အခန်း (၁၈၃-၁၈၄)

အခန်း ၁၈၃ - ဒီလူက လူကောင်းလား၊ လူဆိုးလားဆိုတာ ငါ့မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်ရုံနဲ့ မသိနိုင်ဘူးလား.......

ဖန်ရှန်းဂူ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၊ ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ။

ပူပြင်းလှသော အရှိန်အဝါ များမှာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသည်။

ကြီးမားလှသော အမည်းရောင် သံကြိုးကြီးများသည် မြေအောက် အကြောအတွင်း နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေပြီး၊ အသာအယာ လှုပ်ခတ်သွားတိုင်း ကြည်လင်ပြတ်သားသော သံကြိုးခတ်သံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

“ဝှစ်.......”

အမည်းရောင် သံကြိုးကြီးများ၏ အရှေ့ဆုံးနေရာတွင်။

ကြီးမားလှသော ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး တစ်ကောင်ကို တင်းကြပ်စွာ ချည်နှောင်ထားသည်။ သူမ၏ ခြေလက်များနှင့် လည်ပင်းတို့ကို သံကြိုးများဖြင့် ခတ်ထားသဖြင့် ရုန်းထွက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ...။

၎င်း၏ရလဒ်အနေဖြင့် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲနေရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ပေါင်ချိန်ထောင်ချီလေးသော သံကြိုးများကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ခတ်ထားသဖြင့်၊ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ထိုမျှကြီးမားသော ဆွဲအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသည်။

“ချလွင်....... ချလွင်.......”

သံကြိုးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

အမြဲတစေ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးအစုံတွင် လူသားကဲ့သို့ ထူးဆန်းသောအကြည့်များဖြင့် အဝေးတစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်နေမိသည်...။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

မနီးမဝေးတွင် ဝတ်စုံရှည်ဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ရက်စက်ဟန်ရှိပြီး၊ အလွန်အမင်း အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါများကြောင့် လူများမှာ သူ့ကို စိုက်မကြည့်ရဲကြပေ။

“ဝှစ်.......”

ရှန့်ကွမ်းချီသည် ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်ဟန်ဖြင့် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဝုန်း.......”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အတိုင်းအဆမရှိသော ဓားရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး လောကတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ထို့နောက် တည်ငြိမ်အေးစက်သော အသံတစ်သံမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား ပဲ့တင်ထပ်သွားသည် .......

“ဒီတာအိုသမားက ကတိတစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းဖို့နဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ဒီနေ့ ဖန်ရှန်းဂူ ထဲကို ဝင်လာရတာ ဖြစ်ပါတယ်......”

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် အတွင်းရှိ လူနှစ်ဦးမှာ မတူညီသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးက လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် ရှန့်ကွမ်းချီကို နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် .......

“ဟဲဟဲ.......... ရှန့်ကွမ်းချီ။”

“နင့်ရဲ့ ဖန်ရှန်းဂူ ကို ဒုက္ခလာပေးတဲ့သူ ရှိနေပြီထင်တယ်..............”

၎င်းကို ကြားသော်။

ရှန့်ကွမ်းချီက ဂရုမစိုက်ပေ။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

လူကယ်ဖို့ ဖန်ရှန်းဂူထဲကို ကျူးကျော်ဝင်လာတယ် ဟုတ်လား....... ဖန်ရှန်းဂူ တပည့်တွေက မကြာသေးခင်က ဘယ်သူ့ကို ဖမ်းလာခဲ့လို့လဲ....... ဘယ်လို ကျင့်ကြံသူ တွေကိုများ သွားထိမိလိုက်တာလဲ..............

ရှန့်ကွမ်းချီ ခဏမျှ ဆင်ခြင်နေမိသည်။

သို့သော် အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာမှာပင်။

သူ၏ အာရုံမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“ဝှစ်..............”

ပူပြင်းလှသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်ရင်း လူရိပ်တစ်ခုမှာ ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာသည်။ ထိုအရှိန်အဝါမှာ ဖန်ရှန်းဂူ၏ အဓိကကျင့်စဉ်ဖြစ်သော 'ဖန်ရှန်း ရတနာကျမ်း' ပင် ဖြစ်သည်။

ရှန့်ကွမ်းချီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

သူသည် ရောက်လာသူကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည် ....... “ယန်ဟုန်...... အပြင်မှာ တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်နေတာလဲ..............”

“စီနီယာအစ်ကို ရှန့်ကွမ်း။”

ယန်ဟုန်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျာယာခတ်နေပြီး ....... “တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က ဖန်ရှန်းဂူ ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်လာပါတယ်။ သူက ကျင့်ကြံခြင်းလောက မှာ နာမည်ကြီးနေတဲ့ ဟုန်လူ ဓားနတ်ဘုရား ပါ၊ သူရဲ့အစွမ်းက ရှန်ကျင်း အထွတ်အထိပ် နဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါတယ်...”

သူမသည် အကြောင်းအရာအားလုံးကို စကားလုံး အနည်းငယ်ဖြင့် အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားသော် ရှန့်ကွမ်းချီ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ သူက အသံကို နှိမ့်ကာ ....... “အကြီးအကဲ လျိုရွှမ် ရော....... သူ ဘယ်ကို ထွက်ပြေးသွားတာလဲ.......” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ အကြီးအကဲ လျိုရွှမ် က ဒီမနက်အစောကြီးကတည်းက ထွက်သွားတာ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး...” ယန်ဟုန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့်။

ရှန့်ကွမ်းချီ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ကြည့်မကောင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူသည် ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ရှိသဖြင့်၊ ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်မျိုး မဟုတ်ပါက အပြင်သို့ တစ်လှမ်းမျှ မထွက်နိုင်ပေ။

ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင်၏ အရေးပါမှုမှာ အရာအားလုံးထက် သာလွန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဖန်ရှန်းဂူမှာ ခေါင်းဆောင်မရှိ ဖြစ်နေချိန်၌ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူလေး တစ်ယောက်က သူတို့တံခါးကို လာခေါက်ရဲသည် ဟုတ်လား..............

ဒါက တကယ့်ကို ရဲတင်းလွန်းလှသည်.......

“ဟဲဟဲ..........”

ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးက လှောင်ပြုံး တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မထေမဲ့မြင်ပြုဟန်များ ပေါ်လာပြီး ရယ်မောကာ ....... “ဖန်ရှန်းဂူ က တကယ်ပဲ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားနည်းလာတာလား....... တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကတောင် ဝင်ပြီး နှိမ်ချရဲတဲ့အထိ ဖြစ်နေပြီလား.......”

သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

၎င်းတွင် သိမ်မွေ့သော ညှို့ဓာတ် အချို့ ပါဝင်နေသည်။

“ဝှစ်.......”

ခဏမျှအတွင်း ယန်ဟုန်၏ စိတ်အာရုံမှာ ဝေဝါးသွားတော့သည်။

ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသိအာရုံ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရသည်။

“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း.......”

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင် အေးစက်ပြီး အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အအေးဓာတ်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ယန်ဟုန်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

သူသည် သတိကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ရရှိသွားပြီး၊ ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးကို ထိတ်လန့်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမ၏ အစွမ်းမှာ ဤမျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ..............

စကားတစ်ခွန်း ပြောရုံလေးနှင့်တင်။

သူ စိတ်ကို လွှတ်လိုက်ရလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည် မဟုတ်ပါလား.......

“ဟမ့်.......”

ရှန့်ကွမ်းချီက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

သူသည် ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ နတ်မီးမှန် သာ ပျောက်ဆုံးမနေခဲ့လျှင် သူသည် ဤမြေခွေးမိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်...။

“ဟဲဟဲ။” ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးက ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်း သုံးရာတိုင်တိုင် နှိမ်နင်းခြင်း ခံထားရသည်။

သူမသည် အရာအားလုံးကို လက်ခံနိုင်ခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ။

ယခုအခါ သူမ စိတ်ပူရသော မွေးစားသားမှလွဲ၍ သူမတွင် အခြား မည်သည့် သံယောဇဉ်မျှ မရှိတော့ပေ။

သေခြင်းတရားလား....... သူမ မကြောက်ပါ။

ရှင်သန်ခြင်းလား....... သူမ ဂရုမစိုက်တော့ပါ။

“ဟမ့်.......” ရှန့်ကွမ်းချီ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ခဏတာ မည်သို့လုပ်ရမည်ကို သူ မသေချာ ဖြစ်နေသည်။

ထိုလူကို လူကယ်ခွင့် ပေးလိုက်ရမည်လား..............

သို့မဟုတ် သူကိုယ်တိုင် ထွက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို နှိမ်နင်းရမည်လော..............

ရှန့်ကွမ်းချီ စိတ်ထဲတွင် တွေဝေနေမိသည်။

“ဝှစ်.......”

ထိုစဉ်မှာပင်။

ခြေသံသဲ့သဲ့လေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သိမ်မွေ့သော ဓားရည်ရွယ်ချက် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

“ဟင်..............”

ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် အတွင်းရှိ လူတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် ဓားပညာရှင်တစ်ဦးသည် အထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ ဟုန်လူ နတ်ဓားတစ်လက်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံလှည့်ပတ်နေ၏။

သူ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ လွင့်ပျံ့နေပြီး၊ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ မတ်မတ်ရှိနေသည်။ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို ဝါးခမောက်အောက်တွင် တစ်စွန်းတစ်စ မြင်နေရသော်လည်း သူ၏ ပုံစံအမှန်ကို သိရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ...။

“မင်း.......”

ယန်ဟုန်းသည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဂျိချန်းဖန်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ထဲကို အမှန်တကယ်ပဲ ဝင်လာခဲ့တာလား.......

ဒါဆိုရင်...

အပြင်မှာရှိတဲ့ လူအားလုံးကို သူတစ်ယောက်တည်းကပဲ နှိမ်နင်းခဲ့တာပေါ့..............

ရှန့်ကွမ်းချီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသည်။

အလွန်အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါ များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အအေးဓာတ်များ ပျံ့နှံ့လာရင်း သူက အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် .......

“အရှင်က ကျင့်ကြံခြင်းလောက မှာ နာမည်ကြီးနေတဲ့ ဟုန်လူ ဓားနတ်ဘုရား မဟုတ်လား.......”

“ငါတို့ ဖန်ရှန်းဂူ က တာအိုရောင်းရင်းကို ဘယ်တုန်းက ပြစ်မှားခဲ့လို့လဲ....... တာအိုရောင်းရင်းက ငါတို့ကို ဒီလိုမျိုး လာပြီး အနိုင်ကျင့်ရလောက်တဲ့အထိပေါ့..............”

၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သည်။

စူးရှသော မျက်လုံးတစ်စုံမှာ ဝါးခမောက်အောက်တွင် ပေါ်လာသည်။

သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး အေးဆေးသော လေသံဖြင့် ....... “ဒီလူက ဒီနေ့ ဖန်ရှန်းဂူ ထဲကို ဝင်လာရတာက ကတိတစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းဖို့နဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်...”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်။

ပိုမို အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခုမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရှန့်ကွမ်းချီ၏ အရှိန်အဝါထက်ပင် သိမ်မွေ့စွာ ပိုမို အားကောင်းနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ။

ရှန့်ကွမ်းချီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားတော့သည်။

မနီးမဝေးရှိ ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးမှာမူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော အမူအရာ ရှိနေသည်။

လူကယ်ဖို့..............

ဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်က လူကယ်ဖို့အတွက် ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ဆီကို လာရတာလဲ..............

ဒါဆိုရင်...

ရှန့်ကွမ်းချီသည်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သဘာဝအတိုင်း သိရှိလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ....... “လူကယ်ဖို့....... တာအိုရောင်းရင်း... ငါ့ရဲ့ ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ထဲမှာ မင်းကယ်ချင်တဲ့လူ မရှိဘူး.......” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန်က ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ဝါးခမောက်အနားသတ်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး၊ အဝေးမှ ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် .......

“သူမက ငါကယ်ချင်တဲ့ လူပဲ။”

“ဝှစ်.......”

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်နေရာလုံးမှာ မှင်တက်သွားတော့သည်။

ယန်ဟုန်းမှာ မှင်တက်နေပြီး၊ ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း ဇဝေဇဝါဖြစ်ဟန်များ ရှိနေကာ၊ ရှန့်ကွမ်းချီ၏ မျက်နှာမှာမူ ပို၍ပင် အေးစက်သွားတော့သည်။

“တာအိုရောင်းရင်း... ဒီမိစ္ဆာက လူသားလောကမှာ ဒုက္ခပေးနေတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ။ ငါတို့ ဖန်ရှန်းဂူ က သူ့ကို ဒီမှာ နှိမ်နင်းထားနိုင်ဖို့ အင်အားတွေ အများကြီး သုံးခဲ့ရတာ...”

“တာအိုရောင်းရင်း က ဘာလို့ သူမကို ကယ်ချင်ရတာလဲ.......”

“သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် လူသားလောကမှာ ဘယ်လောက်တောင် ကပ်ဘေးတွေ ကျရောက်လာမလဲဆိုတာ မင်းသိလား..............”

ရှန့်ကွမ်းချီက တရားမျှတဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဂျိချန်းဖန်၏ အစွမ်းမှာ အံ့မခန်း ဖြစ်မနေခဲ့လျှင်။

သူသည် ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ပြောမနေဘဲ တစ်ဖက်လူကို အင်အားသုံးကာ နှိမ်နင်းပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အပိုစကားတွေ ပြောနေပါဦးမည်နည်း..............

ကျင့်ကြံခြင်းလောက တွင်။

နောက်ဆုံး၌ အစွမ်းကသာ အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်သည်။

“ဟဲဟဲ..........” ဂျိချန်းဖန်က ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးကို လှမ်းကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည် ....... “သူမက လူကောင်းလား၊ လူဆိုးလားဆိုတာ ငါ့မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်ရုံနဲ့ မသိနိုင်ဘူးလား..............”

ရွေးချယ်စရာ မေးခွန်းတစ်ခုအနေဖြင့် .......

နူးညံ့ပြီး မွှေးပျံ့နေတဲ့ မြေခွေးဖြူလေး နှင့် ရက်စက်ဟန်ရှိတဲ့ ရှန့်ကွမ်းချီ အဘိုးကြီးစုတ်။

အခန်း ၁၈၄ - ရှက်သွေးဖြန်းသွားသော ရှောင်ပိုင်.......... နေရောင်ခြည်ကို တစ်ဖန်ပြန်မြင်ရခြင်း..........

ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး ၏ မျက်လုံးများတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်ဟန်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမသည် သူမရှေ့ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူငယ်ကို အလွန်ပင် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ဤလူကို လုံးဝ မသိကျွမ်းကြောင်း သေချာနေသည်...။

သို့သော် အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင်...

သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကြီးမားသော အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ပြီး ဖန်ရှန်းဂူ ထဲသို့ တစ်ကိုယ်တည်း ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ကာ သူမကို လာကယ်ရသနည်း....................

ရှန့်ကွမ်းချီ သည်လည်း ထပ်တူပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ဤကိုးမြီးနတ်မြေခွေးသည် ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် တွင် ချုပ်နှောင်ခံထားရသည်မှာ နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမအနေနှင့် ပြင်ပလောကနှင့် မည်သည့် အဆက်အသွယ်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

အမှန်စင်စစ် ပြင်ပလောကရှိ လူများမှာ 'ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး' တည်ရှိနေသည်ကိုပင် သိရှိကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင်...

အဘယ်ကြောင့် ဤဟုန်လူ ဓားနတ်ဘုရား က သူမကို ကယ်ချင်နေရသနည်း....................

သူနှင့် ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး တို့အကြား မည်သို့သော ပတ်သက်မှု ရှိနေသနည်း..........

ရှန့်ကွမ်းချီ၏ စိတ်အာရုံမှာ အတွေးနက်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက်...

သူ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရသည်။

သူ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။

ဤကိုးမြီးနတ်မြေခွေးသည် ပြင်ပလောကနှင့် မပတ်သက်သည်မှာ နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊

သူမနှင့် တစ်ချိန်က ပတ်သက်ခဲ့ဖူးသော မိစ္ဆာကောင်မှာမူ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား...။

“ခြောက်မြီးမြေခွေး ....................”

“မင်းကို အဲဒီ ခြောက်မြီးမြေခွေးက လွှတ်လိုက်တာလား....................”

ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် ရှန့်ကွမ်းချီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူသည် ဂျိချန်းဖန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည် ..........

“ဖန်ရှန်းဂူ ရဲ့ နတ်မီးမှန် က မင်းဆီမှာ ရှိနေတာလား....................”

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်။

ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာသည်။

သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ ဂျိချန်းဖန်ကို အရောင်တောက်နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို မေးမြန်းချင်နေပုံရသည်...။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူမ စကားမပြောခဲ့ပေ။

ဂျိချန်းဖန်သည် ရှန့်ကွမ်းချီ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ပေါ်၌ ရပ်တန့်သွားသည်။

'ရှစ်ပါးမိစ္ဆာ ရွှမ်ဟော့အစီအရင်' သည် ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် တစ်ခုသာ လိုအပ်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသာ ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင်၏ အနှစ်သာရကို နားလည်သဘောပေါက်သွားလျှင် ပြီးပြည့်စုံသော အစီအရင် ကို ခင်းကျင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ တွေးတောရင်း။

ဂျိချန်းဖန်သည် ရှန့်ကွမ်းချီကို အပိုစကားများ ဆက်ပြောမနေတော့ပေ။

“ဝှစ်..........”

သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ဟုန်လူဓားကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းမှာ ချက်ချင်းပင် လက်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

အတိုင်းအဆမရှိသော ဓားရည်ရွယ်ချက် များ ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ ရှန့်ကွမ်းချီမှာ ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး..........” ရှန့်ကွမ်းချီ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် သူ၏ နတ်လက်နက် ဖြစ်သော ကျိုနင်ရေခဲဆူး ကို အလျင်အမြန် ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး၊ အစွမ်းကုန် အသုံးပြုကာ အလွန်အေးစက်သော ရေခဲစူးများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ဝှစ်..........”

ရေခဲစူးများသည် အလွန်လျင်မြန်သော ပုံရိပ်ယောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်းတို့သည် ဂျိချန်းဖန်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားကြ၏။

“ဝုန်း..........”

မမြင်နိုင်သော အအေးဓာတ်လှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဤရေခဲစူးများ၏ စွမ်းအားမှာ ကြီးမားလှသော်လည်း၊ ဂျိချန်းဖန်၏ အတိုင်းအဆမရှိသော ဓားရည်ရွယ်ချက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါတွင်မူ ၎င်းတို့၏ နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားရခြင်းသာ ဖြစ်သည်...။

“ဝုန်း..........”

ဓားစွမ်းအင် များမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းများမှာ လက်ခနဲဖြစ်သွား၏။

အတိုင်းအဆမရှိသော ဓားရည်ရွယ်ချက်များမှာ လွင့်ပျံ့နေသည်။

တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ရှန့်ကွမ်းချီ၏ တိုက်ကွက်များအားလုံးကို ချက်ချင်း ချေဖျက်လိုက်ရုံသာမက၊ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှန့်ကွမ်းချီကိုပါ ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် ထိမှန်သွားစေသည်...။

“ဖူး..........”

ရှန့်ကွမ်းချီမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရကာ နေရာမှာတင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားတော့သည်။

“မင်း...”

ရှန့်ကွမ်းချီသည် ဂျိချန်းဖန်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ အစွမ်းမှာ ဤမျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ....................

သတိပြုရန်မှာ...

သူသည် ရှန်ကျင်း အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ် ၌ ရှိနေသူ ဖြစ်သည်..........

ဤလူသည် သူ့ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်သည်ဆိုလျှင်... လောကတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်မှာ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် သို့ ရောက်ရှိနေရပေမည်..........။.

“မင်းက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ....................”

ရှန့်ကွမ်းချီက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ ဟုတ်လား.......... ဟဲဟဲ......... တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အစွမ်းထက်နိုင်မှာလဲ....................

ဒီလူက ကျိန်းသေပေါက် ကြီးမြတ်တဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုခုက ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်..........

ဂျိချန်းဖန်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည် .......... “မင်းကို သတ်လိုက်ရမလား..........”

“ထားလိုက်ပါတော့၊ မင်းကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးလိုက်မယ်။”

တောက်ရွှမ်း နှင့် အခြားသူများမှာ သူ ဖန်ရှန်းဂူသို့ လာသည်ကို သိထားကြသည်။ အကယ်၍ တောက်ရွှမ်းနှင့် အခြားသူများက သူသည် လူကယ်ရင်းနှင့် ဖန်ရှန်းဂူမှ လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်သည်ဟု သိသွားလျှင်...

ဤကိစ္စမှာ ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ကျင်းယွမ်ကလန် ၏ အနာဂတ် ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ရာ၊ သူ၏ သမိုင်းကြောင်းတွင် အမည်းစက် မရှိစေရပေ။

သဘာဝအတိုင်းပင်...

အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ တောက်ရွှမ်းနှင့် အခြားသူများမှာ ဖန်ရှန်းဂူ၏ ဝှက်ဖုံးထားသော ညစ်ပတ်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို မသိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်...

ရှန့်ကွမ်းချီကို လောလောဆယ် အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားရပေဦးမည်။

ဖန်ရှန်းဂူ၏ ကွယ်ဝှက်ထားသော အရှုပ်တော်ပုံများအားလုံး ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့် အခါမှသာ...

သူတို့ကို သတ်ရန် နောက်မကျသေးပေ။

“မင်း...” ရှန့်ကွမ်းချီ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအချို့ ပေါ်လာသည်။

သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ ဂျိချန်းဖန်၏ ဓားစွမ်းအင် တစ်ချက်ကြောင့် နေရာမှာတင် သတိလစ်သွားတော့သည်။

... ယန်ဟုန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

ဂျိချန်းဖန်က သူမကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြန်၏။

“ဝုန်း..........”

ယန်ဟုန်းသည်လည်း နေရာမှာတင် တိုက်ရိုက် သတိလစ်သွားတော့သည်။

ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ။

ဂျိချန်းဖန်သည် ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရပြီး သူမထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“အရှင်...”

“ခြောက်မြီးမြေခွေး က အရှင့်ကို ကျွန်မကို ကယ်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာလား..........”

“ခြောက်မြီးမြေခွေး ရဲ့ အခြေအနေက အခု ဘယ်လိုလဲ.......... သူ အသက်ရှင်သေးရဲ့လား....................”

ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က မျက်ခုံးအသာ ပင့်လိုက်ပြီး .......... “သူ သေသွားပြီ၊ အချစ်အတွက်နဲ့ အသက်ပေးသွားတာ” ဟု စနောက်လိုက်သည်။

... ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး မှင်တက်သွားတော့သည်။

သူမ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် စူးရှသွားပြီး .......... “အရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ..........”

ခြောက်မြီးမြေခွေး သေသွားပြီ ဟုတ်လား.......... အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..........

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..........

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ မင်းကို စလိုက်တာပါ” ဂျိချန်းဖန်က ပုခုံးအသာ တွန့်ပြလိုက်သည်။

... ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

သူမ သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများမှာ ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူငယ်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။

ဂျိချန်းဖန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမည်းရောင် သံကြိုးကြီးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ တွေဝေမနေဘဲ သူ၏ ဓားဖြင့် တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်သည်။

“ဝုန်း..........”

ခဏချင်းမှာပင်။

တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် အတိုင်းအဆမရှိသော ဓားရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုမှာ၊ သူမကို နှစ်ပေါင်း ရာချီ ချည်နှောင်ထားသော အမည်းရောင် သံကြိုးကြီးများကို ချက်ချင်းပင် ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။

“ဂျုန်း..........”

သံကြိုးကြီးများမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ကျသွားတော့သည်။

နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော်အကြာတွင် ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးသည် နောက်ဆုံး၌ လွတ်လပ်ခွင့် ပြန်လည် ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ သူမရှေ့ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူငယ်ကို တွေဝေဟန်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် နောက်ဆုံး၌ သူမဘာသာ လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်တော့သည်...။

“ဝှစ်..........”

မှိန်ပျပျ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ထိုအလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါတွင်တော့ သူ၏ ရှေ့၌ ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး မရှိတော့ဘဲ၊ သူမ၏ နေရာတွင် အဝတ်အစား တစ်ထည်မျှ မပါရှိသော အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည် ..........

သူမ၏ အသားအရေမှာ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ နုနယ်ဖြူစင်နေပြီး၊ သူမ၏ ညှပ်ရိုးလေးများမှာလည်း အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိ လှပနေကာ၊ သူမ၏ မျက်နှာမှာလည်း ပြည့်စုံလွန်းလှသည်။

သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများတွင် အဆုံးမရှိသော ညှို့ဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များမှာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ဖြာကျနေကာ အလွန်ပင် ဖမ်းစားနိုင်လွန်းပေသည်...။

ဂျိချန်းဖန် မျက်ခုံးအသာ ပင့်လိုက်မိသည်။

သူသည် သူ၏ ရှေ့မှ ပြည့်စုံလွန်းလှသော အမျိုးသမီးကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သည့်အခါ။

ထိုအလွန်လှပသော အမျိုးသမီးသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူမ၏ ပေါ်လွင်နေသော အသားအရေ အချို့ကို ဖုံးကွယ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး၊ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့ထားလျက် ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူငယ်ကို သူမအား ကြည့်ခွင့် ပေးထားလိုက်သည်။

“အဟွတ် အဟွတ်။” ဂျိချန်းဖန် အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

သူသည် ခဏမျှ ကြည့်ပြီးနောက် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး၊ သူ၏ အပေါ်ဝတ်ရုံကို ချွတ်ကာ ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ။

သူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ကို အသေအချာ လေ့လာစူးစမ်းနေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သည့်အခါ။

သူ၏ နောက်ကွယ်မှ အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမသည် ဂျိချန်းဖန် ပစ်ပေးလိုက်သော အပေါ်ဝတ်ရုံကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး၊ ခဏမျှ တွေဝေပြီးနောက် ၎င်းကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခြုံလိုက်ရာ၊ သူမ၏ ပေါ်လွင်နေသော အသားအရေ အားလုံးကို ဖုံးအုပ်လိုက်တော့သည်...။

သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေသလုံး တစ်စုံသာ ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

ထိုအလွန်လှပသော အမျိုးသမီးသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စူလိုက်မိသည်။

သူမသည် သူမရှေ့ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူငယ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤထောင့်မှဆိုလျှင် သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်...။

သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်နေမိသည်။

သို့သော် ဂျိချန်းဖန်က သူမကို အစောပိုင်းက စနောက်ခဲ့သည်ကို တွေးမိသည့်အခါ၊ သူမအနေနှင့် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ဆူထားမိသည်။