နတ်ဆိုးသောင်းကျန်း ခန်းမ ၂

အမှန်စင်စစ် ရှန်းယီတွင် ရွေးချယ်စရာ လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။

ဤလောက၏ အမြင်တွင် သူသည် မည်သည့်အခါမျှမွေးဖွားလာခြင်းမရှိသည့် လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခေါင်းမာသော စရိုက်နှင့် များပြားလှသော နတ်ဆိုးသက်တမ်းတို့၏ ကျေးဇူးကြောင့် ကောင်းကင်လမ်းစဉ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းတွင် သူသည် ကောင်းကင်နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို အမှန်တကယ်ပုံဖော်ခဲ့ပြီး၊ ထိုကဲ့သို့ ခိုင်မာထူထဲသော အခြေခံအုတ်မြစ်အောက်တွင် မသေမျိုးမြို့တော်ငါးခု၏ စစ်မှန်သော မျက်နှာစာများကို မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ကာ ကောင်းကင်ဘုံတံခါးကိုပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ ဤအကြောင်းသာ ပြန့်နှံ့သွားပါက အခြားသော ကျင့်ကြံသူများသည် မနာလိုဝန်တိုမှုကြောင့် မျက်နှာများ စိမ်းဖတ်သွားကာ သူတို့၏ တာအိုနှလုံးသားများပင် တုန်လှုပ်သွားကြမည်မှာ မလွဲပေ။

သို့သော် မြင်တွေ့ရရုံမှာ မြင်တွေ့ရရုံသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် တောင်ပိုင်းဟုန်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကျင့်ကြံခြင်းအထက်အကန့်အသတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း၊ပထမဆုံးဖြစ်သော လုံဟန်မြို့တော်ကပင် ရှန်းယီ၏ လမ်းကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။

ဤအရာမှာ မွေးဖွားခြင်းဟု ခေါ်ဆိုသော အစဦးဘေးဒုက္ခ ဖြစ်သည်။

သက်တံ့တံတားကို အင်အားသုံး၍ ဖြတ်ကျော်နိုင်သော်လည်း လုံဟန်မြို့တော်ထဲသို့ ဇွတ်အတင်း တိုးဝင်သွား၍မရပေ။ ၎င်းမှာ မြို့တော်၏ အရိပ်ယောင်မျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ တံခါးကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရုံနှင့် တာအိုစစ်သည်တော်များထွက်လာမည့် ရတနာတိုက်မျိုး မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ရအောင်"

ရှန်းယီ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး စနစ်မျက်နှာပြင် ကို ကြည့်လိုက်၏။

[လက်ကျန် နတ်ဆိုးသက်တမ်း - ၇၂၃၀၀၀၀ နှစ်]

ပြောရမည်ဆိုလျှင်၊ ယခုတစ်ခေါက် ရိတ်သိမ်းမှုသာ ဤမျှမများပြားခဲ့ပါက၊ ဤနတ်ဆိုးသောင်းကျန်းခန်းမ ငါးခုအတွက် လိုအပ်သော သက်တမ်းကို စုဆောင်းရန် မည်မျှကြာမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် ကိန်းဂဏန်းများ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းယီ၏ သူငယ်အိမ်ထဲမှ အနက်ရောင်အရောင်တစ်မျိုး ပြန့်နှံ့လာပြီး မျက်လုံး၏ အဖြူရောင်များကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုသွားခဲ့၏။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူ၏ မြင်ကွင်းတွင် ခဏလေးအစကကြည်လင်ပြာလွင်ပြီး မင်္ဂလာရှိသော တိမ်တိုက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်သည် ရုတ်တရက် အနက်ရောင်ကန့်လန့်ကာကြီးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ကောင်းကင်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံလျှို့ဝှက်ချက်များမှ ကာကွယ်ရန် မိမိမျက်လုံးကို မိမိဖုံးကွယ်လိုက်ခြင်းလော။

အမှန်တရားကို ကွယ်ဖုံးရန် မျက်စိမှိတ်ခြင်း၊

ခေါင်းလောင်းခိုးရန် နားပိတ်ခြင်း။

၎င်းမှာ အနည်းငယ် ဟာသဆန်သကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

သို့သော် ရှန်းယီ၏ အံ့အားသင့်ဖွယ် အကြည့်အောက်တွင်၊ သူ အစောပိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့သော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် မြို့ငါးမြို့သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ၎င်းတို့၏ မင်္ဂလာရှိသော ထောင့်စွန်းများမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဝှက်ထားသောလက်သည်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

နတ်သမီးအငွေ့အသက်များ မှေးမှိန်သွားကာ အနက်ရောင်မြူခိုးများ လိပ်တက်လာပြီး၊ အနီရောင်တံခါးကြီးများသည်လည်း မင်ရည်စိမ်ထားသည့်အလား မည်းနက်သွားကာ အသူရာချောက်နက်ကမ္ဘာနှင့် တူလာခဲ့သည်။

ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော နတ်သမီးမြို့တော်များသည် ရုတ်တရက်ဆိုးယုတ်သော စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ထူထပ်သော အနက်ရောင်တိမ်တိုက်များသည် မီးခိုးလုံးကြီးများအလား ကောင်းကင်သို့ လိပ်တက်သွားပြီး ဝိုးတဝါးမြင်နေရသော ကောင်းကင်ဘုံတံခါးကို ဖုံးအုပ်သွားခဲ့၏။

ထိုမီးခိုးများ စုစည်းကာ မတူညီသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် အနက်ရောင်ပလ္လင်ငါးခု ဖြစ်တည်လာပြီး မြို့ငါးမြို့၏အလယ်ဗဟိုသို့ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ဟိန်းဟောက်လျက် အခြေချလိုက်သည်အထိပင်။

ဘန်း

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရှန်းယီ၏ မျက်လုံးထဲမှ အနက်ရောင်များမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဖြူအမည်းပြန်လည် ကွဲပြားသွားခဲ့၏။

ခြောက်သွေ့နေသော ပြာလွင်သည့် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည်လည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ကြီးကျယ်သော မသေမျိုးမြို့ငါးမြို့မှာလည်း ယခင်ကဲ့သို့ပင် မြင့်မားပြီး ဆန်းကြယ်သော လေထုဖြင့် ဝန်းရံနေဆဲပင်။

ရှန်းယီ အသက်အောင့်ကာ အာရုံစူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည့် အချိန်မှသာလျှင် ၎င်းတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘောသဘာဝကို မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်တိုင်း ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်ရှိ စာသားများမှာ အဆက်မပြတ်ပြောင်းလဲနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် နတ်ဆိုးသောင်းကျန်း ခန်းမ ဟူသော စာလုံးများ ပေါ်ထွက်လာတတ်သည်။

"ဒါဆို... ဒါက ဘာအတွက် အသုံးဝင်တာလဲ"

ရှန်းယီ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ မိမိကိုယ်တိုင်သာ မြင်တွေ့နိုင်သော မသေမျိုးမြို့ငါးမြို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပြောင်းလဲရုံသက်သက်အတွက် နတ်ဆိုးသက်တမ်း ငါးသန်းလုံးကို အသုံးပြုရသည်မှာ တန်ဖိုးရှိသည်ဟု သူ မခံစားရပေ။

အမှန်ပင် ယခုတစ်ခေါက် ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းလိုက်သောအနှစ်သာရမှာ မြို့တစ်မြို့လျှင် တစ်သန်းနှုန်း အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။

[လက်ကျန် နတ်ဆိုးသက်တမ်း - ၂၂၃၀၀၀၀ နှစ်]

[နတ်ဆိုးသောင်းကျန်း ခန်းမ - လောကီဘေးဒုက္ခများ၏တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မခံရသော စစ်မှန်သော ပုံသဏ္ဌာန်၊အရိုးပေါင်းများစွာဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အထိမ်းအမှတ်အဆောက်အအုံ၊ အဆုံးမဲ့သောဝိညာဉ်ကြွင်းများ ဝင်စားခြင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ငါ့သခင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ကျင့်စဉ်ကို သက်သေထူရန်]

"လောကီဘေးဒုက္ခများရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မခံရဘူး..."

ရှန်းယီ ဤစကားလုံးများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဘေးဒုက္ခ မရှိရသနည်းဆိုသည်မှာ မရှင်းလင်းလှပေ။

မလိုလား၍လော သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့၍လော။

ထားလိုက်ပါတော့၊ သူ သက်တမ်းတွေကို အသုံးပြုပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ဗလာနှင့်တော့ ပြန်မသွားနိုင်ပေ။

ဤသို့တွေးကာ ရှန်းယီသည် ခမ်းနားလှသော လုံဟန်မြို့တော်ဆီသို့ သူ၏မျက်လုံးများကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် တံခါးကို တွန်းဖွင့်သည့် ပုံစံမျိုးကို ဖြည်းညင်းစွာ လုပ်ဆောင်လိုက်၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်ရှိ လုံဟန် ဟူသော စာလုံးများသည် နတ်ဆိုးသောင်းကျန်း ခန်းမ အဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွား၏။

၎င်းမှာ နတ်ဆိုးမူလကို အသုံးပြုသကဲ့သို့ပင် ရှန်းယီ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သို့သော် ယခုတစ်ခါတွင်မူ ၎င်းမှာ နတ်ဆိုးများ၏ အကြွင်းအကျန်များမဟုတ်ဘဲ ကျန်ရှိနေသော နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်ဖြစ်သည်။

သူ၏ အကြည့်အောက်တွင် နတ်ဆိုးကျောက်တိုင် နှစ်ခုသာ မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့သည်။

“…”

ခယ်ရှစ်စန်း သည် သူ၏ ဘေးရှိ ဝူကျွင်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား တိတ်ဆိတ်စွာပင် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

ရှန်းယီသည် အစောပိုင်းက စကားလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်စား ဘေးဒုက္ခကို ခံယူရန် ကံကောင်းသော နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်တစ်ဦးကို ရွေးချယ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ သူ အစောပိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ပလ္လင်ငါးခုနှင့် ပတ်သက်နေပုံရသည်။

"ဘယ်သူသွားမလဲ"

ရှန်းယီသည် ဝူကျွင်းထံသို့ သူ၏ အကြည့်ကို အလိုအလျောက် ပို့လိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ အမျိုးမျိုးသော မျိုးရိုးဗီဇသွေးမျိုးဆက်များ၏ အားဖြည့်မှုကြောင့်၊ ဤရွှေရောင်အစင်း လိပ်နတ်ဆိုး၏ အစွမ်းမှာ မြို့နှစ်မြို့ ဖွင့်လှစ်ထားသော အကြီးအကဲ လျိုရှီချန်း နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် ခယ်ရှစ်စန်းမှာ ပို၍ အားနည်းပြီး ယခုအချိန်အထိ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၁၂သို့သာ ရောက်ရှိသေးသည်။

"သခင်..."

ဝူကျွင်းမှာ သိသိသာသာပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း တွေဝေသွားကာ ပြန်ထိုင်လိုက်၏။

နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် သေခြင်းကို မကြောက်ပေ။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဘေးဒုက္ခများ၊ အထူးသဖြင့် စိတ်နှလုံးဘေးဒုက္ခသည် ခွန်အားထက် စရိုက်လက္ခဏာကို ပိုမို စမ်းသပ်လေ့ရှိသည်။

ယုတ္တိဗေဒအရ၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်၏ နတ်ဆိုးကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ စရိုက်မှာ မည်သည့် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့်နတ်ဆိုးထက်မဆို ပိုမိုခိုင်မာသင့်သော်လည်း၊ သူသည် ချွင်းချက်ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ ခွန်အားမှာ သွေးမျိုးဆက်များနှင့် နတ်ဆိုးမူလတို့ကို အသုံးပြု၍ အတင်းအကျပ် စုဆောင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးမူလဖြင့်ပင် မူလဝူကျွင်းသည် နဂါးမျိုးဆက်ဖြစ်သော ခယ်ရှစ်စန်းထက် ပို၍ မသာလွန်နိုင်ပေ။

"ခယ်ရှစ်စန်း က သခင်အတွက် ဘေးဒုက္ခကို ခံယူဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"

"အကယ်၍ ကျွန်တော်ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရင်တောင်၊ ထာဝရ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခံရဖို့နဲ့ နောင်တမရဘဲ အဆုံးမဲ့ သံသရာထဲမှာ လည်ပတ်ဖို့ အသင့်ပါပဲ"

နောက်ဆုံးတွင် ခယ်ရှစ်စန်းသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဂါရဝပြုလျက် လက်အုပ်ချီလိုက်၏။ ဝူကျွင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူသည် စကားပြောရာတွင် သိပ်မတော်ပေ။

သူသည် လျှို့ဝှက်စွာ သင်ယူနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ဤစကားနှစ်ခွန်းကိုသာ မနည်းညှစ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"သွားတော့"

ရှန်းယီက လက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် ခယ်ရှစ်စန်း၏ ပုံရိပ်မှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လျက် လုံဟန်မြို့တော်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးသက်တမ်းများသည်လည်း ထပ်မံ ပြောင်းလဲလာပြန်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့သည် စစ်မှန်သော သက်ရှိများမဟုတ်ကြဘဲ ဘေးဒုက္ခတွင် အစားထိုးခြင်းအတွက် ပူဇော်မှုတစ်ခုလိုအပ်ပေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ လက်ရှိရှန်းယီမှာ ငွေကြေးအင်အား တောင့်တင်းလှသည်။ ငါးသန်းခန့် အသုံးပြုပြီးပြီဖြစ်ရာ အနည်းငယ်သော ပူဇော်မှုများကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

လုံဟန်မြို့တော်၏ တံခါးကြီးသည် အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွား၏။

ခယ်ရှစ်စန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ချလျက် ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ တံခါးကြားမှ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော အလင်းရောင်ကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

စင်ကြယ်သော စိတ်ဝိညာဉ်အလင်းမှ မြူဆိုင်းနေသော မိုးပြာစွမ်းအင်အထိ၊ ထို့နောက်တွင်မူ ၎င်းမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထူထပ်သော နက်မှောင်သောခရမ်းရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“…”

ခယ်ရှစ်စန်းသည် သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။

တာအိုစစ်သည်တော်များကို ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းရန် အသုံးပြုသော ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခများသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော တာအိုစစ်သည်တော်များကို ရရှိရန်အတွက် ပိုမိုကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ သခင်၏ နက်နဲလှသော နောက်ခံနှင့်ဆိုလျှင် ဟုန်မုန့် ကောင်းကင်စစ်သည်တော်တစ်ဦး ရရှိလာမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ခယ်ရှစ်စန်း ရှေ့သို့ တိုးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ပခုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ နဖူးမှ မရှိသော ချွေးများကို မသုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူ၏ သူငယ်အိမ်မှာ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်နှင့်အမျှ၊ တံခါးကြားမှ ခရမ်းရောင် အရောင်အဝါများကြားတွင် ရွှေရောင်အမျှင်တန်းတစ်ခု ငြိမ်သက်စွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် မျက်စိကျစရာ ကောင်းလှ၏။

ဟုန်မုန့် ကောင်းကင်စစ်သည်တော်၏ အထက်တွင် အခြားသောတည်ရှိမှုတစ်ခု ရှိနေနိုင်ပါသလော။

လုံဟန်မြို့တော်သည် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့်၏ အစောပိုင်းအဆင့်တွင် ပုံဖော်ခဲ့သော တာအိုနန်းတော်နှင့်သာ သက်ဆိုင်သည်။

ရှန်းယီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။ သူ အသုံးပြုခဲ့သော တာအိုမဏ္ဍိုင်မှာ အမှန်တကယ်တွင် အတော်လေး ပုံမှန်ဖြစ်လေ၏။

ဤကဲ့သို့သော ပြောင်းလဲမှုများသည် အကြီးအကဲ ရွှမ်ချင်းထံမှ ရရှိခဲ့သော လက်ဆောင်နှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်ခြေ များပေသည်။

"သခင်... ခယ်ရှစ်စန်း သွားပါပြီ"

ခယ်ရှစ်စန်းသည် နာကျင်နေသော အမူအရာဖြင့် ရှန်းယီကို ရန်လိုသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်၏။ သူ အစောပိုင်းက ရှိခဲ့သော သတ္တိများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။

သူသည် တံခါးကြီးထဲသို့ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း လှမ်းဝင်သွားသည်။

သူ၏ ပုံရိပ်တစ်ခုလုံး ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိပင်။

ရှန်းယီ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျယ်ပြောလှသော ရေပြင်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

သူ၏ အကြည့်များက အောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားသွားသောအခါ၊ စိမ်းလန်းသော လှိုင်းလုံးများနှင့် မြက်ခင်းများအကြားတွင် ခရမ်းရောင် အရှိန်အဝါများပေါ်ထွက်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ရစ်ပတ်ကာ ဥကြီးတစ်ဥကို ဖြစ်တည်သွားစေသည်။

ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါများ ပိုမိုစုဆောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ကြီးမားသော ဥကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်လောက်အောင် ခိုင်မာလာခဲ့၏။

ထိုအချိန်မှာပင် နားလည်ရခက်သော ရွှေရောင်သင်္ကေတတစ်ခုသည် မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသည့်အလား ထွင်းထုလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်မှသာ ဥအတွင်း၌ သေးငယ်သော သက်ရှိအရိပ်အယောင်တစ်ခု စတင် ဖြစ်တည်လာ၏။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် အားနည်းလှသဖြင့် လက်ညှိုးနှင့် တစ်ချက်တို့ရုံမျှနှင့်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပုံရသည်။

၎င်းမှာ ခုနက ပျောက်ကွယ်သွားသော ခယ်ရှစ်စန်းပင် ဖြစ်သည်။

“…”

ရှန်းယီ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။

ဤနတ်ဆိုးများသည် သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးလုပ်ရန်သာ လိုအပ်ပြီး၊ သက်တမ်းများနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စကိုမူ သူကိုယ်တိုင် အဖြေရှာမည်ဟု သူ အမြဲတမ်း ပြောလေ့ရှိသည်။

အတွေးများကို စုစည်းကာ ရှန်းယီသည် နတ်ဆိုးသက်တမ်းများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

နှစ်တစ်ရာ... နှစ်တစ်ထောင်... နှစ်တစ်သောင်း...

နဂါးဥအတွင်း၌ လဲလျောင်းနေသော ခယ်ရှစ်စန်းမှာ အရွယ်ရောက်ပြီးသော ပုံစံအဖြစ်သို့ အတင်းအကျပ် ကြီးထွားလာခဲ့ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့၏။

ထိုခရမ်းရောင် အရှိန်အဝါများ၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကြောင့် သူသည် စူးချွန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူ၏မူလ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ပုံစံ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ရွှေရောင်အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာခန့်ညားသော ဦးချိုများ၊ ထက်မြက်သော လက်သည်းများနှင့် သွားများရှိသည့် နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဥကြီးကို အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။

နတ်ဆိုးမူလ၏ ကျေးဇူးကို ရရှိထားသည့်အတွက် သူသည် ဤညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု ကာလကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ခယ်ရှစ်စန်းသည် ရှန်းယီနှင့်အတူ ကျင့်စဉ်များစွာကို ပူးပေါင်းဖော်ထုတ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ၏ စိတ်ရှည်မှုမှာ သာမန်သက်ရှိများထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။

သူ ယခင်က အလွန် စိတ်တိုတတ်ခြင်းမှာ မျှော်လင့်ချက်ကို မမြင်တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤနဂါးဥကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ယခု အရွယ်ရောက်လာသော ခယ်ရှစ်စန်းနှင့် အစောပိုင်းက အားနည်းသော သက်ရှိအရိပ်အယောင်တို့ကြားတွင် မည်သည့် တူညီမှုမျှ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"တောက်.. အသက်ရှင်ရမယ် အသက်ရှင်မှရမယ်"

ခယ်ရှစ်စန်းသည် သူ၏ ခွန်အားများကို အကြိမ်ကြိမ်အသုံးပြုနေပြီး သူ၏ အစောပိုင်းက ခိုင်မာသောဟိန်းဟောက်သံမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝမ်းနည်းဖွယ် ညည်းတွားသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း တောင်းပန်နေပုံရသည်။ "ကျွန်တော်... မမွေးဖွားနိုင်တော့ဘူး..."

ခယ်ရှစ်စန်း၏ အတွေ့အကြုံများနှင့်ပင် ဤအသက်အန္တရာယ် ဘေးဒုက္ခ၏ နှိပ်စက်မှုအောက်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ သေခြင်းတရားကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရသည်။

၎င်းမှာ ဤအတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ရန် မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်း ပြသရန် လုံလောက်ပေသည်။

“…”

ရှန်းယီ မျက်ခုံးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပင့်လိုက်၏။ သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေသရွေ့ မမွေးဖွားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သူသည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ပြီး နတ်ဆိုးသက်တမ်း သုံးသိန်းနီးပါးကို ထပ်မံ ထည့်သွင်းလိုက်၏။ ယခင် အသုံးပြုခဲ့သည်များနှင့် ပေါင်းလိုက်ပါက ယခု ကုန်ဆုံးသွားသော သက်တမ်းမှာ လေးသိန်းရှစ်သောင်းနီးပါး ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ ကြာမြင့်လှသော အချိန်နှင့် ငြီးငွေ့စရာကောင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်သည် ခယ်ရှစ်စန်း၏ စိတ်ကိုပျက်ပြားလုနီးပါး ဖြစ်စေကာ သူ့ကို တစ်ဖန် ရူးသွပ်သွားစေရန် တွန်းပို့နေခဲ့သည်။

"ဂရား"

ရှန်းယီသည် သူ၏ ဘေးနားမှ နဂါး၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် အော်ဟစ်သံကို နားထောင်ပြီးနောက် ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက အားနေတာပဲ၊ နည်းနည်းလောက် အနားမယူချင်ဘူးလား"

“…”

"အနားယူ" ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခယ်ရှစ်းန်းမှာ မနှစ်မြို့ဖွယ် မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို သတိရသွားပုံရပြီး သူ၏ စိတ်မှာ ချက်ချင်း ကြည်လင်သွားတော့သည်။

သူ၏ လက်သည်းများနှင့် သွားများမှာ ပိုမိုခိုင်မာထက်မြက်လာပြီး သူ၏ အကြေးခွံများမှာလည်း ပိုမို ထူထဲလေးလံလာခဲ့၏။

အဝါရောင် အဆိပ်နဂါးပင်လျှင် အစာနှင့် ရေမရှိဘဲ အချိန်ကုန်လွန်စေရုံသက်သက်ဖြင့် အထူး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နယ်ပယ်သို့ မရောက်နိုင်ပေ။

သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ၏ သွေးမျိုးဆက်၏ အကန့်အသတ်အထိ ကြီးထွားလာခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုနဂါးဥမှာ အက်ကွဲသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြလာခဲ့သည်။

ရွှေရောင်သင်္ကေတမှာ ရုတ်တရက် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက်ကြွေကျသွားပြီး အက်ကွဲသံမှာ ရှန်းယီ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။

"သခင်... အသက်ဆိုတာ ဘာလဲ"

ရှန်းယီသည် ခယ်ရှစ်စန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဘဝတွင် အန္တရာယ်အရှိဆုံး အချိန်များမှ အခြေအနေများစွာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။

ပထမဆုံးအကြိမ် ခွေးနတ်ဆိုးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သူ ယုံကြည်အားထားရသည့် တစ်ခုတည်းသော ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားစဉ်ကဲ့သို့လော။

သို့မဟုတ် ချင်ဖုန်းတောင် အပြင်ဘက်တွင် ထိုအခမ်းအနားသုံးဓား နှင့်အတူ ရေနဂါး၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ခဲ့စဉ်ကဲ့သို့လော။

ထို့နောက်... သူ၏ စိတ်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော ချန်းယွမ်ဆေဘာဓား နှင့်အတူ မဟာလဘုရင်ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်ကဲ့သို့လော။

ရှန်းယီ သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်၏။

သူ၏ ပုံရိပ်မှာ မြို့ငါးမြို့၏ အထက်တွင် ရုတ်တရက် လွင့်ပျံနေခဲ့သည်။

လုံဟန်မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ခရမ်းရောင် အရှိန်အဝါများမှာ ဟိန်းဟောက်လျက် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ စုစည်းလာခဲ့၏။ ၎င်း၏ အတွင်း၌ အေးစက်သော ခန့်ညားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။

သွယ်လျသော အနက်ရောင်ဓားတစ်လက်ကို သူ၏ သွယ်လျသောလက်ချောင်းများဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဟုန်မုန့် ကောင်းကင်စစ်သည်တော်လော။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ၎င်းတွင် အခြားသော အမည်တစ်ခု ရှိသင့်ပေ၏။

ရှန်းယီသည် ထိုနက်မှောင်နေသော ဓားသွားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုနေရာတွင် ပါးလွှာသောရွှေရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်းမှာ တဖြည်းဖြည်းပြန့်နှံ့သွားပြီး နဂါးဥပေါ်တွင် ရှိခဲ့သောနားလည်ရခက်သည့် သင်္ကေတများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ဓားကျောတစ်လျှောက် ပွင့်လန်းနေသော ရွှေရောင်ပန်းပွင့်များနှင့် တူနေသည်။

သူသည် ဤဓားကို အမည်တစ်ခု ပေးချင်လာခဲ့သည်။

ယခင်တစ်လက်ကို ချန်းယွမ်ဟု ခေါ်ခဲ့သဖြင့်

ဤတစ်လက်ကိုမူ...

ထိုအချိန်မှာပင် အောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသောနဂါးဟိန်းသံက ရှန်းယီ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သဖြင့် သူ အလိုအလျောက် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဂရား

နဂါး၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အဝါရောင်နဂါးအိုကြီးတစ်ကောင်မှာ မြို့တော်ကြီးထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မသေမျိုးမြို့များကို အနက်ရောင်မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့၏မွေးရာပါ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော နတ်ဆိုးသဘာဝကို ဖော်ပြလိုက်တော့သည်။

၎င်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပလ္လင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းဆင်းသက်လိုက်ပြီး နဂါးတစ်ပိုင်း လူတစ်ပိုင်းပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ လက်သည်းများက လက်တင်များကို ဆုပ်ကိုင်လျက် နတ်ဆိုးသောင်းကျန်း အရှေ့ခန်းမကို အထက်စီးမှ ငေးကြည့်ပြီး ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုတစ်ခုအဖြစ် ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

[အရှေ့ခန်းမသခင် - အဝါရောင်နဂါး ခယ်ရှစ်စန်း]

"ဂါရဝပြုပါတယ် သခင်"

လေးနက်သောအသံမှာ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်နှင့် ၎င်း၏နောက်ကွယ်ရှိ ကောင်းကင်တံခါးကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ဖြစ် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

မှောင်မိုက်ပြီးကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးခန်းမ ငါးခုဖြင့် ဝန်းရံထားသည့်ကောင်းကင်တွင်လွင့်ပျံနေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်သည်သာ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် စစ်မှန်သော မိုးမြေဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

“…”

ရှန်းယီ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ တစ်ချက် စမ်းကြည့်လိုက်၏။

၎င်း၏ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ခယ်ရှစ်စန်းမှာ အနှစ်သာရအားဖြင့် နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကာ ယခင်က လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည့်အရာများကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး ယခုအခါတွင် အစွမ်းမှာ များစွာမြင့်တက်လာကာ အခြားသော အသုံးဝင်ပုံအချို့လည်း ထပ်တိုးလာကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤသို့တွေးကာ သူ၏ အကြည့်ကို အခြားပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်သော ဝူကျွင်းထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပို့လိုက်၏။ "မင်းရော တစ်ချက်လောက် မစမ်းကြည့်ချင်ဘူးလား"

ထိုမလွန်ဆန်နိုင်စွမ်းရှိသော အသံကို နားထောင်ရင်း။

ဝူကျွင်းသည် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး ခန့်ညားလှသော ခယ်ရှစ်စန်းကို ကြည့်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ်အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရတော့သည်။