အခန်း (၂၅၁-၂၅၂)

အခန်း ၂၅၁ - ခီတာနို ရက်ဆု ၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် ဇာတ်လမ်း

ပိတ်ဆို့တားဆီးမှု ပြုလုပ်ရသည့် အခက်အခဲထက် ခီတာနို ရက်ဆု သည် သူ၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သူ၏ အခြေအနေကို ပို၍ စိုးရိမ်နေမိသည်။

ယခုအခါ အရိပ်လူသား သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ခီတာနိုမိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာ မဏ္ဍိုင်မှာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အကယ်၍ ဤထိပ်တန်းပညာရှင်သာ မရှိတော့ပါက ၎င်းတို့မိသားစု၏ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းအားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတွင် ရပ်နေရသည်နှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူပေမည်။

အရှေ့ဂျပန်တစ်နိုင်ငံလုံးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်သော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုရှိပြီး ထိပ်တန်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားကာ အခြားသူများကို မခြိမ်းခြောက်နိုင်တော့သည့် မိသားစုတစ်ခုကို မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်ပါ။

ထို့အပြင် ၎င်းတို့တွင် ထိပ်တန်း အဆင့် (၃) အတွင်းရှိသော အရင်းအမြစ်များနှင့် အဆက်အသွယ်များလည်း ရှိနေသေးသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဆူဖြိုးသည့် သိုးတစ်ကောင်ကို မည်သူက မလိုချင်ဘဲ နေမည်နည်း။

ထိပ်တန်းအင်အားစုများကို ထားလိုက်ဦး၊ ခီတာနို အနိုင်ယူ နှိမ်နင်းထားခဲ့ဖူးသော ရန်သူဟောင်းများနှင့် အင်အားစုငယ်လေးများပင်လျှင် သူ့ကို အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ဗဟိုစစ်ဌာနချုပ်အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က လူနှစ်ယောက် အပါအဝင် အင်အားတောင့်တင်းသူများကို စေလွှတ်ပေးခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် ပင်လယ်ပြင်မှ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဖြေရှင်းပေးပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီးကို မောင်းထုတ်ပေးခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် စေတနာအရင်းခံဖြင့် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

အခြားသော ရည်ရွယ်ချက်များကြောင့်သာ။

၎င်းတို့၏ စိတ်ကူးမှာ ခီတာနိုမိသားစုကို အသုံးချပြီး အခြားအင်အားစုများကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန်သာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ယခုအခါ ထိပ်တန်းပညာရှင် မရှိတော့သဖြင့် ခီတာနိုမိသားစုမှာ အသုံးမကျတော့ပေ။

ထိုသို့ အသက်ရှင်ခွင့်ပေးထားမည့်အစား ဤကိတ်မုန့်ကို အပိုင်းပိုင်းခွဲပြီး အင်အားစု အသီးသီးက ဝေမျှစားသုံးလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေမည်။

ထို့ကြောင့် အခြားသူများ သေချင်သေပါစေ၊ ဘိုးဘေးဖြစ်သူကိုမူ လုံးဝ ထိခိုက်၍ မဖြစ်ပေ။

ဤအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် ခီတာနို ရက်ဆု သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်အောင် ချေမွလိုက်​၏။

မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ဘဲ ထူးခြားသော သတင်းစကား ပါရှိသည့် စွမ်းအားတစ်ခုသည် လေထုထဲသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

၎င်းသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီး အစိတ်အပိုင်း အချို့အဖြစ် ချက်ချင်း ကွဲထွက်ကာ အထူးနေရာ အသီးသီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထို့နောက် အရှိန်အဝါ ခြောက်ခုသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်လာပြီး သင်္ချိုင်းကျွန်း ဘက်သို့ အပြင်းအထန် ဦးတည်လာခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ ခီတာနိုမိသားစု၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အင်အားဖြစ်ပြီး မိသားစုက အကုန်အကျများစွာခံ၍ ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့မှာ အဆင့် (၁) ခြောက်ဦး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခြောက်ဦးစလုံးသည် အဆင့် (၁) ဖြစ်ကြသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သုံးဦး၏ အရှိန်အဝါမှာ ကျန်သုံးဦးထက် များစွာ အားနည်းနေသည်။

၎င်းတို့သည် ပုံမှန်နည်းလမ်းဖြင့် တိုးတက်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဆေးလုံးများ အတင်းအဓမ္မ သုံးစွဲ၍ အဆင့်မြှင့်တင်ထားခြင်း။

အချက်ပေးချက်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ခီတာနို ရက်ဆု သည် ဆုတ်ခွာရန် အမြန်ဆုံး ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူသည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် ငါးစာအဖြစ် အသုံးချရန် ရည်ရွယ်ချက်လည်း ရှိနေသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်း ခဏအတွင်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အသားနှင့် သွေးများမှာ လုံးဝ ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

တဖျပ်ဖျပ်အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးနီရောင် အင်းဆက် အကောင် ၄၀ ခန့်သည် မြေပြင်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထလာကာ ခီတာနို ရက်ဆု ကို စိုက်ကြည့်လာကြသည်။

"......"

ခီတာနို ရက်ဆု ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဤနေရာတွင် ၄၀ တောင် ရှိနေတာလား။

ဒါ ရူးစရာပဲ...။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ခီတာနို ရက်ဆု နောက်သို့ မဆုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အခြားသူများကို အကူအညီတောင်းရန် စိတ်ကူးပေါ်လာပြီး ဘေးဒုက္ခမှ ရှောင်ရှားရန် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အပြင်းအထန် ဆုတ်ခွာနေစဉ်အတွင်း ခီတာနို ရက်ဆု သည် ပြဿနာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်​၏။

ဤအင်းဆက်များ၏ ဗီဇပြောင်းလဲမှု အဆင့်မှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကွဲပြားနေသည်။

၎င်းတို့၏ အရေအတွက်နှင့် စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပုံရသည်။

ထိုအချက်ကို စိတ်ထဲရှိနေစဉ် သူသည် ဆုတ်ခွာရင်း အသေအချာ စောင့်ကြည့်လာသည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုသွေးနီရောင် လောက်ကောင်များ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အကြီးဆုံး အကောင်တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ဘောလုံး နှစ်လုံးခန့် အရွယ်အစား ရှိနေပြီ။

၎င်း၏ ကိုယ်ထည်မျက်နှာပြင်မှာ ချောမွတ် ပြောင်လက်နေပြီး အကာအလွှာပါးလေး ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့။

ဤအကောင်သည် အခြားအကောင်များထက် သိသိသာသာ ကြီးမားနေပြီး ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း ထူးခြားနေသည်။

"ဘိုးဘေးကြီးဆီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား"

ထိုအတွေးကြောင့် ခီတာနို ရက်ဆု ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာပြီး ကြောက်ရွံ့စိတ်များ မြင့်တက်လာသည်။

သူ၏ စောင့်ကြည့်မှုအရ အင်းဆက်ငယ်လေးများသည် အသားနှင့် သွေးများကို ဝါးမြိုပြီးနောက် မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဤအင်းဆက်အား သားလောင်းဘဝမှ ယခုအရွယ်အစားအထိ ကြီးထွားလာအောင် လုပ်နိုင်သည်မှာ ဘိုးဘေးကြီးတစ်ဦးတည်းသာ။

ထိုအတွေးသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ စွဲထင်နေပြီး ကြာမြင့်စွာ မထွက်ခွာနိုင် ဖြစ်နေသည်။

"နေဦး... အဲဒီပိုးကောင်က ငါ့ကိုပါ ကြည့်နေရင်ရော"

သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း အပြင်းအထန် ဆုတ်ခွာခဲ့သည်။

သူ၏ အတွင်းအားများကို လက်ဖဝါးဆီသို့ ပို့လွှတ်ကာ ထူးခြားသော နည်းလမ်းဖြင့် စီးဆင်းစေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အထူး နင်ဂျာအတတ်တစ်မျိုးပင်။

ဤအခြေအနေတွင် မည်သည့် တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကိုမဆို လက်ခံရရှိပါက ချက်ချင်း သက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မည်။

၎င်းတို့သည် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရန် အဝေးတစ်နေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးမည်။

တစ်ကြိမ်သုံးပြီးတိုင်း ပြန်လည်အသုံးပြုရန် အချိန်ယူရသော်လည်း သူ၏ အစွမ်းဖြင့် ခဏတာ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။

သို့သော် ခီတာနို ရက်ဆု သည် အင်းဆက်များ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို အထင်ကြီးလွန်းသွားပုံရသည်။

အဆင့် (၁) ပညာရှင် ခြောက်ဦး မရောက်လာမီမှာပင် အင်းဆက်များသည် အရိပ်များစွာအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး ပင်လယ်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

ခီတာနို ရက်ဆု သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လေပြင်းတစ်ချက်ဖြင့် အချို့ကို ပြန်လွင့်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အင်အားမှာ အကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် အနည်းငယ်ကိုသာ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်အကောင်များသည် ကျွန်း၏ အစွန်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ စိတ်မရှည်ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် လူရိပ် ခြောက်ခုသည် နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

၎င်းတို့၏ အကူအညီဖြင့် ခီတာနို ရက်ဆု သည် ကျွန်းကို ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သွေးနီရောင် လောက်ကောင်များ ကျွန်းပေါ်မှ ထွက်ပြေးခြင်းကို တားဆီးပေးလိုက်သည်။

သို့သော် အလားတူပင် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဤနေရာတွင် ပိတ်မိသွားပြီး ထွက်ခွာ၍ မရတော့ပေ။

သို့သော် ခီတာနို ရက်ဆု မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသူများမှာမူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရှိနေကြ​၏။

၎င်းတို့အတွက်မူ ဤအရာများသည် အင်းဆက် အနည်းငယ်သာ။

ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အဆင့် (၁) ပညာရှင်ကြီးများအတွက် ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ လက်ဖျောက်တီးရသလောက်ပင် လွယ်ကူသည်။

ခီတာနို ရက်ဆု က သတိပေးသော်လည်း ၎င်းတို့က ဂရုမစိုက်ကြပေ။

သူသည် မိသားစုခေါင်းဆောင် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အစွမ်းမှာ အားနည်းလွန်းလှသည်။

အကျိုးစီးပွားချင်း မပတ်သက်ဘဲ နောက်ကွယ်မှ ပံ့ပိုးပေးမည့် ပညာရှင်များ မရှိပါက သူ၏ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန် အကန့်အသတ်ရှိသည်။

မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကြောင့်သာ ၎င်းတို့ကို စုစည်းပြီး ပိတ်ဆို့တားဆီးရန် ခိုင်းစေနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို သတိထားရန် တိုက်တွန်း၍ မရနိုင်ပေ။

ပြောပြလျှင်ပင် ၎င်းတို့က နားထောင်မည် မဟုတ်။

"နောက်နေတာလား၊ ငါတို့လို အဆင့် (၁) ပညာရှင်ကြီးတွေက မင်းလို အဆင့် (၂) တောင် မရှိတဲ့သူရဲ့ သတိပေးစကားကို နားထောင်ရမှာလား"

ဤသို့ တွေးတောရင်း ပါးချိုင့်နေသော မျက်နှာနှင့် လူတစ်ယောက်သည် လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ရှေ့သို့ တက်သွားသည်။

သူသည် လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ အတွင်းအားများမှာ လျှံထွက်လာသည်။

လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် လေနှင့် တိမ်တိုက်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး တိမ်တိုက်များစွာသည် စုစည်းကာ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား​၏။

နတ်ဘုရား၏ လက်ဝါးတော်ကဲ့သို့ပင် ၎င်းသည် ကောင်းကင်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားဖြင့် ကျဆင်းလာပြီး စုဝေးနေသော သွေးပိုးကောင် တစ်ဒါဇင်ခန့်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

"ဟမ်"

သူ၏ လက်မောင်းသည် လှုပ်ရှားမှု တစ်ဝက်မှာပင် လေထဲ၌ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။

မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ လက်ဝါးရိပ်ကို ဆက်၍ ဖိချ၍ မရတော့ပေ။

လက်ဝါးမှ ခံစားရသော အာရုံမှာ အလွန်တရာ မာကျောသော အရာတစ်ခုကို ထိတွေ့နေရသကဲ့သို့ပင်။

"ဒါ ဘာလဲ"

ထိုအတွေးသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာရုံသာ ရှိသေးသည်။

မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုနှင့် သိလိုစိတ်ကြောင့် သူသည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိရန် ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် အဆင့် (၃) အရာရှိသာဖြစ်သော မိသားစုခေါင်းဆောင်မှာ ချက်ချင်းပင် ဟန့်တားလိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်၊ ရှေ့ကို ဆက်မသွားနဲ့"

"ဟား ဟား"

ထိုလူသည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ရယ်မောလိုက်ပြီး လုံးဝ အရေးမစိုက်ပေ။

သို့သော် ထိုသို့ အာရုံလွတ်သွားသည့် ခဏမှာပင် အကြီးဆုံး အင်းဆက်ကောင်သည် ရုတ်တရက် ပျံတက်လာပြီး သူ၏ လည်ပင်းဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်လာခဲ့တော့သည်။

အခန်း ၂၅၂ - ချန်အာကောအရှိန်အဝါ

ဘေးနားမှ လေတိုးသံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ဤအဆင့် (၁) ပညာရှင်သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေခဲ့​၏။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတွင်းအားများသည် လျင်မြန်စွာ ရုန်းကြွလာပြီး ထိုအင်းဆက်ပိုးကောင်ကို တားဆီးရန် အကာအကွယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဖျောက်"

ခဏချင်းတွင်ပင် ဖန်ခွက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ အသံတစ်သံ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုလူ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိလိုက်မီမှာပင် သူ၏ လည်ပင်းတွင် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားလေသည်။

သွေးများစွာသည် မပြတ်မတောက် ပန်းထွက်လာပြီး သွေးစုပ်ပိုးကောင်၏ ထက်မြက်သော ပါးစပ်အစိတ်အပိုင်းများအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရ​၏။

အသက်ဇီဝိန်သည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်နေပြီး အတွင်းအားများသည်လည်း ဆက်တိုက် ဆုံးရှုံးနေသည်။

သူသည် အဆင့် (၁) အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ ဘာမျှ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ရုတ်တရက် ခီတာနို ရက်စုသည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် လွှဓားတစ်လက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ချွင်"

မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလက်နက်ပုန်းမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်ထွက်သွားခဲ့​၏။

ထိုလွှဓားသည် ခီတာနို ရက်စု၏ အတွင်းအားနှင့် စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသော်လည်း အင်းဆက်ပိုးကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အစင်းကြောင်းလေးတောင် မထင်စေနိုင်ခဲ့ဘဲ လွင့်စင်သွားရခြင်း။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထွက်ပေါ်လာသော သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံကဲ့သို့ တဝီဝီမြည်သံက သူ၏ လုပ်ရပ်ကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အရာမထင်သော်လည်း အခြားသော အဆင့် (၁) ပညာရှင်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားစေသည်။

၎င်းတို့အားလုံးသည် နင်ဂျူစု သို့မဟုတ် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကယ်ဆယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

"အဟွတ် အဟွတ်"

သွေးစိမ်းရှင်ရှင်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆက်တိုက် ပန်းထွက်နေသည်။

ထိုလူသည် လည်ချောင်းထဲမှ အသံတစ်သံ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မြင့်မားသော ပါးရိုးများမှာ သွေးမရှိတော့သဖြင့် ဖြူဖျော့သွားသည်။

ခဏတာအတွင်းမှာပင် သူ၏ သွေးများအားလုံး အစုပ်ယူခံလိုက်ရ​၏။

အဆင့်မြင့်ပညာရှင် ငါးဦးနှင့် ခီတာနို ရက်စုတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ပြီး သွေးစုပ်ပိုးကို ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုလူအတွက်မူ ပြန်လည်ကုစား၍မရနိုင်သော ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီ။

သွေးများစွာ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းနှင့် အကာအကွယ်တံတိုင်းအတွင်းမှ ခဏအတွင်း မထွက်ခွာနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် သူ၏ အသက်မှာ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ယခုမှသာ သူရရှိခဲ့သော သတိပေးချက်မှာ မည်မျှ အဖိုးတန်ကြောင်း သိလိုက်ရသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။

မျက်လုံးများ မှေးမှိန်ကာ အသက်ပျောက်ကွယ်သွားသော သူတို့၏ လူကို ကြည့်ရင်း ကျန်ရှိနေသည့် ခြောက်ဦးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။

ကမ္ဘာကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ သေဆုံးသွားရသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသော ခီတာနို ရက်စုပင်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သံသယနှင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ခံစားချက်ကို မအောင့်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက် သွေးရောင်ရှိသော အင်းဆက်ပိုးကောင်များသည် ဦးခေါင်းများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အကြည့်များ ရှိနေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခီတာနို ရက်စုသည် ကျွန်းကို ပိတ်ဆို့ရန် သူဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်မှာ မှားယွင်းလေသလားဟု သံသယဝင်လာမိ​၏။

သို့သော် ပြန်ပြင်၍မရတော့ပေ။

ယခုမူ သူသည် အကာအကွယ်ကို မဖယ်ရှားမချင်း သူတို့ ထွက်သွား၍မရနိုင်ပေ။

အဆင့်မြင့် ပညာရှင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သော်လည်း အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလာရသည်။

ခီတာနို ရက်စု၏ အင်အားအပေါ် ယခင်က မလေးစားခဲ့မှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရူးသွပ်လုနီးပါး မေးခွန်းများသာ မေးမြန်းလာကြသည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၊ ဘိုးဘေးဘယ်မှာလဲ"

"ဒီအခြေအနေမှာ ဘိုးဘေးတစ်ယောက်ပဲ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်နိုင်မှာ"

"ကျေးဇူးပြုပြီး ဘိုးဘေးကို အမြန်ဆုံး ဆက်သွယ်ပေးပါ"

ခီတာနို ရက်စုသည် ခါးသီးသော မျက်နှာဖြင့် အခြားသူများနှင့်အတူ ဆုတ်ခွာရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးက ဂူသင်္ချိုင်းထဲမှာ ရှိနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပုံရတယ်..."

"ဘာ...ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"သခင်... စကားကို ဆင်ခြင်ပါ"

ပညာရှင်များစွာက ချက်ချင်း ကန့်ကွက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုသံသယမျိုး ရှိနေကြသည်။

အကယ်၍ ဘိုးဘေးသာ ဒုက္ခမရောက်ခဲ့လျှင် ယခုအချိန်အထိ ဘာကြောင့် ပေါ်မလာသေးသနည်း။

သူတို့ ဒဏ်ရာရနေလျှင်ပင် အနည်းဆုံး သတင်းတစ်ခုခု ပေးပို့နိုင်သင့်သော်လည်း ယခုမူ...

ထိုအတွေးသည် လူတိုင်း၏ စိတ်ကို လေးလံစေသည်။

ခီတာနို ရှူး ဟု အမည်ရသော ပညာရှင်တစ်ဦးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခီတာနို ရက်စုကို ပြောလိုက်သည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့ကို ဘိုးဘေးဆီ ခေါ်သွားပါ"

ခီတာနို ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးရဲ့ တရားအားထုတ်တဲ့နေရာက ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုထဲမှာပဲ...

"သူတို့ကို ကျော်သွားဖို့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်က အာရုံလွှဲပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အုပ်စု၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

...

မိုးကောင်းကင် အထက်တွင် လေများမှာ တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်နေသည်။

သာမန်လူများအတွက်မူ အသက်ရှုရခက်သော ဖိအားများကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် ဤမျှ မြင့်မားသော အမြင့်၌ မျက်နှာကို တိုးဝင်လာသော လေဖိအားမှာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားစေရန် လုံလောက်သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်အမြင့်ရှိ တစ်ပိုင်းတစ်စ ကြည်လင်နေသော သင်္ဘောကြီးတစ်စီးပေါ်၌ လူတစ်ဦးသည် သင်္ဘောပဲ့ပိုင်းတွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေပြီး ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေလျက်။

ပြင်းထန်သော လေများသည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ဘေးဘက်သို့ အလိုအလျောက် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရ​၏။

ဤမြင်ကွင်းသည် တစ်မွန်းလွဲခင်းလုံး ဖြစ်ပျက်နေခြင်း။

ရက်ပေါင်းများစွာ ရွက်လွှင့်ပြီးနောက် လင်ချွမ်သည် မင်မင်းဆက်၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရှဝေါ် ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ညွှန်ကြားချက်အချို့ ပေးပြီးနောက် လင်ချွမ်သည် သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ခဲ့သည်။

သူကိုယ်တိုင်မှာ ဝူတန်သို့ ပြန်ရန် ဦးတည်နေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရေတပ်တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများ၏ အဓိကအင်အားစုမှာ အကြီးအကျယ် ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီ။

အရှေ့တရုတ်ပင်လယ်၏ ပဋိပက္ခမှာလည်း ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေ​၏။

ကျန်ရှိနေသော အင်အားစုများကို နှိမ်နင်းရန် မင်မင်းဆက်၏ ရေတပ်မှာ လုံလောက်မှု ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံးမှ လူများသည် သူတို့၏ ဂိုဏ်းများသို့ ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများအတွက်ဖြစ်စေ ပြန်သွားကြပြီ။

သို့သော် လူအများ အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ကိုယ်ခံပညာ သူရဲကောင်း အများအပြားသည် နောက်ဆုံးတွင် စစ်တပ်အတွင်း၌ နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြခြင်းပင်။

၎င်းမှာ လူများစွာ၏ အထင်သေးမှုကို ခံခဲ့ရပြီး နန်းတွင်း၏ လက်ပါးစေများအဖြစ် ဆဲဆိုခြင်း ခံရသော်လည်း သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ပေ။

ထိုသူများသည် စစ်သည်များနှင့်အတူ ကောင်းမွန်စွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သည့် သီလရှိသော သူရဲကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

ယွဲ့ချင်းရိုအဖို့မူ လင်းချွမ်းသည် တုံရင်းတိုင်းပြည်မှအပြန် လမ်းခရီးမှာပင် နိုးလာခဲ့ပြီ။

ရုပ်သေးရုပ်မှတစ်ဆင့် သူမသည် နောက်ပိုင်းဘာဖြစ်သွားသည်ကို သိရှိခဲ့ရပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်သော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လင်ချွမ်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပြီးနောက် နှစ်ဦးသား ဝူတန်သို့ အတူတူ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

လှေပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီးနောက် ယွဲ့ချင်းရိုသည် လှေမှာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားကာ အရှိန်လျော့သွားသည်ကို ရုတ်တရက် အာရုံရလိုက်သည်။

သူမသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး လင်ချွမ်​၏ ဘေးသို့ လာကာ သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် တွန့်ချိုးရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လင်ချွမ်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ခဏလေးကပဲ ငါ ချန်အာကောရဲ့ ရှိနေမှုကို အာရုံရလိုက်သလိုပဲ"

"ချန်အာကောလား၊ နင့်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က သူ ပျောက်နေတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား"

"အဲ့ဒီတုန်းက သူက သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို တွေ့သွားပြီလို့ နင် ယုံကြည်နေခဲ့တာ ငါမှတ်မိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုကျမှ ဘာလို့..."

လင်ချွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဝန်ခံလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကြောင့်လည်း ငါ အံ့သြသွားတာပေါ့"

"စောစောကပဲ သူ့ရဲ့ ရှိနေမှုကို ငါရေးရေးလေး အာရုံရလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပဲ ပြန်ပျောက်သွားတယ်"

"အာကော တောင်ပေါ်က မဆင်းခင်က ငါတို့ အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်နိုင်အောင် သူ့အပေါ်မှာ ဆက်သွယ်ရေးနည်းလမ်းတစ်ခု ထားခဲ့ပေးတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကာလအတွင်းမှာ ဆက်သွယ်မှုတွေ အားလုံး ပိတ်ဆို့ခံထားရတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ တစ်နေရာရာမှာ ပိတ်မိနေပြီး လွတ်အောင် မရုန်းနိုင်တာ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းခဲ့တာ"

"အခု ငါ အာရုံရလိုက်ပြီဆိုတော့ ဝူတန်ကို ပြန်တာ ခဏရွှေ့ပြီး သူ့ကို သွားရှာကြည့်ရမယ် ထင်တယ်"

"ကောင်းပြီလေ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွဲ့ချင်းရိုသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာနေသည်။

နားငြီးစေမည့် လင်ယန်ရွှယ်လည်း ဘေးနားမှာ မရှိတော့သဖြင့် ဤသည်မှာ သူမနှင့် လင်ချွမ်နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေနိုင်မည့် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် မဟုတ်ပါလား။