မြို့တော်နှစ်ခု ဆက်တိုက်ပွင့်လာခြင်းနှင့် သားတော်ခုနစ်ပါး မဟာညီလာခံ ၂

အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအရာမှာ အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ မည်သည့်အရာမျှ မတတ်နိုင်တော့သည့် စွမ်းအားမဲ့သွားခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားသည့် ခံစားချက်ပင် ဖြစ်ပေ၏။

အသိပေးချက် မျက်နှာပြင်ရှိ နတ်ဆိုးသက်တမ်း များသည် လျင်မြန်စွာ လျော့ကျသွားလေသည်။

ယင်းကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့်၊ ဝူကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားသည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး၊ ၎င်း၏ လေးလံသော ရွှေရောင် အခွံကြီးသည် လေနှင့် သဲတို့၏ တိုက်စားမှုကြောင့် ပိုမို ကြမ်းတမ်းလာကာ၊ ၎င်းအပေါ်တွင် ကျောက်တုံးများ စုပုံလာပြီး၊ ၎င်း၏ ခြေလက်များသည် သန္တာကျောက်တန်းကပင် မဆံ့နိုင်တော့သည့် အတိုင်းအတာအထိ ဖောင်းပွလာလေသည်။

၎င်းကိုယ်တိုင် ကျွန်းတစ်ကျွန်း ဖြစ်လာသည့်တိုင်အောင်ပင်။

ယခုအခါ ကြမ်းတမ်းသော အရေပြားသည် ကျောက်တုံးမျက်နှာပြင်နှင့် ခွဲခြား၍မရနိုင်တော့ဘဲ၊ ၎င်း၏ အသက်ရှူသံမှာ မသိသာလောက်အောင်မှေးမှိန်နေကာ၊ ထို နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများသည် နေဝင်ချိန်ကာလ၏ အငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးထားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

"သခင်... သူ ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်..."

နတ်ဆိုးသောင်းကျန်း အရှေ့ခန်းမအတွင်းရှိ ပလ္လင်သည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက လွတ်သွားမှန်းမသိဘဲ၊ ခယ်ရှစ်စန်းသည် ရုပ်ရည်နှင့် အမူအရာ နှစ်ခုစလုံးတွင် ယခင်ကထက်ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ စွမ်းအားမှာ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီဖြစ်၏။

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် နှင့် ဝေးကွာနေသေးသော်လည်း၊ သူသည် ရှန်းယီအပေါ် သက်ရောက်စေသောဖိအားမှာ ထို တာအိုကလေးငယ် များထက် မလျော့နည်းဘဲ၊ သူတို့ကိုပင် ကျော်လွန်နေကောင်း ကျော်လွန်နေနိုင်ပေသည်။

သူသည် သူ၏ သခင်နောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ ရိုသေလေးစားမှုမှာ ပြောင်းလဲမသွားဘဲ၊ ဘေးဒုက္ခ မတိုင်မီကထက်ပင် ပိုမို ပြင်းထန်နေလေ၏။

"စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။"

ရှန်းယီသည် ကျန်ရှိနေသေးသော သန်းနှင့်ချီသည့် နတ်ဆိုးသက်တမ်းနှစ်များကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အတွေးများမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ ဝူကျွင်းသာ ထွက်လာနိုင်မည်ဆိုပါက လုံးလုံးလျားလျား ဆုံးရှုံးသွားမည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနတ်ဆိုးသက်တမ်းများသည် နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်၏ စွမ်းအားကို အမှန်တကယ် မြှင့်တင်ပေးခဲ့ပြီး၊ အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

"..."

ခယ်ရှစ်စန်း သည်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝူကျွင်း၏ ပြောင်းလဲမှုများကို အာရုံခံနိုင်လေ၏။

သူသည် ဤမြှောက်ပင့်ဖားယားတတ်သော စကားပြောတတ်သူကို သိပ်သဘောမကျသော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူ အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် အခွင့်အရေးမှာ အလွန် နည်းပါးနေပုံရလေ၏။

ဝူကျွင်းသည် သူ၏ နှလုံးသား စမ်းသပ်မှု ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မွန်းနေကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေ၏။

အိုမင်းရင့်ရော်ခြင်းကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ကြီးမားသော စိတ်စွမ်းအား ကင်းမဲ့နေလေသည်။

၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်အရဆိုလျှင် ၎င်းသည် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၁၀ မြှောက် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ ထူးကဲခြင်း မရှိသောကြောင့် ဘေးဒုက္ခကို မကျော်လွှားနိုင်ခြင်းမှာ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်ပေ၏။

ယခုအချိန်အထိ မကျရှုံးသေးသည့် တစ်ခုတည်းသောအကြောင်းပြချက်မှာ ရှန်းယီက နတ်ဆိုးသက်တမ်း နှစ်များ ထောက်ပံ့ပေးမှုကို မဖြတ်တောက်သေးသောကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။

လိပ်နတ်ဆိုးကြီး အသွင်ပြောင်းသွားသော ရေပေါ်ကျွန်းသည် အမှန်တကယ်တွင် သက်မဲ့အရာတစ်ခုနှင့် ခြားနားခြင်း မရှိတော့ပေ။

"ဟင်း။"

ရှန်းယီက နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်လေ၏။

ဤကဲ့သို့သော ဘေးဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်၊ အချိုးအကွေ့တစ်ခုအကြောင်း ပြောရမည်ဆိုပါက၊ ၎င်းမှာ အဆုံးအစမဲ့နစ်မြုပ်နေမှုကြားထဲမှ လိပ်နတ်ဆိုးကြီးအတွင်း ရံဖန်ရံခါ ပေါ်ထွက်လာသည့် တိုတောင်းသော ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုလေးပင် ဖြစ်ပေမည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ခဏတာ နိုးကြားလာခဲ့လျှင်ပင်၊ ထို လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သော ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုကို မည်သို့ ဖမ်းဆုပ်နိုင်မည်နည်း။

လွတ်သွားခဲ့လျှင် ၎င်းသည် နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကြုံတွေ့ရရန် မည်မျှကြာအောင် စောင့်ရမည်ကို မည်သူကမျှ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သက်တမ်းများတွင် အဆုံးသတ် ရှိလေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ နတ်ဆိုးသက်တမ်း များတွင်မူ အဆုံးသတ် မရှိပေ။

ရှန်းယီက ထပ်မံ မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ ယခင်က ပြောခဲ့ဖူးသကဲ့သို့၊ အခြားအရာများ မရှိလျှင်ပင် ဤအရာများကို သူ အပေါများဆုံး ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

များပြားလှသော နတ်ဆိုးသက်တမ်းများသည် ဝူကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ စီးဝင်သွားပြန်လေသည်။

အချိန်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဆွဲဆန့်လိုက်သောအခါ၊ ရှားပါးလှသော ထိုဉာဏ်အလင်းပွင့်သည့် အခိုက်အတန့်များသည် မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ထင်ရလေ၏။

"ဝေါင်း"

မရေမတွက်နိုင်သော အခွင့်အရေးများကို လက်လွတ်ခံပြီးနောက်၊ ရေပေါ်ကျွန်းသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါလာလေသည်။

ကမ္ဘာမြေနှင့် တောင်တန်းကြီးများ တုန်လှုပ်သွားသည့်အလားပင်။

ထူထပ်သော သစ်တောများ ပြိုကျလာပြီး ကျောက်တုံးကြီးများ လိမ့်ဆင်းလာကာ ရေပြင်တွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ထကြွလာစေလေသည်။

ထူထဲသော လိပ်အခွံကြီးသည် ၎င်း၏ ရွှေရောင်အဆင်းကို ဆုံးရှုံးသွားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ အစက်အပြောက်များဖြင့် အကျည်းတန်နေသော်လည်း၊ ရွှေရောင်အစင်းများ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ညစ်ပတ်မှု အားလုံးကို ခါထုတ်လိုက်ကာ အောက်ခြေရှိ အနက်ရောင်နှင့် ရွှေရောင်ရောယှက်နေသော တောက်ပမှုက နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကိုယ်၎င်း ဖော်ပြလာလေသည်။

အိပ်မောကျနေသော လိပ်နတ်ဆိုးကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး၊ အက်ကွဲသော်လည်း အချိန်ကြာမြင့်စွာအထိ တည်တံ့နေမည့် ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေ၏။

ထိုအချိန်မှာပင်၊ နှစ်သောင်းချီ၍ ခံစားခဲ့ရသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု အားလုံးသည် ခန်းမသခင်ဖြစ်သော ရှန်းယီအပေါ်သို့ ရောင်ပြန်ဟပ်လာလေသည်။

သူ၏ အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် ကိုင်းညွတ်သွားလေ၏။

လွှမ်းမိုးနိုင်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု တစ်ခုက သူ၏ ခြေလက်များထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး၊ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များပင်လျှင် မတင်ရန် လေးလံလွန်းနေသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအားမဲ့မှု ခံစားချက်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

ယိမ်းနွဲ့နေသော ဆံပင်စများအောက်တွင်၊ သူ၏ ဖြူလျော့နေသောမျက်နှာသည် နုပျိုပြီး ချောမောနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ နောက်ဆုံးနေ့ရက်များသို့ နီးကပ်လာနေသည့် အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ချီမင် မသေမျိုးမြို့တော်၏ တံခါးကြီးများ ပွင့်ဟသွားလေ၏။

နဂါးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထူထပ်သော ခရမ်းရောင်ချီစွမ်းအင်သည် သူ၏ဆီသို့ ဟိန်းဟောက်ကာ ဝင်ရောက်လာပြီး၊ ရှန်းယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းကာ သူ၏ ခြေလက်များတဝိုက်တွင် အနက်ရောင်အလင်း လျှို့ဝှက်ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်စုံအဖြစ် စုစည်းသွားကာ၊ အဆစ်အမြစ်များနှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်ပြီး ပြိုလဲတော့မည့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်မှုရစေရန် ပြန်လည် မတင်ပေးလိုက်လေသည်။

ခရမ်းရောင်ချီစွမ်းအင်ထဲရှိ ရွှေရောင်အလင်း သည် လွင့်စဉ်သွားပြီး၊ သူ၏ ဆံပင်အတွက် ကျောက်စိမ်းသရဖူ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ဟက်..."

ရှန်းယီသည် တိမ်တိုက်များကြားတွင် သူ၏ ရွှေရောင်ပုံစံ မိုဓားကို ထောက်၍၊ ယိုင်နဲ့နေသော သူ၏ ကိုယ်ဟန်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်လေသည်။

သူ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် လက်ခံလိုက်ရခြင်း၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

နတ်ဆိုး၏ သက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူသည်လည်း ထိုအပြစ်ကို ခံစားရလေတော့သည်။

လျှို့ဝှက်ချပ်ဝတ်တန်ဆာပေါ်ရှိ အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားပြီး ချီမင် မသေမျိုးမြို့တော်၏ တံခါးကြီးများ ပိတ်လုနီးပါးဖြစ်ချိန်တွင်၊ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော အခြားအရိပ်တစ်ခုက အပြေးအလွှားထွက်ပေါ်လာပြီး မြောက်ပိုင်းနန်းတော်၏ ပလ္လင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာလေ၏။

[မြောက်ပိုင်း ခန်းမသခင် : လိပ်နတ်ဆိုး ဝူကျွင်း]

[လက်ကျန် နတ်ဆိုးသက်တမ်း : ရှစ်သိန်း နှစ်သောင်း]

နက်ရှိုင်းသောအကြည့်များနှင့် လူတစ်ဝက် လိပ်တစ်ဝက်သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် နတ်ဆိုးသောင်းကျန်း ခန်းမကြီးကို စီးမိုးကြည့်ရှုနေပြီး၊ ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ခမ်းနားကြီးကျယ်သည့် အငွေ့အသက်သည် နဂါးမျိုးဆက် ခယ်ရှစ်စန်း ထက်ပင် မလျော့နည်းပေ။

ရှန်းယီသည် ၎င်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

မဆိုးပါဘူး...

၎င်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သက်တမ်း နှစ်တစ်သန်းကျော်ကို အမှန်တကယ် စားသုံးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်... ဤသည်မှာ မြို့တော်နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက် ဖွင့်လိုက်ခြင်းအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်မည်လော။

ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ မိုဓားနှင့် လျှိုဝှက်ချပ်ဝတ်တန်ဆာတို့သည် မီးခိုးငွေ့အဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ မသေမျိုး မြို့တော်နှစ်ခုဆီသို့ အမြန် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သူသည် သူ၏ တာအိုစစ်သည်နှင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ၊ မို ဓားဖြင့် စမ်းသပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

ဟုန်မုန့်ကောင်းကင်စစ်သည်များ အဆင့်တွင်၊ သေရေးရှင်ရေးတိုက်ပွဲမျိုး မဟုတ်ပါက၊ ၎င်းတို့၏ အကန့်အသတ်ကို စမ်းသပ်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှပေ၏။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ၊ ရှန်းယီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်ကို အနန္တနတ်ဆိုးအင်ပါယာထံမှ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် အနီရင့်ရောင်နတ်ဆိုးစွမ်းအားလွှမ်းခြုံထားသော မူလပုံစံသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

သူ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို ငေးကြည့်နေလေသည်။

သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်လေ၏။

ခမ်းနားထည်ဝါသော ခရမ်းရောင်သက်တံတံတားကြီးသည် သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ ဆယ့်နှစ်ထပ် အမြင့်ရှိသော အနန္တနတ်ဆိုးအင်ပါယာနန်းတော်အဖြစ်သို့ ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းသွားလေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်မှ ရှန်းယီသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းပြီးနောက်ပိုင်း အပြောင်းအလဲကို နောက်ဆုံးတွင် အမှန်တကယ် ခံစားသိရှိသွားလေ၏။

သူ၏ အငွေ့အသက်များသည် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လှိုင်းတံပိုးအလားရိုက်ခတ်နေပြီး၊ ထိန်းချုပ်၍မရသော အနီရင့်ရောင်နတ်ဆိုးစွမ်းအားများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားကာ၊ တိမ်တိုက်များကို ခွဲထုတ်ပြီး မသေမျိုးမြို့တော်၏ အရိပ်အယောင်ကို ပျောက်ကွယ်သွားစေလေသည်။

တာအိုစစ်သည်များကို ထည့်သွင်းမစဉ်းစားလျှင်ပင်၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်အဆင့်ကိုယ်တိုင်က ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့်နှင့် များစွာ ကွာခြားနေပေသည်။

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ကြက်သွေးရောင်မျက်လုံးအမှောင်ဖီးနစ်ငှက်သည် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း၏ အဆင့်ဆယ့်နှစ် တွင် တမင်တကာ ဖိနှိပ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤနယ်နမိတ်သို့ ရောက်ရှိမှသာ ကမောက်ကမဖြစ်မှုများကိုဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်လေ၏။