အကြီးအကဲနှင့် တာအိုကလေးငယ်တို့အကြား တိုက်ပွဲ

"အကြီးအကဲလျူ ရပ်လိုက်စမ်းပါ"

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း အတွင်း၊ များပြားလှသော ပုံရိပ်များသည် ကောင်းကင်ယံကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားကြပြီး၊ တစ်ဦးစီတိုင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြ၏။

အဓိကအကြီးအကဲ ရှစ်ဦးသည် အနည်းဆုံးအားဖြင့် မြို့နှစ်မြို့ဖွင့်လှစ်ထားသော ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ကြပြီး၊ သူတို့ထဲမှ ရှေ့ဆုံးရှိ နှစ်ဦးသည် လျူရှင်းရှန်း ကဲ့သို့ပင် တတိယမြောက်မြို့တော် ရှန်းဟွမ်ကို ဖွင့်လှစ်နိုင်စွမ်း ရှိကြ၏။

လောကတွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေနိုင်သည့် အရာများမှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။

သို့သော် တာအိုကလေးငယ် နှင့် ဂိုဏ်းအကြီးအကဲတစ်ဦးတို့အကြား ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တွေ့မှုသည် သေချာပေါက် ထိုအရာများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။

"ငါလား"

အလင်းတန်း မျက်နှာပြင် အတွင်းတွင်၊ လျူရှင်းရှန်းမှာ အသက်ရှူရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။

ရပ်ရမယ်

သူ၏ နေအိမ် ဖျက်ဆီးခံရသည်ကို သူ အကူအညီမဲ့စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရသည်မဟုတ်လော။ သူ လှုပ်ရှားဖို့ အခွင့်အရေးပင် မရခဲ့ပေ။

သူ၏ စိတ်မရှည်တတ်သော သဘာဝအရ၊ အပြင်ဘက်ရှိ လူသည် အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ သူသည် ဧရာမ မြို့တော်ကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို ခေါ်ယူပြီး သူ၏ တာအိုစစ်သည်ကို ဆင့်ခေါ်ကာ အပြင်သို့ တိုက်ခိုင်ရန် ထွက်လာသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် စိတ်မရှည်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်၊ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးတွင် ထိုမိန်းမကို ယှဉ်နိုင်သူ တစ်ဦးမှ မရှိချေ။

ဤတိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားလာမည်ကို ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်စေ၊ အခြား အကြီးအကဲများ ဖြစ်စေ လက်ပိုက်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ကြောင်း လျူရှင်းရှန်း အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားသည်။

စုဟုန်ရှို့ သည် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်အထိ သူမသည် တာအိုကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသေး၏။

အမှန်ပင်၊ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အလျင်စလိုပြေးလာကြသော အကြီးအကဲများသည် အေးစက်သော အော်ဟစ်သံဖြင့် လျူရှင်းရှန်း၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် စုဟုန်ရှို့ကို သိမ်မွေ့စွာ ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် သူမကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ပိတ်လှောင်ထားလေသည်။

"ဟုန်ရှို့၊ မင်းလည်း စိတ်အေးအေးထားသင့်တယ်။ ကိစ္စက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဟုန်မုံ ကောင်းကင်စစ်သည် ကို အရင်သိမ်းလိုက်ပါ၊ ပြီးမှ တို့တွေ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"

ဤအခြေအနေမျိုး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူး၏။ ထိုအချိန်က လျူရှင်းရှန်းသည် အမှန်တကယ် အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ စုဟုန်ရှို့သည်လည်း သီသီလေး အနိုင်ရခဲ့ကာ အခက်အခဲများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ်က အကြောင်းရင်းမှာ လျူရှင်းရှန်းက သူမ၏ တာအိုကလေးငယ် အဆင့်အတန်းကို စိန်ခေါ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင်၊ ၎င်းသည် တာအို ပေါင်းစည်းခြင်းရတနာနယ်မြေ နှင့် ပတ်သက်သော အငြင်းပွားမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုတိုက်ပွဲအပြီးတွင်၊ လျူရှင်းရှန်းအတွက် ကောင်းကင်ဓား၏ အမွေအနှစ်ကို ရရှိရန် မည်သည့် အခွင့်အရေးမှ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

ထို့ကြောင့်၊ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းအတွင်း ဤရင်းနှီးနေသော မြင်ကွင်းမျိုး ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာစေရန် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို အကြီးအကဲများ အမှန်တကယ် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြ၏။

"အကြီးအကဲတို့က ကျွန်မ အလုပ်ကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးနေတာလား"

စုဟုန်ရှို့၏ အကြည့်သည် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူများကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် ဓားလက်ကိုင်ပေါ်တွင် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။ သူမ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ချောမွေ့သော ဓားသွားသည် ပျင်းရိစွာမြင့်တက်လာပြီး ဘေးဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် သဲ့သဲ့လေး ပြုံးလိုက်ပြီး၊ လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် "ရှင်တို့ အားလုံးလည်း ဝင်ပါချင်နေတာလား၊ ဟုတ်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပေါ့ပါးနေသော ကျောက်စိမ်းဖြူ ဓားသွားသည် လေထုထဲသို့ ဝှေ့ယမ်းသွားပြီး၊ ၎င်း ညွှန်ပြခံရသော အကြီးအကဲများသည် အလိုအလျောက် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကြကာ၊ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် တွန့်ဆုတ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လှုပ်ရှားသွား၏။

တစ်ခဏတာမျှ၊ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ကောင်းကင်ဓား တာအိုကလေးငယ်နှင့် အကြီးအကဲ ရှစ်ဦးတို့ ပါဝင်နေသော ဤရုတ်တရက် အခြေအနေ အပြောင်းအလဲသည် ကြီးမားသော ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့ရာ၊ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများသာမက သားတော်ခုနစ်ပါး ညီလာခံကြီးသို့ အင်အားစု အသီးသီးမှ ဖိတ်ကြားထားသူများပင်လျှင် ထိတ်လန့်မှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက အတွင်းရေး ပြဿနာတွေ စတင်နေပြီလား။

တာအိုကလေးငယ်နှင့် အကြီးအကဲများအကြား သဘောထားကွဲလွဲမှုများသည် မသေမျိုးဂိုဏ်း ဆယ်ခုတွင် ကိုးခုနီးပါး၌ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံးသည် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် နယ်နိမိတ်တွင် ရှိနေကြပြီး ကြီးမားသော အကျိုးစီးပွားပဋိပက္ခများ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤမျှပွင့်လင်းမြင်သာစွာနှင့် လူသိရှင်ကြား ဖြစ်ပွားခြင်းမှာမူ အလွန် ရှားပါးလှ၏။

"ဒါ..."

စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အလျင်စလို ပြေးလာသော စုယွီရှန်းသည် သူမရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ဘဲ ထိုနေရာမှာပင် မှင်သက်သွားလေသည်။

သူမ၏ အစ်မသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပြဿနာရှာမည် မဟုတ်ကြောင်းနှင့် သူမ ဘာပဲလုပ်လုပ် ကိုယ်ပိုင် တွေးခေါ်မှုများ ရှိကြောင်း သူမ ယုံကြည်၏။

ဒါပေမယ့် အခြေအနေက ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ဆိုးရွားလာရတာလဲ။ ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား။

ပုံမှန်အားဖြင့် ပြဿနာများကို ရှောင်လွှဲတတ်သော ပေါင်ဟွား နတ်သမီး သည် စုယွီရှန်း၏ နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။ သူမသည် စည်ကားမှုကို နှစ်သက်သော်လည်း၊ အခြေအနေ၏ ပြင်းထန်မှုကို ခွဲခြားသိမြင်တတ်သည်။

ယနေ့ဖြစ်ရပ်သည် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၆ ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော သူမ ပါဝင်ပတ်သက်နိုင်သည့် ကိစ္စမျိုး ရှင်းလင်းစွာ မဟုတ်ပေ။

ရှဲ၊ ရှဲ

ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာသော လေပြင်းတစ်ခုနှင့်အတူ။

ထိုအချိန်မှာပင်၊ ကောင်းကင်နှင့် နေကို ဖုံးကွယ်ထားသောအရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေကဲ့သို့ လှိုင်းထနေကာ ၎င်း၏ အခြေခံပုံစံကို မသဲမကွဲသာ မြင်တွေ့ရသည်။

ထိုအရိပ်သည် ကမ္ဘာကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေပြီး၊ ကြေးခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အသံတစ်ခုသည် ဂိုဏ်းအတွင်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

သူနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများသာ သူ၏ လေသံတွင် အနည်းငယ်သော အကူအညီမဲ့မှုကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

"သူ တစ်ခုခုလုပ်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ပေမယ့် သက်သေပြဖို့ အထောက်အထား မရှာနိုင်လို့ မင်း ဒီနေရာမှာ အရူးလို လာလုပ်နေတာလား"

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း ရတနာနယ်မြေ အတွင်း၊ လူတစ်ဦးတည်းကသာ မိုးမြေကို အမိန့်ပေးနိုင်သည်။

နန်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး ကို တစ်သားတည်း အတူတကွ ရှင်သန် သို့မဟုတ် သေဆုံးကြသည်ဟု ဆိုပါက၊ နန်ယန်ဂိုဏ်းသည် ထိုခုနစ်ပါး၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်ပြီး အမိန့်ပေးကွပ်ကဲရန် တာဝန်ယူကာ၊ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းသည် ၎င်း၏လက်ထဲရှိ ထက်ရှသော ဓားသွားဖြစ်ပြီး မည်သူ့ကို သတ်ရမည်ဆိုသည်ကိုသာ ဂရုစိုက်သည်။

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့် မှ ဧရာမ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်သော ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ဦးအနေဖြင့်၊သူ ဤမျှ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေခြင်းမှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။

သို့သော်၊ စုဟုန်ရှို့သည် နောက်ဆုတ်ရန် အခွင့်အရေးကို အသုံးမချဘဲ၊ အထက်သို့ မော့ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်။"

သူမသည် မည်သည့် ရှင်းလင်းချက်မျှ မပေးဘဲ ရူးချင်ဟန်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

၎င်းကို ကြားသောအခါ အခြား အကြီးအကဲများ၏ မျက်နှာအမူအရာများ သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကျန်ရှိနေသော အလင်းတန်းမျက်နှာပြင် တစ်ဝက်အတွင်းမှ လျူရှင်းရှန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ခုန်ထွက်လာကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် "အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ၊ မင်းက ပိုပြီးကြိုးကြောင်းမဆီလျော်လာတယ်၊ ခေါင်းမာတယ်၊ ပြီးတော့ တဇွတ်ထိုးနိုင်လွန်းတယ်၊မင်းက တာအိုကလေးငယ်တစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုများ တူနေလို့လဲ"

ဤစကားလုံးများမှာ အနည်းငယ် လေးလံလွန်းနေသည်။

စုဟုန်ရှို့၏ တာအိုကလေးကယ် ရာထူးကို ဖယ်ရှားရန် အခြား အကြီးအကဲများအား ပူးပေါင်းကြရန်ပင် အကြံပြုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

သို့တိုင်အောင်၊ ကောင်းကင်ယံရှိ အရိပ်သည် ဘာမျှမကြားခဲ့ရသကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်သည် အနည်းငယ် ပို၍ ရှင်းလင်းလာပြီး၊ ထိုမျက်လုံးများသည် စုဟုန်ရှို့ကို အချိန်အတော်ကြာ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက မင်း အရူးလုပ်ဖို့ နေရာမဟုတ်ဘူး... တတိယမြောက်မြို့တော်ကို မဖွင့်ကြနဲ့၊ ဘယ်သူ့အသက်ကိုမှ အန္တရာယ် မပေးပါနဲ့၊ ပြီးရင် မင်းရဲ့ ဆရာကို သက်သေ အထောက်အထား ပေးပါ။"

"..."

၎င်းကို ကြားသောအခါ၊ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများသာ အံ့သြသွားကြသည်မဟုတ်ဘဲ၊ အခြားဂိုဏ်းများမှ သူများပင်လျှင် ထိုနေရာမှာပင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ရပ်နေကြ၏။

ပြီးမှ သက်သေ အထောက်အထား ပေးရမယ်။ လောကမှာ တကယ်ပဲ ဒီလိုစကားမျိုး ရှိနေတာလား။

ဤသည်မှာ အနာဂတ် ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် စုဟုန်ရှို့၏ ရာထူးသည် လှုပ်ခါ၍မရနိုင်ကြောင်း ကြေညာခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့်မှ ဧရာမ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးထံမှ ဤမျှအလိုလိုက်ခြင်းမျိုးကို ရရှိစေရန် မည်သို့သော ထူးကဲသည့် ပါရမီမျိုး ရှိနေရမည်နည်း။

"ကျုပ်..."

လျူရှင်းရှန်းသည်လည်း အံ့သြသွားပြီး ထိုနေရာမှာပင် အကြောသေနေသကဲ့သို့ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

မကြာမီ၊ သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာသည် နီရဲလာပြီး အဝေးမှ ပုံရိပ်တစ်ခုဆီသို့ သူ၏ အကြည့်ကို ဦးတည်လိုက်၏။

သူသည် တာအိုကလေးငယ်နှင့် ပတ်သက်သော ဤပြောင်းလဲ၍မရနိုင်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အစောကြီးကတည်းက အမှန်တကယ် မျှော်လင့်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ၊ သိပ်ပြီး စိတ်ပျက်မသွားခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ယခုအခါ သူ့တွင် နန်ယန် ရတနာနယ်မြေ၏ ရွေးချယ်မှု ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ပို၍ မာကျောသော အရိုးကို ကိုက်ခဲနေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။