အခန်း (၂၉၃-၂၉၄)

အခန်း (၂၉၃) တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရန်ဘက်ပြုခြင်း

“အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် ဝင်ရောက်ဖို့ ဟုတ်လား...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးယွမ်ချွမ်း နှင့် ဝမ်ချန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဆွံ့အမှင်တက်သွားကြလေသည်။

“မင်းက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို မင်းရဲ့အိမ်မှာ အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် ဝင်ရောက်နေထိုင်စေချင်တာလား... သခင်မလေးဝူ... မင်း နောက်နေတာလား...”

ကျိုးယွမ်ချွမ်း ၏ ချောမောသော မျက်နှာမှာ နီမြန်းလာပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာလည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးမားဆုံး ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

အနာဂတ် အလားအလာ အကန့်အသတ်မရှိသော ကျော်ကြားသည့် ကျိုးမိသားစု၏ သခင်လေးတစ်ယောက်က သူတစ်ပါးအိမ်သို့ အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် မည်သို့ ဝင်ရောက်နေထိုင်နိုင်ပါမည်နည်း။

ဝမ်ချန်၏ မျက်နှာမှာလည်း မှောင်မှောက်သွားပြီး သူ၏ စကားလုံးများတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

“သခင်မလေးဝူ... အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ အသေးအဖွဲကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလေ...”

“မင်းက ဝူမိသားစုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် သမီးပျိုတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အတွက် ငါတို့အားလုံးက မင်းကို အထင်ကြီး လေးစားကြတယ်..... ဒါ့အပြင်

မင်းနဲ့ တာအိုလက်တွဲဖော်တွေ ဖြစ်ဖို့ဆိုတဲ့ ငါတို့ရဲ့ ဆန္ဒရှိမှုကပဲ ဝူမိသားစုအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ မျက်နှာပန်းလှစရာ ဖြစ်နေပြီလေ.........”

“မင်းရဲ့ အိမ်မှာ အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် လာရောက်နေထိုင်ရမယ်ဆိုတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကိုတော့ ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူကျိဝေက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အေးခဲနေသော ရေကန်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသည့် သူမ၏ အေးစက်စက် အပြာရောင်မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာလဲ... ခုနတုန်းကတော့ ငါ့အတွက်ဆို ဘာမဆို လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်ဆိုပြီး အခုကျမှ ဝူမိသားစုထဲကို အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် ဝင်ဖို့ ပြောတာလေးကို ဒီလောက်တောင် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေကြတာလား...”

“ငါ ဝူကျိဝေက ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်တဲ့အခါမှာ မင်းတို့ရဲ့ သဘောထားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားနေရဦးမှာလား...”

“သခင်မလေးဝူ... မင်း မှားနေပြီ... ငါတို့က မင်းနဲ့ လက်ထပ်ချင်တာဟာ ငါတို့ မိသားစုနှစ်ခုကြားမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ဖို့လေ... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကျေးဇူးကန်းရတာလဲ...”

ကျိုးယွမ်ချွမ်း သည် ဒေါသအဟုန်ဖြင့် ဝူကျိဝေကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းက မိန်းမတစ်ယောက်လေ... လက်ထပ်ဖို့ ခက်ခဲနေတာ မဟုတ်ဘဲနဲ့ တကယ်ပဲ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို သိမ်းပိုက်ချင်နေတာလား...”

“ငါက သိမ်းပိုက်ပြီး လက်ထပ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ...”

ဝူကျိဝေ၏ စကားလုံးများသည် အေးစက်နေပြီး ငြင်းဆန်၍မရသော အာဏာစက်များ ပါဝင်နေသည်။

“ငါ ဝူကျိဝေက အမျိုးသားတွေကို လိုက်မကပ်ဘူး... သိမ်းပိုက်ယူတာ... မင်းတို့နှစ်ယောက်မှာ အဆင့်အတန်းရှိပေမယ့် ဒီလောက်တောင် ကျေးဇူးကန်းပြီး နားမလည်ကြတာပဲ... ငါ ဝူကျိဝေက မင်းတို့ကို လှည့်တောင် မကြည့်ဘူး...”

သူမ၏ အကြည့်မှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ဦးကို အေးစက်စွာ ထိုးဖောက်သွားသည်။

“ဝူမိသားစုထဲကို အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် ဝင်ဖို့ ငြင်းဆန်ကြတယ်ဆိုမှတော့ ငါ့ရှေ့ကို နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မျက်နှာမပြကြနဲ့တော့...”

သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အသံမှာ အေးစက်သော စမ်းရေတွင်းကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ငါ ဝူကျိဝေက နားလည်တတ်စွမ်းပြီး နာခံမှုရှိတဲ့ ယောက်ျားတွေကိုပဲ သဘောကျတယ်... ယောက်ျားတစ်ယောက်ဟာ မိသားစုကောင်းက လာဖို့ မလိုအပ်ဘူး... ဒါပေမယ့် သူက နားလည်တတ်ရမယ်၊ နာခံရမယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ကိုပဲ အလေးထားရမယ်...”

ဝူကျိဝေ၏ စကားများသည် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူတို့ကို အချိန်အတော်ကြာ မှင်တက်သွားစေသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ တီးတိုးပြောဆိုမှုများဖြင့် ဆူညံသွားလေသည်။

အချို့က ဝူကျိဝေကို စိတ်ကူးယဉ်နေသည်ဟု ထင်ကာ လှောင်ပြောင်ကြပြီး အချို့ကမူ ဝူမိသားစုထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ လူမှုအဆင့်အတန်း မြှင့်တင်ရန် ရွှေရောင်အခွင့်အရေးအဖြစ် မြင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

အရပ်ရှည်ရှည် ပြုံးရွှင်နေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် လူအုပ်ထဲမှ တိုးထွက်လာပြီး သူ၏လက်များကို ပွတ်ကာ ဖားလိုသော အမူအရာဖြင့် ဝူကျိဝေကို တာအိုရောင်းရင်းဟု ခေါ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေးဝူ... ကျွန်တော့်နာမည်က လျူချွမ်းပါ... နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်ပါ...”

“ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးရိုးက နိမ့်ကျပြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အလယ်အလတ်အဆင့်မှာပဲ ရှိနေပေမယ့် သခင်မလေးအပေါ်ကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ သစ္စာရှိပါတယ်... သခင်မလေးကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့အတွက်ဆိုရင် ကျွန်တော့်အသက်ကိုတောင် ပေးဝံ့ပါတယ်...”

ထိုသို့ပြောရင်း သူက သူ၏ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြသရန် ရင်ဘတ်ကို တမင် မို့လိုက်သည်။

ဝူကျိဝေ၏ လှပသော မျက်လုံးများသည် လျူချွမ်းကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“တာအိုရောင်းရင်းလျူ ... ရှင်က ဟိုလူနှစ်ယောက်ထက် ပိုပြီး နားလည်တတ်စွမ်းတာပဲ...”

သူမက သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ညှိုးလေးကို မြှောက်ကာ မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျိုးယွမ်ချွမ်း နှင့် ဝမ်ချန်တို့ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“သူတို့မှာ အထင်ကြီးစရာ နောက်ခံတွေ ရှိကောင်းရှိလိမ့်မယ်... ဒါပေမယ့် သူတို့မှာ ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိမှုနဲ့ အခြေအနေကို သုံးသပ်နိုင်စွမ်း မရှိကြဘူး... ရှင့်လိုပဲ လက်တွေ့ကျပြီး ဘယ်အချိန်မှာ တိုးရမယ်၊ ဘယ်အချိန်မှာ ဆုတ်ရမယ်ဆိုတာ သိတဲ့သူမျိုးကိုပဲ ငါ ဝူကျိဝေက လေးစားတာ...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လျူချွမ်းမှာ ထီပေါက်လိုက်သကဲ့သို့ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားလေသည်။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရင်နေပြီး စကားများကို ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်သည်။

“အိုး...”

“ချီးကျူးစကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး... ကျွန်တော် သခင်မလေးကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ အလုပ်အကျွေးပြုမှာပါ... သခင်မလေးကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး...”

ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော ဤအခြေအနေကြောင့် မျက်နှာပျက်နေပြီးသားဖြစ်သည့် ကျိုးယွမ်ချွမ်း နှင့် ဝမ်ချန်တို့မှာ ပို၍ပင် အရှက်ရသွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝူကျိဝေ၏ “အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် ဝင်ရောက်ခြင်း” ဆိုသော စကားများကြောင့် မျက်နှာပျက်နေရပြီဖြစ်ရာ အခုကဲ့သို့ ဘယ်ကမှန်းမသိသော လူတစ်ယောက်က ဝူကျိဝေ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

ကြီးကျယ်သော မိသားစုဝင်များဖြစ်သည့် သူတို့သည် ဤကဲ့သို့သော အရှက်ရမှုကို မည်သည့်အခါကမှ ခံစားခဲ့ဖူးပါသနည်း။

အထူးသဖြင့် ဝူကျိဝေ၏ အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်နှင့် ကရုဏာမဲ့သော စကားလုံးများက သူတို့ကို ယခင်ကထက် ပို၍ အရှက်ရစေခဲ့သည်။

“ဝူကျိဝေ...”

ကျိုးယွမ်ချွမ်း သည် ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏အသံတွင် ထိန်းချုပ်ထားသော ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“သိပ်ပြီး အတင့်မရဲနဲ့... ငါ့ရဲ့ ကျိုးမိသားစုက မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ထင်ရှားကျော်ကြားခဲ့တာ... မိန်းမတစ်ယောက်သက်သက်ဖြစ်တဲ့ မင်းက ငါတို့ကို ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုတောင် အရှက်ခွဲဝံ့တာလဲ... ဒီနေ့ မင်းပြောတဲ့စကားတွေက အရမ်းကို မောက်မာလွန်းတယ်...”

ဝမ်ချန်ကလည်း သရော်စာများ ပါဝင်နေသော စကားလုံးများဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“သခင်မလေးဝူ... မင်းက ဝူမိသားစုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် သမီးပျို ဖြစ်ပေမယ့် မင်းက မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေသေးတာလေ...”

ရှေးယခင်ကတည်းက လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းဆိုတာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ သဘာဝအခွင့်အရေးပဲ... မင်းက ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ဘယ်လိုတောင် ကြံစည်ရတာလဲ... တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ...

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူကျိဝေသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထိုလူနှစ်ဦး၏ ဒေါသအပေါ် ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ အေးစက်နေလေသည်။

သူမက သူမ၏ အင်္ကျီလက်များကို ညင်သာစွာ သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏အသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရသော အာဏာများ ပါဝင်နေသည်။

“သခင်လေးကျိုး... သခင်လေးဝမ်... မင်းတို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက ခေတ်နောက်ကျနေပြီ... ဘာဖြစ်လို့ အမျိုးသမီးတွေက အမျိုးသားတွေကို မှီခိုနေရမှာလဲ...”

ငါ ဝူကျိဝေက ဘယ်သူ့အောက်မှာမှ မနေချင်သလို ငါ့ရဲ့ကံကြမ္မာကိုလည်း သူတစ်ပါးလက်ထဲမှာ မအပ်နှံချင်ဘူး။

ဒီမှာ ဘာလို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ လာပြောနေရတာလဲ...

အကယ်၍ မင်းတို့က အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် ဝင်ဖို့ ဆန္ဒမရှိရင် လွတ်လပ်စွာ ထွက်သွားနိုင်ပါတယ်...

ကျိုးယွမ်ချွမ်း သည် ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေပြီး ဝူကျိဝေကို ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

“မင်း... မင်းက တကယ့်ကို အကျိုးအကြောင်းမရှိတဲ့သူပဲ... ခုနစ်ပေကျော် အရပ်အမောင်းရှိတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ငါ ကျိုးယွမ်ချွမ်း က မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ လက်အောက်မှာ ဘယ်လိုလုပ် နေနိုင်မှာလဲ...”

ဒီနေ့ မင်းပြောတဲ့ စကားတွေဟာ ကျိုးမိသားစုကို စော်ကားလိုက်တာပဲ...

ဝမ်ချန်ကလည်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် ..... “သခင်မလေးဝူ... ဒီနေ့ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေဟာ ငါတို့နှစ်ယောက်ကို အရှက်ခွဲရုံတင်မကဘဲ ငါတို့ရဲ့ ဝမ်မိသားစုနဲ့ ကျိုးမိသားစုတွေကိုပါ အရှက်ခွဲလိုက်တာပဲ...”

“မင်း ဒီလိုမျိုး ခက်ခဲတဲ့ စကားတွေပြောပြီး လူအများရဲ့ ဒေါသကို ခံရမှာနဲ့ လူတိုင်းရဲ့ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်စရာ ဖြစ်လာမှာကို မကြောက်ဘူးလား...”

ဝူကျိဝေက သာယာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ပေါ်သွားသည်။

“လူအများရဲ့ ဒေါသလား... လူတိုင်းရဲ့ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်မှုလား... သခင်လေးကျိုး... သခင်လေးဝမ်... မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ...”

“ငါ ဝူကျိဝေ လုပ်ဆောင်တဲ့အရာတွေအတွက် တခြားလူတွေရဲ့ သဘောထားကို ငါ ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ...

အကယ်၍ ငါက မင်းတို့ကို အရှက်ခွဲတယ်လို့ ခံစားရရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားကြပါ... ငါ ဝူကျိဝေက မင်းတို့လို ကျေးဇူးကန်းတဲ့သူတွေကို အလိုမရှိဘူး..”.

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဝူကျိဝေက ဤမျှအထိ ပြတ်သားပြီး ကျိုးယွမ်ချွမ်း နှင့် ဝမ်ချန်တို့ကို အနည်းငယ်မျှ မျက်နှာမထောက်ဘဲ ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ကျိုးယွမ်ချွမ်း နှင့် ဝမ်ချန်တို့မှာ ဝူကျိဝေ၏ စကားများကြောင့် ဆွံ့အသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော့သွားကာ ဒေါသစိတ်ကြောင့် နီမြန်းလာကြသည်။

သူတို့သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ ဝူကျိဝေ၏ အရှိန်အဝါကို နှိမ့်ချရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ သူမက သူတို့ကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ရာ သူတို့သာ အရှက်ရသွားကြရသည်။

“ဝူကျိဝေ...”

ကျိုးယွမ်ချွမ်း က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည် ..... “ဒီနေ့ မင်းလုပ်ခဲ့တာတွေကို ငါ ကျိုးယွမ်ချွမ်း မှတ်ထားမယ်... နောက်နောင် အခွင့်အရေးရရင် ဒီနေ့ မင်းရဲ့ မောက်မာမှုအတွက် ငါ တန်ဖိုးပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းမယ်...”

ဝမ်ချန်ကလည်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် ..... “သခင်မလေးဝူ... ဒီနေ့ မင်း ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အရှက်ခွဲခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် မင်း တစ်နေ့ကျရင် အကျိုးဆက်ကို ခံစားရမှာ အသေအချာပဲ... စောင့်ကြည့်နေလိုက်...”

ဝူကျိဝေက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုလူနှစ်ဦး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရေးမပါသော ဖုန်မှုန့်လေးများသဖွယ် ဖြစ်နေပုံရသည်။

သူမက သူမ၏လက်ကို ညင်သာစွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ စကားလုံးများတွင် အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

“သခင်လေးကျိုး... သခင်လေးဝမ်... မင်းတို့ တကယ်ပဲ စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်ဆိုရင် လုပ်ကြည့်လိုက်လေ... ငါ ဝူကျိဝေက အကုန်ရင်ဆိုင်ပေးမယ်...”

ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တီးတိုးပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးယွမ်ချွမ်း နှင့် ဝမ်ချန်တို့၏ ညှိုးငယ်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်းက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

ဝူကျိဝေက ဝူမိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံး သမီးပျိုဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တကယ်ပဲ ထိုက်တန်ပါတယ်... သူမက ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ဆောင်တတ်ပြီး ထူးခြားတဲ့ သတ္တိရှိတာပဲ...

သူမက ကျိုးမိသားစုရဲ့ သခင်လေးနဲ့ ဝမ်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးကိုတောင် အလေးမထားဘူးပဲ...

ကျိုးယွမ်ချွမ်း နှင့် ဝမ်ချန်တို့မှာ ဝူကျိဝေ၏ ပြတ်သားသော ရပ်တည်ချက်ကို လက်မခံလိုကြသော်လည်း သူတို့တွင် မတတ်နိုင်ကြပေ။

ဤကိစ္စမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဆက်လက် ငြင်းခုံနေခြင်းက သူတို့ကို ပို၍ပင် အရှက်ရစေမည်ကို သူတို့ သိကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြပြီး လှည့်ထွက်သွားကြသည်။

အခန်း (၂၉၄) “တာအိုမူလ သွေးကျမ်းစာ”

ဝူကျိဝေသည် အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူမအနေဖြင့် အခြားသူတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ပြီး ဝူမိသားစုကို စွန့်ခွာကာ သူတစ်ပါး၏ လက်အောက်ခံ ဖြစ်လာရမည်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောအရာပင်။

မုန့်ဝမ်သည် ဤအခြင်းအရာအားလုံးကို အကဲခတ်နေပြီး စိတ်ထဲမှ ကြံစည်နေမိသည် ......... “တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်တော့ ဒီနေ့ဖြစ်ရပ်တွေက ထူးဆန်းမှု မရှိသလိုပဲ...”

“ဒါပေမယ့် ကျိုးယွန်းချွမ်း ဖြစ်ဖြစ်၊ ဝမ်ချန် ဖြစ်ဖြစ်... သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အမြစ်တွယ်နေတဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ မိသားစုကြီးတွေရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရထားကြတာ...”

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက မိသားစုရဲ့ အကျိုးစီးပွားကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်မယ့်သူတွေ ဖြစ်နေတာကြောင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ခံစားချက်တွေအပေါ်မှာ ယခုလို အလွယ်တကူ ဘယ်လိုလုပ် ယိမ်းယိုင်သွားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူတို့က ဝူကျိဝေကို ကမ်းလှမ်းခဲ့တာဟာ အပေါ်ယံ ခံစားချက်တွေကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဝူကျိဝေရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ သူမရဲ့ နောက်ကွယ်က ထောက်ပံ့မှုတွေကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရပေမည်။

သို့သော် မုန့်ဝမ်က စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ပူလောင်သော အကြည့်တစ်ခုက သူမ၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လျင်မြန်စွာပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူမက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဝူကျိဝေ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံလိုက်၏။

ဝူကျိဝေက မုန့်ဝမ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ အေးစက်နေသည်။

“မင်းရဲ့ နာမည်က မုန့်ဝမ် မဟုတ်လား... မင်းက အောက်ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားအသစ်တစ်ယောက်လို့ ငါ ကြားထားတယ်... အထက်ကျောင်းတော်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ...”

မုန့်ဝမ်က လျင်မြန်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ရိုသေစွာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည် ......... “သခင်မလေးကို ပြန်လည် ဖြေကြားရရင်... တပည့်က ဓားသိုင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရှာဖို့ အထက်ကျောင်းတော်ကို လာခဲ့တာပါ...”

“အော်... အထက်ကျောင်းတော်အထိ တကူးတက လာရှာရလောက်အောင် ဘယ်လို ဓားသိုင်းစာအုပ်မျိုးမလို့လဲ...”

ဝူကျိဝေက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို မြှင့်လိုက်သည်။

“တပည့် ကျင့်ကြံနေတာက...” တပည့်က ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ရဲ့ ပထမ ခြောက်ကွက်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီးပါပြီ... အခု ခုနစ်ကွက်မြောက်ကို သင်ယူဖို့ပဲ လိုပါတော့တယ်...

မုန့်ဝမ်က အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူကျိဝေက သူမကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

“မင်း ကျောင်းတော်ကို ရောက်လာတာ မကြာသေးပေမယ့် ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ကို ဒီအတိုင်းအတာအထိ သင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”

“ဒီဓားသိုင်းက မပြည့်စုံဘူးဆိုပေမယ့် သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကိုတော့ လျှော့တွက်လို့ မရဘူး... တစ်ခါ ကျွမ်းကျင်သွားပြီဆိုရင် ကိုယ့်ထက် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်တဲ့သူတွေကိုတောင် ယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်...”

သူမက ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီး သတိပေးသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် မင်း ဒီနေ့ ဝမ်ချန်နဲ့ ကျိုးယွန်းချွမ်းတို့ကို စော်ကားမိသွားပြီ... သူတို့က အလွယ်တကူ ဆော့ကစားလို့ရတဲ့ လူမျိုးတွေ မဟုတ်ဘူး... အထက်ကျောင်းတော်မှာ ဆက်နေတာက မင်းအတွက် ဘေးမကင်းနိုင်ဘူး...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ်က ပထမတွင် ကြောက်ရွံ့သည့် အမူအရာ ပြသလိုက်ပြီးနောက် ဝူကျိဝေကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မုန့်ဝူ... တပည့် အခုပဲ အောက်ကျောင်းတော်ကို ပြန်ပါတော့မယ်...”

“ခဏနေဦး...” ဝူကျိဝေက သူမ၏လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည် ......... “မင်း ဒီကို ရောက်နေပြီပဲ... ငါနဲ့အတူ စာကြည့်တိုက်ကို လိုက်ခဲ့... ငါ ရှိနေသရွေ့တော့ သူတို့ မင်းကို လောလောဆယ် ဘာမှ လုပ်ဝံ့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည် ......... “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး...”

ဝူကျိဝေသည် မုန့်ဝမ်ကို ကွေ့ကောက်နေသော စင်္ကြံလမ်းများအတိုင်း ခေါ်ဆောင်သွားရာ ရိုးရှင်းပြီး ခန့်ညားလှပသော အဆောင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုအဆောက်အအုံမှာ တိမ်တိုက်များထဲအထိ မြင့်တက်နေပုံရပြီး အဆောင်အပေါ်ရှိ ကမ္ပည်းစာတန်းတွင် ‘စာကြည့်တိုက်’ ဟူသော စာလုံးကြီး သုံးလုံးကို ရေးထွင်းထားသည်။

အောက်ကျောင်းတော်၏ စာကြည့်တိုက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အထက်ကျောင်းတော်၏ စာကြည့်တိုက်မှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။

ဤနေရာသို့ ခြေချလိုက်ရုံနှင့်ပင် မည်သည့် ပါရမီရှင်ကိုမဆို အံ့ဩလေးစားမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေရန် လုံလောက်လှသည်။

ဝူကျိဝေသည် ယုံကြည်မှုရှိရှိဖြင့် စာအုပ်စင်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ကျမ်းစာလိပ်တစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့စာအုပ်...”

“ထျန်းချန် ဓားသိုင်းက ဒီနေရာမှာ ရှိရမယ်...”

မုန့်ဝမ်က စစ်ဆေးရန် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။

သူမက ကျမ်းစာလိပ်ကို ဂရုတစိုက် ဖြန့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက ကျမ်းစာနှင့် ပုံများကို အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ရင်းနှီးနေသော ဓားဆန္ဒ တစ်ခုက သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး သူမကို လန်းဆန်းသွားစေသည်။

ဒါဟာ တကယ်ပဲ ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ရဲ့ ခုနစ်ကွက်မြောက် ပုံစံပဲ။

သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် စတင်လေ့လာလေသည်။

ခုနစ်ကွက်မြောက်ကို ‘ကောင်းကင်ချို့ယွင်းချက်’ ဟု ခေါ်သည်။ ၎င်းမှာ ယခင် ခြောက်ကွက်၏ စွမ်းအားကို ပေါင်းစပ်ထားသော ဓားချက်တစ်ချက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆွဲဖြဲနိုင်ပြီး စကြဝဠာကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

၎င်းမှာ ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ၏ အမြင့်ဆုံး သတ်ဖြတ်ကွက်ပင် ဖြစ်၏။

ဝူကျိဝေက ဘေးတွင် စိတ်ဝင်တစား ရပ်ကြည့်နေပြီး မုန့်ဝမ်၏ အာရုံစူးစိုက်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“မုန့်ဝမ်... မင်းက ဘယ်လိုလမ်းစဉ်မျိုးကို ကျင့်ကြံနေတာလဲ...”

မုန့်ဝမ်က အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည် ......... “သခင်မလေး... တပည့်က မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကို လိုက်နာပြီး သွေးလမ်းစဉ် ကို ကျင့်ကြံနေတာပါ...”

“မင်းက သွေးလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံနေတာကိုး... ဒါကြောင့်လည်း ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ကို ဒီလောက်အထိ တတ်မြောက်နေတာ မဆန်းပါဘူး... ဒီဓားသိုင်းက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်... ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ဆိုရင်တော့ အားစိုက်မှုနည်းနည်းနဲ့ ထိရောက်မှု အများကြီး ရှိမှာပဲ...”

ဝူကျိဝေက လှည့်ထွက်သွားပြီး အခြားစာအုပ်စင်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ခဏမျှ ရှာဖွေပြီးနောက် ရှေးဟောင်းကျမ်းလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ မုန့်ဝမ်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒီစာအုပ်က ‘တာအိုမူလ သွေးကျမ်းစာ’ ပဲ... ဒါက အဆင့်မြင့် သွေးလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်စဉ်တစ်ခုပေါ့... ဒါကို ယူသွားပြီး ကျင့်ကြံကြည့်... မင်းအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”

“ဒါက အထက်ကျောင်းတော်ရဲ့ ကျင့်စဉ်စာအုပ်ပဲလေ... တပည့်က ဒါကို ယူဖို့ သင့်တော်ပါ့မလား...”

မုန့်ဝမ်သည် ကျင့်စဉ်စာအုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“သင့်တော်လား မသင့်တော်လားဆိုတာ ဘာအရေးကြီးလို့လဲ... ငါပေးတာဆိုတော့ ယူထားလိုက်စမ်းပါ...”

ဝူကျိဝေက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် ......... “ဒါပေမယ့် ဒီ ‘တာအိုမူလ သွေးကျမ်းစာ’ ဆိုတာက ပေါ့ပေါ့တန်တန် သင်ယူလို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး... ဒီအထက်ကျောင်းတော်မှာတောင် ဒါကို တတ်တဲ့သူ အများကြီး မရှိဘူး...”

“အကယ်၍ မင်းသာ ဒီကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်ခဲ့ရင် မင်းအတွက် တခြား ကြီးကျယ်တဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ငါ့မှာ ရှိသေးတယ်...”

မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ကျေးဇူးတင်လိုက်သည် ......... “သခင်မလေးကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... တပည့်အနေနဲ့ သခင်မလေးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်အတိုင်း ဒီကျင့်စဉ်ကို အမြန်ဆုံး တတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်...”

“အားနာနေဖို့ မလိုပါဘူး...”

ဝူကျိဝေက ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီး သတိပေးသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် ......... “မင်း ‘တာအိုမူလ သွေးကျမ်းစာ’ ကို မတတ်မြောက်မချင်း အထက်ကျောင်းတော်ကို ထပ်မလာတာ အကောင်းဆုံးပဲ... မဟုတ်ရင် ဝမ်ချန်နဲ့ ကျိုးယွန်းချွမ်းတို့ဆီက လက်စားချေတာကို ခံရလိမ့်မယ်...”

“နားလည်ပါပြီ... သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး...”

ဝူကျိဝေကို ထပ်မံ ကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် ကျမ်းလိပ်နှစ်ခုကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး စာကြည့်တိုက်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

အောက်ကျောင်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် ‘တာအိုမူလ သွေးကျမ်းစာ’ ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖွင့်ဖတ်ပြီး ဂရုတစိုက် လေ့လာလေသည်။

ဤကျင့်စဉ် မှာ တကယ့်ကို နက်နဲလှပေသည်။ ၎င်းတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များကို သွေးစွမ်းအင် အဖြစ် အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော ထူးခြားသည့် နည်းလမ်းများကို မှတ်တမ်းတင်ထားရာ ကျင့်ကြံခြင်း ထိရောက်မှုကို များစွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ထိုကျင့်စဉ်အတိုင်း စတင် ကျင့်ကြံလေသည်။

သူမသည် ကျမ်းစာထဲတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သွေးစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားသော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် ကျရှုံးခဲ့သည်။

ထိုနားလည်ရခက်သော မှော်စာလုံး များနှင့် ရှုပ်ထွေးသော သွေးကြောများသည် မမြင်နိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမကို ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်အောင် လုပ်ဆောင်နေသည်။

“ဒီ ‘တာအိုမူလ သွေးကျမ်းစာ’ က တကယ်ကို သာမန်ကျင့်စဉ် မဟုတ်ဘူးပဲ... အထက်ကျောင်းတော်မှာတောင် ဒါကို တတ်တဲ့သူ အများကြီး မရှိဘူးလို့ သခင်မလေး ဝူပြောခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး...”

မုန့်ဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ရပ်တန့်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာမိသည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ပါရမီထူးသူဖြစ်ရာ မည်သည့်ကျင့်စဉ်ကိုမဆို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

အခုလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

မုန့်ဝမ်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ‘တာအိုမူလ သွေးကျမ်းစာ’ ကို တစ်ရွက်ချင်း လှန်ကြည့်နေသော်လည်း မည်မျှပင် ကြိုးစားပါစေ နားလည်ရခက်သော ထိုစကားလုံးများကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

“ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က နိမ့်လွန်းနေလို့လား...”

မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် နားလည်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် လူတစ်ယောက်၏ အမြင်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မြင်ရသော ကမ္ဘာနှင့် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မြင်ရသော ကမ္ဘာသည် ကွာခြားသကဲ့သို့ပင်။

“ငါ ‘တာအိုမူလ သွေးကျမ်းစာ’ ကို ခဏဘေးဖယ်ထားပြီး ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး ကျင့်ကြံသင့်တယ် ထင်တယ်...”

မုန့်ဝမ်သည် သူမဘာသာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ၏ ခုနစ်ကွက်မြောက်ဖြစ်သော ‘ကောင်းကင်ချို့ယွင်းချက်’ သည် အလွန်အစွမ်းထက်သည်။ တစ်ခါ တတ်မြောက်သွားပြီဆိုလျှင် သူမ၏ ခွန်အားမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် သူမတွင် ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ နှင့် ပတ်သက်ပြီး အခြေခံရှိပြီးသားဖြစ်ရာ ကျင့်ကြံရသည်မှာ ပိုမို ချောမွေ့ပေလိမ့်မည်။

မုန့်ဝမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်နေသော ‘တာအိုမူလ သွေးကျမ်းစာ’ ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီးနောက် ခုနစ်ကွက်မြောက် ထျန်းချန် ဓားသိုင်းကျမ်းလိပ်ကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ခုနစ်ကွက်မြောက်ကို ‘ကောင်းကင်ချို့ယွင်းချက်’ ဟု ခေါ်ပြီး ၎င်းမှာ ပထမ ခြောက်ကွက်၏ အနှစ်သာရများကို ပေါင်းစပ်ထားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆွဲဖြဲနိုင်ပြီး စကြဝဠာကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်သော စွမ်းအား ရှိသည်။

ခုနစ်ကွက်မြောက် ဓားသိုင်း၏ အနှစ်သာရကို အလွတ်မှတ်မိပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် သိုင်းစင်မြင့်သို့ သွားကာ ‘ကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာငယ်’ တစ်ခုကို ရှာပြီး ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ကို စတင် လေ့ကျင့်လေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ‘ကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာငယ်’ ၏ အလယ်တွင် ရပ်နေပြီး ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ၏ ပထမ ခြောက်ကွက်ကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်နေသည်။

ထျန်းချန် ဓားသိုင်း၏ အနှစ်သာရမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက လမ်းညွှန်နေသကဲ့သို့ သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးများကို ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းစေသည်။