မိုးမြေရဲ့ လေသံကို ငါပြောင်းမယ်

"ရွှီး"

ခုလေးတင်မှ သေဆုံးသွားသော ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် နတ်ဆိုးကြီးနှစ်ကောင်၏ အလောင်းများသည် နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ လက်ရှိမှာတော့ သွေးမြစ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရှန်းယီ၏ မျက်ခုံးကြားထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

သူ၏ မှင်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝဲပျံသွားမှုနှင့်အတူ၊ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းနှစ်ခု ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကာ၊ သူ၏ အရပ်ရှည်ပြီး တောင့်တင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖော်ပြနေသည်။

နတ်ဆိုးကျောက်တိုင် နှစ်ခု၏ ဝန်းရံကာကွယ်ထားမှုအောက်တွင်

ရှန်းယီသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ ရွေ့လျားနေသည့် သူ၏ လက်ဝါးထဲရှိ သွေးရောင်အဆောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ချင် ချန်ထားခဲ့သော ရတနာပုတီးစေ့များ ကို ရှာဖွေပြီးနောက်တွင်ပင်၊ ဤသွေးကျိန်စာကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်ရန် နည်းလမ်း မတွေ့ခဲ့ပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မသေမျိုးဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများအတွက်၊ နဂါးမျိုးဆက်များကို သတ်ဖြတ်ရဲခြင်းမှာ ဖုံးကွယ်ထားရန်မလိုအပ်တော့ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ရှန်းယီသည် အသေးစား လျှို့ဝှက်နည်းစနစ် တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သေးသည်။

၎င်းသည် သွေးကျိန်စာ၏ အငွေ့အသက်ကို အခြားနေရာသို့လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ပြီး နဂါးနန်းတော် ကို လမ်းလွဲသွားစေနိုင်၏။

ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးမှာမူ နတ်ဆိုးသက်တမ်း နှစ်သိန်းအနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ရှန်းယီသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ စနစ်မျက်နှာပြင်ဆီသို့ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ရှိ စိတ်နေစိတ်ထားဖြင့်ပင်၊ သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ အနည်းငယ် ပို၍ မြန်ဆန်လာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

၎င်းသည် သူက နဂါးနန်းတော်၏ အဆင့်မြင့် စစ်သည်လေးရာကျော်ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ခုမှ စတင်ခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်မှ အခြားသော နတ်ဆိုးမဟာစစ်သူကြီးများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးစဉ်၊ ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးနေသော လူမျိုးစုအသီးသီးမှ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် သူတို့၏ စုဝေးပွဲကို မထင်မှတ်ဘဲ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

၎င်းသည် သက်တမ်းများရရှိမှုအရ နတ်ဆိုးစစ်သည်များကို သတ်ဖြတ်ခြင်းကဲ့သို့ အကျိုးအမြတ် မများသော်လည်း၊ နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်များကို စုစည်းရန်အတွက် ပို၍ အဆင်ပြေခဲ့သည်။

ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆူညံသံမှာ အလွန်ပင် ကျယ်လောင်လွန်းလှ၏။

နောက်ကျမှ ရောက်လာသော နတ်ဆိုးမဟာစစ်သူကြီး နှစ်ကောင်သည် သတင်းရရှိပြီး ချက်ချင်းပင် လမ်းခွဲကာ တစ်ကောင်တည်း ထွက်ပြေးရန် အကြောင်းဖန်လာခဲ့သည်။

ရှန်းယီသည် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ကောင်ကို အတင်းအကျပ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ အလွန်နေရခက်သောခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည့် ရေပြင်တစ်ခုအထိ အခြားတစ်ကောင်ကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခဲ့ရသည်။

ရေနေမျိုးနွယ်နတ်ဆိုးကျောက်တိုင် အများအပြား၏ သတိပေးချက်ကို ရရှိပြီးမှသာလျှင်၊ ထိုနေရာသည် တောင်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်၏ အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ ပိုင်နက်ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်ခဲ့ပြီး လက်လွှတ်လိုက်ရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သို့သော် ဤနေရာတွင် သူ ရပ်တန့်ခဲ့လျှင်ပင်၊ ရရှိခဲ့သောအကျိုးအမြတ်များသည် စွန့်စားရမှုများနှင့် လုံးဝ ထိုက်တန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

[လက်ကျန် နတ်ဆိုးသက်တမ်း: ၈၁၈၀၀၀၀ နှစ်။]

ဤအရာက သက်တမ်း သန်းလေးဆယ်နီးပါးကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး၊ စုစုပေါင်း နတ်ဆိုးကျောက်တိုင် ဆယ့်သုံးခုကို စုစည်းပြီးနောက် ကျန်နေသည့်အရာပင်။

သူ၏ လက်ကျန်ပမာဏမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် များပြားနေဆဲဖြစ်၏။

ရှန်းယီသည် အနာဂတ် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ၊ သက်တမ်းအတွက် ပူပန်ရန် မလိုတော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟူး။"

သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ရေပြင်ဆီသို့ ပြန်ကြည့်လိုက်၏။

နဂါးနန်းတော်၏ အာရုံစိုက်မှုကို လွှဲပြောင်းရန် နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်များအားလုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ အနည်းငယ် နှမြောစရာကောင်းသော်လည်း၊ နတ်ဆိုးကျောက်တိုင် အနည်းငယ် ဆုံးရှုံးရခြင်းက မိမိကိုယ်အန္တရာယ်ပြုခံရခြင်းထက် ပိုကောင်းသေးသည်။

ယခုအခါ မည်မျှပြန်ရောက်လာမည်ကို စောင့်ကြည့်ရန်သာ ကျန်တော့သည်။

အချိန်များ ဖြည်းညှင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွား၏။

စီးဆင်းနေသော အလင်းတန်းများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခုဆင်းသက်လာကာ ရှန်းယီ၏ မျက်ခုံးကြားထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

အခြေအနေမှာ သူ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုကောင်းနေပုံရသည်။

တစ်ခုတည်းသာ ပျက်စီးသွားခဲ့၏။

သို့သော် ထိုနတ်ဆိုးကျောက်တိုင်၏ စွမ်းအားသည် မြို့နှစ်မြို့ထိုဖောက်ထားသော ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့် ညီမျှပြီး၊ ၎င်း၏ နတ်ဆိုးဝိညာဉ် ပင်လျှင် လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့်မှ အစွမ်းထက်သူတစ်ဦး လှုပ်ရှားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ မြင့်မားလှ၏။

"..."

ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့သော ရှန်းယီ၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် များစွာ ငြိမ်သက်သွားသည်။

ဤရေပြင်နှင့် ကုန်းမြေများ၏ စစ်မှန်သော အရှင်သခင် ရှေ့မှောက်တွင်၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် အလွန် အားနည်းပြီး ထိခိုက်လွယ်ပုံ ပေါက်နေ၏။

ထို့ထက်ပို၍... သူသည် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်သို့ မတက်လှမ်းရသေးပေ။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ၊ ရှန်းယီသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ အနန္တအင်ပါယာနတ်ဆိုးနန်းတော် သည် မိုးကောင်းကင်ကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားကာ၊သွေးရောင် တိမ်ပင်လယ်သည် အမှောင်မိုက်ဆုံး ညဉ့်ယံတွင် ပွင့်အန်ထွက်လာလေ၏။

ရေပြင်နှင့် ဝေးကွာလှသော ဧရာမ တောင်တန်းကြီးသည် မည်းနက်သော အနီရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံနေသည်။

တိမ်ပင်လယ်ကြားတွင် ရပ်နေသော အင်မော်တယ် နတ်ဆိုးများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးပုံစံများထွင်းထုထားသည့် တောင့်တင်းခိုင်မာသော တာအိုမဏ္ဍိုင်ကြီးများ နှင့် တူနေပြီး၊ အထက်မှစီးကျလာသော ပြင်းထန်သည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း ပြည့်စုံခြင်းအဆင့် တာအိုနန်းတော်၏ အလွှာသုံးလွှာသည် သူ့ကို ခေါင်းကိုက်စေလိမ့်မည်ဟု ရှန်းယီ တစ်ချိန်က ထင်ခဲ့ဖူးသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခရမ်းရောင်ဟုန်မုန့်ချီ သီးသန့်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သက်တန့်တစ်ခုတွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေမည်ကို သူ အမှန်တကယ် သိချင်နေခဲ့၏။

ထို့ကြောင့်၊အဆင်ပြေနေသော အခြေအနေများအောက်တွင်၊ရရှိနိုင်သည့် အကောင်းဆုံး တာအိုမဏ္ဍိုင်များကို အသုံးပြုခြင်းက သဘာဝကျကျ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

သို့သော် နန်ဟုန်တွင် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်ရှိ နတ်ဆိုးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော နတ်ဆိုးအများအပြားကို မည်သည့်နေရာတွင် ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း။

နဂါးနန်းတော်က ဤမျှရက်ရောသော လက်ဆောင်ကို ပေးပို့လိမ့်မည်ဟု ရှန်းယီကိုယ်တိုင်ပင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ယခင်က ရရှိခဲ့သော နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင်၊ ယခုအခါ သူ့တွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော တာအိုမဏ္ဍိုင် စုစုပေါင်း ဆယ့်ကိုးတိုင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ၊ ဤလက်ဆောင်များကို ခံစားရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်၏။

ရှန်းယီ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူ၏မျက်ခုံးကြားရှိ နတ်ဆိုးကျောက်တိုင် အများအပြားသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး၊မည်သည့် အကြောက်တရား သို့မဟုတ် တွန့်ဆုတ်မှုမျှမပြသဘဲ၊ သဘာဝအသိစိတ်၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် အနန္တအင်ပါယာနတ်ဆိုးနန်းတော်ပေါ်သို့ ပထမဆုံး တက်ရောက်ရန် အလုအယက် ကြိုးစားကြလေသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးကြိုးများ ပေါက်ကွဲသွားသည့် အသံနှင့် တူနေ၏။

ကြီးမားသော တိုင်ကြီးများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ၊ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများတိုက်ခတ်လာသကဲ့သို့ တစ်ခန်းမလုံးကို ပို၍ မြင့်မားစွာတွန်းတင်လိုက်သဖြင့် အနီရောင် တိမ်တိုက်များသည် နောက်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားကြသည်။

ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ပုလ္လင်ပေါ်ရှိ သွေးရောင်ပုံရိပ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ မထင်မှတ်ဘဲ လေထဲသို့ပျံတက်သွားကာ အနန္တအင်ပါယာနတ်ဆိုးနန်းတော်မှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဂျွတ် ဂျွတ် ဂျွတ်

ကောင်းကင်ရှိ တိမ်များကို ထိုးဖောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ခန်းမသစ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၁၀ ကို ချိုးဖောက်ခြင်းသည် ဝါးပင်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူလှပြီး၊ ပြည့်စုံခြင်းဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သည့် ကောင်းကင်ဘုံတေးဂီတမျှ မရှိသလို၊ အရှေ့အရပ်မှလည်း မည်သည့် ခရမ်းရောင်ချီမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ ရှန်းယီ၏ လုပ်ရပ်များ ရပ်တန့်မသွားခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တူညီသော တောင့်တင်းခိုင်မာသည့် အခြားသောအလွန်ကောင်းမွန်သည့် တာအိုမဏ္ဍိုင် ခြောက်တိုင် နေရာလွတ်မှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

သူသည် ဤဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း ခရီးစဉ်ကို တစ်ထိုင်တည်းဖြင့် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်လိုကြောင်း ပြောခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

တိုင်များပေါ်ရှိ ကျောက်ခွံများ စတင်ကွာကျလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ပထမလှိုင်း ခရမ်းရောင်ချီသည် ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။ ၎င်း၏ ကြွယ်ဝမှုမှာ ယခင် ကိုးလွှာထက် များစွာ သာလွန်နေကာ၊ အိပ်မက်တစ်ခုအတွင်း ရောက်နေသကဲ့သို့ မူးယစ်စေ၏။

ခရမ်းရောင်ချီ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် ရှန်းယီက ရွှမ်ချင်းကို ကျော်လွန်သွားကာ၊ ပို၍ ကျယ်ပြန့်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းနေခြင်းကိုလည်း အမှတ်အသားပြုနေ၏။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ၊

ဒုတိယနှင့် တတိယမြောက် ခရမ်းရောင်ချီတို့သည် အစီအရီ လိုက်ပါလာကြသည်။

အနန္တအင်ပါယာနတ်ဆိုးနန်းတော် တစ်ခုလုံးသည် မိုးနှင့် မြေကို ဆက်သွယ်ပေးကာ ကျက်သရေရှိသောတိမ်တိုက်များ၏ အလွန်ရှိကမ်းစပ်သို့ ဦးတည်နေသော ကြီးမားလှသည့် လှေကားထစ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤကြီးမားလှသည့် လှေကားထစ်ကြီးကို အလောင်းများစွာဖြင့် ခင်းကျင်းထားပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးမျက်နှာတစ်ခုစီမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၁၂ ပြီးပြည့်စုံခြင်းနယ်ပယ်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ကမ္ဘာကြီးသည် တောက်ပမှုများဖြင့် လင်းလက်သွား၏။

သို့သော် ၎င်းသည် ပြီးဆုံးမသွားသေးပုံရသည်။

ရှန်းယီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ၊လက်မောင်းများကို အနည်းငယ် ဖြန့်ကားလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ သွေးရောင်ပုံရိပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ မြင်းမြီးယပ်တောင်ကို ညင်သာစွာဝှေ့ယမ်းကာ နတ်ဆိုးအင်ပါယာနန်းတော်၏ ပထမဆုံး အလွှာရှေ့တွင် ရပ်လိုက်၏။

၎င်းသည် ခရမ်းရောင်ဟုန်မုန့်ချီ မပါရှိသော တစ်ခုတည်းသော တာအိုနန်းတော်၏ အလွှာဖြစ်သည်။

ရှန်းယီသည် သွေးရောင်ပုံရိပ်ကို ဒုတိယအလွှာသို့ တည်ငြိမ်စွာခြေလှမ်းရန် ထိန်းချုပ်လိုက်ချိန်တွင်၊ အကြောင်းရင်းကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့၏။

သူ၏ ခြေဖျားများမှ ပြင်းထန်သော ပူလောင်မှု ဝေဒနာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ သဘာဝအသိစိတ်က သူ့ကို ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်စေပြီး ပထမအလွှာသို့ ပြန်သွားစေသည့်အချိန်မှာပင်၊ သူ၏ ခြေအောက်ရှိ အနန္တအင်ပါယာနတ်ဆိုးနန်းတော်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်သည် ခရမ်းရောင်ချီများ စုစည်းမှုမှဖြစ်ပေါ်လာသော သက်တန့်တံတားတစ်ခုအဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ထို့အပြင် မည်သည့်လက်ဆောင်မှ မရရှိခဲ့သော တစ်ခုတည်းဖြစ်သည့် တာအိုနန်းတော်အလွှာမှ လူများယာယီအနားယူရန် ပံ့ပိုးပေးထားသည့် သက်တန့်တံတားရှေ့ရှိအနားယူရာ နေရာပင် ဖြစ်သည်။

"..."

ရှန်းယီသည် သူ၏ သွေးရောင် ခန္ဓာကိုယ်သည် သွေးရည်ကြည်ကဲ့သို့ အရည်အဖြစ် ပုပ်ဟက်လာကာ အောက်ဘက်မြေပြင်ဆီသို့ စီးကျနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ခြေဖျားများမှ ပူလောင်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် လေးနက်သော အတွေးထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ် အတွင်းရှိ ရတနာပုတီးစေ့ကို လှန်လှောရှာဖွေလိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်သို့ တက်လှမ်းခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်သည့် ရှေးဟောင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

မြို့ငါးမြို့ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်မှာ အမှန်တကယ်တွင် ဘေးဒုက္ခ ငါးပါးပင် ဖြစ်သည်။

မွေးဖွားခြင်း၊ အိုမင်းခြင်း၊ ဖျားနာခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခ

သေမျိုးခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်ခွာပြီး၊ တက်လှမ်းခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းရမည်။

ထို့အပြင် ဤပထမအဆင့်မှာ ကျော်ဖြတ်ရန် အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်သော မွေးဖွားခြင်း ဘေးဒုက္ခ ပင် ဖြစ်နေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ နတ်ဆိုးများနှင့် မိစ္ဆာဝိညာဉ်များ ဖြစ်စေ၊ လူသား ကျင့်ကြံသူများဖြစ်စေ ကျောက်တုံးများမှ ပေါက်ဖွားလာလျှင်ပင်၊ မွေးဖွားခြင်း ဘေးဒုက္ခကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

သို့သော် ချွင်းချက်များ အမြဲရှိနေတတ်၏။

ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်သီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်လိုက်သည်။

သူ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွား၏။ ဤကမ္ဘာအတွက်၊ သူသည် ပြင်ပလူတစ်ဦး ဖြစ်နေပုံရသည်။

ရှင်းလင်းစွာပင်၊ ကောင်းကင်ဘုံ ဘေးဒုက္ခများ၏ ခွဲခြားသိမြင်မှုအောက်တွင်၊ ဘိုင်ယွင်ခရိုင်မှ အဆင့်နိမ့် ရုံးတော်အမှုထမ်း နှင့် ယခု ပိုင်ယွီမြို့တော်သို့ တက်လှမ်းတော့မည့် ကျင့်ကြံသူသည် တူညီသောလူ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

တစ်နည်းဆိုရသော် သူသည် မွေးဖွားခြင်း မရှိသော လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"ငါ..."

ရှန်းယီသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှင်းပြချင်နေသကဲ့သို့ မပြည့်စုံသော သူ၏ သွေးရောင် ခြေသလုံးဆီသို့ အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်၏။ သို့သော် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူသည် ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည့် တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် တိမ်တိုက်များဆီသို့ ပြန်လည် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ငါက အသက်ရှင်ချင်လို့ ဒီနေရာရောက်အောင် သောက်ကျိုးနည်းလိုတိုက်ခိုက်ခဲ့ရတာ။ အဲဒါက မွေးဖွားခြင်း ဘေးဒုက္ခ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်၊ ဘာကများ မွေးဖွားခြင်း ဘေးဒုက္ခ ဖြစ်မလဲ"

မွေးဖွားခြင်း ဘေးဒုက္ခ ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာကို မိုးမြေက အဘယ်ကြောင့် သတ်မှတ်ရမည်နည်း။

ဒီနေ့၊ မင်း သဘောကျသည်ဖြစ်စေ မကျသည်ဖြစ်စေ မင်းရဲ့သက်တန့်တံတားကို ငါ အတင်းအကျပ် တက်လှမ်းပြမယ်။

ထိုသို့တွေးရင်း သူသည် ခေါင်းမော့လိုက်ကာ၊ ဘိုင်ယွင်ခရိုင်မှ ချင်ကျိုး၊ ထို့နောက် မဟာချန် ၊ နောက်ဆုံးတွင် နန်ယန်ရတနာနယ်မြေကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယခုအခါ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခြေလှမ်းနေသည့် တူညီသော လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းနေသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

ဘာကွာခြားချက်မှ လုံးဝ မရှိပေ။

သူသည် ခရမ်းရောင်ချီများ ကြွယ်ဝသော သက်တန့်တံတားပေါ်သို့ ခြေတစ်ဖက် ထော့ကာဖြင့် ပြန်လည် တက်လှမ်းသွားလေသည်။

...

နန်ဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး၊ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း

စု ညီအစ်မများသည် ရတနာပန်းပွင့်ဂိုဏ်း မှ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်များကို လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးပြီး ဖြစ်သည်။

အဘွားအိုသည် ဂိုဏ်းချုပ်ကျိ နှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောရန် ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းသို့ ထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ပေါင်ဟွားနတ်သမီးသည် သူမ၏ စိတ်မှာ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းတွင် ရှင်းလင်းစွာရှိမနေသော်လည်း နောက်မှလိုက်ရန် ကိုယ်တိုင် အစပြုခဲ့သည်။

ဖြတ်သွားသော တိုက်ရိုက်တပည့်များ၏ ခေါင်းညိတ် အသိအမှတ်ပြုမှုများ ဖြစ်စေ၊ သာမန် တပည့်များ၏ ရပ်တန့် ကြည့်ရှုမှုများ ဖြစ်စေ သူမ အားလုံးကို လျစ်လျူရှုထားပုံရသည်။

ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးကို မည်သို့ ရှာဖွေရမည်ကို သူမ အမြဲတမ်း တွေးတောနေခဲ့၏။

"နင် ပေါင်ဟွား နတ်သမီးကို လိုက်ပို့ပြီး လိုက်ပြလိုက်ပါ။"

စုဟုန်ရှို့ သည် ဤမိန်းကလေးငယ်၏ စိတ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပြီး၊ သူမ၏ ညီမကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သတိပေးလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် နန်ဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ငြိမ်းချမ်းနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားခြင်းက ပြဿနာအချို့ကို အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး၊ တေနန်ဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးနှင့် ရတနာပန်းပွင့်ဂိုဏ်းတို့အကြား ဆက်ဆံရေးကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

"နားလည်ပါပြီ" စုယွီရှန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုနှင့် မပတ်သက်သရွေ့နှင့်၊ ဂိုဏ်းကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ အထူး ယုံကြည်စိတ်ချရသော ဓားတာအို ကလေးငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် သူမ၏ အစ်မကို မလွန်ဆန်သရွေ့ပင်။

"အမ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံဖို့ ပြန်သွားတော့မလို့လား" စုယွီရှန်းက နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုကို မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ငါ ကိစ္စတစ်ခုကို ဖြေရှင်းဖို့ သွားမလို့" ဟု စုဟုန်ရှို့က ပြန်ဖြေလိုက်စဉ် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သီးခြား ဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ ကြည့်လိုက်စဉ် သူမ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်နေသည်။

သူမ ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ထိုနေရာမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

"အမြဲတမ်း ဒီလိုချည်းပဲ၊ သူမ ငါ့ကို ဘာမှ မပြောပြဘူး..." စုယွီရှန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း၊ သူမ သိပ်ပြီး အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသည်မှာ ပထမဆုံး သို့မဟုတ် ဒုတိယအကြိမ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်၊ သူမသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ပေါင်ဟွား နတ်သမီး၏ သွယ်လျသော လည်ပင်းကို ရစ်သိုင်းလိုက်ပြီး "လာပါ၊ ပြောစမ်းပါ၊ နင် အတိအကျ ဘယ်ကို ထွက်ပြေးချင်နေတာလဲ"

ဟုန်ကျယ်တစ်ခွင်လုံးတွင် နတ်သမီးများအဖြစ် သူတို့၏ နာမည်ကို ပဲ့တင်ထပ်စေနိုင်သူများသည် ၎င်းတို့အင်အားများကို ချဲ့ကားထားခြင်းရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း၊ သူတို့၏ အလှတရားမှာ သေချာပေါက် ဒုတိယမလိုက်ပေ။

ထို့အပြင်၊ ဤနေရာတွင် ရပ်နေသော ထိုကဲ့သို့သော လူနှစ်ဦးရှိပြီး သူတို့၏ လုပ်ရပ်များမှာ အလွန် ရင်းနှီးနေသဖြင့်၊ သူတို့သည် ယခင်ကကဲ့သို့ ခပ်တန်းတန်း ဖြစ်နေပုံမပေါ်ချေ။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက်၊ အထီးကျန်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းသည် အလွန် အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက၊ နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သော ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသည့် ကျင့်ကြံခြင်းကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။

သို့သော် လူတိုင်းတွင် အလှတရားအတွက် ဆန္ဒတစ်ခု ရှိကြသည်။

တပည့်များစွာသည် သူတို့၏ တည်ငြိမ်မှုကို စတင် ဆုံးရှုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူတို့၏ မျက်လုံးများကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

ဝူး

ထိုအချိန်မှာပင်၊ စူးရှသော ဓားငိုသံတစ်ခု ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားကာ လူတိုင်း၏ နားစည်များကို ဖောက်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အားလုံးက ထိုဦးတည်ချက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ ကျင့်ကြံခြင်း နိမ့်ကျသူများမှာမူ ထိန်းချုပ်မရစွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ နာကျင်စွာဖြင့် သူတို့၏ နားများကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်ကြ၏။

"အစ်မ"

ဤအငွေ့အသက်နှင့် အလွန် ရင်းနှီးနေသော စုယွီရှန်းသည် အလိုအလျောက် အော်ဟစ်လိုက်ခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘဲ၊ သူမ၏ အရိုင်းဆန်သော အတွေးများထဲတွင် နစ်မြောနေသော ပေါင်ဟွာ းနတ်သမီးပင်လျှင် အံ့သြတကြီး မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

အမှန်တကယ်တော့၊ ကောင်းကင်ဓား နတ်သမီး ထံမှ မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မလိုအပ်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်တစ်ခဏတွင်၊ ထိုရင်းနှီးနေသော အသံသည် ဓားငိုသံနှင့်အတူ လိုက်ပါလာပြီး ကောင်းကင်ယံကို လွှမ်းခြုံသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"လျူရှင်းရှန်း၊ လေ့ကျင့်ဖို့ ထွက်ခဲ့။"

စုဟုန်ရှို့၏ အသံတွင် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် မပျော်မရွှင်ဖြစ်မှုတို့ ပါဝင်နေပြီး၊ တစ်ဖက်လူ ငြင်းဆန်ရန် အခွင့်အရေး မပေးသည့် သိမ်မွေ့သော အမိန့်ပေးသည့် မာနတစ်ခုလည်း ပါဝင်နေ၏။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ထိုနေရာနှင့် နီးကပ်နေပါက ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ပေမည်။

ဓားငိုသံ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ နက်နဲဆန်းကြယ်သောအလင်းတန်း မျက်နှာပြင် သည် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး၊ ကြီးမားသော အစီအရင် တစ်ခုလုံး ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ အတွင်းတွင်ပုန်းအောင်းနေသော စစ်မှန်သော ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဖော်ပြနေသည်။

မြင့်မားသော တောင်များဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး၊ ယခုအခါအလယ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဓားရာတစ်ခု ရှိနေကာ အမြင်အာရုံ၏ အဆုံးတိုင်အောင် ဆန့်တန်းနေပုံရသည်။

ကျန်ရှိနေသော အလင်းတန်းမျက်နှာပြင်၏ တစ်ဝက်မှ လေးလံသော သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် ဒေါသထွက်နေသော အိုမင်းသည့် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။ "မင်းလို မိုက်မဲတဲ့ လူမိုက်မလေး၊ မင်း ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ထပ်ပြောနေတာလဲ ဒီတစ်ခါ ငါ မင်းကို ဘယ်လိုများ ရန်စမိလို့လဲ"

အလင်းတန်း မျက်နှာပြင်၏ အပြင်ဘက်တွင်။

စုဟုန်ရှို့သည် ဝတ်ရုံရှည်တစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ၎င်းသည် မည်သို့နည်းဖြင့် သွေးရောင်ဝတ်ရုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမှန်း မသိချေ။

သူမ၏ အနည်းငယ် ရင့်ကျက်နေသော မျက်နှာသည် အမှောင်ရေခဲကဲ့သို့ စူးရှသော အေးစက်မှုကို သယ်ဆောင်ထားပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လှပသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အေးစက်နေ၏။

သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် ဓား၏ လက်ကိုင်ပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ တင်ထားသည်။

နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းဓားသည် ပျင်းရိစွာ တွဲကျနေပြီး၊ အကြီးအကဲ၏ နေအိမ်ကို ဖျက်ဆီးလုနီးပါးဖြစ်သွားစေသည့် ဓားရာသည် ၎င်းထံမှ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း မထင်မှတ်စရာပင်။

"ရှင် ကျွန်မကို ရန်စတယ်လို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့လို့လား"

စုဟုန်ရှို့သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် လှည့်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွား၏။ "ဒီကနေ့၊ ရှင်နဲ့ လေ့ကျင့်ချင်စိတ် ပေါ်လာလို့၊ ဒါပဲ။"

စကားလုံးများအဆုံးတွင် ကောင်းကင်ယံရှိ လုံဟန် နှင့် ချီမင် တို့၏ တိမ်မြူဖုံးနေသော ပုံရိပ်များနောက်တွင်၊ ရှန်းဟွမ်ဟု အမည်ရသော တတိယမြောက် ဧရာမ မြို့တော်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများသည် မျက်မမြင်များ မဟုတ်ကြရာ၊ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူတို့သည် ကျယ်လောင်စွာ အသက်ရှူရန်ပင် မဝံ့ရဲကြချေ။

အကယ်၍ လေ့ကျင့်ရန်အတွက်သာဆိုပါက၊ တတိယမြောက်မြို့တော်ကို ဖွင့်လှစ်ရန် သေချာပေါက် မလိုအပ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တာအိုကလေးငယ် တစ်ဦးအတွက်၊ တတိယမြောက်မြို့တော်မှ ထုတ်ယူလိုက်သောအရာသည် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ နဂါးနန်းတော်၏ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရသည့်အခါ သူမတွင် အသက်ရှင်သန်ရန် အပိုအခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိ၊မရှိ ဆုံးဖြတ်ပေးသည့်အရာ ဖြစ်သည်။

တတိယမြောက်မြို့တော်ကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းသည် သူမ သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ဆိုလိုပေ၏။

ထို့အပြင် အလင်းတန်းမျက်နှာပြင်အတွင်းရှိ အကြီးအကဲ လျူရှင်းရှန်းသည် မည်သည့်အရာများဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ပုံမရပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရန် ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိသေးပေ။