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်လာနေပြီး သက်တမ်းနယ်မြေ (ဝူရှီနယ်မြေ) အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

ကုအန်သည် တောနက်ထဲမှ ရသေ့တစ်ပါးအသွင် ဟန်ဆောင်ကာ စောင့်ကြပ်မှု တစ်ခု စီစဉ်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းကို အာရုံစိုက်နေရသော အန်ရှင်းမှာလည်း အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်ရန် အချိန်မရှိပေ။

သူ တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အလင်းဖြူတန်း တစ်ခု ပျံသန်းရောက်ရှိလာပြီး သူ့ပခုံးပေါ်သို့ နားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ဖြူ ကြွက် ပင် ဖြစ်သည်။

"ဆရာသခင်... ဘယ်သွားမလို့လဲ..." ဝိညာဉ်ဖြူ ကြွက်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကုအန်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်၏။ "မင်းက တစ်နေ့ကုန် အားအင်အပြည့်နဲ့ လျှောက်ပြေးနေပြီးတော့ ကျင့်ကြံခြင်း မလုပ်ဘူး... နတ်ဆိုးဘုရင် လုပ်ချင်လား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝိညာဉ်ဖြူ ကြွက်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး မေးလိုက်သည်။ "တကယ်လား..."

"လာခဲ့... ငါ နတ်ဆိုးတချို့ကို ဉာဏ်အလင်း ပေးလိုက်မယ်... မင်း သူတို့ထဲက ရွေးလို့ ရတယ်... နောက်ဆိုရင် မင်းက နယ်မြေတစ်ဝိုက်ကို တာဝန်ယူ စောင့်ကြပ်ရမယ်... ခွင့်ပြုချက် မရှိဘဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျူးကျော်ခွင့် မပေးရဘူး..."

"သိပ်ကောင်းတာပေါ့ ဆရာသခင်... ကျွန်တော် ဆရာသခင် စိတ်ပျက်အောင် လုံးဝ မလုပ်ပါဘူး..."

ဝိညာဉ်ဖြူ ကြွက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ကြွက်ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုံ့ထားသော်လည်း ဖိုင့်ဖိုင့်ဖောင်းဖောင်း ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည့်အခါ တုန်ခါနေသော အမွေးဖြူလုံးလေးနှင့် တူနေ၏။

ကုအန်သည် ဝိညာဉ်ဖြူ ကြွက်အား ဘာလုပ်ရမယ်၊ ဘာမလုပ်ရဘူး ဆိုသည်ကို စတင် မှာကြားလိုက်သည်။ ဤကောင်လေးက အလွန် ဆော့ကစားတတ်သဖြင့် ဥပဒေမဲ့ ဖြစ်မသွားစေရန် စည်းကမ်းများ ချမှတ်ထားရမည်။ မဟာမိုနတ် မှ သခင်လော့ကျီ လက်အောက်ရှိ စိမ်းပြာရောင် နွားသိုးနတ်ဆိုး ကဲ့သို့ အဖြစ်ခံ၍ မဖြစ်ပေ။

အခန်း ၅၃၂ အသန်မာဆုံးဓား

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ရာ ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။

ကုအန်သည် နတ်ဆိုးတစ်ရာကို ဉာဏ်အလင်း ပေးခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ဖြူ ကြွက်က ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ အန်ရှင်းက သူတို့ကို ရီချင်းရှန်နှင့် အခြားသူများအား မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သဖြင့် ဝိညာဉ်ဖြူ ကြွက်သည် ချန်ကွန်းဂိုဏ်းနှင့် လျင်မြန်စွာ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ရီချင်းရှန်နှင့် သူ၏ အဖော်များ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ချန်ကွန်းဂိုဏ်းသည် ရံဖန်ရံခါ ဝိညာဉ်ဖြူ ကြွက်နှင့် ၎င်း၏ လက်အောက်ခံ နတ်ဆိုးများအား လက်ဆောင်များ ပေးပို့လေ့ ရှိသဖြင့် နှစ်ဖက်ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမို ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။

နှစ်နှစ်ရာ ကြာပြီးနောက် ချန်ကွန်းဂိုဏ်းသည် အာဏာထွန်းကားလာပြီး ဝိညာဉ်ကိုးပါးတိုက်ကြီး တွင် ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာကာ ကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးရန် ရည်မှန်းချက်များ ရှိလာသည်။

မဟာယနအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ကိုးဦးနှင့်အတူ ချန်ကွန်းဂိုဏ်းသည် ဤမြေပေါ်တွင် အမှန်တကယ် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပြီး ပင်လယ်ရပ်ခြားမှ အင်အားစုများ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိသရွေ့ တိုက်ကြီးကို ပေါင်းစည်းရန်မှာ အချိန်မရွေး ဖြစ်လာနိုင်သည့် ကိစ္စပင်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား ပဋိပက္ခများ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေပြီး သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် တိုက်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ စီးဆင်းနေသဖြင့် အင်အားကြီး ကျင့်ကြံသူများသည် ၎င်းနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ဤအချက်က အစွန်အဖျား ဒေသများတွင် အမတကျင့်ကြံခြင်း အငွေ့အသက်ကို အားနည်းသွားစေသည်။

ဝိညာဉ်ကိုးပါးတိုက်ကြီးနှင့် အိမ်နီးချင်း တိုက်ကြီးများအတွက် ထိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ အမတတာအိုအဆင့် သက်ရှိများမှာ ဤဒေသသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း မရှိသလောက် နည်းပါးသော်လည်း အောက်ပိုင်းအဆင့် သက်ရှိများစွာမှာမူ ဤနေရာတွင် လက်ကျန်ဘဝကို ကုန်ဆုံးချင်ကြသည်။

ဤနေ့တွင်။

သက်တမ်းနယ်မြေ အတွင်း၌။

တောင်ပေါ် ရေကန်ဘေးတွင် ကုအန် ငါးမျှားနေသည်။

သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင် သည် ဘေးတွင် ရပ်လျက် ရေကန်မျက်နှာပြင်ကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေပြီး မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။ "ဆရာသခင်... ဒီငါးတွေက ထူးခြားတဲ့ အမျိုးအစားလား..."

သူ့စိတ်ထဲတွင် ဆရာသခင်သည် အသန်မာဆုံး ဖြစ်သည်။ သူ့အမြင်၌ ဆရာသခင်သည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော လုပ်ရပ်များကို လုပ်မည် မဟုတ်ပေ။ အေးအေးဆေးဆေး လုပ်ဆောင်မှုများ ဖြစ်လျှင်ပင် သေချာ ပြန်တွေးကြည့်ပါက အဓိပ္ပာယ် ရှိနေတတ်သည်။ ဆရာသခင် စာဖတ်ခြင်း၊ စာရေးခြင်းကို နှစ်သက်သကဲ့သို့ပင် ရှန်ကျန်း သည် ၎င်းကို အတုယူပြီးနောက် ဉာဏ်အလင်း ရရှိခဲ့သည်။

ဆရာသခင် ဖန်တီးခဲ့သော ဝေချီ နှင့် စစ်တုရင် ကစားနည်းများလည်း ရှိသေးပြီး ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ တာအို နားလည်မှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

ပန်းဥယျာဉ် စိုက်ပျိုးခြင်း၌ပင် သိမ်မွေ့နက်နဲမှုများစွာ ရှိနေပြီး နက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောဆင်ခြင်စေနိုင်သည်။

နွားတစ်ကောင်အဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့ရသော်လည်း နှစ်တစ်ထောင်ကြာ တွေးတောဆင်ခြင်ခြင်းက သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင်အား စိတ်မြန်လက်မြန် ဖြစ်ပြီး မာနကြီးသော စိတ်နေသဘောထားကို ဖယ်ရှားနိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

ဤရေကန်သည် ကုအန် အသစ် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မနေ့က ပုန်းကွယ်စိတ်ဝိညာဉ်နန်းတော် သို့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ သွားရောက် ရှာဖွေစဉ် ငါးအသေးလေး အချို့ ပြန်သယ်လာခဲ့ပြီး အားလုံးကို ရေကန်ထဲ လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုအန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "မထူးခြားပါဘူး... သာမန်ငါးတွေပါပဲ..."

သာမန်ငါးတွေ ဟုတ်လား...။

သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင် ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ရှေ့မှ ရေကန်ကို သေချာ ဂရုစိုက် ကြည့်ရှုနေပြီး နက်နဲသော လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ရှိရမည်ဟု ယုံကြည်နေသော်လည်း ဘာမှန်း မမြင်နိုင်သေးပေ။

ကုအန်သည် ငါးမျှားခြင်း အလို့ငှာ ငါးမျှားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ မသိရှာပေ။

သူ့ငါးမျှားချိတ်သည် စုစည်းထားသောစွမ်းအားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ငါးပါးစပ်တွင် ချိတ်မိသည်နှင့် ငါးမှာ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ငါးမျှားခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို ခံစားချင်ရုံ သက်သက်သာ။

အဓိပတိဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ပိုမိုကျယ်ဝန်းသော နယ်မြေတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ကုအန်တွင် အားလပ်ချိန်များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ချီစုပ်ယူခြင်းကို မကျင့်ကြံသော်လည်း အားလပ်နေချိန်တွင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေမည် မဟုတ်ပေ။ သာမန်ဟု ထင်ရသော လှုပ်ရှားမှုများမှတဆင့် သဘာဝလောကကြီးအကြောင်း ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများ ရရှိသည်။

သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပျက်နေသော ဖြစ်စဉ်များကို လေ့လာစောင့်ကြည့်နေသရွေ့ မဟာတာအိုကို အာရုံခံနိုင်သည်။ မူလဘူတရွှေအမတ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသော်လည်း ကုအန်သည် မိမိကိုယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်ဟု မခံစားရဘဲ မဟာတာအိုကို ဆက်လက် လိုက်စားနေသည်။

သူ၏ သက်တမ်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းက ချီစုပ်ယူကျင့်ကြံရန် မလိုအပ်တော့သဖြင့် ဉာဏ်အလင်းရရန် အချိန်ကို ပို၍ တန်ဖိုးထားလာသည်။

ကုအန်သည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင် က ဘေးတွင် ရပ်ကာ နှစ်ယောက်သား ရေကန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။ နေရောင်ခြည်သည် သူတို့အပေါ် ဖြာကျနေပြီး ရှုခင်းနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ အေးချမ်းသာယာသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖန်တီးနေသည်။

ခဏအကြာတွင်။

ကောင်းကင်ယံမှ ပုံရိပ်တစ်ခု သက်ဆင်းလာပြီး ကုအန်ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ထိုသူမှာ ချန်ချွမ် ပင် ဖြစ်သည်။

အသက် တစ်ထောင် ရှိပြီဖြစ်သော ချန်ချွမ်သည် နိဗ္ဗာနအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ နိဗ္ဗာနအဆင့်မှ အချုပ်အနှောင်မဲ့အမတအဆင့် သို့ ရောက်ရန် လိုအပ်သော အချိန်မှာ သေမျိုးအဆင့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကုအန်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နိဗ္ဗာနအဆင့် ရောက်နေသူများသည် အချုပ်အနှောင်မဲ့အမတအဆင့် သို့ မရောက်ရှိကြသေးပေ။

လူတိုင်း၏ ပါရမီသည် အန်ဟောင် နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။ အန်ဟောင်၏ အခွင့်အလမ်းများကို လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း၊ ထူးခြားသည်ဟုပင် ပြောနိုင်သည်။

"ဆရာသခင်... ကျွန်တော် ဓားတစ်လက်ကို အာရုံခံမိတယ်..." ချန်ချွမ်က ပြောလိုက်၏။ သူ့မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကုအန် ပြန်မဖြေမီ သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင် က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်ဓားလဲ..."

သက်တမ်းနယ်မြေ သို့ ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင် သည် မည်သည့် အန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက်ကိုမျှ အာရုံမခံမိခဲ့ပေ။ သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားကို မခံစားမိသော်လည်း ချန်ချွမ်၏ ကံတရားလမ်းကြောင်းမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် အလွန် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပြတတ်ပေမဲ့ ဓားတစ်လက် ဒီကမ္ဘာလောကထဲကို ဆင်းသက်လာတယ်လို့ ခံစားရတယ်... ကျွန်တော် သွားရှာဖို့ စောင့်နေသလိုမျိုး ဓားမြည်သံတွေ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေတယ်..." ချန်ချွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ ယခင်က ခံစားခဲ့ရသည်များကို ပြန်ပြောင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူ့စကားကြောင့် သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင် ပို၍ပင် စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်လာသည်။

ကုအန်သည် အဓိပတိဂိုဏ်းမှ ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာစဉ် လုံချင်းနှင့် အခြား ရင်းနှီးသော တပည့်များကို မခေါ်ဆောင်လာဘဲ ချန်ချွမ်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင် သည် ချန်ချွမ်၏ ပါရမီမှာ အန်ဟောင် သို့မဟုတ် ယန်ကျင်း တို့နှင့် ယှဉ်နိုင်သည်ဟု အမြဲ ခံစားနေရသည်။

အမှန်တကယ်လည်း ချန်ချွမ်သည် ဓားတာအို တွင် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းကို ပြသခဲ့သည်။ သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင် ကမူ မလုံလောက်သေးဟု ခံစားနေရရုံသာ..

"အဲဒီလို ဓားမျိုး တကယ် ရှိတယ်... အပြင်ဘက်ကောင်းကင်က လာတာ... အဲဒါက လောကမှာ အသန်မာဆုံးဓားပဲ... အဲဒါကို ပိုင်ဆိုင်ရင် လောကကြီးကို ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားပြီ... မင်းတင် မဟုတ်ဘူး... ဓားတာအို ကို ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံတဲ့ ဘယ်သူမဆို အဲဒါကို အာရုံခံမိလိမ့်မယ်..." ကုအန်က ရေကန်မျက်နှာပြင်ကို အကြည့်မလွှဲဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ချွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင် က မျက်လုံးပြူးသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါက သိသာထင်ရှားတဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုပဲ... အပြင်ဘက်ကောင်းကင်က နောက်ထပ် အင်အားစုတစ်ခု တိုက်ခိုက်တော့မှာလား..."

ယခင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကပ်ဘေးများ တလျှောက်လုံးတွင် အပြင်ဘက်ကောင်းကင်မှ အင်အားစုများကသာ အစပြုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အမတမင်းဆက် နှင့် မြင့်မြတ်ခုံရုံး တို့ကြား ပဋိပက္ခများသည် သက်ရှိအားလုံးအတွက် မည်သည့်အခါကမှ ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်ခဲ့ပေ။

"ဒါက ကျွယ်လော့ဓားသခင် ရဲ့ နောက်ကွယ်က မဟာဟုန် ဓားကောင်းကင် ရဲ့ လက်ချက်ပဲ..." ကုအန်က ဖြေလိုက်သည်။

ကျွယ်လော့ဓားသခင် အကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင်နှင့် ချန်ချွမ်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ကျွတ်... ကျွတ်... အဲဒီကောင် ဧကရာဇ်ယန်ရှင်း ကို ရှုံးသွားလို့ လက်မခံနိုင် ဖြစ်နေတာလား" သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင် က သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သည့် လေသံဖြင့် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သူသည် ကျွယ်လော့ဓားသခင် ၏ အမူအရာကို မကြိုက်ပေ။ ပြိုင်ဘက်ကင်းဟု ကြွေးကြော်နေသော အမူအရာကို ရွံရှာဖွယ် ကောင်းသည်ဟု သူ ထင်သည်။

ချန်ချွမ်မှာမူ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဓားကို ပြန်လည် အာရုံခံစားနေသည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထိုဓားသည် သူ့အတွက် အထူးအဓိပ္ပာယ် ရှိသည်ဟု အမြဲ ခံစားနေရသော်လည်း ဆရာသခင်၏ စကားများက သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။

တခြားသူများလည်း သူ့လို ခံစားနေရသည် ဆိုလျှင် သူတို့ မသွားသင့်တော့ပေ။

ဒါပေမဲ့...

တကယ်ပဲ အတူတူပဲလား...။

ကုအန်၏ ငါးမျှားတံ စတင် လှုပ်ရှားလာသည်။ သူ အချိန်အနည်းငယ် စောင့်ပြီးမှ ရုတ်တရက် ဆွဲတင်လိုက်ရာ ငါးဝါကြီးတစ်ကောင် ပါလာသည်။ သူက ငါးကို မျှားချိတ် ဖြုတ်ပြီး ရေကန်ထဲ ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့် ချန်ချွမ် ကြက်သေ သေသွားပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ မြက်ခင်းပြင်သို့ လျှောက်သွားပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူ့ကိုယ်ပိုင်ဓားကို ထုတ်၍ ပေါင်ပေါ်တင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောနေ၏။

သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင် က သူ့ကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ကုအန်က တိတ်ဆိတ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားသည်။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ထို နံပါတ်တစ် နတ်ဘုရားဓားသည် ထူးခြားသော အရာ မဟုတ်ပေ။ ချန်ချွမ် ယှဉ်ပြိုင်စရာ မလိုပေ။ သူ့ဘေးတွင် ကျင့်ကြံခြင်းအားဖြင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထိုဓားကို ကျော်လွန်သွားလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း...

"စီနီယာအစ်ကိုလီ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လှုပ်ရှားခိုင်းမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..." ကုအန်က မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ နောက်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ကမ္ဘာကြီး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်။

အဆုံးမဲ့ သမုဒ္ဒရာထက်၌ အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော လီယ သည် လင်းယုန်နက်တစ်ကောင်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် တိမ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်း ပျံသန်းနေသည်။ ဆန်းကြယ်အမတနတ်ဘုရားဝိညာဉ် သည် သူ့ပခုံးပေါ်တွင် နားနေပြီး သူ့ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ တုန်ရီနေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ သွားလုရမှာလား... ဒီဓားရဲ့ အငွေ့အသက်က အရမ်း အားကောင်းတယ်... ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူတွေကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ်... မမေ့နဲ့နော်... ကျွန်တော့်သခင်က ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ ကနေ ထွက်ခွာသွားပြီ..." ဆန်းကြယ်အမတနတ်ဘုရားဝိညာဉ် က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

၎င်းသည် ကုအန် ထွက်ခွာသွားသည့် သတင်းကို လီယ ထံ တမင် သတင်းပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး လီယ အနေဖြင့် နောင်တွင် ဆင်ခြင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

၎င်း၏ နည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ လီယ သည် နှစ်တစ်ထောင် ငြိမ်သက်နေခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ စွန့်စားခန်း ခရီးစဉ်ကို ပြန်လည် စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လီယ ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်နေပြီး ပြောလိုက်၏။ "မကြိုးစားဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သန်မာလာနိုင်မှာလဲ... တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့လား... စိတ်မပူပါနဲ့... တကယ်လို့ သေရတော့မယ် ဆိုရင် မင်းကို လွှတ်ပေးပါ့မယ်... ငါ မင်းကို ဆွဲမချပါဘူး"

သူ့ရင်ထဲတွင်မူ မီးတောက်လောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဓားက သူ့ကို ခေါ်နေသည်ဟု ခံစားနေရသောကြောင့်ပင်။ သူသည် ဓားက အသိအမှတ်ပြုထားသော သခင်အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။

ဆန်းကြယ်အမတနတ်ဘုရားဝိညာဉ် က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ အဲဒီအခြေအနေ ရောက်လာရင် ကျွန်တော် လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

လီယ က ၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဒါဆို အခု ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ... ငါကတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သွားရမှာပဲ... ဒါက အန်ဟောင် ကို မီဖို့ ငါ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ဆန်းကြယ်အမတနတ်ဘုရားဝိညာဉ် က မျက်လုံးလှန်ကြည့်ပြီး စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက အန်ဟောင် အကြောင်းပဲ ပြောနေတာပဲ... သူ့သတင်း မကြားရတာ နှစ်တွေ ကြာနေပြီ... သူ သေတောင် သေနေလောက်ပြီ... ခင်ဗျားပြိုင်ဘက်တွေ ဘယ်လောက် သန်မာလဲ ဆိုတာ အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့... ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးမနေနဲ့..."

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူ မသေနိုင်ဘူး... သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က မြင့်မားနေမှာသေချာတယ်... ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် သူ့ရဲ့ တိုက်ကွက် တစ်ကွက်ကိုတောင် ခံနိုင်မယ် မထင်ဘူး..." လီယ က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ ရောက်ခဲ့သော နေရာများ ဘယ်လောက် ဝေးဝေး၊ သူ တွေ့ခဲ့သော လူများ ဘယ်လောက် သန်မာပါစေ၊ အန်ဟောင် သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတွင် ထိပ်တန်း ပါရမီရှင် ဖြစ်သည်ဟု သူ အမြဲ ယုံကြည်ထားသည်။

ကံတရားက သူ့ကို အန်ဟောင် နှင့် တွေ့ဆုံစေခဲ့သည်ဟု ခံစားရပြီး ဒါသည် သူ့အတွက် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ တစ်ခုပင်။

အန်ဟောင် ရှိနေသဖြင့် သူသည် သူ့အောင်မြင်မှုများအပေါ် ဘယ်တော့မှ ကျေနပ်နေမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် လုံလောက်အောင် မသန်မာသေးဟု အမြဲ ခံစားနေရပြီး ဆက်လက် ကြိုးစားနေမည် ဖြစ်သည်။

ဆန်းကြယ်အမတနတ်ဘုရားဝိညာဉ် က ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး လီယ သည် ခေါင်းထိထားပြီး ပြောမရတော့ဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိပေ။

ဒီလောက် နှစ်တွေ ကြာပြီးနောက် ၎င်းသည် ရုတ်တရက် သူ့သခင်ကို တွေ့ချင်လာပြီး လီယ က သူ့ကို ကူညီနိုင်လောက်သည်။