အခန်း (၂၇၁-၂၇၂)

အခန်း ၂၇၁ - ပုရောဟိတ်မင်း၏ အမိန့်တော်

အနောက်ဘက်ဒေသများ၏ အလွန်တွင် သဲမုန်တိုင်းများ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေသည်။

ဤအတိုင်းအဆမဲ့သော သဲကန္တာရကြီးပေါ်တွင် အရောင်အသွေးစုံလင်သော ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်စုသည် တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လှမ်းနေကြ​၏။

ဝဲဂယက်ထနေသော သဲမုန်တိုင်းများသည် သူတို့ကို အညှိုးတကြီး ရိုက်ခတ်နေပြီးမှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားကြကာ၊ သူတို့၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော ပဝါများအတွင်းသို့ သဲအနည်းငယ်သာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤလူများအားလုံးသည် အဆင့် ၃ အထက်တွင်ရှိသော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသူများ။

သို့သော် အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားဖြင့် ပျံသန်းခြင်းကို မရွေးချယ်ကြဘဲ ခြေကျင်တစ်လှမ်းချင်းသာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

တစ်နာရီခန့် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် အဖွဲ့၏ထိပ်ဆုံးမှ အမျိုးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူသည် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသော်လည်း တစ်ဖွဲ့လုံးသည် သူတို့အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားကြ​၏။

ထိုလူများသည် စုစည်းလိုက်ကြပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံ ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် လိုက်ကာစများကို ထုတ်ယူကာ သူတို့သယ်ဆောင်လာသော ဝါးလုံးများပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး သူတို့၏နောက်တွင် ထားရှိလိုက်ကြသည်။

အတွင်းအားများ တိုးထွက်လာသည်နှင့်အမျှ လေအဟုန်အချို့သည် အပြင်ဘက်သို့ ဆက်တိုက် ဂယက်ထသွားသည်။

လေတိုက်ခတ်နေသော ထိုနူးညံ့သည့် လိုက်ကာစများသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တင်းမာသွားပြီး သံမဏိအတားအဆီးများကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာရပ်တည်လျက် လေနှင့်သဲဒဏ်မှ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးထားလေ​၏။

လူတစ်ဆယ့်ခြောက်ဦးပါသော အဆိုပါအဖွဲ့သည် ထိုယာယီစခန်းတွင် အနားယူကြသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟူး... ဒီသေမင်းလမ်းကို လျှောက်ရတာ တကယ်ပဲ ဒုက္ခများလိုက်တာ"

"ငါတို့က ပျံသန်းလို့လည်းမရ၊ အမြန်ခုန်ကူးလို့လည်းမရဘူး၊ ဒါက ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမှာလဲ"

သူ၏စကားများသည် မြက်ခြောက်ကို မီးရှို့လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အဖွဲ့အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးထဲမှ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကို ချက်ချင်းပင် လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဟု ထင်ရသောသူမှလွဲ၍ ကျန်လူများသည်လည်း ခရီးစဉ်အပေါ် သူတို့၏ စိတ်ပျက်အားလျော့မှုများကို ဖော်ပြကာ မရပ်မနား ညည်းညူကြလေတော့​၏။

ခေါင်းဆောင်သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ပုံမှန်အားဖြင့် စကားပြောတတ်သော လူအချို့သည် နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏အဖော်များနှင့် နေရာချင်းလဲလိုက်ကြသည်။

တစ်ယောက်က ခေါင်းဆောင်အနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး လေးစားမှုအနည်းငယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သန့်ရှင်းသောသားတော်၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့ ပျံသန်းပြီး ခရီးမသွားနိုင်ရတာလဲ"

"ဒီအတိုင်းသာ ဆက်လျှောက်နေမယ်ဆိုရင် ဒီသဲကန္တာရထဲကနေ ထွက်ဖို့ တစ်လလောက် ကြာဦးမှာပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အဖြေကို စောင့်မျှော်ကာ သူတို့ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ​၏။

လွန်ခဲ့သော လများက သူတို့သည် မျိုးနွယ်စုမှ ထွက်ခွာပြီး ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှာဖွေရန် ဆိတ်သုဉ်းသောမြေသို့ ဦးတည်သွားရန် အမိန့်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

အခက်အခဲများစွာကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများထဲ၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသော သေမင်းလမ်းကို သူတို့ ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားကြပြီး အခြားဒေသများသို့ ထွက်ခွာရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ဂိုဏ်း၏သန့်ရှင်းသောသားတော်က သတိပေးခဲ့သည်။

"မင်းတို့ ပျံသန်းခြင်းစွမ်းအားကို မသုံးရဘူး"

"ခုန်မကူးရဘူး၊ ခြေကျင်ပဲ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလို့ရမယ်"

သူတို့သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း သန့်ရှင်းသောသားတော်၏ ဂုဏ်သတင်းကြောင့် မည်သူမျှ မေးခွန်းမထုတ်ရဲခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ခရီးတစ်ဝက် (၁၅ ရက်ခန့်) လျှောက်လှမ်းပြီးနောက်တွင် မပြောင်းလဲသော ဝါဂွမ်းရောင်သဲများကိုသာ မြင်တွေ့နေရခြင်းက မည်သူ့ကိုမဆို မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရစေ​၏။

ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က စတင်မေးမြန်းလိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူတို့သည် ပိုမိုသိရှိနိုင်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံချင်ကြတော့ပေ။

လူတိုင်းသည် အကွာအဝေးမခွဲခြားဘဲ မိမိကို ကြည့်နေကြသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

သန့်ရှင်းသောသားတော်ဟု လူသိများသော အမျိုးသားသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လက်ကို မြှောက်ကာ လေဟာနယ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

အတွင်းအားများ တိုးထွက်လာပြီး လေထုကို နာမ်လောကကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေကာ ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။

လူတိုင်း စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အခြေအနေကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြ​၏။

အမှန်စင်စစ် ထိုပုံရိပ်တွင် စာသားများ မပါဝင်သကဲ့သို့ သူတို့၏တည်နေရာကိုလည်း သရုပ်ဖော်မထားဘဲ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကိုသာ ပုံဖော်ထားခြင်း။

ထိုပုံရိပ်တွင် အောက်ခြေမမြင်ရသော အသူရာချောက်ကြီးတစ်ခုနှင့် ၎င်း၏အထက်တွင် ရှိနေသော လမ်းကျဉ်းလေးတစ်ခုကို ပြသထားသည်။

လမ်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ခရမ်းနက်ရောင် အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။

၎င်းတို့သည် လမ်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်မှ အထက်သို့ ဝဲပျံနေကြပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသော မှောင်မိုက်ပြီး အသက်ရှူကျပ်ဖွယ် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဆယ်စက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် ထိုမြင်ကွင်းသည် ငြိမ်သက်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"..."

လူတိုင်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြပြီး ဤစကားနည်းသော သန့်ရှင်းသောသားတော်သည် အဘယ်အရာကို ဖော်ပြရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားမလည်ကြပေ။

အပေါ်ပိုင်းတွင် အနက်ရောင်စိမ်းဖျော့ရောင် ပိုးသားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်​၏။

"ကျွန်တော်တို့ လျှောက်နေတဲ့ ဆိတ်သုဉ်းသောလမ်းက ဒီချောက်ကြီးရဲ့ အထက်မှာရှိတဲ့ လမ်းကျဉ်းလေးလား"

သန့်ရှင်းသောသားတော်က ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

၎င်း၏နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို သူတို့ နားမလည်သေးသော်လည်း ဤသရုပ်ဖော်ချက်တစ်ခုတည်းနှင့်တင် ကျောချမ်းဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

လူအများအပြားသည် အမျိုးမျိုးသော နေရာများကို တွေးတောမိကြပြီး ခဏတာအတွင်း သူတို့ စိတ်မအေးဖြစ်သွားကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ လေတိုးသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသော လူအုပ်သည် ချက်ချင်း အာရုံစိုက်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းနေသော ပညာရှင်အချို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပုံရပြီး သူ၏အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေကာ ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာလည်း ပြတ်တောက်နေ​၏။

တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုကို ဆင်နွှဲခဲ့ရပြီး ယခုအခါ ထွက်ပြေးလာရသည့်ပုံမျိုးပင်။

ကျန်လူများမှာလည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းနေမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ နောက်သို့ ပြန်လည်ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အဖွဲ့ထဲက လူအတော်များများက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြသည်။

သန့်ရှင်းသောသားတော်၏ အကြည့်ထဲတွင်လည်း နာကျည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူက စကားမပြောသော်လည်း လူတိုင်းက သူ့မျက်လုံးထဲမှ နာကျည်းမှုကို ခံစားမိနိုင်​၏။

"ငါတို့က ဘာလို့ လမ်းလျှောက်ဖို့ လိုတာလဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကတော့ ပျံသန်းနိုင်တယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလူတွေ အဆင်ပြေနေတာပဲ မဟုတ်လား"

"သန့်ရှင်းသောသားတော်၊ သင် မှားနေတာလား"

သံသယဖြစ်ဖွယ် အသံများစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး သန့်ရှင်းသောသားတော်ဟု သိကြသော အမျိုးသားသည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ နီလာကျောက်ကဲ့သို့ အပြာရောင် မျက်လုံးတစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရ​၏။

သူသည် ထိုလူများ ပျံသန်းသွားသော လမ်းကြောင်းသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ခဏတာ ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက် နူးညံ့ပြီး ကြည်လင်သော အသံတစ်ခုသည် ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ဒါက ပုရောဟိတ်မင်းရဲ့ အမိန့်တော်ပဲ"

လူတိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် နာကျည်းမှုများ ရှိနေသေးသော်လည်း မည်သည့်မေးခွန်းမျှ ထပ်မထုတ်ကြတော့ပေ။

မျိုးနွယ်စုအတွင်း၌ အရှိန်အဝါအကြီးမားဆုံးနှင့် အလေးစားရဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ပုရောဟိတ်မင်းနှင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် ယှဉ်ဖက်ကင်းသော သိုင်းပညာစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ ပုရောဟိတ်မင်းမှာမူ လောက၏ နိယာမအားလုံးကို တတ်ကျွမ်းကာ သက်ဆိုင်ရာ ဟောကိန်းများကို ထုတ်ပြန်နိုင်​၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပုရောဟိတ်မင်းသည် မရေမတွက်နိုင်သော ဟောကိန်းများကို ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး တစ်ခုမှ လွဲချော်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ၏ အမိန့်တော်များကို မည်သူမျှ မမေးခွန်းထုတ်ရဲကြခြင်း။

သူတို့ရှေ့မှ အခြေအနေသည် သူတို့၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

လူတိုင်းက သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခက်ခဲစွာ စဉ်းစားနေကြစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ ပြင်းထန်သော စုတ်ပြဲသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

လူတိုင်းသည် ထိုလူများ ထွက်ပြေးသွားသော လမ်းကြောင်းသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြရာ ကောင်းကင်ယံ၌ မုန်တိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာ​၏။

ဝဲဂယက်ထနေသော မရေမတွက်နိုင်သော ဝါဂွမ်းရောင်သဲများသည် လေထဲတွင် လေဆင်နှာမောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို ချက်ချင်းပင် မှောင်မိုက်သွားစေသည်။

ထူထပ်ပြီး မှောင်မိုက်နေသော တိမ်တိုက်များအောက်တွင် လေဆင်နှာမောင်းများနှင့် လျှပ်စီးကြောင်းများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်နေပြီး ထိုလူများကို အတွင်း၌ ပိတ်မိသွားစေသည်။

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အမြန်ထရပ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ လွှမ်းမိုးနေသော်လည်း ဘာမှ မပြောနိုင်ကြတော့ပေ။

အဝေးရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် ထူးခြားသော အလင်းတန်းအချို့ ရံဖန်ရံခါ ပွင့်ထွက်လာသည်။

သို့သော် အလွန်သေးငယ်လှသော လူသားများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အမျက်ဒေါသကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိပါမည်နည်း။

မကြာမီမှာပင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်အများစုသည် ထိုနယ်ပယ်အတွင်း၌ပင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးခဲ့ကြရသည်။

လူတစ်ယောက်တည်းသာ ထိုချုပ်ကိုင်မှုများမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပြီး အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အဝေးမှကြည့်လျှင် ထိုလူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ အလွန်ပင် ရင်နာစရာ ကောင်းလှ​၏။

ခြေထောက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လက်တစ်ဖက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အခန်း ၂၇၂ - အနောက်တိုင်းမှ ဧည့်သည်တော်များ

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အမျက်ဒေါသက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းပါလား"

ကောင်းကင်ယံ၏ ပြောင်းလဲမှုများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ရာမာလ် ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မည်သူမျှ မေးခွန်းထုတ်ရန် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။

ရှေ့တွင် စောဒကတက်ခဲ့သူ အများစုမှာလည်း ယခုအခါ ဘုန်းတော်ကြီး၏ အမိန့်ကို နာခံပြီး မိမိသဘောဖြင့် မလှုပ်ရှားခဲ့မိသည်ကို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မိသလို နောင်တလည်း ရနေကြသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ထိုလူများ၏ ကံကြမ္မာသည် မိမိတို့ ရင်ဆိုင်ရမည့် ကံကြမ္မာနှင့် ထပ်တူကျပေလိမ့်မည်။

ဝေးလံသော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်ပြီးနောက်၊ မုန်တိုင်းနှင့် လေဆင်နှာမောင်းများ တိုက်ခတ်နေစဉ် အဖွဲ့သားများ ပြန်လည် ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။

သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်ခံ့သော ကာရံထားသည့် လိုက်ကာပေါ်သို့ လေနှင့် သဲများ ပွတ်တိုက်မိသဖြင့် တဖြဖြနှင့် အသံများ ထွက်ပေါ်နေ​၏။

လူတိုင်းက မုန်တိုင်းကို လျစ်လျူရှုကာ ငြိမ်သက်သွားသည်အထိ ထိုင်၍ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်များအားလုံး ငြိမ်ကျသွားသည်။

အဖွဲ့သားများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်ကာ၊ လိုက်ကာနှင့် ဝါးလုံးများကို သိမ်းဆည်း၍ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

...

လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

နယ်မြေကူးပြောင်း အစီရင်မှတစ်ဆင့် ဝူတန်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သော လင်ချွမ်သည် အလုပ်ကိစ္စများ လက်မှတ်ထိုးပြီးစီးချိန်တွင် လင်ယန်ရွှယ် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ အတော်ပင် တည်ကြည်နေပြီး ထုံးစံအတိုင်း အေးစက်စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းနေခြင်းမျိုး မရှိတော့ဘဲ ဝင်လာသည်နှင့် တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"လင်ချွမ်၊ ချွမ်ရွှယ်ဂိုဏ်းကို အနောက်တိုင်းက အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရောက်နေတယ်"

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

လင်ချွမ်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ထရပ်ကာ လင်ယန်ရွှယ်နှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

နယ်မြေကူးပြောင်း အစီရင်ကို အသုံးပြု၍ နှစ်ဦးသား ချွမ်ရွှယ်ဂိုဏ်း၏ တောင်ကတ္တား တံခါးဝသို့ အမြန်ပြန်ရောက်သွားကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် အခြေအနေကို မေးမြန်းရင်း လင်ချွမ်မှာ အံ့အားသင့်သွားရ​၏။

ယခုတစ်ခေါက် ရောက်လာသောအဖွဲ့တွင် အများစုမှာ ဒုတိယ သို့မဟုတ် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ပြီး၊ ပထမအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်သာ ပါဝင်သည်။

သို့သော် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာမူ နယ်ပယ်အဆင့်အစွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရသည်။

၎င်းတို့သည် ယခင်လူများကဲ့သို့ ရန်လိုခြင်း မရှိကြပေ။

ဘာသာစကား အခက်အခဲ ရှိသော်လည်း ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်ကြပြီး ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက်လိုကြောင်း ပြောဆိုကြသည်။

သို့သော်လည်း ယခင်က လင်ယန်ရွှယ်ကို နောက်ကျောမှ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့် သူမ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သည့် ကိစ္စကြောင့် တစ်ဂိုဏ်းလုံးမှာ ထိုအနောက်တိုင်းသားများအပေါ် ရန်ငြိုးထားနေကြ​၏။

လင်ယန်ရွှယ်သာ တားမြစ်မထားပါက ဂိုဏ်းဝင်အချို့မှာ တိုက်ခိုက်နေကြလောက်ပြီ။

ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် လင်ချွမ်နှင့် တိုင်ပင်ရန် လာခဲ့ခြင်းပင်။

နှစ်ဦးသား ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းမှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဂိုဏ်းဝင်အများအပြားမှာ ထိုင်ခုံမှထကာ အနောက်တိုင်းသားများကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး၊ အချို့မှာ လက်ပိုက်ကာ အေးစက်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ရန်လိုမှုများ အထင်အသား ပေါ်လွင်နေသည်။

ထိုသူများ၏ အမူအရာကို မြင်သည်နှင့် လင်ချွမ်တို့ နားလည်လိုက်သည်။

ဤလူများသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရန်စနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဂိုဏ်းသားများ လက်ဦးမှုယူ တိုက်ခိုက်လာအောင် ဖန်တီးကာ ပညာပေးရန် အကြောင်းပြချက် ရှာနေကြခြင်း။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ရောင်စုံပုဝါများ ပတ်ထားသော အနောက်တိုင်းသား အများအပြားမှာ ဒေါသထွက်နေပုံရသော်လည်း သူတို့ခေါင်းဆောင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် စည်းကျော်သည့် လုပ်ရပ်မျိုး မလုပ်ကြပေ။

ဤအချက်က လင်ချွမ်ကို အတော်ပင် အံ့အားသင့်စေသည်။

၎င်းတို့ ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် အနောက်တိုင်းသား အဖွဲ့မှာ ကြိုတင်သိရှိသကဲ့သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ရာမာလ်သည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး တည်ကြည်သော အမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။

ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ဂိုဏ်းဝင်များမှာ သတိကြီးစွာ ထားလိုက်ကြပြီး အချို့မှာ လက်အတွင်းသို့ အတွင်းအားများ စုစည်းကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

"ဂိုဏ်းချုပ် ဒီမှာ ရှိနေတာကို မင်းတို့က လက်ဦးမှု ယူချင်နေတာလား"

လင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ဂိုဏ်းဝင်များကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နီယွီ၏ ဖိအားပေးမှုနှင့် လင်ယန်ရွှယ် ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် ဂိုဏ်းသားမှာ သူ၏ အတွင်းအားကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရသည်။

သူသည် ရန်လိုမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြန်ထိုင်လိုက်သော်လည်း မျက်နှာတွင် မကျေနပ်မှုများ ကျန်ရှိနေဆဲ။

လင်ဖုန်းမှာ ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် ရာထူးကို သုံး၍ ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် လင်ချွမ်တို့အား ခေါင်းညိတ်ပြကာ မိမိနေရာတွင် ပြန်ထိုင်၍ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

လင်းချွမ်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ရာမာလ်ထံသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူ၏ အာရုံခံစားမှုအရ ဤအနောက်တိုင်းသားများထဲတွင် ရာမာလ်တစ်ဦးတည်းသာ နယ်ပယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် အစွမ်းရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ကျန်သူများမှာမူ ပထမ၊ ဒုတိယနှင့် တတိယအဆင့်များသာ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူ့အတွက်တော့ ပုံမှန်အဆင့်သာ။

သို့သော် ရာမာလ်တို့အဖွဲ့မှာမူ အတော်ပင် တုန်လှုပ်နေကြသည်။

မူလက သူတို့သည် ကန္တာရပြင်ပရှိ ဂိုဏ်းများတွင် အစွမ်းထက်သူ မရှိဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ပင်လျှင် နယ်ပယ်အဆင့် မရောက်သေးပါက အခြားသူများမှာ မည်မျှ အစွမ်းရှိမည်နည်းဟု တွေးခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခု လင်ချွမ် ဝင်လာသောအခါ မည်သည့် အရှိန်အဝါကိုမျှ ထုတ်မပြသေးသော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ ထူးဆန်းသော တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရာမာလ်က စိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အတိုင်းအဆမရှိသော စွမ်းအားတစ်ခုကို အာရုံရလိုက်သည်။

ဤစွမ်းအားမျိုးသည် မိမိတို့မျိုးနွယ်စုမှ ဘုန်းတော်ကြီး သို့မဟုတ် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှင့် တန်းတူ၊ သို့မဟုတ် ထိုထက်ပင် သာလွန်နိုင်ပေသည်။

ဤအချက်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ဘုန်းတော်ကြီး ပြောခဲ့သော စကားနှင့် မျှော်လင့်ချက်မှာ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို ရာမာ နားလည်သွားသည်။

ဒီလူသည် ဟောကိန်းထဲက လူ ဖြစ်နိုင်မည်။

"မြင်တိုင်းလည်း မယုံရဘူးပဲ"

ရာမာလ်သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း မှောင်မည်းသွားပြီး သူရပ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နက်ရှိုင်းသွားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အမှောင်ထု အရှိန်အဝါသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။

၎င်းသည် အဆုံးမရှိသော ပျက်စီးခြင်းများကို ဝါးမြိုမည့် ချောက်နက်ကြီးနှင့် တူပြီး အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ​၏။

ဤလုပ်ရပ်သည် ရန်လိုသော အပြုအမူဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချွမ်ရွှယ်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲအချို့မှာ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

လင်ချွမ်​၏ အစွမ်းကို သူတို့ သိသော်လည်း ရှေ့မှ လူယောင်ဆောင်ထားသော တစ္ဆေကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို လင်ချွမ် ကိုင်တွယ်နိုင်မည်ဟု မထင်ကြပေ။

ထို့ပြင် မိမိတို့ဂိုဏ်းတံခါးဝတွင် ဂိုဏ်းချုပ်ကို လာရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ အရှက်ရစရာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်ခုခု မလုပ်ပါက ဤသတင်းမှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ချွမ်ရွှယ်ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ပျက်စီးပေလိမ့်မည်။

ထိုစဉ် ပခုံးအထိကျနေသော ဆံပင်ဖြူများနှင့် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားရှိသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။

သူသည် ညာလက်ကို လက်သည်းပုံစံ ကွေးလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဤလက်ဖဝါးသိုင်းမှာ "နှင်းကြာပန်း လက်ဖဝါး" သိုင်း ဖြစ်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော်လည်း အတွင်း၌ သေစေနိုင်သော လုပ်ကြံမှုများ ဖုံးကွယ်ထား​၏။

ထိုကြာပန်းအနှစ်သာရသည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် အရိုးထဲထိ စွဲကပ်သွားပြီး ပြိုင်ဘက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်စေသည်။

၎င်းသည် နီးကပ်စွာ တိုက်ခိုက်ရာတွင် အလွန်ပင် ရက်စက်ပြီး ကောက်ကျစ်သော မိစ္ဆာသိုင်းပညာ တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်ချွမ်၊ လင်ယန်ရွှယ်နှင့် လင်ဖုန်းတို့က တားဆီးခြင်း မပြုဘဲ အကြီးအကဲ ကျန်းကို တိုက်ခိုက်ခွင့် ပြုလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည်လည်း ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ အနောက်တိုင်းသားများ၏ အစွမ်းကို စမ်းသပ်လိုကြသည်။

သို့မှသာ နောင်တွင် ရင်ဆိုင်ရပါက ကြိုတင်ပြင်ဆင်နိုင်မည်။

အခြား အကြီးအကဲများကလည်း လူအင်အားဖြင့် အနိုင်ကျင့်သည်ဟု အပြောမခံလိုသဖြင့် ရပ်ကြည့်နေကြသည်။

ရာမာလ် ဘေးဒုက္ခကြုံတော့မည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော ပညာရှင်တစ်ဦးသည် ထိုင်ခုံမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလာသည်။

သူသည် ဘယ်လက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ် တင်လိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှိတ်ကာ ညာလက်ကို မြှောက်၍ ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

နူးညံ့ပုံရသော လက်နှစ်ဖက်မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိတွေ့သွားပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။

တိတ်ဆိတ်သော ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုမှာ လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ထိတွေ့သည့် အမှတ်မှတစ်ဆင့် လှိုင်းလုံးငယ်များမှာ တရိပ်ရိပ် ပြန့်လွင့်လာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လေထုမှာ ပုံပျက်သွားပြီး ဝေဝါးလာသဖြင့် လူနှစ်ဦး၏ မျက်နှာကိုပင် မမြင်ရတော့ပေ။

၎င်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ အမူအရာကို မမြင်ရအောင် ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။