အခန်း (၂၅၅-၂၅၆)

အခန်း ၂၅၅ - အကန့်အသတ်

မမြင်နိုင်သော အင်အားတစ်ခုမှာ ၎င်းတို့၏ ပင်ကိုယ်ဗီဇအတိုင်း လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးရင်း သောင်းကျန်းနေသည်။

လင်ချွမ်သည် လှေကားထစ်များ၏ အထက်တွင် ရပ်နေသည်။

သူသည် ထိုသောင်းကျန်းနေသော အင်အားစုများကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေမိ​၏။

နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးနေသော်လည်း မျက်နှာအမူအရာမှာမူ ပို၍ပင် ပြတ်သားလာခဲ့သည်။

ကျောကိုဆန့်၊ နဖူးကို အနည်းငယ်မော့ကာ လင်ချွမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသော ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်သည်။

လေပြင်းများသည် တစ်လက်မချင်းစီ ကွဲအက်သွားပြီး လင်ချွမ်​၏ တစ်မီတာအကွာသို့ ရောက်ရှိလာတိုင်း မခံမရပ်နိုင်လောက်သော ဖိအားကြီးတစ်ခုကို ကြုံတွေ့နေရသကဲ့သို့ အလိုအလျောက် ပြိုကွဲသွားကြသည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတွင်းအားများသည် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဆင်းသွားပြီး အရေပြားပေါ်တွင် မပြတ်မတောက် လည်ပတ်နေသော စမ်းချောင်းလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဖိအားအများစုကို ဖယ်ရှားပေးရင်း လင်ချွမ်​၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ကာကွယ်ရေးအလွှာတစ်ခု အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာ​၏။

အင်အားစုအားလုံးသည် တားဆီးခြင်းခံလိုက်ရပြီး ၎င်းကို ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ရုတ်တရက် လင်ချွမ်သည် ထူးခြားသော သိမြင်မှုတစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။

နောက်ထပ်လှမ်းမည့်ခြေလှမ်းမှာ သူ၏ 'အကန့်အသတ်' ဖြစ်သည်ဟူသော ခံစားချက်ပင်။

ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ရုတ်တရက်ဆန်ပြီး ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် လင်ချွမ်သည် သူ၏ ကြိုတင်နိမိတ်ကို ယုံကြည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် အတွင်းအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ၎င်းအစား သူ၏ မူလစွမ်းအင် နှင့် အစားထိုးကာ အကန့်အသတ်ကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ နှလုံးသားထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲ။

အာရုံကို အစွမ်းကုန်စုစည်းကာ လင်ချွမ်နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ကမ္ဘာကြီးမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာလည်း တစ်ဖန် ပြန်လည် ပုံပျက်သွားပြန်သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဤဟင်းလင်းပြင်မှာ ထူးဆန်းသောအင်အားတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပုံရပြီး အတွင်းနှင့် အပြင်ကို လုံးဝ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နောက်ကွယ်ရှိ လှေကားထစ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆုံးမရှိသော မြူထုကြီးဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ မချရသေးသော သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်တစ်ဖက်သာ နောက်ထပ်လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေတော့​၏။

၎င်းသည်သာ ဤကမ္ဘာကြီးထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော ပြောင်းလဲနေသည့် အရာပင်။

ခြေဖဝါးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘေးအန္တရာယ်၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို စိတ်ထဲ၌ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရေတွက်မရသော စာလုံးများသည် ပေါင်းစည်းသွားကာ သန့်စင်သော အင်အားစုအမျိုးမျိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထုထဲတွင် ထူးဆန်းသော စာလုံးပုံသဏ္ဌာန်များကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။

စာလုံးတစ်လုံးစီ ရေးဆွဲပြီးတိုင်း လင်ချွမ်အပေါ် ကျရောက်သော ဖိအားမှာ ပိုမိုမြင့်တက်လာသည်။

စာလုံးပေါင်း သုံးဆယ်ကျော် ရေးဆွဲပြီးချိန်တွင် စွမ်းအားမှာ အထက်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ဖိအားသက်သက်သာဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း အမှန်တကယ် ပါလာသည်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှုံ့ဆော်မှုများပင်။

အသံလှိုင်းသုံး ကိုယ်ခံပညာကဲ့သို့ပင် ၎င်းတို့သည် စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး ဝိညာဉ်ကို တုန်ခါစေသည်။

သိုင်းဘုရင်အဆင့်ရှိသော လင်ချွမ်​၏ ကျင့်စဉ်ဖြင့်ပင် သူသည် ခေါင်းမူးလာပြီး အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာကာ ပျို့အန်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာ​၏။

သိုင်းဘုရင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုများကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။

ထို့အတူ အဆင့်တက်လှမ်းပြီးသူများသည် မိမိတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို နားလည်နိုင်ပြီး ဝိညာဉ်အဆင့်တွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုလည်း သိမြင်နိုင်​၏။

ထို့ကြောင့်လည်း လင်ချွမ်သည် ပြဿနာကို ချက်ချင်း သတိပြုမိခြင်း။

ဤတုန်ခါမှုမှာ တစ်ညတည်းနှင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ အစဉ်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေခြင်း။

"ကံကောင်းတာက ငါတောင့်ခံနိုင်သေးတယ်၊ နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်ဖို့တောင် အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်"

ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

ထိုသို့တွေးကာ လင်ချွမ်သည် ပြင်ပမှ ရိုက်ခတ်မှုများကို ခုခံရန် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရေဝဲတစ်ခုကဲ့သို့ ပုံဖော်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် မူလစွမ်းအားကို ခိုင်မာအောင်ပြုလုပ်ပြီး နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ခုသို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ချွန်ထက်သော အပ်ဖြင့် ထိုးသည့်နှယ် နာကျင်မှုတစ်ခုက ဦးနှောက်အတွင်း၌ ဝင်းလက်သွား​၏။

ထိုခံစားချက်မှာ ကောင်းကင်မှ အပ်များ အဆက်မပြတ် ကျလာပြီး အရေပြား လက်မတိုင်းရှိ အာရုံကြောများကို တိတိကျကျ ထိုးဖောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဤနာကျင်မှုမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားခြင်း။

ဆဲလ်တိုင်းက တုန်ရင်နေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားတိုင်းက အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေသကဲ့သို့ပင်။

မိနစ်ဝက်အတွင်းမှာပင် လင်ချွမ်သည် သူ၏ အကန့်အသတ်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

ထိုလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း သူသည် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို ကြိုးစားကြည့်ခဲ့သည်။

အတွင်းအား၊ မူလစွမ်းအား၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးဝိညာဉ် ၇၂ ပါး ဖြစ်စေ၊ မည်သည့်အရာကမျှ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

ထိုမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားအောက်တွင် ဒုတိယခြေလှမ်းလှမ်းရန် ဝေးစွ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းထားရန်ပင် အလွန်ခက်ခဲလှ​၏။

သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချရင်း လင်ချွမ်သည် ခံစားချက်ပေါင်းစုံဖြင့် သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သိုင်းဘုရင်တစ်ယောက်ပင်လျှင် ဤမျှသာ တောင့်ခံနိုင်သည်လား။

ရှေ့ဆက်မည့် လမ်းကို သိုင်းဘုရင်အဆင့် အထက် ရောက်ရှိသူများသာ လှမ်းနိုင်ပုံရသည်။

နောက်ထပ် အဆင့်များသို့ ရောက်ရန် မည်သည့်အဆင့်အထိ လိုအပ်မည်နည်း။

နတ်ဘုရားများလား။ မသေနိုင်သော သူများလား။

ကိုယ်ခံပညာလမ်းစဉ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ရှည်လျားလှပေ​၏။

လင်ချွမ်သည် ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူသည် လှည့်ထွက်လာပြီး လှေကားထစ်များမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းလာခဲ့ကာ နောက်သို့ လုံးဝ ပြန်မကြည့်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသတိမထားမိလိုက်သည်မှာ သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ မြင့်မားလှသော လှေကားထစ် အစိတ်အပိုင်းအတော်များများမှာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။

လှေကားခြေရင်းတွင် ချန်အာကောသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး လေဟောင်းများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကြောင့် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာ အကောင်းဆုံးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီ။

သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကင်းသွားရုံသာမက မကြာသေးမီရက်များအတွင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော လက္ခဏာဆိုးအားလုံးမှာလည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အနီးနားတွင် မြေကြီးပေါ်၌ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ လှေကားထစ်များကို မော့ကြည့်နေသော ယွဲ့ချင်းရိုမှလွဲ၍ အရာအားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အနီးနားတွင် ရှိနေနိုင်သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များမှာလည်း သူမ ထုတ်လွှတ်နေသော ဖိအားများကြောင့် ထွက်ပြေးသွားကြပြီ။

"အကြီးအကဲလင် ဘယ်မှာလဲ..."

ချန်အာကော၏ စကားကို ကြားသောအခါ ယွဲ့ချင်းရိုသည် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

သူမသည် မေးစေ့ဖြင့် ညွှန်ပြကာ လင်ချွမ်ရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်​၏။

"ဟိုမှာလေ"

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်အာကောမှာ ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားသည်။

လှေကားထစ်များ၏ အထက်တွင် တိမ်တိုက်များနှင့် မြူထုများမှာ ဝေ့ဝဲနေသည်။

ရေတွက်မရသော မြူမည်းများနှင့် လျှပ်စီးတန်းများသည် ဧရိယာတစ်ခုကို လွှမ်းခြုံထားပြီး အထက်လမ်းကြောင်းကို လုံးဝဖုံးကွယ်ထားရာ အတွင်း၌ ဘာရှိသည်ကို မြင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်အာကောမှာ ထိုနေရာရှိ လှေကားထစ်အရေအတွက်မှာ တစ်ရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွား​၏။

သူသည် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဝင်းလက်သွားသည်။

ဤမျှကာလပတ်လုံး ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ပြီး၊ သေရေးရှင်ရေး အခက်အခဲများကို ဖြတ်ကျော်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ရုန်းကန်ခဲ့ရသော်လည်း သူသည် လှေကားထစ် ၃၀ သို့မဟုတ် ၅၀ ခန့်ကိုသာ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့​၏။

လင်ချွမ်မှာမူ အဆင့် ၁၀၀ ထိ အလွယ်တကူ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီမှာ အမှန်တကယ်ပင် မိမိကဲ့သို့ သာမန်လူများ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော အရာပင်။

ချန်အာကော၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးနေသော ခံစားချက်များကို သိရှိသွားပုံရသော ယွဲ့ချင်းရိုသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းကိုယ်မင်း အထင်သေးနေဖို့ မလိုပါဘူး"

"အခုချိန်မှာ မင်းကို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ ခေါ်လို့ရနေပါပြီ"

"ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတွေရဲ့ တပည့်ရင်းတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်တောင် သူတို့ထက် မနိမ့်ပါဘူး၊ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါရမီက..."

"ပါရမီဆိုတာ ဘာလဲ၊ အချိန်တူတူ လေ့ကျင့်ပေမဲ့ တခြားသူတွေထက် ပိုကောင်းတဲ့ ရလဒ်တွေ ရတာကိုပဲ ပါရမီလို့ ခေါ်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ယွဲ့ချင်းရို စကားမပြောရသေးမီ လင်ချွမ်​၏ ရင်းနှီးသော အသံမှာ သူတို့၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်ချွမ်သည် လှေကားထစ်များပေါ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းလာနေဆဲ။

သူ၏အောက်တွင် ဆင်းရန် လှေကားထစ် ၉၀ ကျော် ကျန်နေသေးသော်လည်း သူ၏အသံမှာ သူတို့ထံသို့ ရောက်ရှိနေပြီ။

ချန်အာကောမှာ တစ်ခုခုကို ငြင်းချက်ထုတ်ချင်သကဲ့သို့ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း မည်သို့ပြောရမည်ကို မသိဖြစ်နေသည်။

"ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီပြီး ကြိုးစားခဲ့တဲ့ တခြားသူတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်၊ မင်းက နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်အတွင်းမှာတင် အဆင့် ၆ ကနေ အဆင့် ၃ ထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာဟာ အကောင်းဆုံး သက်သေပဲ မဟုတ်လား"

"ဒီလို တိုးတက်မှု၊ ဒီလို ခွန်အားမျိုးနဲ့မှ ပါရမီရှင်လို့ မခေါ်ရင်၊ ဘယ်လိုလူကို ပါရမီရှင်လို့ ခေါ်ရမှာလဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်အာကော၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ထပ်မံစဉ်းစားကြည့်သောအခါ လင်ချွမ်​၏ အံ့ဩဖွယ်ရာ အောင်မြင်မှုများကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသွားသည်။

ယွဲ့ချင်းရိုသည် သူ၏ အမူအရာပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် အသာအယာ ရယ်မောကာ ခေါင်းခါလိုက်​၏။

"သူနဲ့တော့ သွားမနှိုင်းနဲ့၊ သူက လူမဟုတ်တဲ့ နဂါးကြီးပဲ"

အခန်း ၂၅၆ - ပါရမီဆိုသည်မှာ

ပါရမီဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းတိုးတက်မှုနှုန်းကို အသုံးပြုခဲ့သည့် အချိန်နှင့် စားခြင်းထက် မပိုပေ။

လင်ချွမ် ပြောခဲ့သလိုပင် ပါရမီ၏ ယေဘုယျအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်မှာ ဤမျှသာ။

ချန်အာကော်​၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အချိန်တိုအတွင်း တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းမှာ သူ့ကို ပါရမီရှင်တစ်ဦးဟု ခေါ်ဆိုရန် လုံလောက်နေပြီ။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး၊ ဝူတန်၏ အရင်းအမြစ်များစွာကို သုံးစွဲခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ပင် ရောက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ပြီးမှ ဒုတိယ သို့မဟုတ် တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည့် ဝမ်ချဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ချန်အာကောမှာ များစွာသာလွန်သည်။

သူ့ရှေ့တွင် ဝမ်ချဲကို ပါရမီရှင်ဟု မခေါ်နိုင်တော့ဘဲ လူအဟုပင် ခေါ်ဆိုသင့်သည်။

၁၀ နှစ်ကြာ ကြိုးစားအားထုတ်သော်လည်း ပဉ္စမအဆင့်ခန့်သာ ရောက်ရှိနိုင်သည့် သိုင်းလောကသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလှ​၏။

လင်ချွမ်​၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ ချန်အာကော်မှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသလို ခံစားရပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

လင်ချွမ်​၏ စကားများမှာ အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်သော်လည်း၊ မိမိကိုယ်တိုင်၏ ပါရမီမှာ ထိုမျှမကောင်းလှကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း ခံစားမိသည်။

သိုင်းပညာရပ်များကို လေ့ကျင့်သည်ဖြစ်စေ၊ အတွင်းအားကို ကျင့်ကြံသည်ဖြစ်စေ။

ထက်မြက်သော ဓားသွားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေရသလို ခံစားရပြီး၊ ခြေတစ်လှမ်းတိုင်းအတွက် အခြားသူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုအားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရသည်။

ယခင်က ဝူတန်တွင် ယင်ဟွိုက်ယွီ၏ လက်အောက်၌ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် သင်ယူခဲ့သော်လည်း အလယ်အလတ်အဆင့် လက်ဝါးသိုင်းတစ်ခုကိုပင် သူ မတတ်မြောက်ခဲ့ပေ။

သူ ကြိုးစားမှု အားနည်း၍ မဟုတ်ဘဲ၊ မွေးရာပါ ပါရမီ၏ ကန့်သတ်ချက်ကြောင့်သာ။

ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မလုံလောက်ပါက ကျင့်ကြံရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ထို့အပြင် မူလက မိမိနှင့် ရွယ်တူသာဖြစ်သော လင်ချွမ်မှာ ရုတ်တရက် အကြီးအကဲလင် ဖြစ်လာပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း အစွမ်းများကို ပြသလာခြင်းမှာ သူ ခဏတာ လက်ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် လင်ချွမ်သည် သူ၏ မှော်အစွမ်းကို အသုံးပြုကာ ချန်အာကော်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းသည့် ဒဏ္ဍာရီအဖြစ် ဖန်တီးပေးခဲ့​၏။

၎င်းက သူ့ကို အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်သည်ဟု ခံစားရစေသော်လည်း၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း သူ၏ အားငယ်စိတ်နှင့် အစွမ်းအာဏာအပေါ် ယုံကြည်မှုမှာ ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် လောကကြီးကို လှည့်လည်ကာ အတွေ့အကြုံယူရန် ဆဋ္ဌမအဆင့် အစွမ်းဖြင့် ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ခြင်း။

လင်ချွမ်​၏ ချီးမွမ်းစကားကို ကြားရသောအခါ ချန်အာကော်မှာ ခံစားချက်မျိုးစုံ ရောပြွမ်းကာ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် နီမြန်းလာသည်။

သူသည် ဘာမျှ ထပ်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်​၏။

လင်ချွမ်သည် လှေကားထစ်များမှ ဆင်းလာစဉ်၊ ကောင်းကင်နှင့် ထိစပ်နေဟန်ရှိသော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် လှေကားထစ်များကို ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ချန်အာကောနှင့် မတူပေ။

ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ချောက်ကမ်းပါး အယောင်ပြကွက်နှင့် ဤနေရာကို ဝှက်ထားသည့် အချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်။

ချန်အာကောသည် ကနဦးက အသက်ရှင်ရန် သို့မဟုတ် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန်အတွက်သာ ဤလှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုအချိန်က သူသည် တတိယအဆင့်သို့ မရောက်သေးသဖြင့် အရာဝတ္ထုများကို ထိန်းချုပ်ကာ မပျံသန်းနိုင်သေးပေ။

ထွက်ခွာနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ပိုမိုသန်မာလာရန်ပင်။

ရှင်သန်လိုစိတ်နှင့် သန်မာလိုသည့် ဆန္ဒတို့ကြောင့် သူသည် အခြားကိစ္စများကို စဉ်းစားရန် အချိန်မပေးဘဲ အစဉ်တစိုက် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း။

လင်ချွမ်မှာမူ မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုနှင့် ကျယ်ပြန့်သော အမြင်ရှိသူဖြစ်သဖြင့် ပိုမိုတွေးတောစရာများ ရှိလာ​၏။

ဤကဲ့သို့ လှေကားထစ်ပုံစံ တည်ဆောက်မှုမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုရှိသည်။

ပထမတစ်ခုမှာ ၎င်းသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော သဘာဝအံ့ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်ခြင်း။

ကူလွန်တောင် သို့မဟုတ် အခြား ထူးဆန်းအံ့ဖွယ်ကောင်းသော နေရာများကဲ့သို့ပင်။

ထို့ကြောင့်ပင် ချန်အာကောမှာ အခွင့်အရေးရရှိကာ ကံကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင်။

ဤဖြစ်စဉ်သည် သူ့ကို ပိုမိုမြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရန် လေ့ကျင့်ပေးကာ တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

သို့မဟုတ်လျှင် ဤနေရာသည် အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် ရတနာသိုက် သို့မဟုတ် အမွေအနှစ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

သတ်မှတ်ထားသော အရည်အချင်းများနှင့် ပြည့်စုံမှသာ ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းနိုင်ပြီး အမွေအနှစ်ကို ရရှိနိုင်မည်။

သို့သော် လင်ချွမ်က ပထမအဖြေကိုသာ ပို၍ သဘောကျသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှေ့ဆက်တက်ရန် အနည်းဆုံး သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့် ကျင့်ကြံမှု လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုမျှအစွမ်းထက်နေပါက မည်သည့်အမွေအနှစ်ကို လိုအပ်ပါဦးမည်နည်း။

ဤနည်းလမ်းမှာ ခက်ခဲလွန်းပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိလှပေ။

ထို့အပြင် လင်ချွမ်၌ အခြားသော ဝေဝါးသည့် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။

၎င်းမှာ ဤလှေကားထစ်များ၏ ထိပ်ဖျားသည် တစ်စုံတစ်ခုသော ထူးဆန်းသည့် ဟင်းလင်းပြင်နှင့် ဆက်သွယ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်​၏။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ယင်းနေရာသည် နတ်ဘုရားများ နေထိုင်ရာ ဟင်းလင်းပြင်နောက်ကွယ်ရှိ ကမ္ဘာများပင် ဖြစ်နိုင်မည်။

လင်ချွမ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားရင်း မေးလိုက်သည်။

"အာကော၊ မင်း ဘာဆက်လုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ"

"ဂိုဏ်းကို ပြန်မလား ဒါမှမဟုတ်..."

ချန်အာကော​၏ မျက်နှာတွင် ဝေခွဲမရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သူသည် သွားကို တင်းတင်းစေ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဆက်ပြီး သန်မာအောင် လုပ်ချင်ပါတယ်"

"လောကကြီးမှာ 'ချန်အာကော' ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ထိုက်တန်အောင် နာမည်ကျော်ကြားအောင် လုပ်ချင်ပါတယ်"

လင်ချွမ်သည် ဘာမျှထပ်မပြောဘဲ တွေးတောစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုရင်တော့ ငါ မတားတော့ဘူး"

"အခု မင်း တတိယအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့၊ အရာဝတ္ထုတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး ခရီးသွားနိုင်ပြီ"

"ဒါကြောင့် ဒီကနေ ထွက်ခွာဖို့က မင်းအတွက် မခက်ခဲတော့ပါဘူး"

"ငါတို့လာခဲ့တဲ့ လမ်းမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ချောက်ကြီး ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အယောင်ပြကွက်ပဲ"

"မင်း အဲဒီကနေ လမ်းလျှောက် ထွက်သွားလို့ရတယ်"

အကြံပြုစကား အနည်းငယ်ပြောပြီးနောက်၊ လင်ချွမ်သည် ယွဲ့ချင်းရိုကို လှည့်ကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။

"မင်းလည်း အဲဒီလှေကားထစ်တွေကို စိတ်ဝင်စားနေတယ် မဟုတ်လား၊ သွားလေ"

ယွဲ့ချင်းရိုသည် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်။

"မင်း ဒီနေရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာသိထားလဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်အာကောက ခေါင်းခါပြသည်။

လင်ချွမ်က ထိုအဖြေကို ကြိုတင်သိရှိထားပုံရ​၏။

သူသည် ညာဘက်လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ချန်အာကော​၏ နဖူးကို အသာအယာ ထိလိုက်ရာ၊ သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ စွမ်းအားများ ငြိမ်သက်စွာ စီးဆင်းသွားသည်။

ခဏချင်းမှာပင် ဝူတန်​၏ အမျိုးမျိုးသော သိုင်းပညာရပ်များနှင့် ကောင်းမွန်သော ကျင့်စဉ်စာအုပ် အချို့ကို လက်ဆင့်ကမ်း ပေးလိုက်သည်။

ချန်အာကောမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။

...

"တောင်ပေါ်မှာ တစ်ရက်၊ ပြင်ပလောကမှာ တစ်နှစ်" ဟူသော စကားပုံ ရှိသည်။

သိုင်းလောကတွင် အချို့သောနေရာများ၌ အချိန်စီးဆင်းမှု ကွာခြားပုံကို ဤစကားဖြင့် တင်စားလေ့ရှိကြ​၏။

၎င်းသည် ပြင်ပနှင့် အဆက်ပြတ်နေသော နေရာများရှိ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များနှင့် သိုင်းလောကတွင် ပျံ့နှံ့နေသော ဒဏ္ဍာရီများကိုလည်း ရည်ညွှန်းသည်။

ဥပမာအားဖြင့် 'ဆွေးမြည့်နေသော စစ်တုရင်ဝိုင်း' နှင့် 'မက်မွန်ပွင့်စမ်းရေတွင်း' တို့ကဲ့သို့ပင်...

၎င်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လင်ချွမ်သည်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အလားတူ ခံစားချက်မျိုးကို ရရှိခဲ့သည်။

သူသည် ဤနေရာတွင် တစ်လခန့် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်ဟု ခံစားခဲ့ရ​၏။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ၊ သူနှင့် ယွဲ့ချင်းရိုတို့ ပြင်ပသို့ ထွက်လာသည့်အခါ အပြင်လောကတွင် သုံးလတိုင်တိုင် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

သုံးလအတွင်းမှာပင် သိုင်းလောက၏ အခြေအနေမှာ တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်ရှိ ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများ၏ အဓိကအင်အားစုမှာ ချေမှုန်းခံလိုက်ရသဖြင့်၊ ဗဟိုစစ်ဌာနချုပ်ထံမှ မည်သည့်အကူအညီမျှ မရရှိတော့ပေ။

လွန်ခဲ့သည့် သုံးလအတွင်း ၎င်းတို့၏ ကျန်ရှိနေသော အင်အားစုများမှာလည်း အကြိမ်ကြိမ် ချေမှုန်းခံခဲ့ရပြီး၊ အရှေ့တရုတ်ပင်လယ်၏ ပုံမှန်ရေကြောင်းလမ်းများ ပြန်လည် ပွင့်လင်းလာခဲ့​၏။

တံငါသည်များနှင့် ကုန်တင်သင်္ဘောများအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် လည်ပတ်နိုင်ခဲ့သည်။

လင်ချွမ်သည် ဤအချက်ကို အလွန်ကျေနပ်မိသည်။

ဤအတောအတွင်း လင်ချွမ်သည် ဘာမျှထွေထွေထူးထူး လုပ်စရာမရှိသဖြင့် ချန်အာကောနှင့် ယွဲ့ချင်းရိုတို့၏ ကျင့်ကြံမှုကို ကိုယ်တိုင်ကြီးကြပ်ခဲ့ပြီး၊ ဖိအားအောက်တွင် သူတို့၏ ပြောင်းလဲလာမှုကို စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အစွမ်းနှင့် အခြေအနေအပေါ် မူတည်၍ လင်ချွမ်က အကဲဖြတ်နိုင်ခဲ့​၏။

ချန်အာကော​၏ အစွမ်းမှာ အလယ်အလတ် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများထက် သာလွန်နေပြီး၊ ယွဲ့ချင်းရို​၏ အစွမ်းမှာလည်း အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ယခု ထိုအရိပ်လူသားနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံပါက။

ပြိုင်ဘက်၏ နယ်ပယ်မြှင့်တင်မှု ရှိနေသည့်တိုင် သူမသည် အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝူတန်မှ စေလွှတ်လိုက်သော အီရှီဟာရ အပါအဝင် အကြီးအကဲများသည်လည်း အရှေ့တရုတ်ပင်လယ် အတွေ့အကြုံကြောင့် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့အားလုံး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်း ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး၊ တစ်ဂိုဏ်းလုံး တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ လင်ယန်ရွှယ်မှာ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ပြန်မလာသေးခြင်းပင်။

သို့သော် လင်ချွမ်က ဤအချက်ကို သိပ်မစိုးရိမ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်ယန်ရွှယ်၏ အစွမ်းမှာ နယ်ပယ်အဆင့်ကို သုံးနိုင်ခြင်း အစွန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်။

ထို့အပြင် သူမနှင့် သူ၏ ပတ်သက်မှုကိုလည်း သိုင်းလောကရှိ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံက သိရှိထားကြသည်။

သူမကို ရန်ပြုရန် မိုက်မဲမည့်သူ မရှိနိုင်ဟု သူ ယူဆထား​၏။

သို့သော်လည်း ထိုနေ့မှာပင် ချွမ်ရွှယ်ဂိုဏ်း၌ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သတင်းဆိုး ရောက်ရှိလာတော့သည်။