အခန်း (၁၈၉-၁၉၀)

အခန်း ၁၈၉ ......... ရှောင်ပိုင်... ငါ မင်းနဲ့ လမ်းခွဲချင်ပြီ.........

“ဝူး.........”

မီးပုံလေးမှာ တောက်ပစွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။

အသားကင်တုတ်လေးများပေါ်မှ ဆီများမှာ တစီစီ မြည်နေ၏။

ရှောင်ပိုင်သည် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ကျော့ရှင်းစွာ ထိုင်နေပြီး၊ သူမ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်တုံးတစ်ခုကို မှီထားကာ သူမ၏ ခြေတံရှည်များကိုတော့ ဝတ်စုံစကတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

သူမ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ထိုင်ရတာ အဆင်မပြေသောကြောင့် ဖြစ်ပုံရသည်။

သူမသည် သူမ၏ စကတ်ကို အသာမလိုက်ရာ၊ ဖြူစင်သွယ်လျသော ခြေတံရှည်တစ်စုံ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

အသားကင်ကို တစ်ကိုက်ကိုက်၊ အရက်ပြင်းကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ရှောင်ပိုင်သည် သူမ၏ ခြေတံရှည်များကို ဂျိချန်းဖန် ဘက်သို့ သက်သောင့်သက်သာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်ရိပ်အချို့ ပေါ်နေ၏။

“ဟေး... မင်းက ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းချုပ် လေ.......”

“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဟင်းချက်တတ်နေတာလဲ.........”

ရှောင်ပိုင်သည် သူမရှေ့မှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူငယ်ကို စပ်စုလိုဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန်နှင့် အချိန်အတော်ကြာ အတူရှိနေပြီးနောက်။

သူသည် အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပြီး သူမ၏ စရိုက်နှင့်လည်း အလွန်လိုက်ဖက်သည်ကို သူမ သတိထားမိလာသည်။

သူ့တွင် လူကြီးသူမများကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကောင်းမှုများ မရှိသလို၊ ပါရမီရှင် ဆိုသည့် မာန်မာနများလည်း မရှိပေ။ ရူးသွပ်ရမည့်အချိန်တွင် အတူ ရူးသွပ်ပေးနိုင်ပြီး၊ ကစားရမည့်အချိန်တွင်လည်း အတူ ကစားပေးနိုင်သူမျိုး ဖြစ်သည်။

သူသည် 'သူငယ်ချင်း' အဖြစ် ရွေးချယ်ရန် အလွန်ကောင်းသော သူပင်။

အင်း... ရင်ဖွင့်ဖော်ဆိုလျှင် ပိုမှန်ပေမည်..................

“ငါ ဘာလို့ ဟင်းချက်တတ်တာလဲ.........” ဂျိချန်းဖန် စဉ်းစားလိုက်မိသည်။

“ကျင်းယွမ်ကလန် ရဲ့ 'စားဖိုမှူးမြစ်ဖျားခံရာ' မှာ ငါ နှစ်အတော်ကြာ ပညာသင်ခဲ့လို့ ဖြစ်မှာပေါ့..................”

သူက ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်။

နှစ်အတော်ကြာ ပညာသင်ခဲ့သည် ဆိုသည်မှာ ......... အမှန်စင်စစ် သူသည် တုပိရှူး ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟင်းလျာများကို နှစ်အတော်ကြာ စားသုံးခဲ့ရခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

“စားဖိုမှူးမြစ်ဖျားခံရာ.........” ရှောင်ပိုင် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးလေးများမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး .........

“ကျင်းယွမ်ကလန် မှာ ဘယ်တုန်းက စားဖိုမှူးမြစ်ဖျားခံရာ ရှိသွားတာလဲ.........”

“တာ့ကျူဖုန်း လေ။”

ဂျိချန်းဖန် ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

တာ့ကျူဖုန်း ဆိုသည်မှာ စားဖိုမှူးမြစ်ဖျားခံရာ ဖြစ်ပေသည်........။.

ခေတ်ပြိုင် ဟင်းလျာလောက၏ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်သူ ......... ကျန်းရှောင်ဖန် ရေ... မင်း ဘာပြောချင်လဲ..................

ကျန်းရှောင်ဖန် ......... “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာနဲ့ ဆရာမ......... ကျွန်တော့်ကို စင်မြင့်ကြီးတစ်ခု ပေးခဲ့တဲ့အတွက်.... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို ခုနစ်......... တာ့ကျူဖုန်း က လူတိုင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊”

ရှောင်ပိုင် ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ထံသို့ အနားတိုးကပ်လာပြီး၊ သူမ၏ မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးလေးများဖြင့် သူ့ကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် .........

“မင်းက ထုန်းထျန်းဖုန်း ရဲ့ တပည့် မဟုတ်ဘူးလား.........”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်။” ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ တာ့ကျူဖုန်း မှာ ပညာသင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတာလဲ..................” ရှောင်ပိုင် သူ့ကို စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် အမျက်ရိပ်အချို့ ပေါ်လာသည်။

“ဂျိချန်းဖန်......... မင်း ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ လိမ်ပြန်ပြီ.........”

“မင်းကတော့လေ...” ဂျိချန်းဖန် ရှောင်ပိုင်ကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်ရင်း ရှင်းပြလိုက်ရတော့သည် .........

“ငါက အရင်ဆုံး တာ့ကျူဖုန်း ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ခဲ့တာလေ၊ အဲဒီနောက်မှာ မျိုးဆက်နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး ထုန်းထျန်းဖုန်း ကိုလည်း ဝင်ခဲ့တာ...”

သူသည် အကြောင်းပြချက်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး.......” ရှောင်ပိုင် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို တစ်ချက် စွေကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ အသားကင်ကို ဆက်စားနေတော့သည်။

“...” ဂျိချန်းဖန် အားကိုးရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

အမျိုးသမီးတွေကို အကျိုးအကြောင်းနဲ့ မရှင်းပြပါနဲ့။

အကယ်၍ မင်း ရှင်းပြမိရင် အဲဒါ မင်းအမှား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။

...

စားသောက်ပြီးနောက်။

ရှောင်ပိုင်သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမ၏ လက်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဗိုက်ကလေးကို အသာပုတ်ရင်း ကျေနပ်အားရစွာ လက်ပိုက်လိုက်၏။

“ဝှစ်..................”

သူမ၏ စကတ်မှာ အောက်သို့ ပြန်ကျလာသည်။

ဖြူစင်သွယ်လျသော ခြေတံရှည်များကို ပြန်လည် ဖုံးအုပ်သွား၏။

ရှောင်ပိုင်သည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် ......... “ငါတို့ ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ ကို မသွားခင် တစ်ညလောက် အနားယူဦးမလား......... ဒါမှမဟုတ် အခုပဲ တိုက်ရိုက် သွားကြမလား.........”

“ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ က ဒီကနေ တော်တော်ဝေးတယ်နော်။”

“အဲဒီမှာ မိစ္ဆာသားရဲ တွေ ပေါသလို၊ ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲ တွေလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိတယ်။ အဲဒီ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ရောက်ဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး လဝက်လောက်တော့ ကြာလိမ့်မယ်။”

၎င်းကို ကြားသော်။

ဂျိချန်းဖန်က ......... “ဒီည အနားယူပြီး မနက်ဖြန်မနက်မှ သွားကြတာပေါ့” ဟု စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ရောက်ဖို့ လဝက် ကြာမယ် ဟုတ်လား.........

အဲဒီလောက် မကြာပါဘူး။

သူ၏ ဓားပျံအရှိန်နှင့်ဆိုလျှင်။

အလွန်ဆုံး တစ်နာရီထက် မပိုနိုင်ပေ။

အကယ်၍ အခု သွားမည်ဆိုလျှင် သူတို့ ရောက်သည့်အချိန်တွင် မိုးတောင် လင်းဦးမည် မဟုတ်ပေ။

“ကောင်းပြီလေ။” ရှောင်ပိုင်က ကန့်ကွက်စရာ မရှိကြောင်း ပြလိုက်သည်။

သူတို့သည် အနီးအနားရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့တွင် တည်းခိုခန်းတစ်ခု ရှာဖွေကာ တစ်ညတာ အနားယူလိုက်ကြသည်။

မိုးလင်းပြီးနောက်။

သူတို့သည် ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူသို့ ဦးတည်ကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

...

“ငါ့ရဲ့ ဓားပျံ နဲ့ မင်းကို လိုက်ပို့ပေးရမလား.........”

ဂျိချန်းဖန် မေးလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားသော် ရှောင်ပိုင် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။

သူမကိုယ်တိုင် ပျံသန်းရန်မှာ ပျင်းရိနေသဖြင့် ဂျိချန်းဖန်၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်ကာ ......... “ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို မင်းရဲ့ ဓားပျံ နဲ့ပဲ လိုက်ပို့ပေးတော့။ ငါကိုယ်တိုင် ပျံရမှာ ပျင်းလို့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ” ဂျိချန်းဖန် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဝှစ်..................”

သူသည် ဟုန်လူ နတ်ဓား ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ရာ... တောက်ပသော ဓားအလင်းတစ်ခုမှာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

အနီရောင်နှင့် အမည်းရောင် ရောယှက်နေသော ဓားသက်တံကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ချက်ချင်း ပျံတက်သွားတော့သည်...။

“ဝူး.........”

ဓားပျံအတတ်၏ အရှိန်မှာ အံ့မခန်းလှသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဓားအလင်းမှာ တစ်မိုင်ခန့် ခရီးရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

“အားးးးးး..................”

ရှောင်ပိုင်သည် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားပျံအရှိန်ကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသဖြင့် လန့်ဖျပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

သူမသည် ရေဘဝဲတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး၊ လက်များ၊ ခြေထောက်များဖြင့် ဂျိချန်းဖန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားပြီး၊ သူမ၏ မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးလေးများတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ပေါ်နေ၏။

ဒါ ဘယ်လိုမျိုး ဓားပျံအရှိန်လဲ..................

ဂျိချန်းဖန်က သူမကို အနည်းငယ် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ......... “ဘာလို့ အော်နေတာလဲ.........” ဟု မေးလိုက်သည်။

“...” ရှောင်ပိုင် သူ့ကို မှိုင်တွေစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါ ဘယ်လိုမျိုး ဓားပျံအရှိန်လဲ......... ငါ နှိမ်နင်းခံထားရတဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးရာအတွင်းမှာ၊ လောကမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဓားပျံ ကို ဒီအဆင့်ထိ ရောက်အောင် မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့တာလား.........”

ရှောင်ပိုင်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်နေ၏။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့်။

ထိုခံစားချက်မှာ ဂျိချန်းဖန်၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ချက်ချင်း ပျက်ပြားသွားရသည်။

“ဟင်......... မင်းရဲ့အမြင်မှာ ငါက ထူးခြားတဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ သတ်မှတ်ခံရတာလား.........”

ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ.........” ရှောင်ပိုင်က သူ့ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ......... “ဒီ ဓားပျံ ကို မင်းကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာလား.........” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာ။” ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“...” ရှောင်ပိုင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဒါက ဘယ်လို ခံစားချက်မျိုးလဲ.........

လူတိုင်း အတူတူ စားသောက် ပျော်ပါးနေကြတာကို၊ မင်းက နောက်လှည့်ပြီး မင်းပဲ စာမေးပွဲမှာ အမှတ်ပြည့်ရတယ်လို့ ပြောလိုက်သလိုမျိုးပဲ။

လမ်းခွဲမယ်.........

ကျိန်းသေပေါက် လမ်းခွဲရမယ်.........

“လူထူးလူဆန်းကြီး.........” ရှောင်ပိုင်က မကျေမနပ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

“ဟင်......... ဘာလို့ ဆဲနေတာလဲ.........” ဂျိချန်းဖန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

“ဟွန်း.........” ရှောင်ပိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

သူမသည် ဤလူကို နာရီဝက်ခန့် စကားမပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

...

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက်။

ဂျိချန်းဖန်သည် အောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ ......... “ဒါ ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ လား.........” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ပိုင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အလေးမထားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ......... “အင်း......” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းအသာ ညိတ်လိုက်သည်။

သူနှင့် ရှောင်ပိုင်တို့သည် ချက်ချင်းပင် ဓားသက်တံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အရှိန်မြှင့်ကာ အောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

“ဝှစ်..................”

အနီရောင်နှင့် အမည်းရောင် ရောယှက်နေသော ဓားသက်တံမှာ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တောင်ခြေရင်း၌ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်၏။

ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်၊ ကျောက်ရုပ်တစ်ခုသည် တောင်ခြေ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး၊ ဂျိချန်းဖန်နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့ဘက်သို့ ကျောခိုင်းထားသည်။ ၎င်းမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံစံဖြစ်ပုံရသည်.........

နှစ်ပေါင်း သောင်းချီ၍ လေဒဏ်မိုးဒဏ် ခံခဲ့ရသော်လည်း သူမ၏ ရုပ်သွင်မှာ မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေဆဲပင်...။

ရှောင်ပိုင်သည် သူမရှေ့မှ ကျောက်ရုပ်ကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ......... “သူက စုန်းမ လင်လု ပဲ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

သူသည် ကျောက်ရုပ်ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ စုန်းမ လင်လုံ၏ စစ်မှန်သော ရုပ်သွင်ကို အထင်အရှား မြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် အလွန်လှပပြီး ထူးခြားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်၊ သူမ၏ စုန်းအတတ်မှာ သမိုင်းတစ်လျှောက် ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့သော်လည်း၊ ကံမကောင်းစွာဖြင့်...

သူမသည်လည်း အချိန်၏ စေခိုင်းမှုအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ အရှုံးပေးခဲ့ရရှာသည်...။

အခန်း ၁၉၀ - ဤလောကတွင် ထာဝရအသက် (အမ‌တေ) ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် ရှိပါသည်လော.................

စုန်းမ လင်လုံ သည် ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ သူမ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော အကြည့်များမှာ ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ ဆီသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်နေ၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော်က တည်ရှိမှုတစ်ခု အနေနှင့် စုန်းမ လင်လုံမှာ ငြင်းချက်ထုတ်ရန် မလိုလောက်အောင်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားသော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုခေတ်အခါက သူမ၏ စုန်းအတတ်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့ပြီး၊ ရှေးလူအားလုံးကို ကျော်လွန်ကာ လောကတွင် သူမကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်...။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးပင်လျှင် အချိန်၏ လှောင်အိမ်ထဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထာဝရအသက် ကို ရှာဖွေလိုသော စိတ်ကူးတစ်ခု မွေးဖွားလာခဲ့သည်။

သူမသည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို ကြိုးစားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမသည် ထာဝရအသက်အတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အလင်းရောင်လေးတစ်ခုကို အမှန်တကယ် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် လောက၏ အကြီးမားဆုံးသော မိစ္ဆာကောင်ကြီး သားရဲနတ်ဘုရား မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

...

ရှောင်ပိုင် သည် ဂျိချန်းဖန် ၏ ဘေးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာသည်။ သူမသည် သူမရှေ့မှ လင်လုံ ကျောက်ရုပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အားကျလေးစားရိပ်အချို့ ပေါ်လာ၏။

သူမသည် ရှေးဟောင်း စုန်းမျိုးနွယ်စု ထံမှ စုန်းမ လင်လုံ၏ အကြောင်းကို ကြားဖူးခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် လင်လုံကို များစွာ အားကျမိသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤလောကတွင် သူမ အားကျလေးစားရသော လူဟူ၍ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်......... စုန်းမ လင်လုံမှာ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ ကျင်းယဲ့ မှာ နောက်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်...။

သူတို့နှစ်ယောက်မှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ သူမ၏ မျက်စိထဲသို့ မဝင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ အမြင်အရ ဤလောကတွင် ထိုနှစ်ဦးနှင့် ယှဉ်နိုင်သူ နောက်ထပ် မရှိတော့ဟု ထင်မြင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်...။

“အဲဒါ ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ ပဲ။”

ရှောင်ပိုင်သည် လင်လုံ ကျောက်ရုပ်၏ ရှေ့ဘက်ဆီသို့ အသာအယာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

အဲဒီမှာ တကယ်ပဲ လိုဏ်ဂူပေါက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင် များမှာ ထိုနေရာမှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ ဝေဝါးလှသော အော်ဟစ်သံအချို့ကိုလည်း ကြားနေရသည်၊ လိုဏ်ဂူထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာသားရဲများ ဝှက်ကွယ်နေသကဲ့သို့ပင်...။

ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သည်။

သူသည် ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ ကို တည့်တည့်တွင် မြင်နေရသော်လည်း ချက်ချင်း လျှောက်မသွားသေးဘဲ၊ အနီးအနားရှိ မြူတိမ်တိုက်တစ်ခုဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဝှစ်.........”

လူရိပ်တစ်ခုမှာ မြူထုအတွင်း လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။

“ဟင်..................” ရှောင်ပိုင်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ဘေးသို့ သတိထားကာ တိုးကပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ အတွင်း၌ ဘာကို ချုပ်နှောင်ထားသည်ကို သူမ အသေအချာ သိရှိထားသည် မဟုတ်ပါလား...။

“ဝှစ်.........”

ဝေဝါးသော လူရိပ်တစ်ခုမှာ မြူထုအတွင်း တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာပြီး၊ ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တိုးတိုးလေး ပြောနေသော အသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏ -

“ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြ.........”

“ဒီနေရာကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြ..................”

၎င်းနှင့်အတူ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသော မျက်နှာနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဝိညာဉ်တစ်ခုမှာ ဂျိချန်းဖန်နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

သူသည် ရှေးဟောင်း စုန်းမျိုးနွယ်စု ၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေကာ အသက်ရှင်နေသောလူတစ်ယောက်နှင့် မတူပေ..................

“မင်းက...” ရှောင်ပိုင်သည် သူမရှေ့မှ ကြောက်မက်ဖွယ် ဝိညာဉ်ကို ကြည့်ကာ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း တောင့်ခဲသွားသည်။ သူမ အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်မိသည် .....

“မင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းက သားရဲနတ်ဘုရား ကို နှိမ်နင်းဖို့ စုန်းမ လင်လုံ ရဲ့ နောက်ကို လိုက်ခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်း စုန်းမျိုးနွယ်စု ရဲ့ သူရဲကောင်း ခုနစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ 'ကျားနက်' လား..................”

သူမသည် ရှေးဟောင်း စုန်းမျိုးနွယ်စုနှင့် တစ်ချိန်က အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူမသည် ရှေးဟောင်း စုန်းမျိုးနွယ်စု၏ သမိုင်းအချို့ကို သိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်း စုန်းမျိုးနွယ်စု၏ သူရဲကောင်း ခုနစ်ယောက်၏ ရုပ်တုများကို ထိုမျိုးနွယ်စုအတွင်း၌ ပြသထားသဖြင့် သူမ မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်...။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းက လူတစ်ယောက်နှင့် ဤကဲ့သို့ တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ..................

သူတို့အားလုံး သေကုန်ကြပြီ မဟုတ်လား.........

'ကျားနက်' ဆိုသည့် နာမည် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ထိုဝိညာဉ်၏ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသော အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရုန်းကန်နေရဟန်အချို့ ပေါ်လာပြီး၊ ဂျိချန်းဖန်နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့ကို ကြည့်ကာ နာကျင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်

“မြန်မြန်... ဒီနေရာကနေ အမြန်ထွက်သွားကြ.........”

“ဒါက မင်းတို့ လာရမယ့် နေရာမဟုတ်ဘူး.........”

“ဟူး.........” ၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန် သက်ပြင်းအသာ ချလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏လက်ညှိုးဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ညွှန်ပြလိုက်၏။

မှိန်ပြပြ အပြာရောင် နတ်စွမ်းအား တစ်ခုမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်သွားပြီး၊ ဝိညာဉ် ကျားနက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားကာ၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော အရူးအမူးဖြစ်မှုများကို ခဏမျှ ဖိနှိပ်ပေးလိုက်သည်။

“မင်းက...” ဝိညာဉ် ကျားနက်သည် သူ၏ သတိစိတ်များကို ပြန်လည် ရရှိလာသည်။

သူသည် ဂျိချန်းဖန်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်၊ တစ်ဖက်လူက နတ်စွမ်းအား တစ်ခုတည်းဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင် များကို ခဏမျှ နှိမ်နင်းပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ..................

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဝိညာဉ် ကျားနက်သည် ဂျိချန်းဖန်၏ အစွမ်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်......... ဤသူမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုထက် များစွာ သာလွန်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“မင်းက ဒီက မိစ္ဆာကောင်တွေကို သတ်ဖို့ လာတာလား.........” ဝိညာဉ် ကျားနက် မေးလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းအသာ ခါလိုက်ပြီး ......... “ငါတို့က သွားကြည့်ရုံ သက်သက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“သွားကြည့်ရုံ သက်သက်.........” ဝိညာဉ် ကျားနက်သည် ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ ဆီသို့ ပြန်လည် ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်အချို့ ပေါ်လာသည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့မှ လင်လုံ ကျောက်ရုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ် ကျားနက်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားမှုများ ပေါ်လာသည်။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည် ......... “မင်းတို့ အထဲကို ဝင်ကြည့်လို့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အထဲက ဘာကိုမှ မထိနဲ့၊ မဟုတ်ရင်တော့...”

“အကယ်၍ အထဲက မိစ္ဆာကောင်သာ လွတ်သွားရင်၊ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဘေးဒုက္ခ အကြီးအကျယ် ကြုံရလိမ့်မယ်.........”

ဝိညာဉ် ကျားနက်၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအချို့ ပေါ်လာသည်။

သူသည် ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ ဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်လုံးအစုံတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“ကောင်းပါပြီ။” ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဝိညာဉ် ကျားနက်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ထပ်ပြောရန် ကြိုးစားရင်း တွေဝေနေသော်လည်း၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များမှာ ရုတ်တရက် ပြန်လည် သောင်းကျန်းလာပြန်သည်။

ခဏချင်းမှာပင် အဆုံးမရှိသော နာကျင်မှုများမှာ သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်လာတော့သည်။

“ဟားဟား......... ဟားဟားဟားဟားဟား.........”

ဝိညာဉ် ကျားနက်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုအချို့ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် မြူထုအတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်၊ သူ၏ အမူအရာမှာ ပုံပျက်နေပြီး မျက်လုံးများတွင် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“သူ ဘာဖြစ်တာလဲ.........” ရှောင်ပိုင်က အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ရှေးဟောင်း စုန်းမျိုးနွယ်စု မှာ လူသားတွေပဲ ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်လား.........

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကျားနက် က ဒီလောက်အကြာကြီး အသက်ရှင်နိုင်နေရတာလဲ..................

စုန်းမ လင်လုံရဲ့ ခေတ်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော်က ဆိုတာကို သိထားရမယ်..................

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ကျားနက်က အခုဆို အသက် တစ်သောင်းကျော်နေပြီလား.........

သူ ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တာလဲ......... ပြီးတော့ ဘာလို့ ဒီလောက် ရူးသွပ်နေရတာလဲ.........

၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်သည် ထွက်ခွာသွားသော ဝိညာဉ် ကျားနက်၏ ကျောပြင်ကို တွေးတောစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ......... “သူက လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင်...” ဟု ပြောလိုက်သည် -

“သူက သူ့ကိုယ်သူ ကြောက်မက်ဖွယ် ဝိညာဉ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ အထူးစုန်းအတတ် တစ်ခုကို သုံးခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ထာဝရအသက် ရဖို့အတွက် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တာပဲ.........”

ထာဝရအသက်......... ထာဝရအသက်.........

သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ ဘယ်လောက်တောင် များပြားတဲ့ လူတွေက ဒီဒဏ္ဍာရီကို လိုက်စားခဲ့ကြသလဲ..................

ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဘယ်သူမှ မအောင်မြင်ခဲ့ကြဘူး။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင့်နှစ်ရာက ကျင်းယဲ့ နတ်ဆရာကြီး ဖြစ်ဖြစ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းက စုန်းမ လင်လုံ ဖြစ်ဖြစ် ......... သူတို့အားလုံး အချိန်ရဲ့ စေခိုင်းမှုအောက်မှာ နောက်ဆုံးတော့ အရှုံးပေးခဲ့ကြရတာပဲ...။

ဝိညာဉ် ကျားနက်သည် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုဖြင့် ထာဝရအသက်ကို ရရှိခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ တစ်ဘဝလုံးမှာ နာကျင်မှုများနှင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်၊ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များ၏ တိုက်စားမှုကို အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်၊ သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ဝေဝါးပြီး ရူးသွပ်နေသည်၊ လူရှင်တစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ...။

ဤကဲ့သို့သော ထာဝရအသက်မျိုးမှာ အမှန်စင်စစ် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဒီလောက် နာကျင်စွာ အသက်ရှင်နေမယ့်အစား၊ သေဆုံးသွားတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့... ဘယ်သူကများ သေခြင်းတရားကို ဒီလောက် အေးအေးဆေးဆေး ရင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ..................

ခက်ခဲတယ်......... တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းတယ်.........

ရှောင်ပိုင်၏ နှလုံးသားမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမသည် ထွက်ခွာသွားသော ဝိညာဉ် ကျားနက်၏ ကျောပြင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သနားစိတ်အချို့ ပေါ်လာသည်။

“သူက သူကိုယ်တိုင် လူသားမဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာကို သိလို့ ဒီနေရာကို စောင့်ရှောက်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့.........” ရှောင်ပိုင်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းအသာ ညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုကိစ္စကို အလွန်အမင်း အာရုံမစိုက်ဘဲ၊ သူ့ရှေ့မှ ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ ကိုသာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် တွေဝေမနေဘဲ အထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သက်ပြင်းအသာ ချလိုက်၏။

သူ၏ ကြည်လင်သော အသံမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“ကျွန်တော် မေးပါရစေ၊ ဤလောကတွင် ထာဝရအသက် ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် ရှိလား..................”

သူ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်၊ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေး၏ ဝတ်စုံမှာ လွင့်ပျံ့နေပြီး၊ သူ၏ ရပ်ဟန်မှာ မတ်မတ်ရှိလှကာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အစွမ်းထက်လှသော ဓားဆန္ဒများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တောက်ပလှသော စိမ်းမြမြ အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်.........

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ပိုင် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။

သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးလေးများမှာ သူမရှေ့မှ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိတော့သည်...။

ထာဝရအသက်......... ထာဝရအသက်.........